ΑΝΤΩΝΗ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 1482/11, 31/5/2013

(1)προνοεί τα ακόλουθα: «58 -

(1)Όταν αναφύεται οποιαδήποτε διαφορά ως προς τα σύνορα οποιασδήποτε εγγεγραμμένης γης, ο Διευθυντής επιλύει τη διαφορά αυτή, σε πρώτο στάδιο, κατόπιν ειδοποίησης που δίνεται στα μέρη τουλάχιστο δεκατέσσερις ημέρες προηγουμένως, η οποία πληροφορεί αυτά για το χρόνο κατά τον οποίο θα επιθεωρηθούν τα υπό αμφισβήτηση σύνορα και κανένα Δικαστήριο δεν επιλαμβάνεται οποιασδήποτε αγωγής ή άλλης διαδικασίας αναφορικά με τη διαφορά αυτή, εκτός αν επιλύθηκε σε πρώτο στάδιο όπως προνοείτε στο άρθρο αυτό» Είναι παραδεκτό γεγονός ότι εκκρεμεί η έκδοση απόφασης του Διευθυντή σε συνοριακή διαφορά με αρ. Α1909/99 στο χωριό Μονιάτης της Επαρχίας Λεμεσού. Έχουν παρέλθει από την υποβολή της Αίτησης πέραν των 13 χρόνων. Το Δικαστήριο σύμφωνα με τον πιο πάνω νόμο έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί οποιασδήποτε αγωγής ή άλλης διαδικασίας αναφορικά με την διαφορά αυτή μετά που ο Διευθυντής επιλύσει την διαφορά, μετά δηλαδή που θα εκδώσει απόφαση. Η απόφαση αυτή του Διευθυντή είναι ιδιωτικού δικαίου, δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη και συνεπώς τα όσα προβλέπονται στο άρθρο 36 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 δεν έχουν εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση. Το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να διατάξει τον Διευθυντή να επιλύσει την συνοριακή διαφορά σύμφωνα με τα εν χρήσει σχέδια. Το πώς θα αποφασίσει την ενώπιον του συνοριακή διαφορά είναι στην διακριτική του ευχέρεια. Μετά που θα αποφασίσει την διαφορά το Δικαστήριο θα ελέγξει την ορθότητα της απόφασης, σε περίπτωση που ένας εκ των διαδίκων απευθυνθεί στο Δικαστήριο με ένδικο μέσο προσβάλλοντας την ορθότητα της απόφασης του Διευθυντή. Το διάταγμα που ζητά ο Ενάγων στην παράγραφο Α1 της έκθεσης απαίτησης δεν μπορεί να εκδοθεί. Είναι εκτός της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου. Τα θέματα αρμοδιότητας μπορούν να εξεταστούν από το Δικαστήριο χωρίς να εγερθούν από οιονδήποτε των διαδίκων, αυτεπάγγελτα. Όσον αφορά την παράγραφο Α1, δηλαδή για το θέμα δεδικασμένου, δεν μπορεί να τεθεί τέτοιο θέμα διότι η παράλειψη του διευθυντή να επιληφθεί της αίτησης για συνοριακή διαφορά είναι συνεχής και συνεχίζεται ακόμη μέχρι και σήμερα. Όσον αφορά την παράγραφο Β9 της έκθεσης απαίτησης με την οποία ο Ενάγοντας ζητά την επιδίκαση αποζημιώσεων €20.000 ή ποσό το οποίο το Δικαστήριο θα κρίνει εύλογο για έξοδα του Ενάγοντα στην αγωγή αρ. 4900/02, η αγωγή αυτή διευθετήθει στις 12.12.

1. Δηλώθηκε στο Δικαστήριο τότε, ότι οι συνήγοροι έχουν καταλήξει σε μια προκαταρκτική απόφαση της υπόθεσης η οποία τελεί υπό την έγκριση του Υπουργείου Οικονομικών όσον αφορά τους Εναγόμενους 1 που ήταν η Δημοκρατία. Για τα έξοδα η προκαταρκτική διευθέτηση είχε ως εξής: «Ο Εναγόμενος 1 αναλαμβάνει όπως πληρώσει όλα τα έξοδα των Εναγομένων 2 και 3 συμπεριλαμβανομένων των εξόδων των αιτήσεων τροποποίησης τις οποίες έχει υποβάλει ο Ενάγοντας και της διαδικασίας προσθήκης της Εναγόμενης 3 τα οποία έχουν συμφωνηθεί όσον αφορά τον Εναγόμενο 2 σε Λ.Κ.3.0000 πλέον ΦΠΑ και όσον αφορά την Εναγόμενη 3 σε Λ.Κ.1.000 χωρίς Φ.Π.Α. Ο Ενάγοντας επιφυλάσσει το δικαίωμα του να ζητήσει αποζημιώσεις όσον αφορά τις διαζευκτικές του απαιτήσεις στην παρούσα αγωγή όπως αναφέρεται στο εξαιτητικό μέρος της έκθεσης απαίτησης του ως διαζευκτικές θεραπείες. Σε τέτοια περίπτωση όμως θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλει στο τέλος της νέας διαδικασίας και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της όλα τα έξοδα τα οποία θα έχει πληρώσει ο Εναγόμενος 1 στους Εναγόμενους 2 και 3 στην παρούσα Αγωγή στο τέλος της διαδικασίας.» Η υπόθεση ορίστηκε για δήλωση του συμβιβασμού στις 30.1.
2. Κατά την ημέρα αυτή δηλώθηκαν ως προς τα έξοδα τα εξής: «
3. Ο Εναγόμενος 1 καταβάλει €5.125,80 πλέον ΦΠΑ έναντι των εξόδων του Εναγόμενου
5. Ο Εναγόμενος 1 καταβάλει €1.708,60 πλέον ΦΠΑ έναντι των εξόδων της Εναγόμενης
7. Οι δηλώσεις του Εναγόμενου 1 και του Ενάγοντα σε σχέση με επιφύλαξη δικαιώματος διεκδίκησης αποζημιώσεων και πληρωμής των εξόδων σε περίπτωση νέας αγωγής, καταστούν και δια του παρόντος καθίστανται Κανόνας Δικαστηρίου. » Το θέμα αυτό ως προς τα έξοδα αποτελεί δεδικασμένο. Ο γνωστός κανόνας του δεδικασμένου και η ανάγκη εφαρμογής του επεξηγούνται με αναφορά σε όλες τις διαχρονικά σημαντικές επί του θέματος αποφάσεως στην απόφαση Αντριανή Χαραλάμπους ν. Μαρίας Χαραλάμπους

(2008)1 ΑΑΔ

1. Όπως υποδεικνύεται ο κανόνας του δεδικασμένου εδράζεται σε δύο βασικές αρχές: αφενός του οφέλους του δημόσιου συμφέροντος από την τελεσίδικη εκδίκαση μιας διαφοράς και αφετέρου του αποκλεισμού της ενόχλησης οποιουδήποτε προσώπου δύο φορές για το ίδιο θέμα. Η εφαρμογή της αρχής του δεδικασμένου προϋποθέτει: (α) το επίδικο θέμα να είναι το ίδιο και να είχε εγερθεί και αποφασιστεί τελικά από το Δικαστήριο κατά την πρώτη διαδικασία, (β) οι διάδικοι να είναι ίδιοι, και (γ) το δικαστήριο να είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει το θέμα. Είναι αναμφισβήτητο ότι και οι τρεις προϋποθέσεις, στην προκειμένη περίπτωση, πληρούνται. Ούτε μπορεί το Δικαστήριο να ενεργήσει ως Εφετείο στην απόφαση ημερ. 30.1.
2. Ο τρόπος με τον οποίο ακυρώνεται απόφαση εκ συμφώνου καθορίζεται στους θεσμούς και εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί στην παρούσα διαδικασία να τροποποιηθεί ή να ακυρωθεί η εκ συμφώνου απόφαση. Βρίσκω ότι η αίτηση όσον αφορά αυτές τις δύο παραγράφους πετυχαίνει. Οι αξιώσεις που καταγράφονται στις παραγράφους Α1 και Β9 της Έκθεσης Απαίτησης απορρίπτονται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Εναγόμενου / Αιτητή και εναντίον του Ενάγοντα/Καθ΄ ού η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ. Subject: Civil/Αction Αναφορά: Αίτηση - Εκδίκαση Νομικού Σημείου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο