Γιαννάκης Καλλικάς, Ειδ. Πτωχ. Αρ. 17/12, 30/4/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A119 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Ειδ. Πτωχ. Αρ. 17/12 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Εις Πτώχευσιν: Γιαννάκης Καλλικάς (Δ.Τ.626023), εκ Παναγίας Ευαγγελίστριας 58, 4156 Κ. Πολεμίδια, Λεμεσός --------------------------------- Αίτηση ημερ. 24.1.2012 για παραμερισμό και/ή ακύρωση της διαδικασίας Ημερομηνία: 30 Απριλίου 2013 Για αιτητή-οφειλέτη: κ. Σωτηριάδης για κ. Παπαντωνίου Για πιστωτές-καθ' ων η αίτηση: κα Κωνσταντίνου, για ν' ακούσει απόφαση κ. Γ. Ανδρονίκου Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 5.1.2012 οι εξ αποφάσεως πιστωτές, Hellenic Bank Public Company Ltd, μέσω των δικηγόρων τους ζήτησαν την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον του οφειλέτη Γιαννάκη Καλλικά από τη Λεμεσό. Σύμφωνα με την αίτηση, ο εν λόγω οφειλέτης κατά τους τελευταίους έξι μήνες είχε τη διαμονή του στην πόλη και επαρχία Λεμεσού. Επισυνάπτεται πιστό αντίγραφο απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 14.12.2007 στην αγωγή 13723/2002 η οποία εκδόθηκε εναντίον του. Στη βάση αυτής της απόφασης προωθήθηκε η ως άνω παράκληση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Η εν λόγω ειδοποίηση στην οποία περιλαμβάνεται και η αναγκαία οπισθογράφηση με βάση τον κανονισμό 40 των Πτωχευτικών Κανονισμών εκδόθηκε στις 5.1.2012 και επιδόθηκε στον χρεώστη προσωπικά στις 7.1.
- Στις 24.1.2012 ο εξ αποφάσεως οφειλέτης καταχώρησε αίτηση για παραμερισμό της διαδικασίας στην οποία οι εξ αποφάσεως πιστωτές καταχώρησαν ένσταση στις 29.2.2012 και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 10.4.
- Την ημέρα εκείνη δεν εμφανίστηκε ο οφειλέτης ούτε ο δικηγόρος του και η αίτηση απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Ακολούθησε αίτηση για επαναφορά της, όπου, παρά την καταχώρηση ένστασης, τελικά εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα επαναφοράς. Τα πιο πάνω προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης και παρατίθενται για να δοθεί το ιστορικό της υπόθεσης. Με την παρούσα αίτηση ζητείται ο παραμερισμός και/ή ακύρωση της διαδικασίας της ειδοποίησης πτώχευσης. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση περιέχονται σε ένορκη δήλωση του οφειλέτη και συνοψίζονται ως ακολούθως: Η απόφαση η οποία εκδόθηκε εναντίον του οφειλέτη είναι για το ποσό των Ευρώ 647.547,25 πλέον τόκους και έξοδα. Περαιτέρω το Δικαστήριο διέταξε την πώληση μετοχών του οφειλέτη που είναι εγγεγραμμένες στο όνομα των εναγόντων και απαριθμούνται στην απόφαση, και όπως το προϊόν πώλησης πιστωθεί έναντι των υποχρεώσεων του προς την ενάγουσα. Αποτελεί ισχυρισμό του αιτητή ότι ενώ η απόφαση εκδόθηκε πριν από πέντε σχεδόν χρόνια, οι καθ΄ων η αίτηση δεν την υλοποίησαν και δεν πώλησαν τις μετοχές, καθιστώντας έτσι αβέβαιη και μη εκκαθαρισμένη την απαίτηση τους. Εναντίον της εν λόγω απόφασης ο οφειλέτης καταχώρισε έφεση η οποία όμως απορρίφθηκε στις 17.7.2010 από το Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η ειδοποίηση πτώχευσης είναι παράτυπη γιατί δεν αναφέρεται στο σώμα της οποιαδήποτε νομική βάση με αποτέλεσμα να παραβιάζεται άμεσα τόσο η Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όσο και τα άρθρα 16 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. Αναφέρει περαιτέρω ο οφειλέτης ότι οι εξ αποφάσεως πιστωτές καταχώρισαν εναντίον του στις 12.4.2010 την Ειδοποίηση Πτώχευσης 378/2010 και στην συνέχεια προχώρησαν με την καταχώρηση στις 22.7.2010 της Αίτησης Πτώχευσης 321/
- Η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε από τους πιστωτές στις 27.10.2010 μετά από συμφωνία που έκαμε ο ίδιος με αυτούς να καταβάλλει το ποσό των €400 μηνιαίως μέχρι εξοφλήσεως, την οποία τηρεί ανελλιπώς. Συγκεκριμένα, μετά τη καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης, τον κάλεσε σε συνάντηση ανώτερη αρμόδια λειτουργός της Ελληνικής Τράπεζας και συμφώνησαν στη καταβολή του ποσού των €400 έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Επισυνάπτει δε στην ένορκη δήλωση αντίγραφα των σχετικών αποδείξεων κατάθεσης. Στις 18.7.2011 καταχωρήθηκε εναντίον του και δεύτερη Ειδοποίηση Πτώχευσης με αρ. 726/2011, στα πλαίσια της οποίας καταχώρησε αίτηση παραμερισμού στις 31.8.2011 την οποία όμως απέσυρε στις 29.11.2011, μετά που είχε παρέλθει η τρίμηνη προθεσμία εντός της οποίας θα μπορούσε να καταχωριστεί αίτησης πτώχευσης, με αποτέλεσμα τελικά να μην καταχωριστεί αίτηση πτώχευσης. Αποτελεί θέση του αιτητή ότι η καταχώρηση της παρούσας, τρίτης στη σειρά ειδοποίησης πτώχευσης, είναι καταχρηστική εκδικητική και κακόπιστη. Στόχος δε των πιστωτών είναι να εισπράξουν ολόκληρο το εξ αποφάσεως χρέος, παρόλο που ο ίδιος καταβάλλει €400 μηνιαίως. Περαιτέρω αναφέρεται ότι δεν κατέχει οποιαδήποτε περιουσία και σε περίπτωση που κηρυχθεί σε πτώχευση οι πιστωτές του δε θα αποκομίσουν οποιοδήποτε όφελος. Οι εξ αποφάσεως πιστωτές καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται σε δεκαπέντε συνολικά λόγους ένστασης. Υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι η Ειδοποίηση είναι νόμιμη, νομότυπη και έγκυρη, περιέχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, δίδεται σ΄ αυτήν η εξασφάλιση την οποία κατέχουν και στόχος τους είναι η προστασία των πιστωτών και όχι η είσπραξη ολόκληρου του εξ αποφάσεως χρέους, ενώ η αίτηση για παραμερισμό είναι αβάσιμη. Αναφέρεται επίσης ότι η καταχώριση των προηγούμενων αιτήσεων δεν μπορεί να αποτελέσει κώλυμα για τη προώθηση της παρούσας και ότι η ειδοποίηση πτώχευσης δεν γίνεται καταχρηστικά ή εκδικητικά ή κακόπιστα αλλά άσκηση νόμιμου δικαιώματος. Στην ένορκη δήλωση του Χάρη Μιχαηλίδη υπαλλήλου της καθ΄ης η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση, αναπτύσσονται οι λόγοι ένστασης. Γίνεται παραδεκτό ότι η Τράπεζα δεν προχώρησε με πώληση των μετοχών γιατί το ΧΑΚ θεωρεί το διάταγμα πολύ γενικό και αρνείται να προχωρήσει σε πώληση τους, έτσι απαιτείται να ληφθούν άλλα νομικά μέτρα. Εν πάση περιπτώσει, οι πιστωτές αναφέρουν στην ειδοποίηση ότι κατέχουν τη συγκεκριμένη εξασφάλιση, η αξία της οποίας είναι της τάξης περίπου €3,843, όπως αναλύεται στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης. Η δε απαίτηση της καθ΄ ης η αίτηση είναι πλήρως εκκαθαρισμένη με το χρέος να ανέρχεται στις 6.12.2012 σε €828.583,38 πλέον τόκους και έξοδα. Είναι παραδεκτό ότι έχουν προηγηθεί της παρούσας υπόθεσης δύο άλλες. Η αίτηση πτώχευσης 321/2010 αποσύρθηκε κατόπιν απαίτησης του αιτητή σε μία προσπάθεια εξεύρεσης λύσης στην υπόθεση. Ακολούθως κατόπιν προτοβουλίας του αιτητή επήλθε συμφωνία για τη διευθέτηση του χρέους την οποία όμως δεν τήρησε. Επισυνάπτεται το σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου. Αποτελεί θέση του ενόρκως δηλούντα ότι ουδέποτε επήλθε συμφωνία για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του αιτητή με την καταβολή του ποσού των €400 μηνιαίως. Το γεγονός ότι καταβάλλεται αυτό το ποσό αποτελεί αυτόβουλη πρωτοβουλία του αιτητή και δεν είναι αποτελέσμα οποιασδήποτε συμφωνίας. Ο ίδιος δε ο ομνύων αναφέρει ότι είναι ο λειτουργός ο οποίος χειρίζεται την παρούσα υπόθεση μαζί με τον προιστάμενο στην υπηρεσία της τράπεζας και ουδέποτε επήλθε τέτοια συμφωνία όπως ισχυρίζεται ο αιτητής. Η δεύτερη ειδοποίηση πτώχευσης που καταχωρίστηκε στις 18.7.2011 αποσύρθηκε εκ συμφώνου και η κάθε πλευρά τα έξοδα της επειδή δεν δόθηκε παράταση χρόνου διάπραξης της πράξης πτώχευσης και αυτό διαπίστώθηκε στο στάδιο των αγορεύσεων της αίτησης παραμερισμού της ειδοποίησης που είχει γίνει από τον αιτητή. Κατά την ακροαματική διαδικασία της αίτησης καταχωρήθηκε εκ συμφώνου το πρακτικό του Δικαστηρίου της ειδοποίησης πτώχευσης 726/11 και της αίτησης ημερ. 31.8.2011 για παραμερισμό της, ημερομηνίας 29.11.
- Οι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις με την κα Κωνσταντίνου να αναπτύσσει και προφορικά ένα θέμα που δεν εγείρεται με τους λόγους ένστασης. Θα αναφερθώ στο περιεχόμενο των αγορεύσεων εκεί όπου απαιτείται στη πορεία της απόφασης μου. Το άρθρο 3
(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5 καθορίζει ως πράξη πτώχευσης, την εντός 7 ημερών μη συμμόρφωση σε ειδοποίηση πτώχευσης. Η διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης ρυθμίζεται από το Μέρος ΙΙΙ των Πτωχευτικών Κανονισμών και ειδικότερα από τους κανονισμούς 38-43. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 40
(2)ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να καταχωρίσει ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το εξ αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στην διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση που αφορά την ειδοποίηση. Η εν λόγω ένορκη δήλωση λειτουργεί, σύμφωνα με το καν.41 ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στη Δημοκρατία θα πρέπει να καταχωρηθεί εντός τριών ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης στον οφειλέτη (βλ. κανονισμό 40
(3)). Ο οφειλέτης δεν μπορεί να εγείρει με την ένορκη του δήλωση οποιοδήποτε θέμα πέραν αυτών που αναφέρονται στο καν.40
(2). Οι λόγοι που επικαλείται ο χρεώστης για να υποστηρίξει τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης δεν είναι αυτοί που προνοούνται στον καν. 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών. Συνεπώς ορθά καταχωρίστηκε ξεχωριστή αίτηση παραμερισμού. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Williams and Mur Hunter "The Law and Practice in Bankruptcy" 18η έκδοση στη σελ. 44: "The debtor may apply by motion (but not by the summary affidavit procedure of B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc; The time limit of three days fixed by B.R. 138 does not apply to such applications" (Bλ. επίσης in Re Costas Louca
(1986)2 JSC 365, Λάρκος ν. Κατσιαρή
(2000)1Γ ΑΑΔ 1694). Αποτελεί θέση του χρεώστη ότι η διαδικασία είναι παράτυπη καθότι δεν αναφέρεται στο σώμα της οποιαδήποτε νομική βάση. Αντίθετη επί του προκειμένου η θέση των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η μη αναγραφή των κανονισμών δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης της διαδικασίας. Στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας της ειδοποίησης αναφέρεται R.39 και στο πάνω μέρος της δεύτερης σελίδας R.40. Τόσο η ειδοποίηση πτώχευσης όσο και η οπισθογράφηση της συνάδουν πλήρως με τους Τύπους 3 και 4 που περιλαμβάνονται στο Appendix A των Πτωχευτικών Κανονισμών, με τρόπο ώστε ο λόγος ακύρωσης της ειδοποίησης να μην ευσταθεί. Βλ. Ζήνων Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2006)1 Α.Α.Δ 788 που με παρέπεμψε η κα Κωνσταντίνου, καθώς και Ιωσήφ Ηλία ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ, Π.Ε. 260/2007, ημερ. 8.3.2010, απόφαση όπου εξετάστηκε παρόμοιο ζήτημα σε σχέση με αίτηση πτώχευσης. Ο οφειλέτης ισχυρίζεται ότι η απαίτηση των καθ΄ ων δεν είναι εκκαθαρισμένη καθότι δεν προέβησαν σε πώληση των μετοχών. Στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14.12.2007 επί της οποίας στηρίζεται η ειδοποίηση πέραν του ποσού της απόφασης διατάσσεται η πώληση μετοχών και/ή δικαιωμάτων αγοράς μετοχών και όπως το προϊόν πώλησης πιστωθεί έναντι των υποχρεώσεων του προς την Τράπεζα. Αποτελεί αποδεκτό γεγονός ότι δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα πώληση των εν λόγω μετοχών. Στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του κ. Χ. Μιχαηλίδη αναφέρεται ο λόγος για τον οποίο δεν έγινε μέχρι σήμερα η πώληση των μετοχών. Περαιτέρω στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης του κ. Χ. Μιχαηλίδη αναφέρεται η αξία των εν λόγω μετοχών. Σημειώνεται ότι στην ειδοποίηση πτώχευσης όπου αναγράφεται το ποσό που οφείλει ο χρεώστης, αναφέρεται «(μείον το ποσό των €4.270,25 η αξία των εξασφαλίσεων, ήτοι ενεχυριασμένων μετοχών)». Με αυτή τη διευκρίνιση, θεωρώ ότι η εισήγηση του οφειλέτη ότι η απαίτηση των καθ΄ ων η αίτηση είναι αβέβαιη και μη εκκαθαρισμένη, δεν ευσταθεί. Σχετική με το θέμα είναι και η απόφαση στην υπόθεση Ιωάννης Παπαδόπουλος ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ
(2004)1 ΑΑΔ 1716 που με παρέπεμψε η κα Κωνσταντίνου όπου σε αίτηση πτώχευσης κρίθηκε ότι η παράλειψη να δηλωθεί η εξασφάλιση δεν αποβαίνει μοιραία για την αίτηση. Αποτελεί ισχυρισμό του οφειλέτη ότι η ειδοποίηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη, εκδικητική και μόνος σκοπός των καθ΄ ων η αίτηση είναι να εισπράξουν το εξ αποφάσεως χρέος. Οι πιστωτές, σύμφωνα με την εισήγηση, απέκρυψαν ότι καταχώρησαν την ειδοποίηση πτώχευσης 378/10 και ακολούθως την αίτηση πτώχευσης 321/10 την οποία στη συνέχεια απέσυραν. Επιπλέον απέκρυψαν ότι στις 18.7.2011 καταχώρησαν δεύτερη ειδοποίηση πτώχευσης 726/11 η οποία αποσύρθηκε στις 29.11.
- Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η πρώτη αίτηση πτώχευσης αποσύρθηκε μετά από συμφωνία με τους πιστωτές να καταβάλλει ποσό €400 μηνιαίως προς εξόφληση του χρέους και πως ο σκοπός της παρούσας υπόθεσης είναι αλλότριος και καταχρηστικός. Οι καθ΄ ων η αίτηση αμφισβητούν την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας όπως αναφέρεται πιο πάνω. Το βάρος απόδειξης για την ύπαρξη της συμφωνίας βαρύνει τον αιτητή ο οποίος δεν το απέσεισε. Η πληρωμή των ποσών είναι αποδεκτή από τους καθ΄ ων η αίτηση, άλλωστε οι πληρωμές μνημονεύονται και στην ειδοποίηση πτώχευσης. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να αποδειχθεί η ύπαρξη συμφωνίας για αποπληρωμή του χρέους με μηνιαίες πληρωμές. Δεν έχει επίσης γίνει αναφορά και δεν έχει παρουσιαστεί οποιοδήποτε διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου διαπιστώνω ότι η αίτηση πτώχευσης 321/10 αποσύρθηκε άνευ βλάβης και η κάθε πλευρά τα έξοδα της στις 27.10.
- Ακολούθως καταχωρίστηκε και δεύτερη ειδοποίηση πτώχευσης στις 31.8.2011 η οποία αποσύρθηκε στις 29.11.
- Παραθέτω το περιεχόμενο του πρακτικού του Δικαστηρίου που κατατέθηκε εκ συμφώνου στην παρούσα διαδικασία: «Για αιτητή: κ. Κωνσταντίνου για κ.κ. Αντώνης Σ. Παπαντωνίου Για τον καθ' ου η Αίτηση: κα. Κωνσταντίνου για κ.κ. Αντώνης Πασχαλίδης & Σία κα Κωνσταντίνου: Αντιλαμβάνομαι πως μετά την καταχώρηση της αίτησης ημερ. 31/8/2011, ο φάκελος δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου παρά μόνο την 29/9/2011 και συνεπώς ουδέποτε το Δικαστήριο παρέτεινε τον χρόνο διάπραξης της πράξης πτώχευσης που επήλθε 7 μέρες μετά την έκδοση της ειδοποίησης. Παρήλθαν, έκτοτε πέραν των τριών μηνών ώστε σήμερα να μην μπορούμε πλέον να καταχωρήσουμε αίτηση πτώχευσης, ή δε υπο κρίση αίτηση είναι ουσιαστική άνευ αντικειμένου. Προτιθέμεθα να καταχωρήσουμε νέα ειδοποίηση. κ. Κωνσταντίνου: Ζητώ άδεια να αποσύρω την αίτηση ημερ. 31/8/
- Η κάθε πλευρά τα έξοδα της. Συμφωνώ ότι η άλλη πλευρά θα καταχωρήσει νέα ειδοποίηση και η πλευρά μας θα καταχωρήσει ανάλογη αίτηση για παραμερισμό της. κα Κωνσταντίνου: Συμφωνώ. Δικαστήριο: Η Αίτηση απορρίπτεται. Η κάθε πλευρά τα έξοδα της. Οι δηλώσεις των δικηγόρων έχουν σημειωθεί.» Έχοντας υπόψη το πιο πάνω λεκτικό δεν θεωρώ ότι οι καθ' ων η αίτηση κωλύονται λόγω των προγενέστερων διαδικασιών που εγέρθηκαν εναντίον του οφειλέτη να εγείρουν και να προωθήσουν την παρούσα υπόθεση, ούτε κρίνω ότι η καταχώρηση της παρούσας ειδοποίησης είναι καταχρηστική όπως επεξηγείται στη συνέχεια. Στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά v. Ρόδου Παπαδόπουλου
(2002)1 ΑΑΔ 1699 κρίθηκε ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεί στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο. Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής όμως όπως ορθά επεσήμανε η κα Κωνσταντίνου διαφοροποιούνται από την παρούσα. Εκεί ο χρεώστης είχε δεχθεί διάταγμα μηνιαίων δόσεων για ΛΚ100.00. Ακολούθως του επέδωσαν ειδοποιήσεις πτωχεύσεως και δέχθηκε διάταγμα για ΛΚ300,00 το οποίο δεν τήρησε και επανήλθαν με νέα ειδοποίηση. Στην παρούσα υπόθεση οι καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν τη συμφωνία πληρωμής του χρέους με μηνιαίες δόσεις. Η καταβολή του ποσού των €400 μηνιαίως διατείνονται ότι έγινε με πρωτοβουλία του οφειλέτη και/ή δεν ήταν το αποτέλεσμα οποιασδήποτε συμφωνίας, πέραν του ότι το χρέος ήταν τόσο μεγάλο που δεν θα μπορούσε η πληρωμή αυτού του ποσού να αποτελέσει διευθέτηση του. Πέραν τούτου από το πρακτικό του Δικαστηρίου που παρατίθεται πιο πάνω είναι εμφανές για πιο λόγο αποσύρθηκε η δεύτερη ειδοποίηση πτώχευσης και ουδόλως συνδέεται με την επιβολή στον οφειλέτη να συναινέσει σε αποπληρωμή του χρέους με μηνιαίες δόσεις. Το βάρος απόδειξης ότι ο σκοπός της παρούσας πτωχευτικής διαδικασίας είναι άλλος από αυτό που ορίζει ο Νόμος, το φέρει ο αιτητής. Θεωρώ ότι με βάση τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου η εισήγηση του αιτητή παραμένει ατεκμηρίωτη. Σημειώνεται ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως έχει επεξηγηθεί διαφοροποιούνται από τα γεγονότα της υπόθεσης London Club Ltd, (πιο πάνω). Στην παρούσα υπόθεση δεν θεωρώ ότι έχει καταδειχθεί ότι σκοπείται ο εξαναγκασμός του χρεώστη για εξόφληση του χρέους. Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός από τον αιτητή ότι η παρούσα ειδοποίηση πτώχευσης είναι εκδικητική, καταχρηστική, αντινομική και κακόπιστη επειδή οι καθ΄ ων η αίτηση δεν προχώρησησαν με άλλα μέτρα εκτέλεσης εναντίον του. Είναι νομολογημένο ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν αποτελεί μέθοδο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης (βλ. Επί της Αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη
(1997)1 ΑΑΔ 1255). Αναφορά στο θέμα γίνεται και στην υπόθεση Πέτρος Μ. Πετράκης ν. Πέτρου Κίμωνος
(2006)1 ΑΑΔ 1311 το Δικαστήριο ανέφερε στη σελ. 1316 «Ούτε και το ότι ο εφεσείων επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει την διαδικασία των μηνιαίων δόσεων για την ικανοποίηση της υπέρ του απόφασης, ούτε και το ότι αυτός δεν χρησιμοποίησε τη διαδικασία έκδοσης εντάλματος κινητών εναντίον του εφεσιβλήτου ή τη διαδικασία δέσμευσης των ακινήτων του, θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη εις βάρος του εφεσείοντα και να οδηγήσουν το πρωτόδικο δικαστήριο στα προαναφερόμενα συμπεράσματά του αφού οι διαδικασίες αυτές δεν προβλέπονται από τον περί Πτωχεύσεως Νόμο ως προϋπόθεση για καταχώριση αίτησης πτωχεύσεως.» Συνακόλουθα ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί για παραμερισμό της ειδοποίησης. Ο οφειλέτης προβάλλει ως επιπρόσθετο λόγο ακύρωσης το γεγονός ότι στερείται οποιασδήποτε περιουσίας έτσι ώστε η πτωχευτική διαδικασία να μην εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Ο λόγος αυτός του οφειλέτη δεν υποστηρίζεται από την ανάλογη μαρτυρία. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό αυτό. Αντίθετα το μόνο στοιχείο που προκύπτει από την ένορκη δήλωση του οφειλέτη είναι ότι εργάζεται και έχει μηνιαία εισοδήματα. Σχετική με το θέμα είναι και η υπόθεση Re Field (a debtor) [1978] 2 All ER 981. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα στο οποίο με έχει παραπέμψει η κα Κωνσταντίνου: «Now it is plain that there is considerable support for some doctrine of this sort; but it is equally plain that the doctrine is hedged about by important precautions. After all, if it were open to a debtor to avoid having a receiving order made against him simply by alleging utter destitution, both present and future, such pleas of destitution might become popular; and prospective bankrupts might hasten to rid themselves of any assets and prospects which might hamper them in making such a plea. A man may indeed be too poor to be made bankrupt: but the burden of proof is heavy. ................................... As Lord Esher MR pointed out, if a debtor merely swears an affidavit saying that it is no use making him bankrupt because he has no assets and no prospects of having any, the court will not accept this as a ground for not making a receiving order, because at that stage the court is not in a position to know whether that statement is true. During the process of bankruptcy much that was unknown earlier becomes revealed. In RE Jubb, ex parte Burnan and Greenwood the debtor contended that a receiving order ought not to be made because the assets available for distribution would probably be less than the costs of the bankruptcy proceedings; but this contention was rejected, Vaughan Williams J pointing out that in the course of bankruptcy proceedings it was quite possible that the assets available for distribution would be found to be larger that they apparently appeared to be. RE Leonard, ex parte Leonard makes it clear that the apparent non-existence of assets is no ground for refusing a receiving order; as Lord Esher MR said: "The Court cannot at that stage tell whether the proceedings in bankruptcy will have no result." Στο σύγγραμμα Williams' Law and Practice in Bankruptcy (πιο πάνω) αναφέρεται στη σελ.68 ότι η πιθανότητα ή και ακόμη το ενδεχόμενο να μην υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία δεν είναι λόγος για απόρριψη της αίτησης πτώχευσης. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England (3η έκδοση) Τόμος 2 στη παράγραφο 601 αναφέρεται: "Lack of assets. It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has not assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt's discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assents and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, of where the proceedings are of an oppressive character." Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας υπόψη ότι ο οφειλέτης δεν έχει τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του και παρόλο που τέτοιου είδους θέματα δεν εγείρονται συνήθως στο στάδιο της ειδοποίησης πτώχευσης, καταλήγω ότι ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί για την ακύρωση ή παραμερισμό της ειδοποίησης. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Η κα Κωνσταντίνου στα πλαίσια της αγόρευσης της ήγειρε ακόμα ένα θέμα που δεν περιλαμβανόταν στους λόγους ένστασης. Η συνήγορος εισηγήθηκε ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας που προνοείται γαι τη διάπραξη πράξης πτώχευσης χωρίς να έχει παραταθεί ο χρόνος από το Δικαστήριο για την καταχώρηση αίτησης πτώχευσης. Λόγω του ότι στην παρούσα υπόθεση έχει ήδη καταχωρηθεί αίτηση πτώχευσης και εν όψει του ότι οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής για ακύρωση ή παραμερισμό της ειδοποίησης δεν έγιναν αποδεκτοί, θεωρώ ότι το θέμα που εγέρθηκε μόνο θεωρητική σημασία θα είχε. Συνακόλουθα για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα όπως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο εναντίον του αιτητή - οφειλέτη. (Υπ.) ............ Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Παραμερισμός Ειδοποίησης Πτώχευσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο