Σοφιανίδου Μαρία μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων αυτής Οδυσσέα και Ναταλίας Σοφιανίδη ν. Γιώργου Αντωνιάδη, Αρ. Αγωγής: 3334/12, 17/4/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A105 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3334/12 Μεταξύ: Σοφιανίδου Μαρία μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων αυτής Οδυσσέα και Ναταλίας Σοφιανίδη Ενάγουσας και Γιώργου Αντωνιάδη Eναγομένου Ημερομηνία: 17/4/13 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο/Αιτητή׃ κα Παφίτου Για Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση: κα Χριστοδούλου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αφορμή για έκδοση της παρούσας απόφασης έδωσε η καταχώρηση στις 21/2/13 αίτησης από τον εναγόμενο για παράταση του χρόνου καταχώρησης ειδοποίησης ένστασης στην αίτηση της ενάγουσας ημερομηνίας 20/7/2012. H αίτηση η οποία εδράζεται στη Δ.57 Θ.2 , Δ.64 και στη Δ.48 Θ.2 και 8 (
- qq)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία, στην πρακτική, στη σύμφυτη εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου συνάντησε την ένσταση της ενάγουσας. Αφού καταχωρήθηκε εκ μέρους της σχετική ειδοποίηση ένστασης, προχώρησε σε ακροαματική διαδικασία η οποία περιορίσθηκε σε αγορεύσεις. Οι θέσεις και τα επιχειρήματα των διαδίκων, καταγράφονται και προκύπτουν από την αίτηση, την ένσταση και τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν, καθώς επίσης και από τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων τους, γι' αυτό και δεν θεωρώ απαραίτητο να τα παραθέσω. Στο στάδιο αυτό και πριν προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης, θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ περιληπτικά στο ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό προκύπτει από το φάκελο της διαδικασίας. Η αίτηση ημερομ. 20/7/12 στην οποία ο εναγόμενος επιδιώκει με την αιτούμενη παράταση χρόνου να καταχωρήσει ένσταση καταχωρήθηκε μονομερώς, όμως το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση της ορίζοντας την στις 27/7/12. Αφού επανειλημμένα αναβλήθηκε για τον σκοπό αυτό, η επίδοση της επιτεύχθηκε τελικά μετά από εξασφάλιση διατάγματος για υποκατάστατο επίδοση. Έτσι στις 14/12/12 ο εναγόμενος εμφανίσθηκε ζητώντας χρόνο για να καταχωρήσει την ένσταση του. Ως αποτέλεσμα η αίτηση ορίσθηκε στις 25/1/13 με οδηγίες για καταχώρηση ένστασης εκ μέρους του τρείς καθαρές μέρες προηγουμένως. Ο εναγόμενος δεν καταχώρησε την ειδοποίηση ένστασης του με αποτέλεσμα στη συνέχεια η αίτηση να ορισθεί για ακρόαση στις 26/2/13 με νέες οδηγίες όπως καταχωρήσει την ένσταση του μέχρι τις 12/12/13. Αντί αυτής καταχώρησε στις 21/2/13 την υπό κρίση αίτηση. Για παροχή της αιτούμενης θεραπείας ο εναγόμενος επικαλείται τη Δ.57 Θ.2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Η ενάγουσα προβάλλει ως λόγο ένστασης ότι αυτή δεν αποτελεί την ορθή δικονομική βάση στην οποία ο εναγόμενος θα έπρεπε να βασίσει την αίτηση του. Παρά το γεγονός τούτο με την γραπτή του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος δέχεται ότι η Δ.57Θ.2 είναι η διάταξη που διέπει τέτοιας φύσεως αιτήσεις κάτι που αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο και για το λόγο αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα η παρούσα περίπτωση δεν είναι αυτή στην οποία ο εναγόμενος παρέλειψε να συμμορφωθεί προς οποιαδήποτε πρόνοια των Κανονισμών, αλλά αυτό προς το οποίο δεν συμμορφώθηκε, είναι η διαταγή του Δικαστηρίου να καταχωρήσει την ένσταση του εντός της προθεσμίας που το ίδιο όρισε. Οι αρχές που διέπουν το θέμα παράτασης προθεσμίας σύμφωνα με τη Δ.57 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, συγκεφαλαιώθηκαν στην υπόθεση Ανδρέας Λυσιώτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1 ΑΑΔ 364 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω αρχές: 1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth [1920] 3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic
(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης v. Χρίστου
(1996)1(B) A.A.Δ. 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1348 και Βαρδιάνου ν. Richards
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 698). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρο για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 904).
- Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
- Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.,
(2000)1 Α.Α.Δ. 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου
(1997)3 Α.Α.Δ. 241 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 257)». Στην υπόθεση Δήμος Στροβόλου v. Μ. Γιασεμίδου κ.α., 1997
(3)ΑΑΔ 104, επαναλήφθηκε ότι: «Η τήρηση των προθεσμιών που θέτουν οι θεσμοί ή που τάσσονται με διαταγή του Δικαστηρίου, ενέχει μεγάλη σπουδαιότητα για την άσκηση της δικαστικής λειτουργίας. Όπως επισημάναμε, στην Μαυρογένης ν. Βουλής των Αντιπροσώπων, Εκλογική Αίτηση αρ. 1/95, 22 - 1 - 1996 (απόφαση πλειοψηφίας) : "Οι διαδικαστικοί κανονισμοί σ' αυτή, όπως και σ' όλες τις διαδικασίες, θεσμοθετούν τους κανόνες για την άσκηση της δικαστικής εξουσίας." Μπορεί να παραταθεί η προθεσμία, εφόσον διαπιστώνεται ότι με τη χαλάρωση δεν υπονομεύεται η απονομή της δικαιοσύνης. (Βλ. Γεωργίου (ανωτέρω)». Στην υπόθεση Σταυρινή Κολλάτου v. Κυριάκου Παναγιώτου, 2003
(1)ΑΑΔ 895, τονίσθηκε ότι η τήρηση των προθεσμιών δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για επίτευξη δίκαιης δίκης. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα: «Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται. γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου, του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου». Στην υπόθεση Thas Maritime Co Ltd v. Στέλιου Ρήγα και Μερόπης Καπνούλλα , υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Δ. Καπνούλα κ.α.
(2000)1 Α ΑΑΔ 638, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διαδίκους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μιας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μια τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις». Θα προχωρήσω λοιπόν να εξετάσω την παρούσα περίπτωση μέσα από το πρίσμα των πραγματικών γεγονότων που την περιβάλλουν. Όπως προκύπτει από αυτά ο εναγόμενος σε δύο ημερομηνίες και συγκεκριμένα στις 14/12/2012 και στις 25/12/2012 ζήτησε από το Δικαστήριο όπως του δοθεί χρόνος για καταχώρηση ένστασης. Το αίτημα του αυτό εγκρίθηκε χωρίς ένσταση από την πλευρά της ενάγουσας. Κατά την τελευταία ημερομηνία κατά την οποία δόθηκαν από το Δικαστήριο οδηγίες για καταχώρηση ένστασης, δηλαδή στις 25/1/2013, η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση στις 20/2/2013, με οδηγίες όπως καταχωρηθεί ένσταση μέχρι τις 12/12/2013, κάτι όμως που δεν έγινε με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί η υπό κρίση αίτηση. Θα πρέπει λοιπόν με βάση τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος το Δικαστήριο να σταθμίσει όλα τα γεγονότα της υπόθεσης για να αποφασίσει μέσα στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας εάν αυτή θα πρέπει να ασκηθεί προς όφελος του χρεώστη. Ως λόγους για την παράλειψη καταχώρησης της ειδοποίησης ένστασης ο εναγόμενος προβάλλει δύο λόγους. Ότι δεν είχε καταφέρει να περισυλλέξει όλα τα έγγραφα τα οποία προτίθεται να επισυνάψει στην ένσταση του καθότι μερικά βρίσκονταν στο εξωτερικό, καθώς επίσης και στο ότι ο δικηγόρος του είχε την λανθασμένη εντύπωση ότι μπορούσε να καταχωρήσει την ειδοποίηση ένστασης μέχρι τις 26/2/13 και όχι μέχρι τις 21/2/13 ως ήταν οι οδηγίες του Δικαστηρίου. Μελετώντας τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης δεν έχω διακρίνει οποιαδήποτε υπέρμετρη κωλυσιεργία και αδράνεια στη συμπεριφορά του εναγόμενου, ικανή να του αποστερήσει το δικαίωμα για καταχώρηση ένστασης. Μόλις διαπίστωσε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του την απροθυμία της ενάγουσας να αποδεχτεί την εκπρόθεσμη καταχώρηση ένστασης εκ μέρους του, καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, δικαιολογώντας την μη συμμόρφωση του στις οδηγίες του Δικαστηρίου στους δύο λόγους που πιο πάνω αναφέρονται. Δεν παρατηρείται εν πάση περιπτώσει οποιαδήποτε κωλυσιεργία στην λήψη μέτρων εκ μέρους του στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει την αιτούμενη παράταση και η οποία θα μπορούσε να προσμετρήσει σε βάρος του. Ούτε διαπιστώνω ότι οποιαδήποτε αδικία δυνατόν να προκληθεί στην ενάγουσα εάν εγκριθεί η αιτούμενη θεραπεία αλλά ούτε και προσδιορίζεται από αυτήν πως θα επέλθει τέτοια αδικία και προπάντων που αυτή συνίσταται. Εάν δε, δοθεί η αιτούμενη παράταση, δεν διαφαίνεται ότι θα υπάρξει οποιαδήποτε περαιτέρω καθυστέρηση στην ακρόαση της αίτησης ημερομ. 20/7/12. Ούτε διαφαίνεται να μπορεί να επιφέρει οποιαδήποτε βλάβη ή δυσμενή επηρεασμό στα συμφέροντα της ενάγουσας, ικανά να στερήσουν από τον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουσθεί και να προβάλει τις θέσεις και τα επιχειρήματα του. Λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που διέπουν το ζήτημα, τους λόγους που έχει προβάλει ο εναγόμενος για την μη εμπρόθεσμη καταχώρησης της ένστασης του, σταθμίζοντας τα δικαιώματα των μερών και κυρίως λαμβάνοντας υπόψη ότι η έγκριση της αιτούμενης παράτασης δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε βλάβη στην ενάγουσα και με γνώμονα πάντα το συμφέρον της δικαιοσύνης κρίνεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί προς όφελος του εναγόμενου και το αίτημα να εγκριθεί. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα παράτασης του χρόνου καταχώρησης ένστασης εκ μέρους του εναγόμενου στην αίτηση ημερομ. 20/7/12 για 7 μέρες από την σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα της αίτησης όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου και να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ......... ..... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/interim subject: paratasi hronou cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο