Christian William Charles κ.α. ν. Δρα Αντρέα Πανταζή, Aρ. Αγωγής: 4162/07, 12/2/2013

Christian William Charles κ.α. ν. Δρα Αντρέα Πανταζή, Aρ. Αγωγής: 4162/07, 12/2/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A36 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Α.Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 4162/07 Μεταξύ: Ελένης Χριστοδούλου Ενάγουσας και Δρα Αντρέα Πανταζή Εναγόμενου Όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 17.11.2008 Μεταξύ: Christian William Charles, από τη Λεμεσό, και Μελπομένης Χρυσοστόμου, από τη Λεμεσό, Διαχειριστών της περιουσίας της Ελένης - Χέλεν (Helen) Χριστοδούλου, τέως από τη Λεμεσό Εναγόντων και Δρα Αντρέα Πανταζή Εναγόμενου ----------------------- Ημερομηνία: 12 Φεβρουαρίου 2013 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Κ. Αριστείδου με κα Ε. Αριστείδου Για τον Εναγόμενο: κ. Φ. Τσαγγαρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με βάση την τροποποιημένη έκθεση απαίτησης, οι ενάγοντες είναι οι διαχειριστές της περιουσίας της Ελένης Χρυσοστόμου, η οποία απεβίωσε στις 8.7.2008 από ανίατη ασθένεια σε ηλικία 34 ετών. Η απαίτηση των εναγόντων αφορά γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ιατρική αμέλεια του εναγόμενου, που ήταν ο γυναικολόγος της αποβιώσασας κατά τη διάρκεια της δεύτερης της κύησης μέχρι τη γέννηση του παιδιού της στις 24.3.

1. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης, στην 8η βδομάδα της κύησης της αποβιώσασας, εντοπίστηκε μία μάζα/κύστη μεγέθους περίπου ενός νομίσματος δίπλα από τον ομφαλό της. Κατά τις επόμενες εξετάσεις ρουτίνας, ο εναγόμενος διαπίστωνε ότι η κύστη μεγάλωνε, και συμβούλευε την αποβιώσασα να μην ανησυχεί καθότι η κύστη ήταν ένα λίπωμα και θα αφαιρείτο κατά τη γέννα της η οποία ήταν προγραμματισμένη να γίνει με καισαρική τομή. Στις 24.3.2004 η αποβιώσασα υποβλήθηκε σε καισαρική τομή από τον εναγόμενο και γέννησε το παιδί της, πλην όμως ο εναγόμενος δεν αφαίρεσε την κύστη και τη συμβούλευσε να επανεκτιμήσει την κατάσταση της στις 40 μέρες από τη γέννα της. Μετά τις 40 μέρες, ο εναγόμενος για πρώτη φορά είπε στην αποβιώσασα ότι αυτή έπρεπε να επισκεφθεί ειδικό για την κύστη, και έτσι η αποβιώσασα πήγε σε ειδικό χειρουργό ο οποίος αφαίρεσε την κύστη, ενώ αυτή ήταν διαστάσεων 17x16x12 εκ. Λόγω της αμελούς συμπεριφοράς του εναγόμενου και της παράβασης των νομίμων καθηκόντων του προς την αποβιώσασα με τη λανθασμένη συμβουλή προς την αποβιώσασα και τη μη έγκαιρη αφαίρεση της κύστης, αυτή υπέστη σοβαρές συνέπειες, υποβλήθηκε σε μακρά και επώδυνη θεραπεία για την αντιμετώπιση του όγκου με αποτέλεσμα μόνιμες σωματικές βλάβες, και ακόμα χρειάστηκε νοσηλευτική φροντίδα για τις προσωπικές της ανάγκες για 6 μήνες, έχασε τη δυνατότητα μελλοντικής εγκυμοσύνης, και ήταν ανίκανη να εκτελέσει τις καθημερινές της εργασίες. Στην υπεράσπιση του ο εναγόμενος αρνείται το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης και ισχυρίζεται ότι η μάζα εντοπίστηκε με γυμνό οφθαλμό καθότι ήταν ορατή στην εξωτερική επιφάνεια του δέρματος της αποβιώσασας, και άμεσα της έδωσε οδηγίες να προχωρήσει σε εξέταση από ειδικό χειρουργό και/ή ογκολόγο, και μάλιστα της υπέδειξε συγκεκριμένο γιατρό. Η αποβιώσασα αμέλησε και/ή παρέλειψε να ακολουθήσει τη συμβουλή του εναγόμενου και του είπε ότι θα επισκεπτόταν ειδικό γιατρό μετά το πέρας της εγκυμοσύνης της και ζήτησε από τον εναγόμενο να περιοριστεί στα θέματα που φορούσαν την ειδικότητα του. Κατά τις 20 επισκέψεις της αποβιώσασας στον εναγόμενο παρατηρήθηκε ότι η μάζα μεγάλωνε και, πέραν της αρχικής συμβουλής του προς την αποβιώσασα, ο εναγόμενος δεν προέβη σε άλλη συμβουλή ή γνωμάτευση γι' αυτή και περιορίστηκε αποκλειστικά στην παρακολούθηση της πορείας της εγκυμοσύνης της αποβιώσασας μέχρι και την επανεκτίμηση της κατάστασης της 40 μέρες μετά την καισαρική τομή. Επίσης ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι δεν είναι ειδικός για την αφαίρεση της μάζας και ακόμα ότι, κατά την επίσκεψη της αποβιώσασας στο ιατρείο του μετά τις 40 μέρες από την καισαρική τομή, όταν διαπίστωσε ότι το μέγεθος της μάζας είχε αυξηθεί πολύ, έκανε έντονες συστάσεις προς την αποβιώσασα να ακολουθήσει την αρχική συμβουλή του και αρνείται οποιαδήποτε ευθύνη για την κατάσταση της αποβιώσασας. Κατά την ακροαματική διαδικασία ο πρώτος μάρτυρας για την πλευρά των εναγόντων ήταν ο Δρ. Γιάννης Ιωάννου, γενικός χειρουργός. Ο Μ.Ε.1 ανέφερε τα ακαδημαϊκά προσόντα και την πείρα του και ήταν αυτός που αφαίρεσε τον όγκο από την αποβιώσασα στις 11.5.
2. Σύμφωνα με την Ιατρική Έκθεση που ετοίμασε στις 21.6.2004, Τεκμήριο 3, η ασθενής επισκέφθηκε τον Μ.Ε.1 στις 7.5.2004, επειδή ανησυχούσε για τη μάζα και ήθελε να εξεταστεί από χειρουργό. Η μάζα ήταν εμφανής με τα ρούχα που φορούσε, βρισκόταν στο κάτω μέρος της κοιλιακής χώρας, είχε διάμετρο 20 εκ., και ήταν ένας σκληρός όγκος ο οποίος επεκτεινόταν προς τα μέσα. Έγινε αξονική τομογραφία, Τεκμήρια 1 και 2, που κατέδειξε ότι η μάζα διήθισε στο κοιλιακό τοίχωμα, και έτσι έγινε αφαίρεση του όγκου. Κατά τη χειρουργική επέμβαση ο Μ.Ε.1 διαπίστωσε ότι ο όγκος διηθούσε σε όλο το τοίχωμα της κοιλιακής χώρας καταστρέφοντας τα κανονικά στρώματα. Έτσι έγινε ευρεία εκτομή του όγκου, συμπεριλαμβανομένου του περιτόναιου, το κλείσιμο της κοιλιάς και η διόρθωση του τοιχώματος ήταν πολύ δύσκολη, και χρειάστηκε η τοποθέτηση ειδικού πλέγματος που καθιστά τη μελλοντική εγκυμοσύνη αδύνατη. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, προέκυψε μία παραμορφωμένη κοιλιά, και θα χρειαστούν περαιτέρω επεμβάσεις διορθωτικής πλαστικής χειρουργικής για βελτίωση των τομών και πιθανόν αργότερα για τοποθέτηση καινούργιου πλέγματος. Η ασθενής παραπέμφθηκε στο Ογκολογικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου και η διάγνωση αναφέρεται στο Τεκμήριο 6 ως 'Κοιλιακή Ινωμάτωση' (Desmoid Tumour). Ο Μ.Ε.1 κατέθεσε αντίγραφο του υπέρηχου, Τεκμήριο 4, και την Ιστοπαθολογική Έκθεση, Τεκμήριο
3. Έχοντας δει τον υπέρηχο, ο Μ.Ε.1 πείστηκε ότι πράγματι ο όγκος αυτός υπήρχε και μεγάλωνε ραγδαία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο Μ.Ε.1 είπε ότι συνήθως τέτοιοι όγκοι εξελίσσονται ραγδαία και μπορούν να επηρεάσουν ορμονικές αλλαγές, συνήθως σε γυναίκες. Εμφανίζονται σαν πολύ μικροί όγκοι και πρέπει να τύχουν εξειδικευμένης διερεύνησης για να διαφανεί κατά πόσο είναι καλοήθεις ή κακοήθεις. Στην υπό κρίση περίπτωση ο όγκος δεν ήταν καοήθης, όμως ο ορθός τρόπος αντιμετώπισης του είναι η πλήρης εκτομή του όγκου και η τακτική παρακολούθηση για τυχόν υποτροπή. Όσο πιο μικρός είναι ο όγκος, τόσο πιο έγκαιρα πρέπει να αφαιρείται, και στην περίπτωση της ασθενούς, θα μπορούσε να αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, λαπαροσκοπικά, και χωρίς κίνδυνο για την πορεία της εγκυμοσύνης της. Ο Μ.Ε.1 ετοίμασε και δεύτερη Ιατρική Έκθεση ημερ. 11.1.2005, Τεκμήριο 7, στην οποία αναφέρει ότι το μόρφωμα έπρεπε να είχε διερευνηθεί και να παραπεμφθεί σε ειδικό. Η ορθή διερεύνηση είναι η παραπομπή σε ειδικό αλλά ακόμα και η βιοψία με βελόνα χωρίς τοπική αναισθησία. Όπως αναφέρεται στο Τεκμήριο 7, η ασθενής δεν μπορεί να εξασκηθεί ούτε να κάνει βαριές δουλειές. Ο όγκος μπορεί να υποτροπιάσει μέχρι 70% τα πρώτα 5 χρόνια, και αυτό θα είναι καταστροφικό λόγω της φύσης του όγκου που καταλαμβάνει όλο το τοίχωμα της κοιλιάς, συμπεριλαμβανομένων των μυών. Επίσης ο κίνδυνος μετεγχειρητικών κοίλων είναι πολύ ψηλός. Ο Μ.Ε.1 εξέτασε ξανά την ασθενή στις 12.10.2005 και διαπίστωσε ότι αυτή είχε παρουσιάσει μετεγχειριτική κοίλη στο άνω μέρος της τομής, το κοιλιακό τοίχωμα είναι πολύ αδύνατο και η ασθενής θα χρειαστεί επέμβαση και τοποθέτηση πλέγματος. Σχετική είναι η Ιατρική Έκθεση του μάρτυρα ημερ. 12.10.2005, Τεκμήριο
4. Ο Μ.Ε.1 είπε ακόμα ότι ο γυναικολόγος της ασθενούς έπρεπε να πάρει μία μικρή βιοψία του όγκου κατά τη διάρκεια της καισαρικής, ενώ σύμφωνα με όσα του είπε η ίδια η ασθενής, ο γυναικολόγος της την καθησύχαζε ότι όλα ήταν εντάξει. Ο Μ.Ε.1 είδε όγκους μεγάλων διαστάσεων, αλλά πρώτη φορά τόσο μεγάλο. Ο Μ.Ε.1 αναγνώρισε την ασθενή στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 9, όπως αυτή ήταν περίπου 3 μήνες μετά την εγχείρηση της, και ο ίδιος εισέπραξε από αυτή το ποσό των Λ.Κ.2.
5. Ο Μ.Ε.1 εξέφρασε την άποψη ότι αν ο ασθενής δεν ακολουθεί τη συμβουλή του γιατρού για να πάει σε ειδικό, τότε θα πρέπει να τεθεί προ των ευθυνών του, υπογράφοντας ένα έντυπο ότι του εξηγήθηκαν οι κίνδυνοι, ο γιατρός θα κάνει σχετική καταγραφή των δεδομένων, ενώ ακόμα ο θεράπων γιατρός μπορεί και να σταματήσει την παρακολούθηση του ασθενούς. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Ε.1 είπε ότι έχει ειδίκευση χειρουργού εδώ και 22 χρόνια και η υπό κρίση περίπτωση δεν χρειαζόταν να αντιμετωπιστεί από ογκολόγο. Πρόσθεσε ότι λόγω ανακαίνισης του ιατρείου του, δεν κατέστη δυνατό να ανευρεθεί η κάρτα της ασθενούς, και εξ όσον θυμάται την είδε για τελευταία φορά περί τα τέλη του 2005, ενώ μετά παρακολουθείτο στο Ογκολογικό Κέντρο. Ο Μ.Ε.1 ανέφερε επίσης ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει πόσος ήταν ο όγκος όταν εντοπίστηκε για πρώτη φορά, ενώ η ίδια η ασθενής του είπε ότι εμφανίστηκε στα αρχικά στάδια της εγκυμοσύνης της και ήταν πολύ μικρός και εξελίχθηκε σε πολύ μεγάλος. Παρόλο που ο συγκεκριμένος όγκος ήταν καλοήθης, εν τούτοις το ποσοστό υποτροπής είναι περίπου 30% και πρέπει να παρακολουθείται για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο υποτροπής. Ο όγκος μπορούσε να αφαιρεθεί μόνο από χειρουργό, και αν αυτό γινόταν στο αρχικό στάδιο η τρύπα θα έκλεινε πολύ πιο εύκολα. Σε ερώτηση κατά πόσο ένας γυναικολόγος θα μπορούσε να προβεί στην αφαίρεση του όγκου, ο Μ.Ε.1 απάντησε ότι αυτό εξαρτάται από την ειδίκευση του γυναικολόγου. Ο ίδιος δεν γνωρίζει κατά πόσο ο εναγόμενος είχε ειδίκευση στην αφαίρεση όγκων. Ο δικηγόρος του εναγόμενου έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην αδυναμία ενός γυναικολόγου να πάρει δείγμα για βιοψία, κάτι το οποίο ο Μ.Ε.1 αμφισβήτησε, λέγοντας ότι θα μπορούσε να το κάνει ή τουλάχιστον να καλέσει ένα ειδικό προς τούτο. Ο Μ.Ε.1 χαρακτήρισε την όλη στάση του εναγόμενου ως αδιαφορία με το να κάνει μία καισαρική, να βλέπει τον όγκο και να μην κάνει οτιδήποτε για να τον ελέγξει. Ο δικηγόρος του εναγόμενου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι ο όγκος δεν επηρέασε την εγκυμοσύνη της ασθενούς, ενώ ο Μ.Ε.1 εξέφρασε αντίθετη θέση λέγοντας ότι μπορεί να ασκήσει πιεστικά και διηθητικά φαινόμενα, μέχρι και στη μήτρα. Ο Μ.Ε.1 επέμενε στη σωστή τακτική που ο γιατρός πρέπει να ακολουθεί όταν ο ασθενής δεν υπακούει τη συμβουλή του να πάει σε ειδικό, όπως την ανέφερε κατά την κύρια εξέταση του, και είπε ότι αν ο ασθενής δεν έχει χρήματα τότε μπορεί να τον παραπέμψει στο Νοσοκομείο, και θα τον βάλει να υπογράψει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη επειδή δεν δέχεται να ακολουθήσει τη γνώμη του. Τέλος ο Μ.Ε.1 εξέφρασε την άγνοια του στη θέση της υπεράσπισης ότι ο εναγόμενος παρέπεμψε την αποβιώσασα στον κ. Αρτέμη, ακτινολόγο, και δεν ήταν σε θέση να μεταφέρει ακριβώς τι του είπε η ασθενής ότι της είχε πει ο εναγόμενος, παρά μόνο ότι την καθησύχαζε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα. Ο δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά των εναγόντων ήταν ο Δρ. Πάτροκλος Πατρόκλου, με ειδικότητα στη μαιευτική γυναικολογία. Ο Μ.Ε.2 ανέφερε ότι αν στην 8η βδομάδα της κύησης μίας πελάτισσας του διαπιστωθεί όγκος πιο κάτω από το σημείο του ομφαλού, τότε αυτός τη βλέπει στα αρχικά στάδια για να δει πώς συμπεριφέρεται ο όγκος και αν τον ανησυχήσει και δεν γνωρίζει πώς να το αντιμετωπίσει, τότε την παραπέμπει σε γιατρό άλλης ειδικότητας. Ο ίδιος θα κατέγραφε την ύπαρξη του όγκου στον φάκελο του ιστορικού της ασθενούς. Σε περίπτωση που η ασθενής αρνείτο να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του για να πάει σε ειδικό χειρουργό, τότε ο Μ.Ε.2 θα επέμενε και ακόμα θα μιλούσε με τους δικούς της. Αν και πάλι η ενάγουσα επιμένει, τότε ο Μ.Ε.2 θα την έβαζε να υπογράψει ότι δεν θέλει να πάει σε ειδικό παρά τις οδηγίες του γιατρού της, παρόλο που κάτι τέτοιο δεν του έτυχε ποτέ. Ο Μ.Ε.2 είπε ότι ο όγκος θα μπορούσε να αφαιρεθεί στα αρχικά στάδια της εγκυμοσύνης, όμως ο ίδιος θα συμβούλευε την ασθενή να περιμένει αν δεν μεγάλωνε ο όγκος και θα την παρέπεμπε σε ειδικό ακτινολόγο για εξειδικευμένο υπερηχογράφημα. Ο Μ.Ε.2 δεν ήταν σε θέση να εκφράσει άποψη για τις πιθανές συνέπειες του όγκου στην εγκυμοσύνη, καθότι εξαρτάται από τη θέση του όγκου. Γενικά μία επέμβαση κατά την εγκυμοσύνη ενέχει τον κίνδυνο ρήξης ωοθήκης ή σκωληκοειδίτιδας ή ακόμα της υγείας της μήτρας. Όταν υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4 στον Μ.Ε.2, αυτός διέκρινε μόνο το έμβρυο και εξέφρασε τη θέση ότι το επίδικο περιστατικό είναι πολύ σπάνιο. Ο ίδιος θα παρέπεμπε την ασθενή σε ειδικό, δεν θα έπαιρνε δείγμα για βιοψία κατά τη διάρκεια της καισαρικής ούτε και θα αφαιρούσε ο ίδιος τον όγκο κατά την καισαρική, και επανέλαβε ότι είναι δύσκολο να απαντήσει για τους κινδύνους που ενείχε η ύπαρξη του όγκου στην υπό κρίση περίπτωση. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Πανίκκος Σταυριανός, Ειδικός Ιατροδικαστής. Ο Μ.Ε.3 αναφέρθηκε αρχικά στα ακαδημαϊκά προσόντα και την πείρα του και υιοθέτησε την Ιατροδικαστική Έκθεση που ετοίμασε στις 20.10.2005, αναφορικά με την εξέταση της αποβιώσασας Ελένης Χριστοδούλου στην οποία προέβη στις 11.4.
6. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της Έκθεσης του, ο Μ.Ε.3 έλαβε υπόψη όσα του ανέφερε η ασθενής, καθώς επίσης τα Τεκμήρια 2 - 8, τα οποία του προσκόμισε η ίδια η ασθενής. Η ασθενής είπε στον μάρτυρα ότι κατά τον δεύτερο μήνα της εγκυμοσύνης της παρουσιάστηκε μία μάζα κοντά στον ομφαλό της η οποία με την πάροδο του χρόνου μεγάλωνε μέχρι που την αφαίρεσε. Η ασθενής το ανέφερε στον γυναικολόγο της ο οποίος τη συμβούλευσε να μην ανησυχεί. Μετά την αφαίρεση της μάζας, η ασθενής βρίσκεται σε συνεχή ιατρική παρακολούθηση, καθότι της είπαν ότι πιθανόν η μάζα να παρουσιαστεί ξανά, ενδιαφέρεται να κάνει πλαστική εγχείρηση για να διορθώσει την παράξενη κοιλιά της, δεν μπορεί να μείνει έγκυος, να σηκώνει βάρη, να εξυπηρετεί τον εαυτό της και την οικογένεια της όπως προηγουμένως, δυσκολεύεται σε παρά πολλές κινήσεις, και δεν μπορεί να πηγαίνει στη θάλασσα γιατί όλοι τη βλέπουν με οίκτο. Η ίδια στεναχωριέται πολύ για την κατάσταση της αφού η κοιλιά της έγινε παράξενη, έχει μεγάλη ουλή και δεν έχει ομφαλό, και ο σύζυγος της επίσης στεναχωριέται παρά πολύ για την κατάσταση της. Η ίδια έχει παράπονο από τον εναγόμενο, καθότι αυτός την καθησύχαζε ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας από τότε που η μάζα ήταν μικρή, ενώ αν η μάζα αφαιρείτο νωρίτερα, όταν ήταν πιο μικρή, δεν θα είχε αυτά τα προβλήματα. Κατά την εξέταση του ο Μ.Ε.3 διαπίστωσε ότι η ασθενής φέρει μία μεγάλη παλαιά βαθιά δύσμορφη χειρουργική ουλή μήκους 30 εκ. στο αριστερό ημιμόριο της κοιλιακής χώρας με φορά από πάνω προς τα κάτω, καθώς και μεγάλη δύσμορφη προβολή του κοιλιακού τοιχώματος προς τα έξω με παρεκτόπιση της μέσης γραμμής της κοιλιακής χώρας προς τα αριστερά και εξαφάνιση του ομφαλού. Φέρει επίσης παλαιά καισαρική τομή. Ο Μ.Ε.3 της συνέστησε να φωτογραφηθεί. Με βάση τη διάγνωση της Ιστοπαθολογικής εξέτασης ότι πρόκειται για σάρκωμα χαμηλής διαφοροποίησης, η θεραπευτική του αντιμετώπιση γίνεται ενόσω ο όγκος είναι μικρός διότι εξυπακούει λιγότερη διήθηση των ιστών με αποτέλεσμα η χειρουργική του επέμβαση να είναι πιο εύκολη και οι αναμενόμενες μετεγχειρητικές επιπλοκές λιγότερες. Αντίθετα, όσο μεγαλώνει ο όγκος, επειδή συμπεριφέρεται διηθητικά και χωροκατακτητικά, τότε η χειρουργική του αφαίρεση είναι δυσκολότερη με περισσότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Στην υπό κρίση περίπτωση, αν η διάγνωση και η θεραπευτική αντιμετώπιση γίνονταν νωρίτερα, τα αποτελέσματα θα ήταν ευνοϊκότερα. Με βάση τα πιο πάνω, η ασθενής παρουσιάζει επίσης χαλάρωση της ανατομικής αρχιτεκτονικής της κοιλιακής χώρας με περιορισμό της ικανότητας σε κινήσεις του σώματος της και των δραστηριοτήτων της, και χρήζει συνεχούς παρακολούθησης για πιθανή υποτροπή του σαρκώματος και πολύπλοκων χειρουργικών επεμβάσεων στην κοιλιακή χώρα αν η κατάσταση της το επιτρέπει. Τέλος, ο Μ.Ε.3 ανέφερε ότι η θέση της ασθενούς ότι αν η διάγνωση και η θεραπευτική αντιμετώπιση, δηλαδή χειρουργική αφαίρεση της μάζας, γινόταν νωρίτερα, όταν αυτή ήταν μικρή, δεν θα είχε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, βρίσκει επιστημονικό έρεισμα. Ο Μ.Ε.3 είπε ότι όταν εντοπιστεί ο όγκος, τότε γίνεται υπερηχογράφημα ή αξονικός ή μαγνητικός τομογράφος, και βιοψία του όγκου, για να διαγνωστεί η φύση του και να αποφασιστεί ο τρόπος αντιμετώπισης του, με τη συνεργασία μεταξύ των γιατρών. Αναμφίβολα όσο πιο μικρός είναι ο όγκος και όσο πιο νωρίς αφαιρεθεί, τόσο περισσότερο το όφελος της ασθενούς. Στην υπό κρίση περίπτωση, με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του μάρτυρα, ο όγκος μπορούσε να αφαιρεθεί στο στάδιο εντοπισμού του, δηλαδή στον δεύτερο μήνα της εγκυμοσύνης, χωρίς επηρεασμό της εγκυμοσύνης της ασθενούς. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, τότε η τομή θα ήταν πολύ μικρότερη και ίσως η προβολή στο κοιλιακό τοίχωμα να μην ήταν η ίδια και να μην χρειαζόταν η τοποθέτηση πλέγματος. Τέλος, ο Μ.Ε.3 αναγνώρισε την ασθενή στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 9 και περιέγραψε την κατάσταση της όπως απεικονίζεται σε αυτές. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Ε.3 είπε ότι η εξέταση της ασθενούς διήρκησε περίπου μία ώρα, αυτή είναι εξωτερική ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία τα έλαβε από τα έγγραφα που του προσκομίστηκαν από την ασθενή. Από την εξέταση στην οποία ο ίδιος ο μάρτυρας έκανε, μπορούσε μόνο να αντιληφθεί την ουλή η οποία είχε ένωση με το υποκείμενο κοιλιακό στρώμα. Επίσης ο Μ.Ε.3 είπε ότι ο όγκος ήταν καλοήθης, όμως τέτοιοι όγκοι μπορούν να μετατραπούν σε κακοήθεις κάποια στιγμή. Ο Μ.Ε.3 είπε ότι ο ίδιος δεν μπορεί να πει πόσος ήταν ο όγκος όταν εντοπίστηκε ούτε πόσο μεγάλωνε, υιοθετεί τα ευρήματα της Ιστοπαθολογικής Έκθεσης, και εφόσον ο όγκος ήταν διηθητικός, τότε σίγουρα μεγάλωνε από τον δεύτερο μήνα μέχρι και τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της ασθενούς. Επίσης, στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο όγκος παρουσιάστηκε σε έγκυο γυναίκα με μία μεγάλη μήτρα εντός της οποίας υπήρχε το έμβρυο, και επομένως η μάζα δεχόταν πίεση από μέσα προς τα έξω ένεκα της μήτρας που ήταν μεγάλη. Βιβλιογραφικά, δεν υπάρχουν δεδομένα για το πόσο μεγαλώνει ο όγκος παρά μόνο ότι τέτοιοι όγκοι συνήθως παρουσιάζονται σε εγκύους. Όμως δεν δέχθηκε τη θέση της υπεράσπισης ότι ο όγκος ήταν 18 εκ. στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της ασθενούς. Ο Μ.Ε.3 είπε ότι έχει δει τέτοιους όγκους μόνο φωτογραφικά. Ο Μ.Ε.3 εξέφρασε την άποψη ότι ο γυναικολόγος δεν μπορεί να προβεί στην αφαίρεση τέτοιου όγκου και ότι αυτό μπορεί να γίνει από ειδικό χειρουργό ογκολόγο. Χαρακτήρισε δε την όλη συμπεριφορά του εναγόμενου ως ελλιπή διάγνωση ή ελλιπή διερεύνηση κατά το ελάχιστον. Όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση που ο γιατρός παραπέμπει την ασθενή σε γιατρό άλλης ειδικότητας και αυτή δεν ακούει τις οδηγίες του, τότε αυτό είναι παρακοή και ο γιατρός της οφείλει να βρει τρόπο να την πείσει να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του. Η σχέση γιατρού - ασθενούς είναι ιερή, επομένως το οικονομικό κόστος δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για τον γιατρό για να μην ακολουθήσει η ασθενής τις οδηγίες του και ακόμα ο γιατρός οφείλει να την πιέσει και να μιλήσει με τους συγγενείς της για το θέμα αυτό. Ερωτηθείς κατά πόσο θεωρεί πρέπον ο γιατρός να διώξει την ασθενή του αν δεν υπακούει στις οδηγίες του να πάει σε ειδικό, ο Μ.Ε.3 απάντησε ότι ο γιατρός πρέπει να κάνει όσα ανέφερε πιο πάνω αλλά δεν θεωρεί ότι είναι δεοντολογικά ορθό για ένα γιατρό να διώξει την ασθενή του. Ο Μ.Ε.3 επέμενε στη θέση του ότι αν η αφαίρεση γινόταν ενόσω ο όγκος ήταν μικρός, η ασθενής δεν θα παρουσίαζε τα ίδια προβλήματα. Βέβαια και πάλι θα υπήρχε ουλή, αλλά λιγότερη παραμόρφωση και ίσως δεν χρειαζόταν η τοποθέτηση πλέγματος. Επέμενε όμως ότι η αφαίρεση του ήταν απολύτως επιβεβλημένη αλλά και η βιοψία έπρεπε να γίνει για να εξαχθεί διάγνωση και να αποφασιστεί η θεραπευτική αντιμετώπιση. Πέραν του όγκου, πρέπει να αφαιρείται και υγιής ιστός, τουλάχιστον 2 εκατοστά. Η ασθενής του είπε ότι ο γυναικολόγος της ανέφερε να μην ανησυχεί για τον όγκο αλλά όχι ότι θα της τον αφαιρούσε κατά την καισαρική, καθότι αν του έλεγε κάτι τέτοιο ο μάρτυρας θα το κατέγραφε στην Έκθεση του. Το παράπονο της ασθενούς από τον γυναικολόγο της ήταν ότι αν η μάζα αφαιρείτο ενωρίτερα, τότε δεν θα βρισκόταν στην ίδια κατάσταση, όπως περιγράφεται αναλυτικά στην Έκθεση του. Ο Μ.Ε.3 κατέθεσε αντίγραφα από βιβλιογραφία, Τεκμήρια 11 -13, στα οποία φαίνεται ότι αυτές οι μάζες παρουσιάζονται συνήθως σε εγκύους, και η εμφάνιση τέτοιου όγκου κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να την επηρεάσει ανάλογα με το μέγεθος του όγκου, και ακόμα να οδηγήσει και σε διακοπή της εγκυμοσύνης. Αν ο όγκος είναι μεγάλος και βρίσκεται χαμηλά, τότε πιέζει περισσότερο τη μήτρα και μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές στον οργανισμό, ακόμα και στην υγεία της μητέρας. Τέλος, ο Μ.Ε.3 διέκρινε μόνο το έμβρυο στο Τεκμήριο 4 και είπε ότι έλαβε αμοιβή για τις υπηρεσίες του από την ασθενή, την οποία δεν προσδιόρισε. Ο Christian Williams Charles Coners, σύζυγος της αποβιώσασας και ένας εκ των διαχειριστών της περιουσίας της, ήταν ο τελευταίος μάρτυρας για την πλευρά των εναγόντων. Ο Μ.Ε.4 υιοθέτησε Γραπτή Δήλωση του ως μέρος της κύριας εξέτασης του. Σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτής, η σύζυγος του Ελένη Χριστοδούλου γεννήθηκε στις 30.4.1974 και απεβίωσε στις 8.7.2008 από αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω μεταστατικού καρκίνου του μαστού. Απέκτησαν δύο παιδιά, και ο εναγόμενος ήταν ο γυναικολόγος της αποβιώσασας κατά τη διάρκεια της κύησης της και μέχρι τη γέννα και των δύο παιδιών τους. Περί το τέλος Αυγούστου 2003 ο Μ.Ε.4 και η σύζυγος του επισκέφθηκαν τον εναγόμενο επειδή υποψιάστηκαν ότι η σύζυγος του ήταν έγκυος. Πράγματι, κατόπιν εξέτασης από τον εναγόμενο, διαπιστώθηκε ότι αυτή βρισκόταν στην έκτη βδομάδα της κύησης της. Ο Μ.Ε.4 συνόδευε τη σύζυγο του σε όλες ανεξαιρέτως τις επισκέψεις της στον εναγόμενο, τόσο στο γραφείο του γιατρού όσο και στο δωμάτιο της εξέτασης, και άκουγε όλα όσα αυτός τους έλεγε για την υγεία της και την εγκυμοσύνη της. Κατά τη δεύτερη επίσκεψη τους στον εναγόμενο, περίπου 15 μέρες αργότερα, κατά την εξέταση ρουτίνας, ο εναγόμενος εντόπισε ένα «λίπωμα» μεγέθους περίπου ενός νομίσματος δίπλα από τον ομφαλό της αποβιώσασας. Ρώτησαν τον εναγόμενο να τους δώσει λεπτομέρειες και αυτός τους είπε ότι δεν ήταν κάτι το ανησυχητικό, θα το παρακολουθούσαν και ότι πρόκειται για λίπωμα. Με τα λεγόμενα του εναγόμενου, ο Μ.Ε.4 και η σύζυγος του αποκόμισαν την εντύπωση ότι η ύπαρξη του λιπώματος δεν έχρηζε περαιτέρω γνώμης και ο τρόπος αντιμετώπισης του από τον εναγόμενο δεν τους έδωσε περιθώρια αμφισβήτησης. Σε μεταγενέστερη επίσκεψη ρουτίνας ο εναγόμενος διαπίστωσε ότι το λίπωμα μεγάλωνε, αυτοί επανέλαβαν τις ερωτήσεις τους και ο εναγόμενος τους είπε ότι ο ίδιος δεν ανησυχεί καθόλου, πρόκειται περί λιπώματος το οποίο θα αφαιρούσε κατά την προγραμματισμένη καισαρική τομή κατά τον τοκετό, δίνοντας την εντύπωση στον Μ.Ε.4 ότι ο ίδιος μπορούσε να χειριστεί την αφαίρεση του λιπώματος. Άλλωστε ο εναγόμενος ήταν ο μαιευτήρας της συζύγου του κατά τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού και του είχαν εμπιστοσύνη. Ο εναγόμενος επανέλαβε την ίδια θέση και σε κάθε μεταγενέστερη εξέταση. Στις 27.3.2004, κατά την καισαρική τομή, ο εναγόμενος δεν αφαίρεσε το λίπωμα, και όταν ρωτήθηκε γι΄ αυτό, δεν έδωσε εξήγηση. Ο Μ.Ε.4 τον ρώτησε για την εξέλιξη του λιπώματος, και αυτός τους είπε να τον επισκεφθούν για επανεκτίμηση της κατάστασης της αποβιώσασας σε 40 μέρες από την καισαρική. Εν τω μεταξύ, επειδή το λίπωμα μεγάλωνε και η κοιλιά της αποβιώσασας παρέμενε πολύ μεγάλη, ο ίδιος επικοινώνησε 2-3 φορές με το γραφείο του γιατρού και ζητούσε ραντεβού, το οποίο τελικά του δόθηκε πριν από τις 40 μέρες. Κατά την εν λόγω εξέταση ο εναγόμενος για πρώτη φορά τους είπε ότι η αποβιώσασα έπρεπε να επισκεφθεί χειρουργό σε σχέση με τη μάζα και αφού ρωτήθηκε, ο εναγόμενος τους σύστησε τον Δρα Ιωάννου. Τότε ο Μ.Ε.4 και η σύζυγος του ανησύχησαν πολύ γιατί μέχρι τότε ο εναγόμενος τους έδινε την εντύπωση ότι ο ίδιος χειριζόταν την κατάσταση. Κατά την επίσκεψη τους στον Δρα Ιωάννου, αυτός τους είπε ότι ο όγκος έπρεπε να αφαιρεθεί άμεσα, και έτσι προγραμματίστηκε η χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του. Μετά την αφαίρεση αποκαλύφθηκαν σοβαρές σωματικές βλάβες στη σύζυγο του. Λόγω αυτών, του πόνου, της ταλαιπωρίας και της παραμορφωμένης κοιλιάς της, η σύζυγος του έχασε το χαμόγελο της και ήταν πάντα λυπημένη. Η σύζυγος του δεν μπορούσε να χαρεί τον ερχομό του δεύτερου τους παιδιού, δεν μπορούσε να το περιποιηθεί, έχασε τη δυνατότητα μελλοντικής εγκυμοσύνης, ήταν ανίκανη να εκτελέσει τις καθημερινές εργασίες για καθαριότητα και λειτουργία του σπιτιού της, να σηκώσει βάρος, να εκτελέσει ασκήσεις γυμναστικής και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα συζυγικά της καθήκοντα. Όλα αυτά της δημιούργησαν κατάθλιψη και μεγάλη λύπη. Επίσης, για τους πρώτους 6 μήνες μετά την εγχείρηση αφαίρεσης του όγκου, η σύζυγος του χρειαζόταν βοήθεια και φροντίδα για τις προσωπικές της ανάγκες εντός του σπιτιού, τις οποίες πρόσφερε ο Μ.Ε.4, ενώ νοσηλευτική φροντίδα της πρόσφερε μία νοσοκόμος της πολυκλινικής την οποία προσέλαβαν για 6 μήνες. Η σύζυγος του ήταν κομμώτρια με μηνιαίο εισόδημα Λ.Κ.350, δηλαδή €600, επομένως απώλεσε εισόδημα €7.200, εφόσον δεν μπόρεσε να εργαστεί ξανά από την εγχείρηση μέχρι τον θάνατο της. Επίσης πλήρωσαν ιατρικά και κλινικά έξοδα ύψους €5.000 και για την Ιατροδικαστική Έκθεση €
7. Ο Μ.Ε.4 κατέθεσε το Πιστοποιητικό Θανάτου και το Διοριστήριο των Διαχειριστών της περιουσίας της αποβιώσασας ως Τεκμήρια 14 και 15 αντίστοιχα. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Ε.4 είπε ότι από το 1996 μέχρι και το 2008 εργαζόταν ως σεφ στο ξενοδοχείο St Raphael, ενώ τώρα εργάζεται ως σεφ στο ξενοδοχείο Alasia. Παντρεύτηκε τη σύζυγο του το 2001, αλλά είναι μαζί από παιδιά, καθότι ήταν γείτονες και πήγαν και στο ίδιο σχολείο. Ο δικηγόρος του εναγόμενου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι οι σχέσεις του με τη σύζυγο του δεν ήταν καλές, κάτι το οποίο ο μάρτυρας αρνήθηκε επίμονα. Ο Μ.Ε.4 επανέλαβε ότι η σύζυγος του εργαζόταν ως κομμώτρια στο σπίτι τους με σταθερό μηνιαίο εισόδημα, όπως ανέφερε κατά την κύρια εξέταση του, πλήρωνε Κοινωνικές Ασφαλίσεις και υπέβαλλε φορολογικές δηλώσεις. Όταν ρωτήθηκε κατά πόσο έχει αυτά τα στοιχεία μαζί του, ο Μ.Ε.4 απάντησε ότι μπορεί να τα παρουσιάσει. Κληθείς να αναφέρει ακριβώς τον αριθμό των πελάτισσων της συζύγου του και τις χρεώσεις της, ανέφερε ότι η σύζυγος του είχε μία - δύο πελάτισσες την ημέρα και τις χρέωνε περίπου Λ.Κ.15 -
8. Όταν του υποβλήθηκε ότι με αυτά τα δεδομένα, το εισόδημα της συζύγου του δεν συμποσούται στο πόσο των Λ.Κ.350 μηνιαίως, τότε αυτός απάντησε ότι δεν ήταν συνεχώς παρών στο σπίτι και αυτό έγραψε στη Δήλωση του. Ο Μ.Ε.4 είπε επίσης ότι όταν η σύζυγος του έμεινε έγκυος το δεύτερο τους παιδί, σταμάτησε να εργάζεται γιατί είχε να φροντίσει και το πρώτο τους παιδί, που ήταν ακόμα μικρό, και αναγνώρισε ότι και μετά τη γέννηση του δεύτερου του παιδιού η κατάσταση αυτή θα παρέμενε η ίδια. Ο Μ.Ε.4 είπε επίσης ότι εργαζόταν 12 ώρες την ημέρα, και όταν η σύζυγος του κανόνιζε το ραντεβού της στον εναγόμενο, αυτός έκανε διευθέτηση με την εργασία του και τη συνόδευε πάντα από ενδιαφέρον. Ο δικηγόρος του εναγόμενου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι μόνο μία φορά πήγε με τη σύζυγο του στον εναγόμενο, κάτι το οποίο ο μάρτυρας αρνήθηκε κατηγορηματικά. Επανέλαβε όσα τους είπε ο εναγόμενος σε σχέση με το λίπωμα, εμμένοντας ότι χρησιμοποιούσε πάντα αυτή τη λέξη. Ο Μ.Ε.4 είπε επίσης ότι σε κάθε επίσκεψη ρωτούσε τον εναγόμενο τι ήταν αυτό το λίπωμα και αν έπρεπε να ανησυχούν και αυτός τους έδινε πάντα την ίδια απάντηση. Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι κατά τη δεύτερη εξέταση ο εναγόμενος προέβη μόνο σε κολπική εξέταση της συζύγου του, ενώ ο Μ.Ε.4 επέμενε ότι αυτός της έκανε υπερηχογράφημα. Επίσης ο δικηγόρος του εναγόμενου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι ο εναγόμενος παρέπεμψε τη σύζυγο του σε ακτινολόγο για εξειδικευμένες εξετάσεις και για αιματολογικές αναλύσεις, τις οποίες ποτέ δεν έκανε, προφασιζόμενη οικονομικές δυσκολίες. Ο Μ.Ε.4 απέρριψε αυτή τη θέση λέγοντας ότι έκαναν ό,τι τους είπε ο εναγόμενος γιατί δεν ρίσκαραν τη ζωή της συζύγου του ή του παιδιού τους. Στον ακτινολόγο πήγαν δύο φορές, όπως τους είπε ο εναγόμενος, όμως δεν θυμόταν ποιος ήταν αυτός. Αρχικά ο Μ.Ε.4 είπε ότι δεν θυμόταν κατά πόσο ο ακτινολόγος τους έδωσε τις ακτινογραφίες, όμως μετά είπε ότι πρέπει να τους τις έδωσε και αυτοί με τη σειρά τους να τις έδωσαν στον εναγόμενο. Οι ίδιοι δεν ρώτησαν τον ακτινολόγο για το λίπωμα, καθότι ο εναγόμενος τους καθησύχαζε και τους είπε ότι θα αφαιρούσε το λίπωμα όταν αποφασίστηκε ότι η σύζυγος του θα υποβαλλόταν σε καισαρική. Ο Μ.Ε.4 είπε ότι δεν γνώριζε ότι επειδή η σύζυγος του υποβλήθηκε σε καισαρική και στο πρώτο τους παιδί, ήταν δεδομένο ότι θα υποβαλλόταν ξανά σε καισαρική και στο δεύτερο, και δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί πότε ο εναγόμενος τους είπε ότι ο ίδιος θα αφαιρούσε το λίπωμα κατά την καισαρική. Επέμενε ότι αυτό το είπαν στον Δρα Ιωάννου, όμως δεν γνώριζε κατά πόσο η σύζυγος του το ανέφερε στον κ. Σταυριανό καθότι τη συνόδευσε εκεί αλλά δεν ήταν παρών κατά την εξέταση της. Ο Μ.Ε.4 είπε ακόμα ότι ήταν παρών κατά την καισαρική, και μετά την καισαρική ρώτησε τον εναγόμενο γιατί δεν αφαίρεσε το λίπωμα και αυτός δεν έδωσε απάντηση λέγοντας να περιμένουν μετά τις 40 μέρες. Ο Μ.Ε.4 τότε θύμωσε, αλλά δεν είχε αντιληφθεί ότι ο εναγόμενος τους είχε 'γελάσει', μέχρι που τον επισκέφθηκαν στις 36 μέρες και τους παρέπεμψε σε ειδικό. Ο Μ.Ε.4 επέμενε ότι μετά την αφαίρεση του όγκου η σύζυγος του είχε τα προαναφερόμενα προβλήματα και γι΄ αυτό ήταν λυπημένη, ενώ παρουσιάστηκε ο καρκίνος στο παχύ έντερο το 2006 και περιέγραψε την εξέλιξη της υγείας της μέχρι και τον θάνατο της. Ο δικηγόρος του εναγόμενου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι η σύζυγος του ήταν αμελής και δεν υποβλήθηκε σε θεραπεία για τον καρκίνο του μαστού, ενώ ο Μ.Ε.4 είπε ότι με τον εντοπισμό του καρκίνου στο παχύ έντερο, η σύζυγος του υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία και σε αφαίρεση του όγκου, αλλά λόγω της κατάστασης της και επειδή έπαιρνε ψηλή δόση μορφίνης, η κατάσταση της δεν της επέτρεπε να υποβληθεί σε νέα θεραπεία για την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού, που εμφανίστηκε δύο μήνες πριν από τον θάνατο της. Τέλος, ο Μ.Ε.4 είπε ότι η καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής οφείλεται στη δυσκολία εξεύρεσης δικηγόρου που θα αναλάμβανε την υπόθεση, καθότι τους έλεγαν ότι στην Κύπρο κανείς δεν κρίνεται ότι φέρει την ευθύνη και ότι είναι δύσκολο να βρεις γιατρό να καταθέσει εναντίον γιατρού. Σε υποβολή ότι από το 2005 εξασφάλισαν μαρτυρία από τον Δρα Ιωάννου ότι ο εναγόμενος φέρει ευθύνη, ο Μ.Ε.4 είπε ότι είχαν τη γνώμη του και όχι μαρτυρία. Ο δικηγόρος του εναγόμενου αμφισβήτησε την κατάσταση της συζύγου του μετά την αφαίρεση του όγκου, ενώ ο Μ.Ε.4 τόνισε ότι αυτή είχε δύο μικρά παιδιά, είχε πλέγμα και χρειαζόταν νοσοκόμα για να της αλλάζει και καθαρίζει καθημερινά την πληγή γιατί ο ίδιος δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο Μ.Ε.4 πλήρωσε τη νοσοκόμα αλλά δεν κράτησε αποδείξεις ενώ πλήρωσε τον εναγόμενο την επομένη που η σύζυγος του βγήκε από την κλινική. Ο εναγόμενος με τη σειρά του, κατά την έναρξη της μαρτυρίας του, ανέφερε τα ακαδημαϊκά προσόντα και την πείρα του και ότι είναι γυναικολόγος και ασκεί το επάγγελμα του στην Κύπρο εδώ και 11 χρόνια με πελατεία από τις ψηλότερες στην Κύπρο. Η αποβιώσασα ήταν πελάτισσα του και την εξέτασε για πρώτη φορά στις 9.1.2001, όταν ήταν 26 ετών, κατά την πρώτη της εγκυμοσύνη μέχρι και τη γέννα της κόρης της στις 27.6.2001 με καισαρική τομή. Ο εναγόμενος την παρακολούθησε και κατά τη δεύτερη της εγκυμοσύνη. Συγκεκριμένα η αποβιώσασα τον επισκέφθηκε στις 9.4.2003 όταν και διαπιστώθηκε ότι ήταν έγκυος και οι δύο πρώτες επισκέψεις της ήταν κολπικές με καλυμμένο το σώμα, επομένως ο ίδιος δεν εντόπισε τη μάζα παρά μόνο την είδε όταν του το ανέφερε η αποβιώσασα κατά την πρώτη της κιόλας επίσκεψη. Η μάζα δεν ήταν στο μέγεθος ενός νομίσματος, καθότι αν ήταν έτσι αυτή δεν θα μπορούσε να εντοπιστεί από την ιδία την αποβιώσασα, αλλά ήταν περίπου 5-6 εκατοστά. Η μάζα βρισκόταν πάνω ψηλά στο αριστερό επιγάστριο, μεταξύ του ομφαλού και των πλευρών. Ο εναγόμενος δεν ασχολήθηκε με τη μάζα επειδή δεν ήταν ειδικός και επανειλημμένα έλεγε στην αποβιώσασα να επισκεφθεί ειδικό/χειρουργό. Ενώ στην πρώτη της εγκυμοσύνη η αποβιώσασα πήγαινε συνήθως με την πεθερά της και ο σύζυγος της εμφανίστηκε πολύ λίγες φορές, κατά τη δεύτερη της εγκυμοσύνη, η αποβιώσασα τον επισκεπτόταν ορισμένες φορές με την πεθερά της ενώ ο σύζυγος της εμφανίστηκε μόνο 2 φορές. Ο εναγόμενος επέμενε ότι σχεδόν σε όλες τις επισκέψεις της αποβιώσασας της συνιστούσε να επισκεφθεί ειδικό για τη μάζα, αυτή του έλεγε ότι θα πήγαινε και σε κάποιο στάδιο του είπε ότι θα πήγαινε μετά που θα γεννούσε. Η αποβιώσασα τον ρώτησε σε ποιον να πάει και ο εναγόμενος της συνέστησε τον Δρα Ιωάννου και τον Δρα Σταύρου, επειδή αυτούς ήξερε. Η αποβιώσασα ανέφερε ότι η Πολυκλινική ήταν ακριβή και τότε ο εναγόμενος της είπε ότι μπορούσε να πάει στο Νοσοκομείο αλλά αυτή του είπε ότι θα γεννούσε και μετά θα έβλεπε τι θα έκανε. Ο εναγόμενος κατέθεσε αντίγραφο της κάρτας της αποβιώσασας ως Τεκμήριο
9. Όταν ρωτήθηκε πώς αντέδρασε όταν η αποβιώσασα δεν ακολουθούσε τις οδηγίες του, ο εναγόμενος ανέφερε ότι έδωσε τη συμβουλή του προς την αποβιώσασα να πάει σε ειδικό για τη μάζα και στην παρουσία της πεθεράς της και του συζύγου της, αλλά τόνισε ότι η σχέση γιατρού και ασθενή είναι σεβαστή και ο γιατρός οφείλει να αναφέρει στην ασθενή τι πρέπει να κάνει και πλέον αυτή αποφασίζει πώς θα χειριστεί το θέμα. Ο εναγόμενος αρνήθηκε ότι είπε στην αποβιώσασα ότι θα αφαιρούσε τη μάζα κατά την καισαρική καθότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, ούτε ένας πρωτοετής φοιτητής της ιατρικής δεν κάνει επέμβαση όταν δεν είναι ειδικός. Διαφώνησε με τη θέση του Δρα Ιωάννου ότι η μάζα βρισκόταν κοντά στον ομφαλό και πρόσθεσε ότι χρειαζόταν δεύτερη τομή για την αφαίρεση της μάζας και για τη λήψη υλικού για βιοψία. Ο ίδιος δεν μπορούσε να πάρει υλικό για βιοψία κατά την καισαρική καθότι αν η ασθενής πάθαινε αιμορραγία ποιος θα επενέβαινε, αφού αυτός δεν είναι ειδικός. Κατά την καισαρική τομή ο εναγόμενος δεν κάλεσε άλλο ειδικό γιατρό για τη μάζα καθότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο εν αγνοία της αποβιώσασας και εν πάση περιπτώσει αυτή ήθελε να τελειώσει η καισαρική της πρώτα και μετά να ασχοληθεί με τη μάζα. Ο εναγόμενος εξέφρασε τη θέση ότι υπάρχουν δύο σχολές αναφορικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της ύπαρξης μάζας σε εγκύους, η πρώτη να μην γίνει επέμβαση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αν η ζωή της εγκύου δεν τίθεται σε κίνδυνο και η δεύτερη να αφαιρεθεί την ίδια ώρα. Στην υπό κρίση περίπτωση, η μάζα δεν δημιούργησε οποιοδήποτε πρόβλημα στην εγκυμοσύνη ή οποιονδήποτε άλλο κίνδυνο. Επίσης ο εναγόμενος διαφώνησε έντονα με τη θέση του Δρα Ιωάννου, χαρακτηρίζοντας την ως πρωτάκουστη, ότι ο γιατρός πρέπει να διώξει την ασθενή όταν αυτή δεν ακολουθεί τις οδηγίες του, και παρέπεμψε στη θέση του κ. Σταυριανού ότι αυτή η συμπεριφορά είναι αντιδεοντολογική και ο ίδιος δεν θα το έκανε ποτέ. Ο εναγόμενος αναγνώρισε στο Τεκμήριο 4 το έμβρυο και τον πλακούντα ενώ η μάζα δεν είναι εμφανής σε αυτό. Περαιτέρω ο εναγόμενος εξέφρασε τη θέση ότι από τη στιγμή που αφαιρέθηκε μάζα 20 εκ. το δίκτυ που τοποθετήθηκε δεν μπορούσε να είναι μικρότερο από 24 εκ. καθότι πρέπει να καλύψει την τρύπα και 2-3 εκ. από όλες τις πλευρές, να ραφτεί και να στηριχτεί. Ακόμα ο εναγόμενος εξέφρασε την άποψη ότι η αποβιώσασα μπορούσε να μείνει ξανά έγκυος καθότι κοπέλα από την οποία έγινε αφαίρεση όγκου από την κοιλιά και τοποθετήθηκε πλέγμα έμεινε έγκυος. Σύμφωνα με τον εναγόμενο, σε περίπτωση που προκληθεί ζημιά, τότε μπορεί να γίνει πλαστική επέμβαση για να γίνει μεταφορά μυών. Ο εναγόμενος είπε ότι όταν μία γυναίκα υποβάλλεται σε καισαρική κατά την πρώτη της γέννα, ο κανόνας είναι να υποβάλλεται σε καισαρική και στις επόμενες. Τέλος, ο εναγόμενος ανέφερε ότι παρέπεμπε την αποβιώσασα σε διάφορες εξετάσεις τις πλείστες εκ των οποίων δεν έκανε λόγω οικονομικών λόγων. Ενδεικτικό τούτου είναι το γεγονός ότι η αποβιώσασα έκανε μόνο μία φορά τεστ για τον καρκίνο του τραχήλου στα τόσα χρόνια που την παρακολουθούσε. Ο εναγόμενος είπε ότι από τη στιγμή που ο γιατρός λέει στην ασθενή ότι πρέπει να κάνει εξετάσεις και αυτή δεν τις κάνει, τότε ο γιατρός δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε άλλο. Κατά την αντεξέταση του ο εναγόμενος είπε ότι πιστεύει ότι από την πρώτη κιόλας επίσκεψη της αποβιώσασας αυτή του έδειξε τον όγκο. Ο εναγόμενος της υπέδειξε να επισκεφθεί χειρουργό/ειδικό, και αυτή του είπε ότι θα το έκανε, στην επόμενη επίσκεψη της ο εναγόμενος τη ρωτούσε αν πήγε και αυτή του έλεγε ότι θα πάει, μέχρι κάποιο στάδιο που αυτή του είπε ότι θα το έκανε μετά την καισαρική. Μάλιστα η αποβιώσασα τον ρώτησε σε ποιον γιατρό να πάει και ο εναγόμενος της σύστησε τους γιατρούς της Πολυκλινικής. Σε υποβολή ότι στην υπεράσπιση αναφέρεται ότι ο εναγόμενος της σύστησε μόνο τον Δρα Ιωάννου, αυτός δεν δέχθηκε τέτοια θέση. Σε άλλη υποβολή ότι στην υπεράσπιση αναφέρεται ότι ο εναγόμενος της έδωσε άμεσες οδηγίες για άμεση εξέταση σε χειρουργό ο εναγόμενος απάντησε ότι της έδωσε οδηγίες να επισκεφθεί γιατρό χειρουργό ή ογκολόγο της αρεσκείας της για τη μάζα επειδή αυτός δεν ήταν ειδικός. Ο εναγόμενος της το είπε 15-20 φορές και η αποβιώσασα του είπε ότι θα το έκανε μετά που θα γεννούσε και επομένως ο ίδιος δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω. Ο εναγόμενος επέμενε επανειλημμένα στη θέση του ότι ο ίδιος ουδέποτε είπε στην αποβιώσασα τι είναι η μάζα, καθότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με διάγνωση, και ούτε της ανέφερε τους κινδύνους που αυτή ενείχε καθότι αν της έλεγε ότι είναι καρκίνος, αυτής ίσως και να αυτοκτονούσε, όπως συνέβη σε άλλη περίπτωση, και πάλι θα του καταλογιζόταν ευθύνη. Επομένως ο ίδιος έκανε αυτό που έπρεπε, δηλαδή να επιμείνει όπως η αποβιώσασα πάει σε ειδικό όσο πιο έντονα μπορούσε. Ο εναγόμενος επέμενε ότι η αποβιώσασα δεν έκανε τις εξετάσεις που της συνιστούσε, ούτε τις εξετάσεις του 3ου και 5ου μήνα της εγκυμοσύνης. Υποδείχθηκε στον εναγόμενο η εξέταση του τρίτου μήνα της αποβιώσασας, η οποία έγινε μία μέρα μετά τη 14η βδομάδα, που είναι οριακά αποδεκτή, και η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
10. Επίσης υποδείχθηκε στον εναγόμενο και η εξέταση του 5ου μήνα που έγινε μετά την 24η βδομάδα, και η οποία είναι εκτός ορίου, όμως ο εναγόμενος ανέφερε ότι η αποβιώσασα ουδέποτε του έδειξε τέτοιες εξετάσεις και δεν γνωρίζει γιατί αυτή δεν του τις πήρε. Ο εναγόμενος αρνήθηκε την υποβολή του δικηγόρου των εναγόντων ότι η αποβιώσασα του έδειξε τις εν λόγω εξετάσεις και αυτός της τις έδωσε πίσω. Ακόμα ο εναγόμενος διερωτήθηκε πώς οι ακτινολόγοι που προέβησαν στις εν λόγω εξετάσεις δεν κάνουν αναφορά στη μάζα ως πιο ειδικοί, και η πλευρά των εναγόντων καταλογίζει ευθύνη μόνο στον ίδιο. Όταν ο δικηγόρος των εναγόντων απέδωσε ευθύνη στον εναγόμενο για την εξέλιξη της πορείας της αποβιώσασας σε σχέση με τη μάζα, ο εναγόμενος επέμενε ότι είναι γυναικολόγος, η ευθύνη του ήταν να φέρει σε πέρας με επιτυχία τη γέννα των παιδιών της αποβιώσασας, το οποίο κατάφερε να κάνει παρόλες τις δυσκολίες στις εγκυμοσύνες της, ενώ δεν είναι ειδικός για τη μάζα και τη συμβούλευσε να πάει σε ειδικό πάμπολλες φορές και μάλιστα στην παρουσία της πεθεράς και του συζύγου της. Επανέλαβε αρκετές φορές τη θέση του γιατί η πλευρά των εναγόντων επιρρίπτει ευθύνη μόνο στον ίδιο ενώ και οι δύο ακτινολόγοι δεν εντόπισαν τη μάζα και δεν την παράπεμψαν σε ειδικό. Ο εναγόμενος ανέφερε ότι η αποβιώσασα του είπε ότι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και γι΄ αυτό ο ίδιος τη χρέωσε πιο χαμηλή τιμή για την καισαρική. Σε υποβολή του δικηγόρου των εναγόντων ότι αυτό δεν ευσταθεί, ο εναγόμενος είπε ότι τότε τον ξεγέλασε. Ο εναγόμενος ανέφερε επίσης ότι στις 4.5.2004 προέβη σε μέτρηση της μάζας, η οποία ήταν 14 εκ, όπως αναφέρεται στο Τεκμήριο 7, κατόπιν παράκλησης της αποβιώσασας, και επομένως το θεωρεί αδύνατο η μάζα να ήταν 20 εκ. όταν αυτή αφαιρέθηκε από τον Δρα Ιωάννου. Επανέλαβε ότι ο ίδιος δεν ασχολήθηκε με τη μάζα, δεν έκανε εκτίμηση γι΄ αυτή και απλώς παρέπεμπε την αποβιώσασα σε ειδικό. Αρνήθηκε επίμονα ότι ο ίδιος ανέλαβε να αφαιρέσει τη μάζα κατά την καισαρική. Κληθείς να σχολιάσει την πρακτική την οποία ο Μ.Ε.2 ανέφερε, ότι γιατρός βάζει την ασθενή να υπογράψει όταν αυτή δεν ακολουθεί την εντολή του, ο εναγόμενος είπε ότι αυτή η πρακτική υιοθετήθηκε μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαική Ένωση, αλλά ο ίδιος δεν θεωρεί ότι αυτή είναι η ορθή πρακτική και διερωτήθηκε τι γίνεται αν η ασθενής αρνείται να υπογράψει. Στις επίμονες ερωτήσεις του δικηγόρου των εναγόντων κατά πόσο ο εναγόμενος ρώτησε την αποβιώσασα για να καλούσε ειδικό χειρουργό κατά την καισαρική, αυτός απάντησε ότι η επιθυμία της ήταν να μην επέμβει και η ίδια θα το χειριζόταν μετά την καισαρική, και αργότερα είπε ότι τη ρώτησε αν ήθελε χειρουργό κατά την καισαρική ή οτιδήποτε άλλο αλλά αυτή του απάντησε αρνητικά. Ο δικηγόρος των εναγόντων απέδωσε ευθύνη στον εναγόμενο για την εξέλιξη της κατάστασης της ασθενούς, ενώ ο ίδιος επέμενε ότι το μόνο που μπορούσε και έκανε ήταν να την παραπέμψει σε ειδικό. Όταν υποβλήθηκε στον εναγόμενο ότι κατά την πρώτη εξέταση αυτός όφειλε να εξετάσει και το στήθος της ασθενούς, αυτός εξέφρασε την έκπληξη του λέγοντας ότι αυτή η θέση υποδηλώνει ότι έπρεπε να την είχε παραπέμψει για όλες τις πιθανές εξετάσεις για να αποκλείσει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, και εν πάση περιπτώσει η ακτινοβολία απαγορεύεται σε έγκυο. Όταν του υποβλήθηκε ότι δεν είναι ειδικός για να εκφέρει άποψη για το δίκτυ, αυτός απάντησε ότι είναι θέμα κοινής λογικής για οποιονδήποτε και όχι μόνο για τον γιατρό. Ο εναγόμενος εξέφρασε ακόμα τη θέση ότι η επίσκεψη της αποβιώσασας μετέπειτα στον Δρα Ιωάννου ίσως να μην είναι σύμπτωση, εφόσον ο ίδιος της τον είχε συστήσει. Παρέπεμψε στον Δρα Ιωάννου στην ερώτηση του δικηγόρου των εναγόντων κατά πόσο η κατάσταση της αποβιώσασας θα ήταν διαφορετική αν έκανε πιο νωρίς την αφαίρεση της μάζας, και είπε ότι ζήτησε από αυτή να τον επισκεφθεί 2 βδομάδες μετά την καισαρική και αυτή πήγε στις 5 βδομάδες. Τέλος, ο εναγόμενος ανέφερε ότι η μάζα μεγάλωνε και αυτό ήταν ορατό με γυμνό μάτι, και έλεγε στην αποβιώσασα ότι μεγάλωνε και έπρεπε να πάει σε ειδικό. Ο Δρ. Μάριος Καραϊσκάκης, γενικός χειρουργός, ανέφερε ότι είδε τα Τεκμήρια 2-8 για πρώτη φορά στο Δικαστήριο και διαπίστωσε ότι αφορούν μία άτυχη καπέλα με καλοήθη δεσμοειδή όγκο του πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος. Αυτό αντιμετωπίστηκε με ευρεία χειρουργική εκτομή και αποκατάσταση με τοποθέτηση πλέγματος. Ο Μ.Υ.2 είπε ότι υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης τέτοιου όγκου όταν αυτός εμφανιστεί σε εγκύους. Συγκεκριμένα, αν ο όγκος εμφανιστεί στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, η εγκυμοσύνη θα πρέπει να διακοπεί και να γίνει χειρουργική επέμβαση εφόσον η υγεία της μητέρας κινδυνεύει, ή να γίνει χειρουργική επέμβαση με την πιθανότητα κινδύνου απώλειας του εμβρύου. Αν η εγκυμοσύνη είναι πιο προχωρημένη, τότε η κοπέλα θα πρέπει να επισκεφθεί ειδικό, δηλαδή γενικό χειρουργό, να περιμένει να γεννήσει και μετά να υποβληθεί σε εγχείρηση αφαίρεσης του όγκου από τον ειδικό. Ο ίδιος θα έδινε συμβουλή για τον δεύτερο τρόπο αντιμετώπισης. Ο Μ.Υ.2 ανέφερε επίσης ότι ο γυναικολόγος δεν μπορεί να προβεί σε τέτοια χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του όγκου, και δεν ενδείκνυται η αντιμετώπιση του όγκου κατά την καισαρική, αλλά η χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης του όγκου πρέπει να γίνει ένα μήνα μετά την καισαρική. Ο Μ.Υ.2 είπε επίσης ότι δεν είναι απόλυτα σίγουρος πόσο εφικτή είναι η λήψη δείγματος του όγκου για βιοψία κατά την καισαρική, χαρακτηρίζοντας το δύσκολο αν όχι αδύνατο, και πρόσθεσε ότι δεν είναι πρέπον να γίνει άλλη παρέμβαση και ειδικά ανοικτή βιοψία με δεύτερη τομή πρέπει να αποφεύγεται. Αν θα γίνει ανοικτή βιοψία, είναι καλύτερα να γίνει εξ ολοκλήρου αφαίρεση του όγκου. Ήταν η θέση του Μ.Υ.2 ότι σε περίπτωση που ο γιατρός συστήνει στην ασθενή να επισκεφθεί άλλο γιατρό και αυτή δεν ακολουθεί τη συμβουλή του, αυτό είναι θέμα της ασθενούς η οποία πράττει όπως θέλει, και ο γιατρός της δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι όσον αφορά την απόφαση της. Ο Μ.Υ.2 διαφώνησε με τη θέση ότι η συγκεκριμένη κοπέλα δεν μπορούσε να μείνει ξανά έγκυος, λέγοντας ότι κοπέλες με μετεγχειρητική κοίλη και τοποθέτηση πλέγματος μπορούν και μένουν έγκυες με τον πιθανό κίνδυνο υποτροπής μίας μετεγχειρητικής κοίλης. Τέλος, ο Μ.Υ.2 είπε ότι το πλέγμα που τοποθετήθηκε στη συγκεκριμένη κοπέλα είναι μικρό και θα έπρεπε να είχε τοποθετηθεί πλέγμα 20x30 εκ., όμως αυτό είναι κάτι που θα το κρίνει ο γιατρός κατά την επέμβαση. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Υ.2 επανέλαβε ότι ο ίδιος θεωρεί ότι οι διαστάσεις του πλέγματος που τοποθετήθηκε στην αποβιώσασα δεν είναι ορθές, αλλά αναγνώρισε ότι ο γιατρός που έκανε την επέμβαση είναι σε καλύτερη θέση να το κρίνει αυτό ανάλογα με τη χαλαρότητα και ελαστικότητα του τοιχώματος συνεπεία και της εγκυμοσύνης. Ο ίδιος ο μάρτυρας είπε ότι δεν θεωρεί τη βιοψία του όγκου απαραίτητη και ότι οι ιστολογικές εξετάσεις κάνουν τη διάγνωση ασφαλή, και αυτός θα σύστηνε τη χειρουργική επέμβαση όταν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν. Αν ο όγκος εμφανιζόταν σε αρχικό στάδιο της εγκυμοσύνης, ο γιατρός επανέλαβε τους δύο τρόπους αντιμετώπισης του θέματος, όπως τους ανέφερε κατά την κύρια εξέταση του, και αυτός θα έλεγε στην ασθενή τι να κάνει, και από εκεί και πέρα εναπόκειται στην ασθενή πώς θα χειριστεί το θέμα ενώ ο γιατρός δεν μπορεί να της επιβάλει την άποψη του ή την υποβολή σε θεραπεία. Αν ο όγκος εμφανιζόταν σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης, ο ίδιος θα ανάμενε τη γέννα και θα ακολουθούσε η αντιμετώπιση του όγκου. Σύμφωνα με το ιστορικό της υπόθεσης, ο γυναικολόγος που παρακολουθούσε την κοπέλα της σύστησε να πάει σε ειδικό, όπως όφειλε να κάνει, και πλέον επαφίεται στην ίδια να χειριστεί το θέμα όπως αυτή επιθυμεί. Η παραπομπή της ασθενούς σε ειδικό γιατρό από τον γυναικολόγο έπρεπε να γίνει. Στις επόμενες επισκέψεις, αν ο γυναικολόγος διαπιστώσει ότι η ασθενής δεν ακολουθεί τη συμβουλή του, το μόνο που έχει να κάνει είναι να τις επαναλάβει. Βάσει των δεδομένων που είχε ενώπιον του, ο Μ.Υ.2 είπε ότι δεν ήταν αδύνατο η κοπέλα να μείνει ξανά έγκυος. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις του δικηγόρου των εναγόντων πώς ο μάρτυρας κρίνει την παράλειψη του γυναικολόγου να παραπέμψει την ασθενή σε ειδικό, αυτός απάντησε λέγοντας ότι μπαίνει στη θέση της ασθενούς και αν έβλεπε ένα τόσο μεγάλο όγκο, θα πήγαινε από μόνος του σε άλλο γιατρό. Τέλος, είπε ξανά ότι, κατά τη μαρτυρία του, ο ίδιος εξέφρασε την άποψη του με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του, ενώ ο γιατρός που χειρίστηκε το περιστατικό είναι σε καλύτερη θέση να εκφέρει άποψη για τον τρόπο αντιμετώπισης του. Ο τελευταίος μάρτυρας για τον εναγόμενο ήταν ο Δρ. Μάριος Λιασίδης, μαιευτήρας-γυναικολόγος. Ο ίδιος είπε ότι έχει γνώση της υπόθεσης καθότι είχε λάβει κλήση από τον δικηγόρο των εναγόντων για να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής, όμως τον ειδοποίησε ότι αδυνατούσε να παρευρεθεί στο Δικαστήριο τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Ο Μ.Υ.3 επεξήγησε ότι στο Τεκμήριο 4 βλέπει ένα έμβρυο του δεύτερου τριμήνου σε υπερηχογράφημα, τον πλακούντα και τη μήτρα, και διακρίνει ένα καλοήθη όγκο του μυομητρίου. Αυτός μπορεί να αντιμετωπιστεί από γυναικολόγο, καθότι εμπίπτει στην εν λόγω ειδικότητα, είτε συντηρητικά είτε χειρουργικά. Αφού διάβασε τα Τεκμήρια 5 και 6 που αναφέρονται στον επίδικο όγκο, ο Μ.Υ.3 είπε ότι ο εν λόγω όγκος δεν είναι αυτός που φαίνεται στο Τεκμήριο 4 και δεν διακρίνεται σε αυτό το υπερηχογράφημα. Αυτός ο όγκος είναι ένας αρκετά μεγάλος όγκος, 17x16x12 εκ., στο κοιλιακό τοίχωμα και καλοήθης. Τέτοιος όγκος αφαιρείται μόνο σε έκτακτες συνθήκες, δηλαδή αν κινδυνεύει η ζωή της γυναίκας, διαφορετικά ο ίδιος θα καλούσε άλλο συνάδελφο, πιο έμπειρο σε τέτοια θέματα. Κατά τον Μ.Υ.3, είναι λάθος να αφαιρεθεί αυτός ο όγκος κατά την καισαρική, εκτός αν ενοχλεί την εγχείρηση. Ερωτηθείς για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μ.Υ.3 είπε ότι αποτελεί βασική αρχή ότι δεν γίνεται επέμβαση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης εκτός αν αυτό είναι απαραίτητο για να βοηθήσει το έμβρυο ή τη μητέρα, καθότι οποιαδήποτε επέμβαση ενέχει κίνδυνο στη ζωή της μητέρας ή του εμβρύου. Ο Μ.Υ.3 είπε ότι ο ίδιος δεν θα ασχολείτο με τον όγκο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ειδικότερα αν αυτός αγγίζει τα βαθύτερα στρώματα, και θα μπορούσε να ζητήσει τη γνώμη άλλου συναδέλφου, και συγκεκριμένα ειδικού χειρουργού, γι' αυτό το θέμα. Αν η παραπομπή σε άλλο γιατρό ήταν αναγκαία, και η ασθενής δεν ακολουθούσε τη συμβουλή του, τότε ο Μ.Υ.3 θα επέμενε πιο έντονα, και αν αυτή δεν υπάκουε και πάλι και η ζωή της κινδύνευε, τότε αυτός δεν θα την αναλάμβανε. Κατά την αγόρευση του ο δικηγόρος των εναγόντων έκανε εκτενή αναφορά στη μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ακόμα παρέπεμψε στη σχετική νομολογία. Ήταν η βασική θέση του κ. Αριστείδου ότι η αμέλεια του εναγόμενου συνίσταται στην παράλειψη του να παραπέμψει την ασθενή έγκαιρα σε γιατρό χειρουργό και να αποκαλύψει και επεξηγήσει σε αυτή, και ακόμα να αναγνωρίσει, την απειλή κατά της υγείας της με την ύπαρξη του όγκου στην κοιλιακή της χώρα. Η απλή προφορική παραπομπή της ασθενούς σε ειδικό γιατρό, όπως ο ίδιος ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι έπραξε, κάτι το οποίο βέβαια η πλευρά των εναγόντων δεν αποδέχεται, δεν είναι ικανή να αποσείσει το καθήκον επιμέλειας που είχε προς την ασθενή, καθότι ο εναγόμενος την παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα και μάλιστα δεν έπραξε οτιδήποτε για να έχει διάγνωση του όγκου που παρουσιάστηκε στην ασθενή. Ο κ. Αριστείδου ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος όφειλε να λάβει πιο δραστικά μέτρα αντιμετώπισης του όγκου και μάλιστα να παρακολουθήσει και την εξέλιξη σε σχέση με το αποτέλεσμα των μέτρων που θα λάμβανε, και κάλεσε το Δικαστήριο να αποδώσει αμέλεια στον εναγόμενο και εκδώσει απόφαση εναντίον του. Τέλος ο κ. Αριστείδου εισηγήθηκε ότι το ποσό των €100.00 αποτελεί εύλογη αποζημίωση υπό τις περιστάσεις και ζήτησε ακόμα την επιδίκαση τόκου από την ημερομηνία υποβολής της ασθενούς σε εγχείρηση για αφαίρεση του όγκου. Στη δική του αγόρευση ο δικηγόρος του εναγόμενου προέβη σε εκτενή ανάλυση των νομικών αρχών που διέπουν την ιατρική αμέλεια και ακολούθως ανέφερε ότι η έκθεση απαίτησης περιέχει αντιφατικούς ισχυρισμούς σε σχέση με τις λεπτομέρειες παράβασης νόμιμου καθήκοντος και αμέλειας του εναγόμενου και αυτή δεν προσδιορίζει οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη που να συνιστά αμέλεια. Επίσης ο κ. Τσαγγαρίδης εξέφρασε τη θέση ότι δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία αναφορικά με τις συνέπειες στην ασθενή αν η εγχείρηση αφαίρεσης του όγκου γινόταν σε νωρίτερο στάδιο, ούτε και έχει αποδειχθεί η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συμπεριφοράς του εναγόμενου και των σωματικών βλαβών της ασθενούς. Ακόμα ήταν η θέση του κ. Τσαγγαρίδη ότι οι ειδικές ζημιές δεν αποδείχθηκαν στον απαιτούμενο βαθμό. Ο κ. Τσαγγαρίδης εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία του Μ.Ε.1 ήταν απόλυτη και υποκειμενική, και η μαρτυρία του Μ.Ε.4 ήταν αντιφατική και ανακριβής. Ο δικηγόρος του εναγόμενου ανέφερε ότι ο εναγόμενος ήταν συνεπής και σταθερός κατά τη μαρτυρία του και κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί και στηριχθεί στο σύνολο της μαρτυρίας της πλευράς του εναγόμενου για να καταλήξει στα ευρήματα του. Ήταν η θέση του κ. Τσαγγαρίδη ότι το μόνο καθήκον που είχε ο εναγόμενος ήταν να αναφέρει στην ασθενή για την ύπαρξη του όγκου που εντόπισε και να την παραπέμψει σε άλλο ειδικό γιατρό. Ο εναγόμενος δεν μπορούσε να προβεί σε διάγνωση ή να εκφέρει γνώμη, καθότι το ζήτημα δεν ενέπιπτε στην ειδικότητα του, και έτσι το καθήκον του περιορίζεται στο να ενημερώσει την ασθενή η οποία θα ενεργούσε ανάλογα με την κρίση και την επιθυμία της. Αφού ο κ. Τσαγγαρίδης ασχολήθηκε με το θέμα της συμπεριφοράς του μέσου λογικού ασθενούς, είπε ότι από τη στιγμή που η ασθενής είχε τη σχετική πληροφόρηση από τον εναγόμενο, ο τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος ήταν πλέον δική της ευθύνη. Τέλος, ο κ. Τσαγγαρίδης εξέφρασε τη θέση ότι η πλευρά του εναγόμενου απέδειξε ότι η όλη θεραπεία και φροντίδα που πρόσφερε στην ασθενή ήταν συμβατή προς αποδεκτή ιατρική πρακτική χωρίς οποιαδήποτε επιπλοκή, έφερε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αναφορικά με τα θέματα της ειδικότητας του και ενημέρωσε την ασθενή για την ύπαρξη του όγκου. Με αυτά τα δεδομένα, ο κ. Τσαγγαρίδης ανέφερε ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την απαίτηση τους στον απαιτούμενο βαθμό. Όλοι οι μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, πλην του Μ.Ε.4, κλήθηκαν ως εμπειρογνώμονες και επομένως η αξιολόγηση τους αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους