Επί τοις αφορώσι την Μαρία Ξενοφώντος, Αίτηση αρ. 102/12, 29/3/2013

(1)(α)-(θ),

(3), 4 και 5

(1)(α)-(δ)

(2), 6

(1)-

(4)-

(8), 90, 93, 97, στους περί Πτωχεύσεων Κανονισμούς κ.1-15, 16, 17-37, 38-53, 57-63, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.25

(1)-

(5), Δ.39, 48

(1)-

(9)και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης καταγράφονται στην ειδοποίηση ένστασης οι οποίοι είναι οι ακόλουθοι: « Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Η αίτηση είναι κακόπιστη και γίνεται με σκοπό την περαιτέρω καθυστέρηση της υπόθεσης και προκειμένου η Εναγομένη να δυνηθεί στο μεσοδιάστημα, να αποξενώσει περιουσιακά στοιχεία, αντί αυτά να τεθούν υπό την εποπτεία και διαχείριση του Επίσημου Παραλήπτη όπως ο Νόμος ορίζει και/ή να μην δυνηθεί. Με την αιτούμενη τροποποίηση επιχειρείται η εισαγωγή νέας ένστασης ασύνδετης με ότι ήδη υπάρχει. Η αίτηση υποβλήθηκε πολύ καθυστερημένα και ουδείς λόγος και/ή ουδείς βάσιμος λόγος εδόθη που να δικαιολογεί την καθυστέρηση. Η προτεινόμενη τροποποίηση δεν είναι αναγκαία και/ή ουσιαστική για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς των διαδίκων και/ή είναι αχρείαστη και δεν έχει καθόλου πιθανότητες επιτυχίας μετά από τις δηλώσεις του δικηγόρου του αιτητή ότι έχουν αποσύρει ήδη τα ΜΕΜΟ και έχουν εγκαταλειφθεί οι συγκεκριμένες εξασφαλίσεις για χάριν της προώθησης της Αίτησης Πτώχευσης. Υπό το φως των γεγονότων της υπόθεσης το Δικαστήριο δεν δικαιολογείται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος των Εναγόντων/Αιτητών. Η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας δεν περιέχει εκείνα τα γεγονότα και λεπτομερή στοιχεία που θα επέτρεπαν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος της Αιτήτριας. Δεν πληρούνται οι υπό του Νόμου και Κανονισμών προϋποθέσεις για έγκριση του αιτουμένου διατάγματος αναστολής. » Tα γεγονότα της ένστασης αυτής φαίνονται την ένορκη δήλωση του Ανδρέα Χαραλάμπους ημερομηνίας 21.1.13. Κατά την αντεξέταση του λέγει, που έγινε πρόσφατα στην παρούσα υπόθεση, του υπεδείχθη έρευνα του Κτηματολογίου στην οποία παρουσιάζοντο διάφορα ΜΕΜΟ τα οποία βάρυναν την περιουσία της χρεώστιδας σε Λεμεσό και Πάφο προς όφελος του πιστωτή. Δήλωσε τότε από το εδώλιο του μάρτυρα ότι θα προέβαινε σε απόσυρση των αναφερόμενων επιβαρύνσεων και αυτό που ενδιαφέρει τον πιστωτή είναι να προχωρήσει η αίτηση πτώχευσης. Οι αναφερόμενες επιβαρύνσεις έχουν αποσυρθεί και οι εξασφαλίσεις έχουν εγκαταληφθεί για χάρη προώθησης της αίτησης πτώχευσης. Η αίτηση τροποποίησης ενόψει των ενεργειών τους αυτών δεν έχει πλέον έρεισμα και η ένσταση την οποία επιδιώκει η Καθ'ης η αίτηση να εισαγάγει δεν έχει καθόλου πιθανότητες επιτυχίας. Η αίτηση τροποποίησης θα καθυστερήσει αδικαιολόγητα τη διαδικασία της αίτησης πτώχευσης Νομική Πτυχή: Είναι γνωστές οι βασικές αρχές επί των οποίων το Δικαστήριο αποφασίζει θέματα τροποποίησης. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά σε αυτές εκτός από το να λεχθεί γενικά ότι η έγκριση σχετικού αιτήματος έγκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, συνεκτιμώντας τόσο τον παράγοντα της τυχόν καθυστέρησης όσο και τον παράγοντα της αναγκαιότητας να αποδειχθεί η αιτούμενη θεραπεία με γνώμονα τον επακριβή καθορισμό των επίδικων θεμάτων, ώστε το Δικαστήριο στο τέλος της ημέρας να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη εικόνα για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Οι αρχές αυτές λέχθηκαν στις αποφάσεις Eteria Skepi Ltd v. loannis Th. Kaitis and Another

(1983)1 Α.Α.Δ. 231, Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704 και Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) ν. Νίκου Σιακόλα Πολιτική Έφεση 10341 ημερ. 19.1.99. Στην υπόθεση Kallice Holding Co Ltd v. MTR Metals (Overseas) Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 162 επιβεβαιώθηκε ότι: «Ο βέβαιος προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων καθώς και η διατύπωση των εκατέρωθεν θέσεων και η απόδειξη τους μέσα σε σταθερό πλαίσιο είναι άλλος σημαντικός παράγοντας ο οποίος υπεισέρχεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου». Είναι γνωστή επίσης η αρχή που έχει λεχθεί κατά κόρο σε υποθέσεις όπως την Αντρέας Ευριπίδου και άλλοι ν. Παναγιώτα Μ. Καννάουρου

(1985)1 Α.Α.Δ. 24 και Andreas Mahattou v. Viceroy Shipping Co Ltd and another

(1979)1 Α.Α.Δ. 542 με υιοθέτηση αποσπασμάτων από την γνωστή Αγγλική υπόθεση Tildesley v. Harper 10 Ch. D. 393, ότι η τροποποίηση εγκρίνεται κατά κανόνα σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας φτάνει να μην υπάρχει κακοπιστία από πλευράς του αιτούμενου την τροποποίηση και από την άλλη ο αντίδικος να μπορεί να ικανοποιηθεί με την καταβολή σε αυτόν των εξόδων του. Ακόμα και προσθήκη ανταπαίτησης μπορεί να εγκριθεί μέσω αιτήσεως τροποποίησης εφόσον οι πιο πάνω προϋποθέσεις ικανοποιούνται. Η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Αννα Latouf Agini v. Εθνική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 ΑΑΔ σελ.

1. Επομένως όσο αμελής ή καθυστερημένη και να είναι η παράληψη που οδηγεί στην αναγκαιότητα της τροποποίησης, αυτή θα πρέπει να εγκρίνεται εκτός αν πράγματι ο αντίδικος τοποθετείται σε χειρότερη θέση από ότι θα ήταν αν η προτεινόμενη τροποποίηση εισαγόταν εξ αρχής στην αγωγή. Αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων και στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1973 στα σχόλια της Αγγλικής Δ.20 Θ.5 σελ.
2. Περαιτέρω στην Πρακτική του 1958 στα σχόλια της Δ.28 Θ.1 σελ. 624, αναφέρεται ότι η εισαγωγή ακόμη και νέου θέματος δεν συνεπάγεται κατά ανάγκη την απόρριψη σχετικής αίτησης για τροποποίηση, εκτός ίσως αν έχει την εκ μέρους του εναγόμενου συνέπεια απώλειας της υπεράσπισης της παραγραφής. Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρήστου ν. Ανδρέα Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 707: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια.» Περαιτέρω στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναϊδος Χριστοδούλου και άλλη

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, στη σελ. 939 λέχθηκαν τα εξής: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο μέχρι και το τελικό της διαδικασίας αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων. Όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί τον διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι να δοθεί ευκαιρία στους διαδίκους να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Σχετική επίσης είναι η απόφαση Νικολάου ν. Μιλτιάδους κ.α.

(2007)1 ΑΑΔ σελ. 1005. Στην παρούσα υπόθεση, η πορεία της δείχνει ότι η καθυστέρηση δεν θα πρέπει να αποτελέσει καθοριστικό ρόλο στην μη έγκριση του αιτήματος. Έχοντας υπόψη τις αρχές που έχουν εκτεθεί πιο πάνω μέσα από τη Νομολογία σχετικά με την τροποποίηση δικογράφων, κρίνω ότι θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης της ένστασης με την προσθήκη των παραγράφων για τις οποίες υπεβλήθη το σχετικό αίτημα. Θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα ουσιαστικά γεγονότα που έχουν σχέση με την επίλυση της διαφοράς. Η επιδίκαση εξόδων αποζημιώνει τον πιστωτή, ο οποίος εξάλλου δεν απέδειξε να προκαλείται σ΄ αυτόν ανεπανόρθωτη ζημιά από την τροποποίηση. Εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της ένστασης ως η πιο πάνω Αίτηση. Τροποποιημένη ένσταση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα και αντίγραφο να δοθεί στην άλλη πλευρά. Η Αιτήτρια, οφειλέτιδα, να καταβάλει στον Καθ'ού η Αίτηση-Πιστωτή τόσο τα έξοδα της Αίτησης, για τροποποίηση, όσο και τα έξοδα που δημιουργούνται συνεπεία της τροποποίησης, τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. Η υπόθεση ορίζεται για συνέχιση της ακρόασης στις 12.4.13 η ώρα 10:30πμ. (Υπ.)........... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΚ Subject: Civil/Application Αναφορά: Αίτηση Τροποποίησης ένστασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο