Άννας Νεοκλέους ν. ΓΗΡΙΑΤΡΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΓΔ ΠΑΛΑΖΗ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 2014/11, 31/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2014/11 Μεταξύ: Άννας Νεοκλέους, εκ Λεμεσού Ενάγουσας και ΓΗΡΙΑΤΡΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΓΔ ΠΑΛΑΖΗ ΛΤΔ, εκ Λεμεσού Εναγόμενων ---------------------- Αίτηση ημερομηνίας 28.6.2012 για προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου. ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31.1.2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για αιτητές-εναγόμενους: κ. Αγιομαμίτης (για να ακούσει απόφαση κ. Περικλέους) Για καθ' ης η αίτηση-ενάγουσα: κ. Κοϊνάς ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση της ενάγουσας εναντίον των εναγόμενων σύμφωνα με το τροποποιημένο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο της αγωγής της είναι για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές που υπέστη συνεπεία εργατικού ατυχήματος που συνέβη στις 15.9.2006 εντός του χώρου της κουζίνας του γηροκομείου «ΕΛΠΙΣ» στη Λεμεσό, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία των εναγόμενων και εκτελούσε την ανατεθείσα από αυτούς καθημερινή εργασία της ως μαγείρισσα και/η φροντίστρια του γηροκομείου. Επειδή έχει σημασία, όπως θα διαφανεί αργότερα, το περιεχόμενο των παραγράφων 3 μέχρι 5 της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης παρατίθεται αυτούσιο: «
- Ήταν ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος της μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης σύμβασης εργοδότησης και/ή ήταν καθήκον και/ή υποχρέωση της τελευταίας όπως λαμβάνει όλα τα ενδεικνυόμενα και/ή αναγκαία και/ή κατάλληλα προφυλακτικά και/ή προληπτικά για την ασφάλεια της Ενάγουσας κατά το χρόνο που εκτελούσε τα καθήκοντα της στην υπηρεσία της και/ή ήταν καθήκον και/ή υποχρέωση της Εναγομένης να μην εκθέτει την Ενάγουσα στον κίνδυνο τραυματισμού και/ή ζημιών, κίνδυνο που γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει. Ήταν επίσης ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος της πιο πάνω αναφερόμενης σύμβασης εργοδότησης της Ενάγουσας και/ή ήταν καθήκον και/ή υποχρέωση της Εναγομένης όπως παρέχει στην ενάγουσα και/ή διατηρεί ασφαλές μέρος και/ή ασφαλή μέσα και/ή ασφαλές και/ή κατάλληλο και/ή ενδεδειγμένο σύστημα εργασίας και/ή όπως δίδει τις κατάλληλες οδηγίες και/ή όπως επιβλέπει για την τήρηση των οδηγιών της και/ή όπως λαμβάνει γενικά όλα τα αναγκαία και/ή κατάλληλα μέτρα και διαθέτει όλα τα απαραίτητα και/ή κατάλληλα μέσα για την ασφάλεια της Ενάγουσας κατά τη διάρκεια και ενώ αυτή εκτελούσε τα καθήκοντα της στην υπηρεσία της.
- Κατά/ή περί την 15/9/2006 και περί ώρα 12:00 το μεσημέρι, ενώ η Ενάγουσα ασχολείτο με τα συνηθισμένα καθήκοντα της στη πιο πάνω αναφερόμενη επιχείρηση οίκου ευγηρίας και/ή γηροκομείου της Εναγόμενης και/ή με τα καθήκοντα που της ανατέθηκαν από την Εναγόμενη και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους της και/ή από πρόσωπα που ενεργούσαν για λογαριασμό της Εναγόμενης και ειδικότερα ενώ βρισκόταν στη κουζίνα του εν λόγω οίκου ευγηρίας και/ή γηροκομείου της Εναγόμενης και προσπαθούσε να ανάψει και/ή να θέσει σε λειτουργία μια ηλεκτρική κουζίνα χρησιμοποιώντας το ανάλογο σύστημα και/ή κομβία υπέστη ηλεκτροπληξία.
- Είναι δε ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι το επίδικο εργατικό ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια της Εναγόμενης και/ή αντιπροσώπων και/ή υπηρετών και/ή προσώπων ενεργούντων για λογαριασμό της Εναγόμενης και/ή κατά παράβαση των νομικών καθηκόντων και/ή υποχρεώσεων της Εναγόμενης έναντι της. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΜΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΠΑΡΑΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΤΙΚΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΚΑΙ/Ή ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ (α) Παρέλειψε να διατηρεί ασφαλή χώρο εργασίας για την Ενάγουσα και/ή να διατηρεί ασφαλή πρόσβαση στο χώρο και/ή στους χώρους της εργασίας της. (β) Παρέλειψε να παράσχει στην Ενάγουσα και/ή να διατηρεί ασφαλές και/ή κατάλληλο σύστημα εργασίας και/ή ασφαλή μέσα εργασίας. (γ) Παράλειψε να λάβει όλα τα ενδεικνυόμενα και/ή απαιτούμενα και/ή κατάλληλα και/ή οποιαδήποτε προληπτικά και/ή προφυλακτικά υπό τις περιστάσεις μέτρα ώστε η Ενάγουσα να εκτελέσει με ασφάλεια τα καθήκοντα της. (δ) Εξέθεσε την Ενάγουσα στον κίνδυνο τραυματισμού και/ή ζημιών, κίνδυνο τον οποίο γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει. (ε) Παρέλειψε να αποτρέψει και/ή προειδοποιήσει την Ενάγουσα για τον ελλοχεύοντα κίνδυνο. (στ) Αδιαφόρησε για την ασφάλεια της Ενάγουσας ενώ αυτή εκτελούσε τα καθήκοντα της και της παρείχε τις υπηρεσίες της σύμφωνα με τις οδηγίες της. (ζ) Παράλειψε να ελέγξει και/ή συντηρήσει την αναφερόμενη ηλεκτρική συσκευή και/ή τις ηλεκτρικές της εγκαταστάσεις. (η) Ενώ γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει ότι η εν λόγω ηλεκτρική κουζίνα ήταν ελαττωματική και/ή ασυντήρητη, έδωσε οδηγίες στην ενάγουσα να την χρησιμοποιήσει και να εκτεθεί στον κίνδυνο ηλεκτροπληξίας. (θ) Η αναφερόμενη ηλεκτρική κουζίνα ήταν ελαττωματική και/ή χαλασμένη και γενικά οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις της Εναγομένης ήσαν ακατάλληλες και/ή ελαττωματικές. (ι) Γενικά αδιαφόρησε για την ασφάλεια της Ενάγουσας ενώ αυτή εκτελούσε τα καθήκοντα της στην υπηρεσία της και/ή στον χώρο των εργασιών της». Οι εναγόμενοι, με την παράγραφο 1 της υπεράσπισής τους εγείρουν την ακόλουθη προδικαστική ένσταση: «Η Εναγόμενη εγείρει προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενη ότι η Ενάγουσα εμποδίζεται και/ή κωλύεται να εγείρει και /ή προωθεί την παρούσα αγωγή καθότι το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα της που αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης έχει παραγραφεί.» Με την υπό κρίση αίτηση, οι εναγόμενοι ζητούν: «
- Όπως το Νομικό Σημείο που ηγέρθη στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης της Εναγόμενης προδικαστεί και αποφασισθεί υπό του Δικαστηρίου προ της ακροάσεως ολοκλήρου της αγωγής.
- Τα έξοδα της αίτησης.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.27 Θ.Θ.1 και 2 και Δ.48 Θ.Θ.1, 2, 3, 5, 6, 7 και 9 και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Θωμά Χριστοδούλου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των εναγόμενων, ημερομηνίας 28.6.
- Οι βασικοί ισχυρισμοί των εναγόμενων σύμφωνα με το περιεχόμενο της παραπάνω ένορκης δήλωσης είναι οι εξής: Πρώτο, το εγειρόμενο με την προδικαστική ένσταση θέμα είναι καθαρά νομικό και η απόφαση του Δικαστηρίου πάνω σ' αυτό, σε περίπτωση επιτυχίας, θα θέσει εκτός συζήτησης ολόκληρη την αγωγή. Δεύτερο, το περιεχόμενο της παραγράφου 1 της υπεράσπισης που συνθέτει την προδικαστική ένσταση, δε σχετίζεται με αμφισβητούμενα γεγονότα, επομένως είναι κατάλληλο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδικαστεί προδικαστικά πριν την ακρόαση ολόκληρης της αγωγής, διαδικασία η οποία, πιθανόν, στο τέλος να αποδειχθεί αχρείαστη. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της ενάγουσας, την οποία συνθέτουν οι ακόλουθοι λόγοι: «Α. Η Αίτηση της Εναγόμενης - Αιτήτριας ημερομηνίας 28.6.2012 είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και/ή αστήρικτη και/ή ανυπόστατη. Β. Η προδικαστική ένσταση της Εναγόμενης - Ατήτριας όπως αυτή τίθεται στη παράγραφο 1 της έκθεσης Υπεράσπισης της είναι αόριστη, γενική, αναιτιολόγητη και αχρείαστη. Γ. Το αγώγιμο δικαίωμα που η Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση εγείρει με την αγωγή της με το πιο πάνω τίτλο και αριθμό δεν έχει παραγραφεί επειδή δεν αφορά θέμα καθαρά νομικό αλλά θέμα αμφισβητούμενων γεγονότων, θέμα που απορρέει από συμβατική σχέση μεταξύ των διαδίκων και ως εκ τούτου το συμφέρον της δικαιοσύνης και προς ορθήν απονομήν αυτής επιτάσσει όπως η εν λόγω αγωγή προχωρήσει σε ακροαματική διαδικασία.» Η νομική βάση της ένστασης είναι ίδια ακριβώς με τη νομική βάση της αίτησης, ενώ τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Λούκα Κοϊνά, δικηγόρου - συνεργάτη στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της ενάγουσας, ημερομηνίας 4.12.
- Το ουσιαστικό μέρος της παραπάνω ένορκης δήλωσης περιέχεται στην παράγραφο 2, η οποία, επίσης παρατίθεται αυτούσια: «
- Αρνούμαι κατηγορηματικά και απορρίπτω όλους μαζί και το καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς του Θωμά Χριστοδούλου που περιέχονται στις παραγράφους 2, 3, 4 και 5 της Ένορκης Δήλωσης του ημερομηνίας 28.6.2012 που υποστηρίζει την αίτηση της Εναγόμενης - Αιτήτριας ίδιας ημερομηνίας και ισχυρίζομαι τα ακόλουθα: α. Το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας - Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτό περιγράφεται στο σύνολο της Έκθεσης Απαίτησης της δεν είναι θέμα καθαρά νομικό όπως ο Θωμάς Χριστοδούλου ισχυρίζεται στις παραγράφους 2 και 3 της Ένορκης Δήλωσης του ημερομηνίας 28.6.2012 που υποστηρίζει την αίτηση της Εναγόμενης - Αιτήτριας ίδιας ημερομηνίας αλλά καθαρά θέμα γεγονότων ως αποτέλεσμα συμβατικής σχέσης μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενης και ουσιαστικά σαν αποτέλεσμα συμβατικής υποχρέωσης της Εναγόμενης έναντι της Ενάγουσας και ειδικότερα γεγονότων που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της εργοδότησης της Ενάγουσας από την Εναγόμενη. β. Επίσης αναφέρω ότι και από το περιεχόμενο της Έκθεσης Υπεράσπισης τα γεγονότα όπως εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης είναι αμφισβητούμενα και ως εκ τούτου το συμφέρον της Δικαιοσύνης επιτάσσει όπως η αγωγή με το πιο πάνω τίτλο και αριθμό προχωρήσει σε ακροαματική διαδικασία. γ. Άλλωστε δε και η προδικαστική ένσταση όπως εκτίθεται στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Υπεράσπισης δεν αιτιολογείται, είναι γενική και αόριστη και ως εκ τούτου η καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 28.6.2012 ήταν καθόλα αχρείαστη». Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό τους. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Σύμφωνα με τη Δ.27 Θ.Θ. 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που διέπει την υπό κρίση αίτηση: «
- Οιοσδήποτε διάδικος θα δικαιούται να εγείρει με τα δικόγραφα του οιονδήποτε νομικό σημείο και οιονδήποτε σημείο που εγείρεται έτσι θα αποφασίζεται από το Δικαστήριο σε οιονδήποτε στάδιο που θα ήθελε φανεί στο Δικαστήριο βολικό.
- Αν κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου η απόφαση σ' αυτό το νομικό σημείο ουσιαστικά κρίνει όλη την αγωγή ή οιονδήποτε καλό αγώγιμο δικαίωμα, βάση υπεράσπισης, ανταπαίτησης, απάντησης σ' αυτή, το Δικαστήριο μπορεί τότε να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει οιονδήποτε άλλο διάταγμα σ' αυτή που θα είναι δίκαιο». Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Λανίτη Λτδ & άλλοι ν. Γεν. Εισαγγελέα,
(1991)1 Α.Α.Δ. 225: «Ό,τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας». Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρώ και το απόσπασμα που ακολουθεί από την υπόθεση Χ"Οικονόμου ν. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 949: «Οι αρχές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρκτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα». Το παραπάνω απόσπασμα υιοθετείται από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην πιο πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Βαλανίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου
(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 288. Παρατηρώ τα εξής: Η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη, καταρχήν, επειδή, παρά την περί αντιθέτου θέση των εναγόμενων, το εγειρόμενο με την προδικαστική τους ένσταση θέμα, ενώ είναι νομικό, εντούτοις, για λόγους που θα παραθέσω αμέσως, η απόφασή μου πάνω σ' αυτό, δεν μπορεί να θέσει εκτός συζήτησης ολόκληρη την αγωγή. Ακολουθεί το σκεπτικό: Προκύπτει από το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης των δικηγόρων των εναγόμενων ότι το υπό κρίση αίτημά τους εδράζεται στον ισχυρισμό τους ότι βάση της αγωγής της ενάγουσας είναι το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Με απλή ανάγνωση του κλητηρίου εντάλματος και της έκθεσης απαίτησης, προστίθεται, «.δεν προκύπτει ότι η βάση είναι άλλη ή ότι μπορεί να συναχθεί ότι είναι άλλη από εκείνη της αμέλειας.» Φυσικά, στη συνέχεια υποβάλλεται η θέση ότι ακόμη κι αν ήθελε αποφασισθεί ότι προβάλλεται και άλλη βάση, πέραν εκείνης της αμέλειας, τότε, το Δικαστήριο θα μπορεί να εκδικάσει προδικαστικά μόνο το θέμα της αμέλειας. Αρχίζοντας από το πρώτο, δεν είναι ορθό ότι η αμέλεια αποτελεί τη μόνη βάση αγωγής της ενάγουσας. Για να χρησιμοποιήσω ανάλογη μ' εκείνη των δικηγόρων των εναγόμενων φρασεολογία, απλή ανάγνωση του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης της ενάγουσας, αποκαλύπτει ότι το αγώγιμο δικαίωμά της εναντίον των εναγόμενων εδράζεται αυτοτελώς και/ή διαζευκτικά στις ακόλουθες βάσεις: αμέλεια, παράβαση νομικών καθηκόντων, παράβαση νομικών υποχρεώσεων, παράβαση συμβατικών καθηκόντων και τέλος, παράβαση συμβατικών υποχρεώσεων. Προς επιβεβαίωση του παραπάνω συμπεράσματός μου, παραπέμπω στο σχετικό μέρος της έκθεσης απαίτησης που εκτίθεται σε άλλο σημείο (πάνω) και ειδικότερα στην παράγραφο 5 αυτής. Είναι γεγονός ότι οι κατ' ισχυρισμό της ενάγουσας λεπτομέρειες, οι οποίες εκτίθενται στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης, προσομοιάζουν με λεπτομέρειες που παραπέμπουν μάλλον σε αμέλεια, παρά σε κάποια άλλη από τις αναφερόμενες στην ίδια παράγραφο βάσεις αγωγής. Ωστόσο, επειδή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να λεχθεί με απόλυτη ασφάλεια, εκείνο που θα πρέπει να λεχθεί είναι ό, τι και από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Philippa Estates Ltd κ.α.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1431. Τηρουμένων των αναλογιών, δεν με απασχολεί τώρα η επάρκεια των δικογράφων της ενάγουσας, από την άποψη της στοιχειοθέτησης των προϋποθέσεων για τη θεμελίωση αγώγιμου δικαιώματος. Με αυτό, απαντώ και στη θέση των εναγόμενων ότι η ενάγουσα επικαλείται και παράβαση συμβατικών καθηκόντων, τα οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν προσδιορίζει. Οι εναγόμενοι, αν ήθελαν, θα μπορούσαν να ζητήσουν από την ενάγουσα λεπτομέρειες, ειδικά για κάθε μια από τις διάφορες βάσεις αγωγής επί των οποίων εδράζεται το αγώγιμο δικαίωμά της σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της, αντί να προκρίνουν - κατά μία εκδοχή - ότι πρόκειται για αμέλεια αυτή. Ούτε και είναι ορθό, όπως και πάλι υποβάλλουν οι δικηγόροι των εναγόμενων ότι δεν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα περί της βάσης της αγωγής. Απλή αντιπαραβολή των εκατέρωθεν δικογραφημένων ισχυρισμών επιβεβαιώνει το αβάσιμο της παραπάνω θέσης. Ενδεικτικά να πω, ότι, οι εναγόμενοι, κατά μία εκδοχή, αμφισβητούν τους πλέον ουσιαστικούς ισχυρισμούς της ενάγουσας, οι οποίοι αφορούν στις συνθήκες, το χρόνο, το μέσο με το οποίο έγινε το επίδικο ατύχημα καθώς και τις επιπτώσεις. Ο ισχυρισμός τους της παραγράφου 5 της υπεράσπισης, ότι δεν υπήρχε ηλεκτρική κουζίνα, αλλά κουζίνα με γκάζι και ότι σύμφωνα με τον αρμόδιο επιθεωρητή εργασίας που εξέτασε το ισχυριζόμενο ατύχημα, η ενάγουσα χρησιμοποίησε ηλεκτρικό αναδευτήρα που δεν παρουσίασε κανένα ηλεκτρικό πρόβλημα, θα έλεγα ότι υπερβαίνει τα παραπάνω και απολήγει σε άρνηση αυτού καθ' αυτού του ατυχήματος. Και κάτι ακόμη. Οι εναγόμενοι, προκειμένου να με πείσουν να δεχτώ το υπό κρίση αίτημά τους, ισχυρίζονται ότι βάση αγωγής της ενάγουσας είναι το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Και με δεδομένο ότι αυτό, για λόγο που αναφέρεται από τους δικηγόρους τους στο πλαίσιο της αγόρευσής τους έχει παραγραφεί, υποβάλλεται καταληχτικά από τους τελευταίους, ότι, εάν το νομικό σημείο κριθεί υπέρ των εναγόμενων, θα κριθεί και η τύχη της αγωγής, χωρίς να δημιουργούνται μη αναγκαία έξοδα. Η θέση αυτή, δεν μπορεί να συνυπάρχει και έρχεται σε αντίθεση με την άλλη θέση των δικηγόρων των εναγόμενων, σύμφωνα με την οποία (για να επαναλάβω) ακόμη κι αν ήθελε αποφασισθεί ότι προβάλλεται και άλλη βάση αγωγής από την ενάγουσα, πέραν εκείνης της αμέλειας, τότε το Δικαστήριο θα μπορούσε να εκδικάσει προδικαστικά το θέμα μόνο σε σχέση με την αμέλεια. Και επειδή, για λόγους που ήδη έχουν αναφερθεί, αποτελεί θέση μου ότι το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας εδράζεται και σε άλλες βάσεις, πέραν της αμέλειας, ακόμη ένας λόγος για τον οποίο δεν μπορώ να εξετάσω προδικαστικά το εγειρόμενο από τους εναγόμενους νομικό θέμα, αφορά στη δομή των δικογραφημένων ισχυρισμών της ενάγουσας, οι οποίοι είναι διατυπωμένοι με τέτοιο τρόπο, που εξ αντικειμένου, δεν μου επιτρέπουν να τους ταξινομήσω και υπαγάγω χωριστά, σε κάθε μια από τις διάφορες βάσεις αγωγής. Έχω τη γνώμη ότι διαφορετική προσέγγιση εκ μέρους μου, όχι μόνο δεν θα έκρινε την όλη υπόθεση ή έστω, ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής, αλλά, αντίθετα, πιθανότατα θα δημιουργούσε περιπλοκές κατά την ακρόαση, για ό,τι θα απέμεινε προς επίλυση στο πλαίσιό της. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγόμενων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο