Δημητράκης Γ. Συκοπετρίτης Λτδ ν. Mainland Global Investments Ltd κ.α., Aρ. Αγωγής: 2894/10, 21/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A77 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: K. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 2894/10 Μεταξύ: Δημητράκης Γ. Συκοπετρίτης Λτδ, Εναγόντων και
- Mainland Global Investments Ltd
- Νεόφυτος Χαρμανής
- Γιαννάκης Ρούσος
- Νίκος Νικολαΐδης Εναγομένων -------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 19.11.12 Ημερομηνία: 21 Μαρτίου, 2013 Για εναγόμενους 1-αιτητές: κ. Γιωρκάτζης με κ. Θρασυβούλου (για ν' ακούσει απόφαση κα Χριστοδουλίδου) Για ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση: κ. Κλεόπας με κ. Πανάγο και κ. Αγιομαμίτη (για ν' ακούσει απόφαση κ. Χαραλάμπους) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Mε την παρούσα αίτηση ζητείται η έκδοση του ακόλουθου διατάγματος: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου αναστέλλον την εκτέλεση της απόφασης/διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 01/11/2012 με το οποίο διατάχθηκε η έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του ξενοδοχείου Crusader Beach Hotel που βρίσκεται στην τουριστική περιοχή της Γερμασόγειας στην Λεμεσό, μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην έφεση που έχει καταχωριστεί εναντίον της ρηθείσας απόφασης και/ή μέχρι νεώτερης απόφασης του Δικαστηρίου.» Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Νεόφυτου Χαρμανή, ενός εκ των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου των αιτητών, το περιεχόμενο της οποίας συνοψίζεται ως ακολούθως: Στις 29.10.2010 οι διάδικοι δήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου συμβιβασμό καθιστώντας την μεταξύ των διευθέτηση κανόνα του Δικαστηρίου στα πλαίσια του οποίου οι αιτητές θα έπρεπε να παραδώσουν την κατοχή του ξενοδοχείου Crusader Beach Hotel το οποίο κατείχαν από το 1999 στη βάση μακροχρόνιας συμφωνίας ενοικίασης. Η εν λόγω απόφαση (Τεκ.1) τελούσε υπό αναστολή εκτέλεσης νοουμένου ότι οι αιτητές θα συμμορφώνονταν προς συγκεκριμένους όρους που αφορούσαν την καταβολή συγκεκριμένων ποσών ως ενοικίων ή άλλως. Στην εν λόγω απόφαση δεν καθορίζεται χρόνος μέσα στον οποίο οι αιτητές θα πρέπει να συμμορφωθούν με τα εκδοθέντα διατάγματα κατά παράβαση της Δ.34 θ.5 των θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι καθ' ων η αίτηση παρά τη σύναψη περί τις 10.10.2012 νέας συμφωνίας για ενοικίαση του επίδικου ξενοδοχείου για περίοδο 1.11.2012 μέχρι 31.10.2013 με ενοίκιο που συμφωνήθηκε στις €320.000,00 και θα αυξανόταν στις €500.000,00 ετησίως μετά την πραγματοποίηση ανακαίνισης του ξενοδοχείου που θα άρχιζε την 1.11.2013 και θα συμπληρωνόταν πριν την έναρξη της επόμενης τουριστικής σεζόν, ενεργώντας κακόβουλα και κατά παράβαση της εν λόγω συμφωνίας προχώρησαν την 1.11.2012 στην καταχώριση μονομερούς αίτησης για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του ξενοδοχείου. Η εν λόγω αίτηση ακούστηκε την ίδια ημέρα και εκδόθηκε σχετικό διάταγμα (Τεκ.2). Στο εν λόγω διάταγμα και στην οπισθογράφηση του δεν καθορίζεται χρόνος μέσα στον οποίο οι αιτητές θα πρέπει να συμμορφωθούν κατά παράβαση της Δ.34 θ.5 και Δ.42Α θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ενόψει τούτου οι αιτητές αποτάθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο για έκδοση προνομιακών διαταγμάτων τύπου certiorari και prohibition. To Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ως το Τεκ.3, με την οποία απέρριψαν την αίτηση με το σκεπτικό ότι προσφέρονταν στους αιτητές άλλες διαζευκτικές θεραπείες. Οι αιτητές, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, καθοδηγούμενοι από την εν λόγω απόφαση καταχώρισαν έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.2012 (Τεκ.4 αντίγραφο της ειδοποίησης έφεσης). Αναφέρεται δε ότι η έφεση συγκεντρώνει καλή πιθανότητα επιτυχίας με δεδομένη τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί των νομικών θεμάτων που εγείρονται. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι στις 1.11.2012 στο ξενοδοχείο βρίσκονταν 114 επισκέπτες έχοντας πραγματική κατοχή μέρους του ξενοδοχείου, οι οποίοι δεν έχουν λάβει ειδοποίηση της διαδικασίας που εκκρεμούσε ενώπιον του Δικαστηρίου, έτσι ώστε να τους δοθεί δυνατότητα να αποταθούν στο Δικαστήριο για θεραπεία. Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα καταστεί άνευ αντικειμένου η εκδίκαση της έφεσης, θα δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις και δεν θα υπάρχει εξασφάλιση ως προς την επιστροφή του ξενοδοχείου στους αιτητές, ενώ αντίθετα δεν θα δημιουργηθεί οποιαδήποτε βλάβη στους καθ' ων η αίτηση. Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση η οποία στηρίζεται στους ακόλουθους λόγους: «Α. H δυνατότητα λήψης του δικονομικού μέσου του παραμερισμού και/ή εξέτασης του Διατάγματος ημερ. 1.11.12 για άδεια έκδοσης εντάλματος κατοχής, η οποία, παρέχεται από τη Δ.48 Θ. 8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αποκλείει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να εκδώσει το ζητηθέν διάταγμα αναστολής. Β. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε από τους Εναγόμενους 1/Αιτητές δεν είναι η ενδεδειγμένη και/ή η αίτηση τους είναι πρόωρη και/ή καταχρηστική και/ή αποσκοπεί στην πρόκληση ταλαιπωρίας και καθυστέρησης και/ή στην παράκαμψη της διαδικασίας και μόνο, εφόσον οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν είχε και/ή ούτε έχουν δικαίωμα Έφεσης και/ή δικαίωμα καταχώρησης αίτησης αναστολής. Γ. Η αίτηση είναι αντινομική και/ή παράτυπη και/ή ελαττωματική και/ή άνευ υποβάθρου και δέον όπως απορριφθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο. Δ. Λόγω των παραστάσεων και/ή της συμπεριφοράς και/ή των υποσχέσεων των Εναγομένων και/ή των αντιπροσώπων τους και δη την έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης/Διατάγματος ημερ. 29.10.2010, οι Εναγόμενοι 1/Αιτητές εμποδίζονται και/ή κωλύονται να προχωρούν και να αιτούνται αναστολή της εκτέλεσης του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 1.11.12 και/ή το Δικαστήριο δεν πρέπει να εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ των Εναγομένων 1/Αιτητών διότι η εν λόγω διακριτική ευχέρεια πρέπει να εξασκείται με φειδώ και/ή να περιορίζεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και/ή περιστάσεις ενώ στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι 1/Αιτητές εκδήλως προσπαθούν και/ή έχουν σαν αποκλειστικό στόχο να εξασφαλίσουν έμμεσα και με οποιοδήποτε τρόπο την παραμονή τους στο επίδικο υποστατικό για περαιτέρω χρονικό διάστημα και/ή για όσο περισσότερο χρονικό διάστημα μπορέσουν. Ε. Το Διάταγμα ημερ. 1.11.12 με το οποίο δόθηκε άδεια για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής δεν συνιστά απόφαση εντός του πλαισίου και/ή η οποία να εμπίπτει εντός του πνεύματος του Νόμου και/ή των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και/ή της Δ.35 κ.18 αυτών που επικαλούνται οι Εναγόμενοι 1/Αιτητές για να νομιμοποιούνται να προχωρήσουν με αίτηση αναστολής και/ή για να επιτρέπεται η αναστολή της, αλλά δικαστική πράξη χορήγησης άδειας για εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 29.10.10 μέσω εντάλματος ανάκτησης κατοχής και έτσι δεν μπορεί να ανασταλεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. ΣΤ. Διαζευκτικά του Γ ανωτέρω, στην προκειμένη περίπτωση δεν πληρούνται οι απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις έτσι ώστε να δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 1/11/12 επιτρέπον την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που έχει καταχωρηθεί. Ζ. Οι Εναγόμενοι 1/Αιτητές δεν προσφέρουν καμία εξασφάλιση και/ή κανένα τρόπο εξασφάλισης προς τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση, έτσι ώστε να είναι δυνατόν να εξεταστεί το ενδεχόμενο να ανασταλεί η εκτέλεση του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1/11/2012, σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφανθεί ότι έχει εξουσία να εκδώσει τέτοιο διάταγμα στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης που έχει καταχωρηθεί, ούτε και έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ίχνος στοιχείου και/ή μαρτυρίας που να αποδεικνύει ότι τα συμφέροντα των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση εξασφαλίζονται ή μπορούν να εξασφαλιστούν, έτσι ώστε να είναι δυνατόν να εξεταστεί το ενδεχόμενο να διαταχθεί οποιαδήποτε αναστολή. Η. Οι εναγόμενοι 1/Αιτητές δεν θέτουν ίχνος μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου και/ή δεν δίνουν κανένα στοιχείο ως προς την οικονομική τους κατάσταση και/ή δυνατότητα να πληρώσουν στους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση τα ποσά που δικαιούνται σε μεταγενέστερο στάδιο, σε περίπτωση που η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.2012 ανασταλεί μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που έχουν καταχωρίσει οι εν λόγω Εναγόμενοι 1/Αιτητές. Θ. Οι πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης είναι μηδαμινές και/ή ανύπαρκτες και/ή η Έφεση των Εναγομένων 1/Αιτητών είναι καταδικασμένη σε αποτυχία καθότι δεν αποκαλύπτει έγκυρους λόγους Έφεσης και/ή καταχωρήθηκε με αποκλειστικό τρόπο την καθυστέρηση εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 29.10.
- Ι. Η όποια απομακρυσμένη και μηδαμινή πιθανότητα για επιτυχία της έφεσης που έχουν καταχωρήσει οι εν λόγω Εναγόμενοι 1/Αιτητές, δεν είναι από μόνη της αρκετή, ούτε και μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο για να αποστερηθεί από τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση του δικαιώματος τους να εκτελέσουν την απόφαση ημερ. 29.10.10 και/ή το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη την όποια απομακρυσμένη και μηδαμινή και/ή ανύπαρκτη πιθανότητα για επιτυχία της έφεσης που έχουν καταχωρήσει οι εν λόγω Εναγόμενοι 1/Αιτητές, διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι ως σαν να αναθεωρεί και/ή να επανεξετάζει αυτεπάγγελτα την ορθότητα της απόφασης του ημερ. 1.11.12 και/ή της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 29.10.10 πράγμα δικονομικά ανεπίτρεπτο. Κ. Δεδομένου ότι η έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναμένεται ότι θα εκδικαστεί μετά από μερικά χρόνια, τυχόν αποδοχή της παρούσας αίτησης θα είχε σαν αποτέλεσμα να αποστερηθούν οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση τη δυνατότητα να επανακτήσουν το επίδικο υποστατικό, για μερικά ακόμα χρόνια, όπως επίσης και τη δυνατότητα να αποζημιωθούν οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση για την οικονομική ζημιά που τους έχουν προκαλέσει και/ή που συνεχίζουν να τους προκαλούν οι εν λόγω Εναγόμενοι 1/Αιτητές, με αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό των Εναγόντων/Καθ' ων η αίτηση. Λ. Το επίδικο υποστατικό έχει περιέλθει και/ή είναι σε πάρα πολύ κακή κατάσταση και/ή χρήζει άμεσης επιδιόρθωσης και/ή με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση του επίδικου υποστατικού χειροτερεύει και το κόστος για την επιδιόρθωση του αυξάνεται και/ή μετά από μερικά χρόνια οι ζημιές που θα έχει υποστεί δεν θα είναι δυνατόν να επιδιορθωθούν. Μ. Οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση έχουν προγραμματίσει και/ή συμφωνήσει εδώ και μήνες με συνεργεία επιδιόρθωσης για την επιδιόρθωση του επίδικου υποστατικού και των πολλών ζημιών που έχει υποστεί αυτό και οι σχετικές εργασίες είχε συμφωνηθεί ότι θα ξεκινούσαν κατά τον χρόνο που είχε εκ συμφώνου συμφωνηθεί με τους Εναγόμενους 1/Αιτητές ότι θα παρέδιδαν κενή και ελεύθερη κατοχή του επίδικου υποστατικού και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής θα αφήσει οικονομικά εκτεθειμένους τους Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση προς τρίτα πρόσωπα. Ν. Οι ζημιές και απώλειες που υφίστανται και/ή που θα συνεχίσουν να υφίστανται οι Καθ' ων η Αίτηση/Ενάγοντες σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος αναστολής είναι ανυπολόγιστες και/ή δυσανάλογες και/ή καταστρεπτικές και/ή δεν θα είναι δυνατόν να υπολογιστούν σε χρήμα. Ξ. Στο ένταλμα ανάκτησης κατοχής δεν απαιτείται να υπάρχει χρόνος παράδοσης της κατοχής του υποστατικού και/ή σε κάθε περίπτωση ο χρόνος παράδοσης της κατοχής του επίδικου υποστατικού φαίνεται στο εκ συμφώνου εκδοθέν διάταγμα / απόφαση ημερομηνίας 29.10.10.» Στην ένορκη δήλωση του Ιάκωβου Παρτασίδη που συνοδεύει την ένσταση γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων, στο ιστορικό της υπόθεσης στην παράγραφο
- Δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ στο ιστορικό σε όση έκταση αφορά τις ενέργειες που έγιναν μέχρι την έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά τα λοιπά γίνεται αναφορά σε επιστολές των δικηγόρων των εναγόντων ημερομηνίας 16.9.2012 και 19.10.2012 (Τεκ.1) με τις οποίες υπενθυμίζετο στους εναγομένους ότι έπρεπε να παραδώσουν κενή κατοχή του υποστατικού στις 31.10.
- Αποτελεί θέση των καθ' ων η αίτηση ότι βασιζόμενοι στους όρους της εκ συμφώνου απόφασης ημερομηνίας 29.10.2010 προέβησαν σε διάφορες ενέργειες προς αξιοποίηση του υποστατικού οι οποίες αν δεν υλοποιηθούν εντός του προγραμματισμένου χρόνου θα προκαλέσουν ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε αυτούς. Μερικές από αυτές τις ενέργειες καθορίζονται στην παράγραφο 4(ζ) και περιλαμβάνουν αίτηση για χορήγηση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση 12 επιπρόσθετων δωματίων, αίτηση για υδροληψία και ανακαίνιση του ξενοδοχείου. Σύμφωνα με τους καθ΄ ων η αίτηση δεν υπήρχε αναγκαιότητα καθορισμού χρόνου εντός του οποίου οι αιτητές θα έπρεπε να συμμορφωθούν με την απόφαση ημερομηνίας 29.10.2010 θεωρώντας ότι με βάση το λεκτικό της εν λόγω απόφασης η παράδοση ελεύθερης κατοχής θα έπρεπε το αργότερο να γίνει μέχρι 31.10.
- Περαιτέρω απορρίπτεται ο ισχυρισμός περί συνομολόγησης νέας ενοικίασης και αναφέρεται ότι οι αιτητές έκαναν την εν λόγω πρόταση η οποία όμως απορρίφθηκε από τους καθ' ων η αίτηση αφού έγιναν διάφορες συζητήσεις, προτάσεις και θέσεις και αφού τους εξηγήθηκε γιατί δεν μπορούσε να ενοικιαστεί εκ νέου το υποστατικό. Διαφορετική επίσης είναι η αντίκριση εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση ως προς την ερμηνεία της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.
- Περαιτέρω αναφέρουν ότι σε περίπτωση που παρά την θέση των καθ' ων η αίτηση ως προς την έφεση οι αιτητές επιτύχουν να κερδίσουν την έφεση τότε θα μπορούν να αποταθούν στο Δικαστήριο και να αποζημιωθούν καθότι οι ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες του υποστατικού η αξία του οποίου υπερβαίνει τα 25 εκατομμύρια και έχουν και άλλη περιουσία να τους αποζημιώσουν. Μετά από άδεια του Δικαστηρίου οι αιτητές καταχώρισαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία κάνουν αναφορά στα γεγονότα του ιστορικού της υπόθεσης, εκεί όπου διαφωνούν με το ιστορικό που έχει δοθεί από τους καθ' ων η αίτηση την οποία έχω εξετάσει. Σημειώνεται ότι ταυτόχρονα με την παρούσα αίτηση είχε καταχωρηθεί και μονομερής αίτηση για αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.2012 μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης επί της παρούσας αίτησης. Εξεδόθη διάταγμα το οποίο κατέστη εκ συμφώνου απόλυτο κάτω από όρους όπως διαλαμβάνονται σ' αυτό. Η αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.18-19, Δ.48 Θ.1-4,8 και 9, Δ.57 Θ.1-2, στα άρθρα 29, 30, 31, 32, 33 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 2, 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στη Δ.39 και επί των άρθρων 15, 17 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα άρθρα 6, 8 και 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών (Κυρωτικός Νόμος 39/62) και των Κανόνων της Επιείκειας της Πρακτικής και της Σύμφυτου Εξουσίας των Δικαστηρίων. Οι συνήγοροι των δυο πλευρών εξέθεσαν τις αντίστοιχες θέσεις τους σε εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τις οποίες εξέτασα και θα αναφερθώ εκεί όπου χρειάζεται στην πορεία της απόφασης. Θα εξετάσω πρώτα τους λόγους ένστασης (Α), (Β), (Γ) και (Ε) αναφορικά με τη διαδικασία που ακολούθησαν οι αιτητές: Σύμφωνα με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου οι αιτητές όταν έλαβαν γνώση του διατάγματος της 1.11.2012 που εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση, αποτάθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο με αίτηση για την έκδοση διατάγματος Certiorari και Prohibition. Όπως προκύπτει από την απόφαση του δικαστή Μ. Νικολάτου, που εκδόθηκε στις 9.11.2012 στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 167/12, το παράπονο των αιτητών ήταν ότι το ένταλμα ημερομηνίας 1.11.2012 είναι νομικά μεμπτό και ακυρωτέο επειδή σ' αυτό δεν καθορίζεται χρόνος μέσα στον οποίο οι αιτητές, προς τους οποίους απευθύνεται το ένταλμα, θα πρέπει να συμμορφωθούν μ' αυτό, και τούτο κατά παράβαση της Δ.34 Θ.5 των Θεσμών. Το Δικαστήριο στη σελίδα 4 της απόφασης αναφέρει «Κατανοώ το παράπονο των αιτητών, πλην όμως είναι θεμελιωμένη αρχή που διέπει την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων, όπως αυτά για τα οποία ζητείται άδεια καταχώρισης με την παρούσα αίτηση, ότι άδεια για προνομιακά εντάλματα αυτής της φύσης δεν εκδίδεται εάν υπάρχουν άλλες διαζευκτικές θεραπείες, εκτός αν ο αιτητής πείσει το δικαστήριο ότι υπάρχουν ειδικές περιστάσεις για την έκδοση προνομιακών ενταλμάτων.» Ακολούθως το Δικαστήριο με αναφορά στην υπόθεση Νικολαϊδου ν. Αττιπά κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1620 ανέφερε τα ακόλουθα: «Στην παρούσα υπόθεση και οι αιτητές μπορούσαν να υποβάλουν αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με σκοπό τον παραμερισμό της έκδοσης του προσβαλλόμενου εντάλματος ημερ. 1.11.2012, δεδομένου ότι αυτό εκδόθηκε μονομερώς. Η Δ.48
(8)
(4)ακριβώς προνοεί για τη δυνατότητα παραμερισμού ενός μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος, με αίτηση, δια κλήσεως, στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Πέραν τούτου υπάρχει και η δυνατότητα εφέσεως εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου, όπως έγινε και στην υπόθεση Νικολαϊδου (ανωτέρω).» Στην υπόθεση Νικολαϊδου, πιο πάνω, τονίστηκε ότι «στόχος της Δ.48
(8)
(4)εμφανώς είναι η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex parte, όταν εκείνος που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα του να ακουστεί με προοπτική την ακύρωση ή τη διαφοροποίηση του. Η έκδοση εντάλματος κατοχής μπορεί να γίνει ex parte, όπως ρητά ορίζει η Δ.43Α και οι εφεσίβλητοι, ως επηρεαζόμενοι, είχαν τη δυνατότητα να επιδιώξουν τον παραμερισμό της δυνάμει της Δ.48
(8)
(4).» Η πιο πάνω προσέγγιση ακολουθήθηκε και στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Α. Μανώλη κ.α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1443 όπου το Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση διαταγμάτων Certiorari και Prohibition σε συνάρτηση με ένταλμα κατοχής που εκδόθηκε μετά την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης σε αγωγή. Στη σελίδα 1445-1446 αναφέρονται τα ακόλουθα: «.Όσα έχει αναφέρει ο κ. Χατζηστερκώτης για κίνδυνο οικονομικής καταστροφής των εναγομένων κλπ., είναι θέματα τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στα πλαίσια αίτησης για παραμερισμό του μονομερούς διατάγματος της 14.11.2003 και του εντάλματος κατοχής της 2.12.2003. Και σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, ενώπιον του Εφετείου.» Στην υπόθεση In re Manolis Christophi
(1985)1 C.L.R. 692, αναγνωρίστηκε ότι η διαδικασία ανάκτησης κατοχής είναι δικαστική πράξη και, ως τέτοια, ελέγχεται από το Ανώτατο Δικαστήριο με το ένδικο μέσο των προνομιακών διαταγμάτων. Συνεπώς, και η προδικασία για παροχή άδειας ανάκτησης κατοχής, όπως αναφέρεται και στην απόφαση Papasian Ltd v. Xenophontos
(1987)1 C.L.R 376, δε διαφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου. Αναφέρεται σχετικά:- (σελ. 379) «By necessary implication, judicial acts preliminary to the issue of a writ of possession likewise qualify as judicial and are at least prima facie, amenable to review by way of certiorari under Article 155.4 of the Constitution.» Στην παρούσα υπόθεση το διάταγμα ημερομηνίας 1.11.2012 αποτελεί άδεια για έκδοση εντάλματος παράδοσης κατοχής υποστατικού (writ of possession) δυνάμει της Δ.43Α των Θεσμών. Το γεγονός ότι το λεκτικό του διατάγματος όπως φαίνεται στο συντεταγμένο κείμενο αναφέρει «. διάταγμα εναντίον των εναγομένων αρ. 1, υπηρετών και αντιπροσώπων αυτών διατάζων την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του ξενοδοχείου.» δεν αλλάζει τη φύση του διατάγματος που εκδόθηκε. Συνακόλουθα με βάση τις πιο πάνω αποφάσεις η προδικασία για παροχή άδειας ανάκτησης κατοχής υπόκειται στον αναθεωρητικό έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Αυτό έπραξαν και οι αιτητές στην παρούσα περίπτωση. Η αίτηση τους απέτυχε, όπως αναφέρεται πιο πάνω με την διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι υπήρχε άλλη διαζευκτική θεραπεία. Το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε κατόπιν μονομερούς αιτήσεως εκ μέρους των εναγόντων. Συνακόλουθα, υπό το φως της νομολογίας που παρατέθηκε πιο πάνω οι αιτητές- εναγόμενοι είχαν τη δυνατότητα με βάση της Δ.48 Θ.8
(4)να επιδιώξουν τον παραμερισμό του και βεβαίως εάν δεν ικανοποιούνταν από την απόφαση του Δικαστηρίου να ασκήσουν έφεση. Αυτό προκύπτει και από την απόφαση του κ. Νικολάτου στην αίτηση για άδεια καταχώρησης αίτησης για την έκδοση ενταλμάτων Certiorari και Prohibition. Οι αιτητές όμως επέλεξαν να καταχωρίσουν έφεση και να ζητήσουν αναστολή ως η παρούσα αίτηση δυνάμει της Δ.35 Θ. 18.[1] Στην υπόθεση Λαική Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.ά.
(1997)1 ΑΑΔ 1384 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε συνάρτηση με τη Δ.35 Θ. 18, παρά το ότι η υπόθεση αφορούσε διαφορετικά γεγονότα: «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις, Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.
(1984)1 C.L.R. 708 In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 (βλ. επίσης Αftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524.) H Δ.35, θ. 18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος.» Στην προκείμενη περίπτωση η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον στους αιτητές το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35 Θ.
- Η επιβολή της υποχρέωσης προς τους αιτητές για παράδοση κατοχής του ξενοδοχείου επιβλήθηκε με την απόφαση του Δικαστηρίου στις 29.10.2010, η οποία βέβαια τελούσε υπό αναστολή. Με το διάταγμα της 1.11.2012 δίδεται ουσιαστικά άδεια για έκδοση εντάλματος κατοχής υποστατικών δυνάμει της Δ.43Α των Θεσμών, όπου μάλιστα σύμφωνα με τον τύπο 39D καθορίζεται ο τύπος του εντάλματος που εκδίδεται και απευθύνεται προς τον επιδότη. Με την παρούσα αίτηση ουσιαστικά επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό εκφεύγει των προνοιών της Δ.35 Θ.
- Αποτελεί θέση των αιτητών όπως εκφράζεται στην αγόρευση του κ. Γιωρκάτζη ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει ότι οι πρόνοιες της Δ.35 Θ.18 δεν παρέχουν έρεισμα στην έκδοση του υπό εξέταση διατάγματος ότι το Δικαστήριο κέκτηται εγγενούς - συμφυούς εξουσία να εκδίδει ή να διατηρεί σε ισχύ διατάγματα αυτού του τύπου για να δοθεί η ευκαιρία στο Ανώτατο Δικαστήριο να επιληφθεί έφεσης που καταχωρήθηκε προσβάλλοντας μια διαφορετική ή αντίθετη απόφαση που δεν έχει εκτελεστό χαρακτήρα. Προς τούτο ο ευπαίδευτος συνήγορος παρέπεμψε στην απόφαση του κ. Κ. Κληρίδη Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (όπως ήταν τότε) στην υπόθεση Λένιας Ανδρέου Αυξεντίου v. Stormy Estate Limited κ.ά. στην Αίτηση/Έφεση 6/2006 ημερ. 18.12.2006 όπου γίνεται εκτενής νομική ανάλυση του θέματος. Στην εν λόγω υπόθεση μετά την απόρριψη αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο εζητείτο η ματαίωση αναγκαστικής πώλησης αδιανέμητου ακινήτου, επιζητήθηκε αμέσως μετά η έκδοση του ίδιου ή παρόμοιου διατάγματος το οποίο να ισχύει μέχρι την αποπεράτωση Έφεσης η οποία καταχωρήθηκε και με την οποία προσβάλλεται η ορθότητα της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα. Παρά το ότι η αιτήτρια επιχειρηματολόγησε για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στη βάση των αρχών της Δ.35 Θ.18, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η εν λόγω διάταξη δεν εφαρμοζόταν αλλά παρόλα ταύτα εξέδωσε το διάταγμα αφού εξέτασε το θέμα με βάση τις εγγενείς και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σχετική ανάλυση των αρχών που διέπουν αυτή την εξουσία του Δικαστηρίου αναλύονται στις σελ. 4 - 6 της απόφασης. Αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση ότι μια τέτοια «προσέγγιση όσο και αν φαίνεται παράδοξη και/ή ανορθόδοξη, δεν είναι εν τούτοις άγνωστη στο εφαρμοζόμενο στην Κύπρο δίκαιο με βάση αρχές του κοινοδικαίου, που έχουν υιοθετηθεί μέσω της νομολογίας (Βλ. Erinford Properties Ltd v. Cheshire County Council [1974] 2 All E.R. 448, Ocean Corporation Ltd v. Novorossijskrybptom Co. Ltd. (No.2) [1996] 1 A.A.Δ. 1154, TAFCO (no. 2) v. Ship "Lambros L" [1977] 1 C.L.R.
- Το απαύγασμα των πιο πάνω αποφάσεων μπορεί να συνοψισθεί στο ότι τόσο στην Αγγλία, όσο και στην Κύπρο το Δικαστήριο κέκτηται μιας εγγενούς - συμφυούς εξουσίας να εκδίδει ή να διατηρεί σε ισχύ διατάγματα αυτού του τύπου, για να δοθεί η ευκαιρία σε Ανώτατο Δικαστήριο να επιληφθεί έφεσης που καταχωρήθηκε προσβάλλοντας μια διαφορετική ή αντίθετη απόφαση του που δεν έχει εκτελεστό χαρακτήρα. Όπως είχε τονισθεί στην απόφαση στην υπόθεση Ocean Corporation (ανωτέρω), κάθε δικαστήριο έχει τη δικαιοδοτική δυνατότητα έκδοσης τέτοιων, ανασταλτικής φύσεως διαταγμάτων. Βάση προς τούτο είναι η αρχή ότι η διαφύλαξη του δικαιώματος έφεσης με τη διατήρηση του αντικειμένου της, αποτελεί μείζον ζήτημα, προς το οποίο το Δικαστήριο δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορο. Στην Αγγλία αυτού του τύπου τα διατάγματα χαρακτηρίζονται σαν «injunctions pending appeal" (απαγορευτικά διατάγματα εκκρεμούσης έφεσης). Όπως είχε τονισθεί στην υπόθεση Erinford (ανωτέρω), παρόλο ότι αυτού του είδους τα διατάγματα δεν ισοδυναμούν με αναστολή εκτέλεσης, εν τούτοις η έκδοση τους επιτυγχάνει στην πράξη το ίδιο αποτέλεσμα. Δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις ο επιτυχών διάδικος εμποδίζεται από του να γευθεί τον καρπό της επιτυχίας του μέχρι να εκδικασθεί η έφεση.» Θεωρώ ότι οι αρχές που εφαρμόστηκαν στην πιο πάνω απόφαση δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην παρούσα γιατί τα γεγονότα είναι διαφορετικά. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχει απορριφθεί οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα μετά που ακούστηκαν οι θέσεις των καθ' ων η αίτηση και θα πρέπει να εκδοθεί το απορριφθέν διάταγμα για να διατηρηθεί το status quo μέχρι ακρόασης της έφεσης. Εδώ μετά την έκδοση εκ συμφώνου τελικής απόφασης στις 29.10.2010 έχει εκδοθεί μονομερώς διάταγμα για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής ακινήτου με βάση την απόφαση, όπως επεξηγείται πιο πάνω, και ενώ παρείχετο η δυνατότητα στους εναγομένους να ακουστούν επ' αυτού με βάση της Δ.48 Θ. 8
(4), δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Συνακόλουθα δεν θεωρώ ότι θα μπορούσαν να ισχύσουν οι αρχές που εφαρμόζονται σε περιπτώσεις όπου ζητείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος εκκρεμούσης έφεσης. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο εναντίον των αιτητών. (Υπ.) ............ Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αναστολή εκτέλεσης απόφασης [1] An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο