SOBOH PETROLEUM (CYPRUS) LTD, Αρ. Αίτησης 409/12, 24/4/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A112 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης 409/12 Δικαιοδοσία Εκκαθαρίσεως Εταιρειών Αναφορικά με την εταιρεία SOBOH PETROLEUM (CYPRUS) LTD, και Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113, Άρθρα 203, 209, 211(ε) και (στ), 212(β) και (γ), 213 και 214 --------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 15.3.2013 Ημερομηνία: 24 Απριλίου 2013 Για αιτητή: κ. Δ. Αραούζος, για ν' ακούσει απόφαση η κα Π. Ταπακούδη Για καθ' ων η αίτηση: κα Γ. Στυλιανού, για ν' ακούσει απόφαση η κα Β. Μιχαηλίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση, που υποβάλλεται από την καθ' ης η αίτηση εταιρεία, όπως έχει περιοριστεί, ζητείται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης 36/12 που καταχώρισε στις 26.1.2012 η Societe General SA εναντίον της ίδιας εταιρείας. Αποτελεί θέση των αιτητών ότι δεν επιτρέπεται εν όσω εκκρεμεί άλλη διαδικασία αίτησης εκκαθάρισης τους η οποία προηγήθηκε τόσο αναφορικά με το χρόνο καταχώρισης όσο και δημοσίευσης της να προωθείται άλλη διαδικασία που να αποσκοπεί στο ίδιο αποτέλεσμα. Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της Γιαννούλας Λεωνίδου, δικηγορικής υπαλλήλου στο Δικηγορικό Γραφείο που εμφανίζεται για τους αιτητές, στις 17.9.2012 απεστάλη επιστολή στους δικηγόρους των αιτητών στην κυρίως διαδικασία με την οποία τους πληροφορούσαν περί του ότι εκκρεμούσε ήδη από τις 26.1.2012 άλλη αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της ίδιας εταιρείας. Εσωκλείεται στην εν λόγω επιστολή δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 6.4.
- Επίσης με την επιστολή τους, οι αιτητές εισηγούνται όπως αποσυρθεί η παρούσα υπόθεση, διαφορετικά θα καταχωρηθεί αίτηση αναστολής της διαδικασίας. Οι αιτητές στην κυρίως διαδικασία-καθ' ων η αίτηση στην παρούσα καταχώρισαν ένσταση, η οποία στηρίζεται στους ακόλουθους λόγους: "
- Το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται στην έκδοση διατάγματος παραμερισμού και/ή αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης.
- Το άρθρο 215 του περί εταιρειών Νόμου (Κεφ.113) δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο για παραμερισμό και/ή αναστολή της διαδικασίας εκκαθάρισης μιας εταιρείας για το λόγο ότι εναντίον της εκκρεμεί άλλη προγενέστερη αίτηση εκκαθάρισης.
- Η αίτηση είναι νόμο και κατά ουσία αβάσιμη.
- Διαζευκτικά με τα πιο πάνω στην περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει ότι έχει διακριτική εξουσία να αναστείλει την διαδικασία εκκαθάρισης της εταιρείας, ευσεβάστως εισηγούμαι ότι δεν θα πρέπει να την ασκήσει υπέρ της έγκρισης των αιτημάτων της αίτησης της Αιτήτριας.
- Η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the court).» Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και γίνεται από την Αθηνά Αθανασιάδου, Δικηγόρο στο Δικηγορικό Γραφείο των δικηγόρων των καθ' ων η αίτηση-πιστωτών γίνεται νομική ανάλυση των θέσεων των πιστωτών. Οι καθ' ων η αίτηση αναφέρουν ότι με βάση το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113 καθορίζεται πότε μπορεί να καταχωρηθεί αίτηση αναστολής όταν εκκρεμεί αίτηση για εκκαθάριση εναντίον μιας εταιρείας. Παρατίθεται επίσης νομολογία και συγγράμματα επί του θέματος και προβάλλεται εισήγηση ότι το εν λόγω άρθρο του Νόμου δεν δίδει εξουσία στο Δικαστήριο για αναστολή της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Περαιτέρω αναφέρεται ότι η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου με μόνο σκοπό την καθυστέρηση της όλης διαδικασίας με κίνδυνο εξαφάνισης και/ή περιορισμό της περιουσίας της εταιρείας σε βάρος της ίσης πληρωμής των πιστωτών της ίδιας τάξης. Αναφέρεται περαιτέρω ότι αν η πρόθεση της αιτήτριας ήταν γνήσια, τότε θα άφηνε τις δυο εκκρεμούσες αιτήσεις να πάρουν την πορεία τους και εφόσον ξεκινούσε η ακρόαση σε μια από τις δυο θα μπορούσε να αιτηθεί από το Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η άλλη αίτηση αναβολή της ακρόασης. Το γεγονός και μόνο ότι καταχωρήθηκε πρώτα η αίτηση 36/12 αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι η πρώτη αίτηση θα εκδικαστεί προγενέστερα ή ότι θα εκδικαστεί καν. Η πρώτη αίτηση μπορεί για οποιοδήποτε λόγο να καθυστερήσει, είτε να αποσυρθεί, είτε να απορριφθεί. Ο κ. Αραούζος στην αγόρευση του ενώπιον του Δικαστηρίου διευκρίνισε ότι δεν στηρίζει την αίτηση του στο άρθρο 215 του Κεφ.113, παρά το ότι η εν λόγω νομοθετική πρόνοια μνημονεύεται στην αίτηση, αλλά στο άρθρο 214 του ιδίου Νόμου το οποίο δίδει ευρύτατες εξουσίες στο Δικαστήριο να καθορίσει την ενώπιον του διαδικασία. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο σε δυο Αγγλικές αποφάσεις για υποστήριξη του αιτήματος του τις οποίες θα εξετάσω στη συνέχεια. Η κα Στυλιανού από την άλλη υιοθέτησε την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση στην οποία επίσης γίνεται ανάλυση των νομικών θέσεων των καθ' ων η αίτηση τις οποίες ανέπτυξε και ενώπιον μου. Το άρθρο 215 του Κεφ.113 το οποίο στο πλαγιότιτλο αναφέρει «εξουσία αναστολής ή περιορισμού διαδικασίας εναντίον εταιρείας» αναφέρει τα ακόλουθα: "Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή· και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό. Στην υπόθεση Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Ltd v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λτδ
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 1806 αναφέρεται ότι: «Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. (Βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd
(1923)1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch. D.),
(1973)1 W.L.R. 63).» Στην υπόθεση Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ ν. Ρέινμποου Πλήτσιγκ και Ντάιγκ Κο. Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 2055 το Ανώτατο Δικαστήριο παρά το ότι κατέληξε ότι η έφεση είχε απωλέσει το αντικείμενο της, εξέτασε και την ουσία του λόγου έφεσης που προβλήθηκε καταλήγοντας ότι δεν διαπίστωνε οποιοδήποτε λάθος στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι πανομοιότυπα με την παρούσα. Η εφεσίβλητη εταιρεία καταχώρισε αίτηση για διάλυση της εφεσείουσας, ενώ προηγήθηκε άλλη παρόμοια αίτηση εναντίον της εφεσείουσας εταιρείας από άλλο πρόσωπο. Η εφεσείουσα επικαλούμενη το πιο πάνω γεγονός και βασιζόμενη στις πρόνοιες του άρθρου 215 καταχώρισε ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητούσε διάταγμα αναστολής της διαδικασίας. Η εφεσίβλητη υπέβαλε ένσταση ισχυριζόμενη ότι το άρθρο 215 δεν τυγχάνει εφαρμογής γιατί η διαδικασία για εκκαθάριση μιας εταιρείας δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν αγωγή ή άλλη διαδικασία που μπορεί να ανασταλεί. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση μετά από ανάλυση των γεγονότων και ερμηνεία του άρθρου 215 αντλώντας καθοδήγηση από τους Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 6, σελ.501 και από το σύγγραμμα Palmer's Company Law, Τόμος 1, σελ. 1448-1450, καταλήγοντας ως εξής: «Απ' όλα τα ανωτέρω καθαρά συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο σκοπός και η πρόθεση του νομοθέτη όταν νομοθετούσε τη δυνατότητα αναστολής διαδικασιών μετά την καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, ήταν να προστατεύσει τα περιουσιακά στοιχεία και την ίση μεταχείριση μεταξύ πιστωτών. Να μην παρατηρείται δηλαδή το φαινόμενο «όποιος προλάβει ό,τι αρπάξει». Με αυτή επομένως την ερμηνεία και έννοια πιστεύω ότι ο όρος «διαδικασίες» που υπόκεινται σε αναστολή μετά την υποβολή αιτήματος για εκκαθάριση εταιρείας δεν περιλαμβάνει και άλλη αίτηση για εκκαθάριση που υποβάλλεται για τον ίδιο σκοπό. Ο λόγος είναι ότι αν αφεθεί και προχωρήσει και η άλλη αίτηση, σε τίποτε δεν επηρεάζει τη διαδικασία προστασίας περιουσίας των πιστωτών. Εάν ασφαλώς η αίτηση είτε αυτή, είτε η προγενέστερη επιτύχει, εξεταζόμενη στο πλαίσιο των δικών της πάντα γεγονότων, νοείται ασφαλώς ότι η έτερη θα καταστεί πλέον άνευ αντικειμένου.» Με βάση τις πιο πάνω αρχές είναι ξεκάθαρο ότι η παρούσα αίτηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 215. Βέβαια ο κ. Αραούζος υποστήριξε την αίτηση του όχι με βάση το άρθρο αυτό, αλλά με βάση το άρθρο 214 του Κεφ.113 το οποίο προνοεί για τις εξουσίες του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση αίτησης για εκκαθάριση. Το άρθρο 214
(1)στο οποίο με παρέπεμψε ο συνήγορος προνοεί τα ακόλουθα: "214.-
(1)Κατά την ακρόαση αίτησης για εκκαθάριση, το Δικαστήριο δύναται να την απορρίψει, ή να αναβάλει την ακρόαση με όρους ή χωρίς όρους, ή να εκδώσει ενδιάμεσο διάταγμα, ή οποιοδήποτε άλλο διάταγμα θεωρήσει πρέπον, αλλά το Δικαστήριο δεν δύναται να αρνηθεί να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης μόνο επειδή τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας έχουν επιβαρυνθεί ή υποθηκευθεί για ποσό ίσο με ή που υπερβαίνει τα περιουσιακά εκείνα στοιχεία ή ότι η εταιρεία δεν έχει περιουσιακά στοιχεία.» Στο πιο πάνω άρθρο δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε ρητή πρόνοια για αναστολή της διαδικασίας. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδ., Τόμος 6 αναφέρονται στην παράγραφο 1067 τα εξής: "Where two petitions are presented for winding up the same company, they have priority according to their dates of presentation. The second petitioner is usually allowed his costs up to the time he had notice of the presentation of the first petition; but if he proceeds with the second petition, he may be ordered to pay the subsequent costs, unless he shows that there was some good ground for his doing so. A second petition can seldom now be useful, since the court has power to substitute a petitioner. If good ground is shown, and the order is made on the first petition, the second petitioner will be allowed the costs of his petition. If one order is made on both petitions, the carriage of the order (if any) is generally given to the first petitioner. One of several petitions may be dismissed on its merits, though on another an order has been made." Στην υπόθεση In re The Building Societies Trusts (Ltd)
(1890)L.J.R 638 που με παρέπεμψε ο κ. Αραούζος, (στην οποία γίνεται επίσης παραπομπή στο πιο πάνω απόσπασμα), αποφασίστηκε ότι η ημερομηνία καταχώρισης και όχι η ημερομηνία δημοσίευσης καθορίζει την προτεραιότητα των αιτήσεων για εκκαθάριση εταιρείας. Συνακόλουθα όπου δυο ή περισσότερες αιτήσεις έχουν κατ' ακολουθία καταχωρηθεί καλόπιστα από πιστωτές της εταιρείας για την εκκαθάριση της, το διάταγμα εκκαθάρισης θα πρέπει να εκδίδεται στην αίτηση που καταχωρείται πρώτη ανεξαρτήτως αν τέτοια αίτηση έχει δημοσιευθεί πρώτη. Στην υπόθεση In re The General Financial Bank
(1882)L.J.R 490 που επίσης με παρέπεμψε ο κ. Αραούζος (και επίσης γίνεται παραπομπή στο πιο πάνω απόσπασμα), καταχωρήθηκε αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας από ένα πιστωτή την 1.2.1881 και στις 4.2.1881 άλλος πιστωτής καταχώρισε αίτηση χωρίς να έχει γνώση της πρώτης αίτησης αλλά έχοντας γνώση αυτής πριν την δημοσίευση της. Στις 11.2.1881 εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης στην πρώτη αίτηση. Όταν στις 24.2.1881 τέθηκε η δεύτερη αίτηση αυτή απορρίφθηκε. Σε συνάρτηση με τα έξοδα της δεύτερης αίτησης το Δικαστήριο αποφάσισε τα ακόλουθα: "He was a bona fide creditor, and would at any rate be entitled to his costs up to the 6th of February, when he became aware of the other petition. On hearing of a prior petition a petitioner should stay his hand, unless he has reason to suppose that the other is not presented bona fide, in which case he is justified in going on. That turns out to be the case here. Ashley Carr & Co. had an indemnity for their costs from the company. That means that they can dismiss their petition at any time and get their costs. That being so, Burbidge was entitled to go on, and is entitled to his costs." Απ' όλα όσα διαλαμβάνονται πιο πάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι σε περίπτωση που η δεύτερη αίτηση αφεθεί να προχωρήσει δεν επηρεάζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο η διαδικασία προστασίας των πιστωτών. Εκεί όπου υπάρχουν επιπτώσεις είναι ως προς τα έξοδα που θα επιδικαστούν σε περίπτωση που τελικά εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης στην πρώτη υπόθεση. Στην παρούσα υπόθεση η κυρίως αίτηση καταχωρίστηκε στις 7.9.2012, επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία στις 12.9.2012 και μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωριστεί ένσταση παρά την εκφρασθείσα πρόθεση της εταιρείας να το πράξει και τις οδηγίες που δόθηκαν προς τούτο από το Δικαστήριο, προφανώς λόγω της καταχώρισης της υπό κρίση αίτησης. Δεν πρόκειται δηλαδή για υπόθεση η οποία είναι έτοιμη για ακρόαση και θα πρέπει να καθοριστεί η σειρά που θα προωθηθεί η υπόθεση σε συνάρτηση με την αίτηση εκκαθάρισης 36/12 η οποία προηγείται τόσο ως προς τον χρόνο καταχώρησης όσο και ως το χρόνο που έγιναν οι δημοσιεύσεις. Σημειώνεται ότι δεν εγείρεται θέμα κακοπιστίας στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης εκκαθάρισης. Περαιτέρω, δεν μπορεί από τώρα να προβλεφθεί το αποτέλεσμα της πρώτης αίτησης. Πέραν τούτου, το άρθρο 214 δεν περιέχει ρητή πρόνοια για αναστολή της διαδικασίας και λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα προστασίας των πιστωτών σε περίπτωση που η δεύτερη αίτηση αφεθεί να πάρει την πορεία της, ούτε έχει τεθεί οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων των αιτητών στην παρούσα υπόθεση και το μόνο θέμα που ουσιαστικά επηρεάζει είναι τα έξοδα που ενδεχόμενα θα επιδικαστούν σε περίπτωση που εκδοθεί διάταγμα με βάση την πρώτη αίτηση, δεν κρίνω ότι στο παρών στάδιο τουλάχιστον, δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εν πάση περιπτώσει, όπως ορθά επισημαίνεται στην ένσταση θα μπορούσε, εφόσον ξεκινούσε η ακρόαση στην πρώτη αίτηση να εξεταστεί αίτημα αναβολής της εκδίκασης της παρούσας ή ακόμα, όταν θα ήταν έτοιμη για εκδίκαση η παρούσα αίτηση να ρυθμιστεί η σειρά εκδίκασης της υπόθεσης. Περαιτέρω, από τη στιγμή που δεν έχει καταχωριστεί ένσταση από πλευράς της εταιρείας σε περίπτωση που η πρώτη αίτηση είτε αποσυρθεί, είτε απορριφθεί θα σπαταληθεί περαιτέρω χρόνος για καταχώριση ένστασης, έτσι ώστε η υπόθεση να είναι έτοιμη γι' ακρόαση. Για τους πιο πάνω λόγους δεν κρίνω ότι το αίτημα είναι δικαιολογημένο υπό τις περιστάσεις. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα όπως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον των αιτητών στην παρούσα αίτηση. (Υπ.) ........... Κ. Σταματίου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Διάταγμα αναστολής διαδικασίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο