← Κύπρος

CH G EMPORIUM CARS LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Aρ. Αγωγής: 1067/12, 11/3/2013

CH G EMPORIUM CARS LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Aρ. Αγωγής: 1067/12, 11/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 1067/12 Μεταξύ: CH & G EMPORIUM CARS LTD, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγόμενου ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 13.7.2012 για προσθήκη εναγόμενου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11.3.2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κα Ε. Ηλία Για τους Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση: κ. Α. Χαραλάμπους (για ν' ακούσει απόφαση κα Ξ. Κασάπη) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντες, με την αγωγή τους, η οποία καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 12.3.2012 αξιώνουν εναντίον του εναγόμενου τ' ακόλουθα: «Α. Αποζημιώσεις για ζημιές, απώλειες και έξοδα που υπέστηκαν οι Ενάγοντες κατά ή περί το 2011 και/ή 2012 στα οχήματα τους μάρκας Range Rover, αρ. πλαισίου SALLMAN 238A283293 και μάρκας Mercedes ML 350 CDI, αρ. πλαισίου DWC1641225A699744 συνεπεία της παράνομης και/ή αδικαιολόγητης κατακράτησης τους και/ή αδικαιολόγητης καθυστέρησης από τις αστυνομικές και/ή τις τελωνειακές αρχές και/ή της Γενικής Εισαγγελίας και/ή συνεπεία της άρνησης των τελωνειακών και/ή των αστυνομικών αρχών και/ή της Γενικής Εισαγγελίας να επιτρέψουν και/ή να συναινέσουν στην εκτελώνιση των εν λόγω οχημάτων και/ή συνεπεία της παράβασης των συνταγματικών τους δικαιωμάτων μεταξύ άλλων του δικαιώματος ιδιοκτησίας από τις παράνομες και/ή αδικαιολόγητες πράξεις και/ή ενέργειες των εν λόγω αρχών. Β. Διαζευκτικά και/ή επιπρόσθετα του Α πιο πάνω, γενικές αποζημιώσεις για απώλεια κέρδους λόγω καθυστέρησης στην εκμετάλλευση και/ή πώληση και/ή διάθεσης των πιο πάνω οχημάτων από τους Ενάγοντες συνεπεία των παράνομων και/ή αδικαιολόγητων πράξεων και/ή ενεργειών των αστυνομικών και/ή τελωνειακών αρχών και/ή συνεπεία της παράνομης κατακράτησης τους από τις εν λόγω αρχές. Γ. Αυξημένες και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις συνεπεία των παράνομων πράξεων και/ή ενεργειών των αστυνομικών και/ή τελωνειακών αρχών και/ή της Γενικής Εισαγγελίας και/ή συνεπεία της παράνομης κατακράτησης των οχημάτων των Εναγόντων από τις εν λόγω αρχές και/ή συνεπεία της μη εκτελώνισης τους. Δ. Νόμιμους τόκους. Ε. Δικηγορικά Έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. 1024111Q)». Οι αιτητές, με την υπό κρίση αίτηση, την οποία καταχώρησαν δια κλήσεως στις 13.7.2012, ζητούν τ' ακόλουθα: «Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η Aviva Insurance UK Limited προστεθεί ως Εναγόμενη 2 στην παρούσα αγωγή. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου επιτρέπον εις την Aviva Insurance UK Limited παρέμβει και λάβει μέρος στην διαδικασία (intervene) υπό τοιούτους όρους ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπον. Γ) Διάταγμα ή/και οδηγίες του Δικαστηρίου όπως το τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα και Έκθεση Απαίτησης καταχωρηθούν σε 15 μέρες από τη σύνταξη του διατάγματος και/ή σε τέτοιο χρόνο ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπον υπό τις περιστάσεις. Δ) Διάταγμα ή/και οδηγίες του Δικαστηρίου για την επίδοση του τροποποιημένου Κλητήριου Εντάλματος και της Έκθεσης Απαίτησης στην Aviva Insurance UK Limited μαζί με το σχετικό Διάταγμα του Δικαστηρίου. Ε) Έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9 Θ.Θ.4, 5, 10 και 11 και Δ.48 Θ.Θ.1 μέχρι 9, στο άρθρο 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο κοινοδίκαιο, στο δίκαιο της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Κώστα Μαυρόκωστα, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των αιτητών. Οι κύριες θέσεις των αιτητών, όπως απορρέουν από το περιεχόμενο της παραπάνω ένορκης δήλωσης είναι οι εξής: Οι αιτητές είναι εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στην Αγγλία με κύριο σκοπό τη διεξαγωγή ασφαλιστικών εργασιών. Το ένα από τα δύο επίδικα οχήματα σύμφωνα με την αγωγή, το με αριθμό πλαισίου SALLMAN238A283293, μάρκας Range Rover κ.λ.π., οι ιδιοκτήτες του οποίου ήταν ασφαλιζόμενοι από τους αιτητές, κλάπηκε την περίοδο 13 με 26 Ιουλίου,
  1. Συνεπεία αυτού, στις 7.10.2011, οι αιτητές πλήρωσαν στην Αγγλική εταιρεία Lombard Asset Finance το ποσό των €24.500,00, για σκοπούς διευθέτησης της απαίτησης των ιδιοκτητών του οχήματος και ασφαλισμένων τους οπότε και κατέστησαν νόμιμοι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι αυτού οι ίδιοι. Στις 16.3.2012 η Αγγλική εταιρεία Norman Marshall Ltd που λειτουργεί ως αντιπρόσωπος των αιτητών στην Κύπρο ειδοποιήθηκε από το Τμήμα Τελωνείων της Κύπρου, ότι το παραπάνω όχημα κατακρατήθηκε στο Τελωνείο Λεμεσού επειδή καταγγέλθηκε ως κλοπιμαίο. Επιπλέον, οι αιτητές, πληροφορήθηκαν από τους αντιπροσώπους τους, ότι το ίδιο όχημα διεκδικείται και από Κύπριο αγοραστή. Στις 2.5.2012, οι αιτητές ειδοποιήθηκαν από τις Αγγλικές Αρχές ότι το υπό αναφορά όχημα βρισκόταν στην Κύπρο. Στα πλαίσια της σχετικής ενημέρωσης που έτυχαν από τις εν λόγω Αρχές, τους επισημάνθηκε ότι μετά από πληροφόρηση που έλαβαν από το Τμήμα Τελωνείων της Κύπρου, οι Άγγλοι νόμιμοι ιδιοκτήτες του οχήματος είχαν περιθώριο τριών μηνών για να εξασφαλίσουν δικαστικό διάταγμα για παράδοση του οχήματος στους ίδιους. Συνεπεία αυτού ήρθαν σε επαφή με το γραφείο των δικηγόρων τους στην Κύπρο, για σκοπούς καταχώρησης αγωγής εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, του Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων καθώς και του Κύπριου αγοραστή. Μετά από έρευνα διαπιστώθηκε ότι ο Κύπριος αγοραστής που διεκδικεί το όχημα είναι οι ενάγοντες στην παρούσα αγωγή, οπότε, στις 14.6.2012 καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, εναντίον τους, του εναγόμενου καθώς και του Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων, την αγωγή 2640/
  2. Με αυτή αξιώνουν τ' ακόλουθα: «Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι το αυτοκίνητο μάρκας Range Rover Vogue SE A με αριθμό πλαισίου SALLMAN238A283293 ανήκει στην Ενάγουσα και/ή ότι η Ενάγουσα είναι η νόμιμη ιδιοκτήτρια και/ή δικαιούχος του εν λόγω οχήματος. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο 2 να παραδώσει και/ή εκτελωνίσει το εν λόγω όχημα σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο και/ή στον Εναγόμενο
  3. Γ) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος 1 ή/και 2 όπως επιστρέψει στην Ενάγουσα σε 3 ημέρες από την επίδοση του Διατάγματος στον Εναγόμενο 1 ή/και 2 ή/και σε άλλον εύλογο χρόνο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο, το αυτοκίνητο μάρκας Range Rover Vogue SE A με αριθμό πλαισίου SALLMAN238A
  4. Δ) €30,553.43 ως αποζημιώσεις εναντίον του Εναγόμενου 3 για παράνομη ιδιοποίηση και/ή για παράνομη κατακράτηση κινητής περιουσίας και/ή για συνωμοσία και/ή για κλοπή του αυτοκινήτου μάρκας Range Rover Vogue SE A με αριθμό πλαισίου SALLMAN238A
  5. Ε) Νόμιμο Τόκο. ΣΤ) Έξοδα πλέον έξοδα επίδοσης πλέον Φ.Π.Α.» Το περιεχόμενο των παραγράφων 10 μέχρι 14 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση παρατίθεται αυτούσιο: «
  6. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε ότι η Ch. & G. Emporium Cars Ltd καταχώρησε την υπό κρίση αγωγή.
  7. Εκτός και εάν επιτραπεί στην Αιτήτρια να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία και να προστεθεί ως Εναγόμενη 2, στην παρούσα αγωγή, δεν θα δυνηθεί να προβάλει τη θέση της ότι οι ισχυριζόμενες ενέργειες και/ή πράξεις της Ενάγουσας προκάλεσαν βλάβη και/ή ζημιά και/ή απώλεια στην Αιτήτρια και/ή δεν θα είναι δυνατόν να προωθήσει την απαίτηση της αποτελεσματικά.
  8. Επομένως οποιαδήποτε απόφαση στην παρούσα αγωγή επηρεάζει άμεσα τη νομική θέση της Αιτήτριας, η οποία είναι η νόμιμη ιδιοκτήτρια και/ή δικαιούχος του Οχήματος και η οποία αναπόφευκτα θα δεσμευτεί από το αποτέλεσμα της παρούσας διαδικασίας χωρίς να έχει την ευκαιρία να υπερασπισθεί και/ή ακουσθεί και/ή προωθήσει την απαίτηση της αποτελεσματικά.
  9. Επίσης όπως προκύπτει από τα πιο πάνω τα οικονομικά και/ή πραγματικά συμφέροντα της Αιτήτριας θα επηρεασθούν εάν εκδοθεί απόφαση εναντίον του Εναγομένου αφού το Όχημα αποτελεί ιδιοκτησία της Αιτήτριας και η παράδοση του Οχήματος σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο και σε συγκεκριμένα στην Ενάγουσα θα προκαλέσει ζημιά στην Αιτήτρια.
  10. Υπό τις περιστάσεις ο μόνος τρόπος να μπορέσει η ως άνω Αιτήτρια να προστατεύσει τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της είναι να γίνει αποδεκτή η Αίτηση της και να προστεθεί ως Εναγόμενη 2 στην παρούσα αγωγή.» Η αίτηση επιδόθηκε τόσο στους ενάγοντες όσο και στον εναγόμενο. Ο τελευταίος, με ρητή δήλωση του δικηγόρου του συναινεί στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ενώ οι πρώτοι έφεραν ένσταση, η οπoίa εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  11. Η παρούσα περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έγκριση της αίτησης καθ' ότι: α. Η προσθήκη της Aviva Insurance UK Ltd θα έχει ως αποτέλεσμα την προσθήκη νέας αιτίας ή βάσης αγωγής και/ή β. το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να προσθέσει διάδικο στην αγωγή από την στιγμή που ο Ενάγων δεν επιδιώκει οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον του και/ή δεν επιθυμεί την προσθήκη άλλου Εναγόμενου στην αγωγή.
  12. Η Αιτήτρια δεν αποκαλύπτει με την αίτηση της κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Ενάγουσας και/ή βάσιμους λόγους που να δικαιολογούν την έγκριση της αίτησης. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της αγωγής 2640/2012 Ε. Δ. Λεμεσού που η Αιτήτρια ήγειρε εναντίον της Ενάγουσας.
  13. Η Αιτήτρια λανθασμένα και/ή αδικαιολόγητα καταχώρησε την παρούσα αίτηση διότι θα μπορούσε να ζητήσει άλλη θεραπεία από το Δικαστήριο στα πλαίσια της αγωγής 2640/2012 Ε. Δ. Λεμεσού που η Αιτήτρια ήγειρε και συνεπώς η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας.
  14. Είναι αδιανόητο για την Αιτήτρια από τη μια να ισχυρίζεται ότι έχει καλή και βάσιμη υπόθεση εναντίον της Ενάγουσας και από την άλλη να επιζητεί να προστεθεί ως Συνεναγόμενη.
  15. Η σκοπούμενη προσθήκη είναι εντελώς αντίθετη και/ή ασυμβίβαστη με την βάση της αγωγής της Ενάγουσας καθ' όσον αφορά την Aviva Insurance UK Ltd.
  16. Η σκοπούμενη προσθήκη επιχειρεί να εισάξει νέα βάση αγωγής η οποία δεν συμπίπτει με την υφιστάμενη βάση αγωγής εναντίον του Εναγόμενου.
  17. Η Ενάγουσα είναι καλή τη πίστη αγοράστρια του επίδικου οχήματος γεγονός που αμφισβήτησε η Αιτήτρια και συνεπώς η σκοπούμενη προσθήκη θα επηρεάσει τα δικαιώματα της και/ή θα καθυστερήσει άσκοπα την εκδίκαση της υπόθεσης.
  18. Η Αιτήτρια δεν είναι η ιδιοκτήτρια του επίδικου οχήματος και/ή δεν απεκάλυψε ότι είναι η νόμιμη ιδιοκτήτρια του επίδικου οχήματος και ότι έχει βάσιμο αγώγιμο δικαίωμα να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση.
  19. Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια (clean hands) και δεν προέβηκε σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη των γεγονότων (full and frank disclosure) που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ειδικότερα γεγονότων τα οποία βρίσκονται ήταν ή θα μπορούσε να ήταν εν γνώσει του, εάν κατέβαλλε εύλογη επιμέλεια και αφορούν άμεσα την παρούσα υπόθεση.
  20. Η Αιτήτρια παρέλειψε ν' αποκαλύψει ουσιώδη γεγονότα και/ή έγγραφα. Χωρίς βλάβη της γενικότητας του λόγου αυτού, η Αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει, μεταξύ άλλων: i. Ότι δεν είναι η νόμιμη δικαιούχος και/ή το πρόσωπο που δικαιούται να εγείρει την παρούσα αγωγή. ii. Ότι η εταιρεία Norman Marshall Ltd και/ή η Unitown Hire Ltd εξουσιοδότησαν την Αιτήτρια να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση ή ότι της έδωσαν το δικαίωμα να τους εκπροσωπήσει ή ότι με βάση συγκεκριμένο έγγραφο δικαιούται να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση.
  21. Η Αιτήτρια δεν δικαιολόγησε ποσώς την αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώριση της αγωγής 2640/2012 Ε. Δ. Λεμεσού καθώς και της παρούσας αίτησης εφόσον είχε κάθε πληροφορία εδώ και αρκετό καιρό ότι το όχημα βρισκόταν στη Κύπρο.
  22. Η Αιτήτρια παρέλειψε να συμμορφωθεί με την Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεδομένου ότι τα Τεκμήρια που επισυνάφθηκαν στην ένορκη δήλωση του Κώστα Μαυροκώστα ημερομηνίας 12/7/2012 δεν συμμορφώνονται και/ή συνάδουν με τις επιτακτικές προϋποθέσεις που προβλέπονται από την εν λόγω διαταγή και συνεπώς αυτά θα πρέπει να αγνοηθούν από το Δικαστήριο.» Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9 Θ.Θ.4, 5, 10 και 11, Δ.48 Θ.Θ. 1 μέχρι 9, Δ.25, Δ.19, Δ.10, Δ.39 και Δ.63, στο άρθρο 29
(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου, στο κοινοδίκαιο, στο δίκαιο της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγόντων, Ανδρέα Αντωνίου. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση το περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό τους και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Mepa Underwriting Management ltd κ.ά. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1(Β) Α.Α.Δ.772: «Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. ΄Οπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society
(1890)44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co
(1895)2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. McIlwraith & Co
(1896)2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards
(1927)1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres
(1893)1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel
(1894)2 Q.B. 688). Στην Byrne and Another v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 657 ο Lord Esher, M.R. έχει πραγματευθεί ως πιο κάτω το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου: "One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, wherever a Court can see in the transaction brought before it that the rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction, the Court shall have power to bring all the parties before it, and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought in should be exactly the same; it is sufficient if the main evidence, and the main inquiry, will be the same, and the Court then has power to bring in the new parties, and to adjudicate in one proceeding upon the rights of all the parties before it." Σε ελληνική μετάφραση: "΄Ενας από τους κύριους σκοπούς των Judicature Acts ήταν να εξασφαλιστεί ότι οποτεδήποτε το δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από την διαδικασία η οποία βρίσκεται ενώπιον του ότι τα δικαιώματα ενός από τους διαδίκους θα επηρεαστούν ή δυνατόν να επηρεαστούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε δυνάμει των υφιστάμενων διαδικαστικών θεσμών δυνατό να εγερθούν άλλες αγωγές σε σχέση με την ίδια πράξη, το δικαστήριο θα έχει εξουσία να φέρει όλα τα μέρη ενώπιον του, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων τους σε μια διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητο όπως η μαρτυρία, που προκύπτει για τα επίδικα θέματα που εγείρονται από την προσθήκη των μερών, είναι ακριβώς η ίδια. Είναι αρκετό αν η κυρίως μαρτυρία και η κυρίως έρευνα, θα είναι οι ίδιες και το δικαστήριο έχει εξουσία να προσθέσει τα νέα μέρη, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων όλων των μερών που βρίσκονται ενώπιον του σε μια διαδικασία." Η πιο πάνω προσέγγιση αποτελεί, σύμφωνα με τον Lord Denning, M.R. μια πολύ ευρεία ερμηνεία του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού η οποία πρέπει να τυγχάνει προτίμησης έναντι της στενής ερμηνείας η οποία έχει δοθεί από τον Lord Devlin στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E.R. 273 (Βλ. Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328, 332)». Βλέπε και Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ ν. Μηνά
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ.1818, από την οποία το ακόλουθο απόσπασμα: «Η προσθήκη διαδίκου διέπεται από την Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η τελευταία αντιστοιχεί με την Δ.16 θ.11 των Παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θ.11 έτυχε ερμηνείας από την Αγγλική νομολογία. Στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E.R. 273 το θέμα τέθηκε ως εξής: «Το κριτήριο κατά πόσο δυνάμει της Δ.16 θ.11 το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να προσθέσει ως εναγόμενο πρόσωπο το οποίο ο ενάγων δεν επιθυμούσε να εναγάγει ήταν κατά πόσο το διάταγμα το οποίο ο ενάγων επεδίωκε στην αγωγή δυνατόν να επηρέαζε άμεσα τον παρεμβαίνοντα (δηλαδή τον προτεινόμενο διάδικο) με τον περιορισμό των νομίμων δικαιωμάτων των. γιατί ο μόνος λόγος ο οποίος δυνατόν να καθιστά την παρουσία ενός μέρους ενώπιον του Δικαστηρίου αναγκαία για να δυνηθεί το Δικαστήριο να αποφανθεί πλήρως (εντός της έννοιας της Δ.16 θ.11) ήταν ότι θα δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της διαδικασίας.» Προηγουμένως στην Dollfus Mieg et Compagnie S.A. v. Bank of England
(1950)2 All E.R. 605, 611 υιοθετήθηκε το εξής κριτήριο: «Μπορεί το διάταγμα το οποίο επιδιώκει ο ενάγων να επηρεάσει άμεσα τον παρεμβαίνοντα στην απόλαυση των νομίμων δικαιωμάτων του.» Σημειώνουμε ότι οι πιο πάνω δύο αποφάσεις έχουν υιοθετηθεί από το δικό μας Εφετείο στην General Insurance Co. of Cyprus Ltd v. Georghiou and Another
(1963)2 C.L.R. 117. Στην Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328 o Lord Denning M.R. επέλεξε να δώσει μια ευρεία ερμηνεία στο σχετικό κανόνα όπως είχε δοθεί και από τον Lord Esher M.R. στην Byrne v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 657. Έθεσε το θέμα ως εξής: «Μου φαίνεται πως όπου δύο μέρη αντιδικούν σε μια αγωγή και η επίλυση της αντιδικίας θα επηρεάσει άμεσα τα νόμιμα δικαιώματα ή την τζέπη ενός τρίτου προσώπου υπό την έννοια ότι θα υποχρεωθεί να πληρώσει τον λογαριασμό, τότε το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας μπορεί να του επιτρέψει να προστεθεί ως διάδικος υπό τέτοιους όρους ως θεωρεί κατάλληλους. Πράττοντας ούτω το δικαστήριο επιτυγχάνει τους σκοπούς του Κανόνα. Καθιστά δυνατό για όλα τα επίδικα θέματα να 'αποφασισθούν αποτελεσματικά και πλήρως' ανάμεσα σε όλους εκείνους που ενδιαφέρονται άμεσα για το αποτέλεσμα.»» Περαιτέρω, σύμφωνα με την Korkut ή Perihan v. Γεωργίου κ. ά. (Αρ.1)
(2007)1 (Β) Α.Α.Δ. 1213: «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται.» Βλέπε και τη Σοφιανού ν. Minas Makris Developers Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 378/2008, ημερομηνίας 23.9.
  1. Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: Με μόνο λόγο ότι οι αιτητές ισχυρίζονται πως είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες και/ή κάτοχοι του επίδικου οχήματος, για το οποίο οι ενάγοντες καταχώρησαν την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, με την οποία αξιώνουν αποζημιώσεις εναντίον της Δημοκρατίας, την οποία βασικά ενάγουν μέσω του Γενικού Εισαγγελέα, για μια σειρά από πράξεις και/ή παραλείψεις που προσάπτουν σε διάφορες αρχές και/ή υπηρεσίες του κράτους, οι οποίες, όπως αναφέρεται στην οπισθογράφηση απαιτήσεως της αγωγής τους, παραβιάζουν το συνταγματικό δικαίωμα ιδιοκτησίας τους επί του ίδιου οχήματος είναι σαφές, ότι οι αιτητές, ασφαλώς και είναι αναγκαίος διάδικος τη εννοία όσων αναφέρονται πιο πάνω, με αναφορά σε νομολογία. Αμφότεροι, δηλαδή, τόσο οι ενάγοντες όσο και οι αιτητές διεκδικούν δικαίωμα ιδιοκτησίας επί του υπό αναφορά οχήματος, με τους πρώτους, με αίτησή τους η οποία καταχωρήθηκε στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής και εκκρεμεί ακόμη, να ζητούν και προσωρινό διάταγμα, το οποίο, μεταξύ άλλων, να διατάσσει τις αρμόδιες αρχές και/ή υπηρεσίες του κράτους να τους παραδώσουν το συγκεκριμένο όχημα, κάτι που αν συμβεί θα τους δίδει το δικαίωμα να το διαθέσουν όπου θέλουν, χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό και/ή δέσμευση. Και, σε τέτοια περίπτωση, δηλαδή, που θα εκδοθεί το συγκεκριμένο διάταγμα, χωρίς να έχουν δικαίωμα λόγου οι αιτητές διερωτώμαι τι νόημα θα έχει ποια η αγωγή που καταχώρησαν και εναντίον των εναγόντων στις 14.6.2012, με την οποία αξιώνουν και διάταγμα επιστροφής του οχήματος στους ίδιους, υπό την ιδιότητά τους ως των νόμιμων ιδιοκτητών και/ή δικαιούχων του οχήματος. Στην προκειμένη περίπτωση, θα έλεγα πως, όχι απλώς δικαιούμαι, αλλά, υποχρεούμαι να διατάξω την προσθήκη των αιτητών ως εναγόμενων στην παρούσα αγωγή, αφού, ικανοποιείται πλήρως το βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, που είναι ο επηρεασμός άμεσα των νομικών δικαιωμάτων και οικονομικών συμφερόντων των αιτητών, λαμβανομένου υπόψη ότι το καθεστώς ιδιοκτησίας του επίδικου οχήματος είναι υπό αμφισβήτηση, οπότε, σε περίπτωση που η παρούσα αγωγή ήθελε κριθεί, χωρίς να αντιπροσωπεύονται σ' αυτή και οι αιτητές είναι πιθανόν να επηρεαστούν τα ιδιοκτησιακά τους δικαιώματα ή συμφέροντα επί του επίδικου οχήματος. Επομένως, θα πρέπει να τους επιτραπεί να αντιπροσωπευτούν κι αυτοί στην αγωγή (βλ. την Korkut, ανωτέρω). Επιπλέον είναι και το γεγονός, ότι, το βασικό επίδικο θέμα της αγωγής των εναγόντων αφορά στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίδικου οχήματος, για το οποίο ερίζουν οι ίδιοι με τους αιτητές, οπότε, η επίλυσή του εν λόγω επίδικου ζητήματος είναι βέβαιο ότι θα καταστεί ευχερέστερη και πιο αποτελεσματική, με τη συμμετοχή, τουλάχιστον όσων διεκδικούν το συγκεκριμένο δικαίωμα. Στη συνέχεια, θα παραθέσω τους λόγους για τους οποίους θεωρώ αβάσιμους, όλους τους λόγους ένστασης στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Ειδικότερα: Αναφορικά μα τον πρώτο λόγο ένστασης, μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι δεν αποτελεί κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας να αποδεχτώ την αίτηση, ότι αν συμβεί αυτό, θα έχει ως αποτέλεσμα την προσθήκη νέας βάσης η αιτίας αγωγής. Ούτε και είναι ορθό ότι δεν επιτρέπεται η προσθήκη διαδίκου στην αγωγή, τη στιγμή που δεν επιδιώκει οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον του ο ενάγοντας ή δεν επιθυμεί την προσθήκη του στην αγωγή. Σε ό,τι αφορά το πρώτο, εκτός του ότι, για να επαναλάβω, το κριτήριο για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος είναι να κριθεί αναγκαίος διάδικος και οι αιτητές, για λόγους που έχουν αναφερθεί, έχουν κριθεί αναγκαίος διάδικος είναι και το γεγονός, ότι, οι ενάγοντες για να πετύχουν στην αγωγή τους ακόμη και χωρίς την προσθήκη των αιτητών, ως εναγόμενων, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αποδείξουν ότι οι ίδιοι, όπως αναφέρει ο διευθυντής τους στην παράγραφο 12 της ένορκής του δήλωσης, ήταν και είναι οι νόμιμοι και /ή καλή τη πίστη αγοραστές του επίδικου οχήματος, οι οποίοι απέκτησαν δικαιώματα πάνω σ' αυτό. Αυτό είναι και το βασικό επίδικο θέμα που θα πρέπει να επιλυθεί στα πλαίσια της αγωγής τους, ακόμη και με τους υφιστάμενους διαδίκους, κάτι που θα εξακολουθεί να ισχύει, σε περίπτωση που προστεθούν ως εναγόμενοι και οι αιτητές. Αναφορικά με το δεύτερο είναι και παράλογο συν τοις άλλοις, να αποτελεί προαπαιτούμενο για την προσθήκη εναγόμενου, μετά από αίτημα του τελευταίου, να επιδιώκει θεραπεία εναντίον του ο ενάγοντας, προτού αυτός καταστεί διάδικος. Προφανώς, εάν ο ενάγοντας επιδίωκε οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον του, είτε θα τον περιλάμβανε εξ αρχής στην αγωγή ως εναγόμενο είτε θα καταχωρούσε εκείνος αίτηση για να τον προσθέσει ως εναγόμενο και να τον καταστήσει διάδικο στην αγωγή. Δεν είναι ορθό ότι οι αιτητές δεν αποκαλύπτουν κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγόντων είτε στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής είτε στο πλαίσιο της αγωγής 2640/2012 που καταχώρησαν εναντίον και των εναγόντων, όπως αναφέρεται με το δεύτερο λόγο ένστασης. Δεδομένου του ισχυρισμού των αιτητών ότι αποτελούν τους νόμιμους ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχους του επίδικου οχήματος, διαφαίνεται και η βάση της απαίτησής τους στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής, η οποία υποθέτω θα πάρει τη μορφή ανταπαίτησης εναντίον των εναγόντων, ενώ σε σχέση με την αγωγή 2640/2012 παραπέμπω απλώς στην αξίωση υπό (Δ) στην οπισθογράφηση απαιτήσεως, η οποία στρέφεται αποκλειστικά εναντίον των εναγόντων που υπέχουν θέση εναγόμενων 3 σ' εκείνη τη διαδικασία. Εάν οι ενάγοντες πετύχουν στην παρούσα αγωγή, αλλά και ενωρίτερα, εάν πετύχουν στην αίτησή τους για έκδοση διατάγματος με το οποίο, μεταξύ άλλων, θα διατάσσεται η επιστροφή σ' αυτούς του επίδικου οχήματος, χωρίς να δοθεί η δυνατότητα και στους αιτητές να ακουστούν, για να προβάλουν και αυτοί τους ισχυρισμούς τους για το αντικείμενο των σχετικών διαδικασιών, τότε, ενώ οι αιτητές θα δεσμεύονται από το αποτέλεσμα των εν λόγω διαδικασιών, το οποίο ασφαλώς και θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματά τους, την ίδια ώρα, η αγωγή τους εναντίον και των εναγόντων, ουσιαστικά θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Αυτά είναι και τα μόνα που θα ήθελα να πω, συναφώς με τον τρίτο λόγο ένστασης. Θεωρώ σοφιστικό, ας μου επιτραπεί να πω, το περιεχόμενο του τέταρτου λόγου ένστασης, οπότε και δε ήθελα να επεκταθώ. Οι πέμπτος και έκτος λόγοι ένστασης έχουν ήδη απαντηθεί. Αναφορικά με τους έβδομο και όγδοο λόγους ένστασης συμφωνώ με τους ευπαίδευτους δικηγόρους των αιτητών, ότι, όπως υποδεικνύεται από τη νομολογία, (βλ. τη Mepa Underwriting, ανωτέρω) η παρούσα διαδικασία, δεν προσφέρεται για καθοριστική επίλυση της τύχης της αγωγής σε σχέση με οποιοδήποτε από τους εναγόμενους, αφού αυτό που εξετάζεται στο πλαίσιό της είναι κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι αναγκαίος διάδικος. Απ' εκεί και πέρα θεωρώ ικανοποιητική τη μαρτυρία που έχουν προσκομίσει οι αιτητές, προκειμένου να θεωρηθούν αναγκαίος διάδικος για τους σκοπούς και τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας και δε συμφωνώ με τους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγόντων ότι υπάρχει αναλογία μεταξύ της παρούσας διαδικασίας και της διαδικασίας έκδοσης προσωρινού διατάγματος, για να δικαιολογείται εκ μέρους τους, η επίκληση δικής μου απόφασης, η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Σε συνέχεια των προηγούμενων, ούτε ότι οι αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ουσιώδη γεγονότα και/ή έγγραφα μπορώ να δεχθώ, όπως ισχυρίζονται οι ενάγοντες με το πρώτο σκέλος που συνθέτει το δέκατο λόγο ένστασης στην αίτηση. Το δεύτερο σκέλος που συνθέτει τον ίδιο λόγο ένστασης, εξ αντικειμένου είναι αβάσιμο, με μόνο λόγο, ότι οι αιτητές, ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι υπέχουν θέση αντιπροσώπου των δύο εταιριών που αναφέρονται από τους ενάγοντες, για να τίθεται θέμα εξουσιοδότησης τους από αυτές, είτε να καταχωρήσουν την υπό κρίση αίτηση είτε να τις εκπροσωπούν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Ειδικά για την εταιρεία Normal Marshal Ltd, η θέση των αιτητών είναι ότι, στον ουσιώδη χρόνο, η συγκεκριμένη εταιρεία λειτουργούσε ως αντιπρόσωπος τους και όχι το αντίθετο. Δε θεωρώ ότι υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση εκ μέρους των αιτητών, σε σχέση με το χρόνο καταχώρησης της αγωγής 2640/2012 είτε ακόμη της υπό κρίση αίτησης, όπως υποβάλλεται από τους ενάγοντες με τον εντέκατο λόγο ένστασης, αν ληφθούν υπόψη τα εξής: Προκύπτει από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Κώστα Μαυρόκωστα που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, ότι, οι αιτητές, μετά τις 2.5.2012 που ειδοποιήθηκαν από τις Αγγλικές Αρχές ότι το επίδικο όχημα βρισκόταν στην Κύπρο ήρθαν σε επαφή με το γραφείο των δικηγόρων τους στην Κύπρο, για σκοπούς καταχώρησης αγωγής εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, του Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων καθώς και του Κύπριου αγοραστή του οχήματος. Ότι επρόκειτο για τους ενάγοντες ο τελευταίος, διαπιστώθηκε στη συνέχεια μετά από έρευνα. Η παραπάνω αγωγή των αιτητών καταχωρήθηκε στις 14.6.
  2. Ακολούθως, δηλαδή, μετά τις 14.6.2012, οι αιτητές, που δεν είναι ακόμη διάδικοι στην παρούσα αγωγή πληροφορήθηκαν για την καταχώρησή της από τους ενάγοντες και στις 13.7.2012 καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση. Επομένως, δεν τίθεται καθόλου θέμα καθυστέρησης εκ μέρους τους, συναφώς με το χρόνο που αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για να καταχωρήσουν, είτε την παρούσα αίτηση είτε την αγωγή τους. Συγκεφαλαιώνοντας, η ουσία, για ό, τι μας αφορά είναι ότι οι αιτητές, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί είναι αναγκαίος διάδικος στην παρούσα αγωγή, οπότε, κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, οφείλω να αποδεχτώ την αίτησή τους. Η αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα, ως οι παράγραφοι (Α) και (Β) της αίτησης. Αναφορικά με το (Β), χωρίς την επιβολή οποιωνδήποτε όρων. Το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα να καταχωρηθεί εντός 20 ημερών από σήμερα και να επιδοθεί στους νέους εναγόμενους, εντός περαιτέρω 15 ημερών. Κατά τα λοιπά, να ακολουθηθούν οι Θεσμοί. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ τω αιτητών και σε βάρος των εναγόντων, τα οποία όμως θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. Όσα θα χαθούν συνεπεία της τροποποίησης, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και σε βάρος των αιτητών, εισπρακτέα και αυτά στο τέλος της αγωγής (βλ. τη Σοφιανού, ανωτέρω). (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση για προσθήκη εναγομένου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.