Γιαννάκης Ηλιάδης ν. Ειρήνη Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Αγωγής: 748/11, 29/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A148 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα Αρ. Αγωγής: 748/11 Μεταξύ: Γιαννάκης Ηλιάδης Ενάγοντας και 1. Ειρήνη Χαραλάμπους 2.Σωτήρης Χαραλάμπους Εναγομένων Ημερομηνία: 29/5/2013 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα/Αιτητή: κ. Π. Κλεοβούλου (για την απαγγελία της απόφασης κα Αντ. Γεωργίου) Για τους Εναγόμενους 1 και 2 /Καθ' ων η αίτηση: κ. Μ. Ιωάννου (για την απαγγελία της απόφασης κα Ε. Ιωάννου) Εναγόμενοι 1 και 2 παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης αποτέλεσε η συνεκδίκαση δύο αιτήσεων ημερομηνίας 24/3/2011 που υποβλήθηκαν από τον ενάγοντα, η κάθε μια εναντίον του καθενός από τους εναγομένους, για παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/2/2011, το οποίο εκδόθηκε εναντίον και των δύο εναγομένων στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και το οποίο κατά λέξη προνοεί τα ακόλουθα: «Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται διάταγμα το οποίο απαγορεύει στους Εναγομένους 1 και 2 και/ή αντιπροσώπους τους και/ή τους υπαλλήλους και/ή συνεργάτες και/ή τους υπηρέτες αυτών και/ή οιονδήποτε πρόσωπο ενεργόν εκ μέρους και/ή διά λογαριασμό και/ή κατ' εντολήν και/ή κατ' εξουσιοδότηση τους, όπως παρεμποδίζουν την είσοδο και/ή την πρόσβαση του Ενάγοντα και/ή των αντιπροσώπων του και/ή των υπηρετών του και/ή των υπαλλήλων του και/ή των προμηθευτών των φιαλών υγραερίου, στον εσωτερικό χώρο σταθμεύσεως και/ή στο σημείο που ο Ενάγοντας έχει τοποθετημένες τις φιάλες υγραερίου, με τις οποίες λειτουργούν οι ψησταριές του ταχυφαγείου του Ενάγοντα το οποίο λειτουργεί στο κατάστημα, στην οδό Αγίου Σιλά 37Α στον Ύψωνα μέχρι την 01.05.2012 περιλαμβανομένης και/ή μέχρι νεώτερου διατάγματος του Δικαστηρίου». Οι δύο αιτήσεις που θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι πανομοιότυπες και οι μοναδικές διαφορές μεταξύ τους εντοπίζονται στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται η κάθε μια, εδράζονται στο άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στη Δ.42Α και 48 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, συνάντησαν την ένσταση των εναγομένων 1 και 2 οι οποίοι και καταχώρησαν σχετικές ειδοποιήσεις ένστασης. Ο ενάγοντας με τις αιτήσεις του όσο και με την ένορκο του μαρτυρία, υποστήριξε ότι και οι δύο εναγόμενοι σε πολλές ημερομηνίες και ειδικότερα σε αυτές που αναφέρονται στις αιτήσεις και είναι όπως προαναφέρεται οι ίδιες, κατά παράβαση του εκδοθέντος από το Δικαστήριο διατάγματος, έκλειναν τις πόρτες που οδηγούσαν στο χώρο όπου είχε εγκατεστημένες τις φιάλες υγραερίου που χρησιμοποιούσε για την λειτουργία του σουβλιτσίδικου που διατηρούσε σε κατάστημα που ενοικίαζε από τους εναγομένους και με τον τρόπο αυτό εμπόδισαν τους προμηθευτές του υγραερίου να εισέλθουν στο χώρο που ήταν τοποθετημένες οι φιάλες του υγραερίου να τις αντικαταστήσουν αλλά και τον ίδιο από το να τις ελέγξει και ότι με τη συμπεριφορά τους αυτή παρεμπόδισαν την ομαλή λειτουργία της επιχείρησης του. Σε αντίθεση με αυτόν και οι δύο εναγόμενοι και με τις ενστάσεις που καταχώρησαν αλλά και ενόρκως, υποστήριξαν ότι ουδέποτε παράκουσαν το διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά αντίθετα έλαβαν όλα τα αναγκαία μέτρα έτσι ώστε να διασφαλίσουν την πιστή τήρηση του. Το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για την αντίκριση θεμάτων, όπως το εξεταζόμενο. Για την εφαρμογή του πιο πάνω άρθρου και όπως επαναβεβαιώθηκε στην υπόθεση Πετράκη ν. Petraki,
(2002)1Β ΑΑΔ 911, πρέπει να τηρηθούν απαρέγκλιτα και με αυστηρότητα οι προϋποθέσεις της Δ.42Α. Οι πρόνοιες της Διαταγής αυτής (Δ.42Α) συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60. (Βλ. Krashias Shoes Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750). Τέτοιας φύσης διαδικασία, προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας και η απόδειξη της, υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας και των συστατικών της στοιχείων πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Βλ. Κώστα ν. Κώστα
(2003)1 Α.Α.Δ. 269). Όπως λέχθηκε και στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Margita Μιχαηλίδου Poliakova, Αρ. Εφ. 22/09, ημερομηνίας 24.2.2011, «Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει της ποινικής διαδικασίας όχι μόνο λόγω του γεγονότος ότι επιφέρει ανάλογες σοβαρές είτε οικονομικές κυρώσεις υπό τύπο προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας, είτε ακόμη και στέρηση ελευθερίας με φυλάκιση, αλλά και διότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται. (In re Bramblevale Ltd
(1970)Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No 2)
(1988)1 All E.R. 975). Η αστική παρακοή κατά συνέπεια κρίνεται ως υπαρκτή μόνο εφόσον ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον αναμενόμενο βαθμό, υπερπηδώντας το βάρος απόδειξης που έχει που είναι αυτό της βεβαιότητας ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (δέστε και David Bean: Injunctions 8η έκδ.
(2004)σελ. 90-1 παρ. 6.18 και 6.19, όπου περιγράφεται και η όλη διαδικασία στη δικάσιμο). Γι΄ αυτό το λόγο η νομολογία έχει διαχρονικά και με συνέπεια ακολουθήσει τη γραμμή ότι για να είναι δυνατή η τιμωρία ενός καθ΄ ου η αίτηση, τα διατάγματα θα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα. Η πράξη ή παράλειψη του καθ΄ ου για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει. (δέστε τις υποθέσεις Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd
(1932)All E.R. 176 [Repr.] και P.A. Thomas & Co and Others v. Mould and Others
(1968)1 All E.R. 963). Στο σύγγραμμα των Borris & Lowe: "The Law of Contempt" 2η έκδ., σελ. 395, αναφέρεται ότι: «Thus although persons are under a duty to comply strictly with the terms of an injuction, the Courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiquous; secondly it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly, there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant.» Για να καταδειχθεί παρακοή, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση («actus reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου αρ. 14/60. Στη δε υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, λέχθηκε με αναφορά στη Μουζούρης ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, ότι: «.. για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί η ηθελημένη ανυπακοή του καθ΄ ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί• πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του καθ΄ ου, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του. (δέστε Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)
(1897)Sol Jo 225 και Borrie & Lowe 2η έκδ. σελ. 400-1)». Για απόδειξη της παράβασης του διατάγματος και από τους δύο εναγομένους μαρτυρία έδωσε ο ίδιος ο ενάγοντας, ο οποίος κάλεσε επίσης ως μάρτυρες τους Πέτρο Στυλιανού και Νίκο Νικολάου. Στη συνέχεια και αφού και οι δύο εναγόμενοι έδωσαν ένορκο μαρτυρία, κάλεσαν ως μάρτυρες, την αστυφ. 1307 Μαρί Λουϊζ Σολιμάν, τον Σίμο Χαραλάμπους, τον Γιώργο Χρυσοστόμου και τον Ανδρέα Χαραλάμπους. Η μαρτυρία όλων των πιο πάνω είναι καταγραμμένη στα πρακτικά γι' αυτό και δεν θεωρώ απαραίτητο να την παραθέσω αλλά αμέσως θα προχωρήσω σε αξιολόγηση της. Η θέση που προέβαλε ο ενάγοντας δεν μπορεί και δεν γίνεται αποδεκτή, γιατί η γενικότερη στάση και συμπεριφορά του, δεν χαρακτηρίζονταν από θετικότητα και σταθερότητα έτσι ώστε να μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του και να μπορέσω από αυτή να αντλήσω σαφή και ασφαλή συμπεράσματα. Και αυτό λαμβανομένου υπόψη ότι σε τέτοιας φύσης διαδικασίες απαιτείται θετικότητα στη διαπίστωση των γεγονότων, που είναι ίδια με την διαπίστωση των γεγονότων σε ποινική υπόθεση, δηλαδή πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Μερικά στοιχεία από τη μαρτυρία του, ενδεικτικά της έλλειψης θετικότητας είναι τα ακόλουθα. Τρείς από τις ημερομηνίες που αναφέρει στις αιτήσεις του ως ημερομηνίες κατά τις οποίες οι εναγόμενοι παράκουσαν το διάταγμα του Δικαστηρίου, δέχθηκε αντεξεταζόμενος ότι τούτο δεν είχε συμβεί. Τούτο ήταν σε σχέση με τις 11/3/11, 13/3/11 και 20/3/
- Για τις 11/3/11 συγκεκριμένα, δέχθηκε ότι εκείνη την ημέρα κανένας προμηθευτής υγραερίου δεν πήγε στο μαγαζί, ενώ ακόμα δεν προέβαλε ισχυρισμό ότι ο ίδιος παρεμποδίσθηκε με οποιοδήποτε τρόπο να εισέλθει στο χώρο που ήταν εγκατεστημένες οι φιάλες του υγραερίου. Σε σχέση δε με τις 13/3/11 και 20/3/11, δέχθηκε ότι οι δύο αυτές ημερομηνίες ήταν ημέρα Κυριακή που πάντοτε τέτοια μέρα η επιχείρηση του ήταν κλειστή και κανένας προμηθευτής δεν είχε μεταβεί εκεί για να τοποθετήσει υγραέριο. Δεν μπόρεσε επίσης να θυμηθεί ποιος ήταν ο προμηθευτής του υγραερίου που μετέβη στο μαγαζί στις 21/3/11 για την προμήθεια υγραερίου. Για να το δικαιολογήσει είπε ότι συνεργαζόταν με δύο προμηθευτές. Στη συνέχεια όμως ανάφερε ότι συνεργαζόταν με την εταιρεία «Σάρτζιης», αλλά δεν θυμόταν ποιος υπάλληλος της είχε μεταβεί στο χώρο τη συγκεκριμένη ημέρα, λέγοντας σε άλλο σημείο της αντεξέτασης ότι δεν θυμόταν τα ονόματα των προμηθευτών και ότι αυτοί ήταν «ξένοι». Ισχυρίσθηκε ακόμα ότι δεν γνώριζε το μέγεθος που είχε το καροτσάκι με το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του μεταφερόταν η φιάλη του υγραερίου και εμποδιζόταν να περάσει, αλλά αυτό ήταν ένα γεγονός που του το ανάφερε ο προμηθευτής. Ενώ ισχυρίσθηκε ότι προέβη σε καταγγελίες για την στάση των εναγομένων στην αστυνομία, σε ερώτηση που του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση σε ποιον αστυνομικό σταθμό έκαμε τις καταγγελίες αυτές, απάντησε ότι δεν «κράτησε» το όνομα του αστυνομικού, ούτε και τον αριθμό του, λέγοντας ακόμα ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε τις ημερομηνίες που έκαμε τις καταγγελίες. Ενώ στην κυρίως εξέταση ισχυρίσθηκε ότι τις φωτογραφίες που κατέθεσε ως Τεκμήριο 4A-Z, τις έλαβε ο ίδιος κατά τις ημερομηνίες που καταγράφονται χειρόγραφα πίσω από τις φωτογραφίες και είναι οι ημερομηνίες μεταξύ της 4/3/11 και της 21/3/11, αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι από τις 10 έως τις 19 Μαρτίου απουσίαζε στο εξωτερικό και ίσως κάποιες από αυτές να λήφθηκαν από μέλη της οικογένειας του. Για να δικαιολογήσει δε τα όσα προέβαλε στην κυρίως εξέταση του είπε ότι τούτο, ήταν γεγονός που δεν το γνώριζε και ότι τις φωτογραφίες τις παρουσίασε στο Δικαστήριο χωρίς να το ξέρει, ισχυρισμός βέβαια που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός καθότι εύλογο είναι αλλά και αναμενόμενο κάποιος να γνωρίζει πολύ καλά αν ο ίδιος έλαβε ή όχι κάποια φωτογραφία, ειδικότερα κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις. Με αοριστία, γενικότητα και ασάφεια απάντησε επίσης σε ερωτήσεις αλλά και υποβολές που του υποβλήθηκαν κατά το στάδιο της αντεξέτασης για την χωρητικότητα των φιαλών του υγραερίου και για το πόσο συχνή ήταν η ανάγκη αντικατάστασης τους. Πιο συγκεκριμένα σε υποβολή που του έγινε ότι στις δύο φιάλες υγραερίου που διατηρούσε περιέχονταν 170 κιλά υγραερίου απάντησε ότι δεν ζύγισε την ποσότητα και έτσι δεν ήξερε πόσο κιλά ήταν. Με αοριστία επίσης απάντησε σε ερώτηση για το πόσο συχνά ανανέωνε τις φιάλες του υγραερίου και στην οποία απάντησε ότι δεν μπορούσε να απαντήσει γιατί αυτό εξαρτάτο «από τη δουλειά του γύρου». Όταν δε αμέσως στη συνέχεια ρωτήθηκε να προσδιορίσει αν αυτό γινόταν ανά μέρες ή εβδομάδες ή μήνες, είπε και πάλι ότι δεν μπορούσε να απαντήσει. Σε υποβολή δε που ακολούθησε ότι οι προμηθευτές ανανέωναν το υγραέριο κάθε ενάμιση μήνα, απάντησε στο συνήγορο «θέμα δικό σου». Σε απάντηση που έδωσε κατά την αντεξέταση κατά πόσο οι ίδιοι οι εναγόμενοι ή οι αντιπρόσωποι τους ήταν αυτοί που παρέβησαν το διάταγμα, απάντησε ότι δεν μπορούσε να πει. Δεν μπόρεσε επίσης να απαντήσει με θετικότητα ποιος από τους δύο εναγομένους έκλεινε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του την πόρτα. Με ασάφεια επίσης απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν περί το τέλος της αντεξέτασης όταν του ζητήθηκε να προσδιορίσει πότε συγκεκριμένα οι δύο εναγόμενοι εμπόδισαν τους προμηθευτές του υγραερίου ή και τον ίδιο προσωπικά. Όπως διαφαίνεται από τα πιο πάνω, η θετικότητα που απαιτείται στη διαπίστωση των γεγονότων σε τέτοιας φύσης διαδικασίας ελλείπει παντελώς από τη μαρτυρία του, γι' αυτό και δεν γίνεται αποδεκτή. Η απουσία αυτής της θετικότητας προκαθορίζει και την τύχη της αίτησης αφού αυτή ήταν η ουσιαστική μαρτυρία που προσκομίσθηκε προς απόδειξη των ισχυρισμών του ενάγοντα. Για την περίπτωση όμως που κριθεί ότι λανθάνομαι θα προχωρήσω σε αξιολόγηση και της λοιπής προσκομισθείσας μαρτυρίας. Ως Μ.Α.2 κατάθεσε ο Πέτρος Στυλιανού. Αυτός είναι ο φωτογράφος που εμφάνισε τις φωτογραφίες Τεκμήριο 4 Α-Ζ και ο οποίος ανέγραψε στο πίσω μέρος των φωτογραφιών, τις ημερομηνίες που εμφαίνονται με χειρόγραφη γραφή. Όπως είπε τις ημερομηνίες αυτές τις ανέγραψε κατά παράκληση του ενάγοντα και αφού τις είδε ο ίδιος να εμφαίνονται στην φωτογραφική μηχανή. Σύμφωνα με το μάρτυρα η συγκεκριμένη φωτογραφική μηχανή δεν τύπωνε αυτόματα πάνω στη φωτογραφία την ημερομηνία λήψης των φωτογραφιών και παρόλο που προσπάθησε να το πράξει δεν τα κατάφερε. Διευκρίνησε πάντως αντεξεταζόμενος, ότι δεν ήταν σε θέση να απαντήσει σε ερωτήσεις που αφορούσαν ζητήματα τεχνικού περιεχομένου, αλλά μόνο για θέματα που σχετίζονται με τη χρήση φωτογραφικών μηχανών. Παρόλο που για το μάρτυρα σχημάτισα θετική εντύπωση ως μάρτυρα της αλήθειας, εν τούτοις δεν μπορώ με βάση τη μαρτυρία του να καταλήξω σε ασφαλές εύρημα ότι οι ημερομηνίες που είδε στη φωτογραφική μηχανή και τις κατέγραψε στις φωτογραφίες που τύπωσε, είναι πράγματι οι ημερομηνίες που λήφθηκαν οι φωτογραφίες αυτές, κάτι που αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε και ο μάρτυρας το ανάφερε ρητά και με θετικότητα. Αυτός περιορίσθηκε μόνο να πει ότι είδε στην μηχανή τις ημερομηνίες αυτές και τις κατέγραψε. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει θετική μαρτυρία ειδικού ότι οι ημερομηνίες που ο μάρτυρας είδε στη φωτογραφική μηχανή και τις κατέγραψε στις φωτογραφίες, είναι πράγματι οι ημερομηνίες που λήφθηκαν οι φωτογραφίες, τέτοιο συμπέρασμα δεν μπορεί με ασφάλεια να εξαχθεί, αφού τούτο θα ήταν αποτέλεσμα υποθέσεων. Αξίζει να λεχθεί ακόμα ότι και στην περίπτωση που κάτι τέτοιο αναφερόταν από τον μάρτυρα, είναι αμφίβολο ποια βαρύτητα θα έπρεπε να προσδοθεί στη μαρτυρία του από τη στιγμή που ο ίδιος με σαφήνεια ανάφερε ότι δεν γνώριζε οτιδήποτε σε σχέση με τεχνικά θέματα μιας φωτογραφικής μηχανής, αλλά οι γνώσεις του περιορίζονταν μόνο σε ζητήματα χρήσης. Δεν υπάρχει επίσης καμία απολύτως θετική μαρτυρία για το ποια πρόσωπα χρησιμοποιούσαν τη φωτογραφική μηχανή κατά την χρονική περίοδο που φέρεται να καλύπτει την λήψη των φωτογραφιών και την εμφάνιση τους. Αντίθετα η εικόνα που παρουσιάσθηκε από τον ενάγοντα είναι συγκεχυμένη αφού και όπως και πιο πάνω αναφέρεται κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, ισχυρίσθηκε ότι κάποιες από τις φωτογραφίες τις έλαβαν μέλη της οικογένειας του τα οποία όμως ούτε κατονομάστηκαν, ούτε προσήλθαν ως μάρτυρες στην υπόθεση έτσι ώστε να διαφανεί τι ακριβώς αυτοί έπραξαν με την εν λόγω φωτογραφική μηχανή, τι χρήση της έκαμαν και ποια ρύθμιση, αν υπέστη οποιαδήποτε μετατροπή ή αλλοίωση ή αν ακόμα οι ημερομηνίες που ο μάρτυρας είδε να εμφαίνονται στη φωτογραφική μηχανή, ήταν οι ημερομηνίες που όντως λήφθηκαν οι φωτογραφίες και όχι οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία. Τελευταίος μάρτυρας για τον ενάγοντα ήταν ο Νίκος Νικολάου, ιδιώτης επιδότης ο οποίος στις 26/2/11 επέδωσε στους εναγόμενους απαγορευτικό διάταγμα του Δικαστηρίου και του οποίου η μαρτυρία γίνεται αποδεκτή αφού δεν διέκρινα οτιδήποτε ικανό να κλονίσει την αξιοπιστία του. Οι εναγόμενοι 1 και 2 κατάθεσαν επίσης στο Δικαστήριο προβάλλοντας τη δική τους εκδοχή. Και οι δύο υποστήριξαν ότι για όσο χρόνο διήρκεσε η ενοικίαση, ούτε ο ενάγοντας ούτε και οι προμηθευτές του εμποδίστηκαν να εισέλθουν στο χώρο που βρίσκονταν τοποθετημένες οι φιάλες του υγραερίου για να τις ανανεώσουν ή να τις ελέγξουν. Και οι δύο μαρτύρησαν με σταθερό και θετικό τρόπο, χωρίς ενδοιασμούς, αμφιταλαντεύσεις και ασάφειες γι' αυτό και η μαρτυρία τους γίνεται πλήρως αποδεκτή. Η μαρτυρία τους επίσης επιβεβαιώνεται σε κάποιο βαθμό από την αστυφ. 1307 Μαρί Λουϊζ Σολιμάν, η οποία μου έκαμε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία της γίνεται πλήρως αποδεκτή αφού ήταν φανερό ότι τα όσα κατάθεσε ήταν αυτά που περιήλθαν σε γνώση της μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων της. Αυτή στις 3/3/11 έλαβε παράπονο από τον ενάγοντα ότι η εναγόμενη 1 εμπόδιζε την εφαρμογή διατάγματος του Δικαστηρίου και δεν του άφηνε χώρο να περάσει τις φιάλες υγραερίου που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση του. Ως αποτέλεσμα επισκέφθηκε τον χώρο μαζί με συνάδελφο της όπου, όπως διαπίστωσε ήταν δυνατό ο ενάγοντας να μεταφέρει τις φιάλες υγραερίου. Και αυτό γιατί η μία από τις δύο εισόδους που υπήρχαν, ήταν εντελώς ελεύθερη με τα κάγκελα της ανοιχτά, χωρίς εκεί να υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα, ενώ στην άλλη είσοδο υπήρχαν σταθμευμένα δύο αυτοκίνητα, όμως και πάλι υπήρχε αρκετός χώρος από τον οποίο κάποιος μπορούσε να μεταφέρει τις φιάλες του υγραερίου με ένα καρότσι του μεγέθους εκείνων που συνήθως χρησιμοποιούνται. Προς ενίσχυση της υπόθεσης των εναγομένων κατάθεσε και ο γιος τους, Σίμος Χαραλάμπους. Αυτός σε πολλά σημεία της μαρτυρίας του ήταν εριστικός ενώ από την όλη στάση και συμπεριφορά του ήταν προφανής η ένταση που υπάρχει μεταξύ του ίδιου και των γονέων και του ενάγοντα, ένταση που θα πρέπει να λεχθεί ότι η ύπαρξη της ήταν φανερή όχι μόνο από την στάση του μάρτυρα αυτού αλλά και του ενάγοντα και των εναγομένων. Παρόλο που διέκρινα στη μαρτυρία του μια τάση υπερβολής, ενώ ακόμα σε κάποια άλλα σημεία υπήρξε εριστικός η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή καθότι συνάδει με τη μαρτυρία των εναγομένων 1 και 2 για τους οποίους και όπως προαναφέρεται σχημάτισα θετική εντύπωση, εκτός μόνο των διάφορων απόψεων που εξέφρασε και οι οποίες ως τέτοιες δεν μπορούν να γίνουν και δεν γίνονται αποδεκτές. Και τούτο παρά το γεγονός ότι πριν ο ίδιος καταθέσει ως μάρτυρας στη διαδικασία, βρισκόταν σε κάποιες δικασίμους παρών εντός της αίθουσας όπου διεξαγόταν η ακρόαση της υπόθεσης, στοιχείο που δεν θεωρώ ότι επηρέασε σε οποιοδήποτε βαθμό το αξιόπιστο της μαρτυρίας του. Τη μαρτυρία των εναγομένων έχει επιβεβαιώσει επίσης σε κάποιο βαθμό και ο Γιώργος Χρυσοστόμου τον οποίο οι εναγόμενοι κάλεσαν επίσης ως μάρτυρα. Αυτός κατάθεσε με απλό, άμεσο, αυθόρμητο και πηγαίο τρόπο και μου έκαμε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας γι' αυτό και η μαρτυρία του γίνεται πλήρως αποδεκτή. Αυτός εργάζεται ως διανομέας υγραερίου και εξυπηρέτησε τον ενάγοντα για κάποιο χρονικό διάστημα, πριν από 4 περίπου χρόνια και για περίοδο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια και η οποία διήρκησε τουλάχιστο 1 ½ χρόνο. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, προμήθευε τον ενάγοντα με φιάλη υγραερίου κάθε 20 με 30 μέρες περίπου, ανάλογα με τις ανάγκες της δουλειάς του ενάγοντα. Η μεταφορά της φιάλης με το υγραέριο και η οποία είχε πλάτος 30 πόντους και ύψος 1.10 με 1.20 γινόταν με καροτσάκι, ενώ στην περίπτωση που υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα, αυτά δεν εμπόδιζαν την διέλευση. Οι εναγόμενοι ποτέ δεν τον εμπόδισαν να μεταφέρει φιάλη υγραερίου. Ως τελευταίος μάρτυρας των εναγομένων κατάθεσε ο Ανδρέας Χαραλάμπους γιός επίσης των εναγομένων. Αυτός αναγνώρισε και κατάθεσε ως κανονικά τεκμήρια κάποιες φωτογραφίες τις οποίες ο ίδιος έλαβε χρησιμοποιώντας το κινητό του τηλέφωνο και τις οποίες τύπωσε. Επί των φωτογραφιών 5Α και Β υπάρχουν σημειωμένες κάποιες μετρήσεις τις οποίες ο μάρτυρας σημείωσε πάνω στις φωτογραφίες με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή κατόπιν υπόδειξης του πατέρα του εναγομένου
- Για το λόγο αυτό επειδή δηλαδή ο ίδιος δεν προέβη σε οποιαδήποτε μέτρηση και συνεπώς δεν είχε προσωπική γνώση για το πώς ο πατέρας του κατέληξε στις μετρήσεις αυτές, αλλά βασίσθηκε σε αυτά που του είπε ο πατέρας του ο οποίος αξίζει να σημειωθεί τίποτε δεν μαρτύρησε επί του σημείου αυτού, καμία βαρύτητα δεν μπορεί να προσδοθεί στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του αφού αυτό θα ήταν άκρως ανασφαλές αφού με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να ελεχθεί η ακρίβεια και η ορθότητα των μετρήσεων. Είναι προφανές ότι μετά την απόρριψη της μαρτυρίας του ενάγοντα και οι δύο αιτήσεις θα έχουν απορριπτική κατάληξη αφού αυτή ήταν η μοναδική μαρτυρία που μπορούσε να αποδείξει ανυπακοή στο διάταγμα. Ενόψει της κατάληξης μου αυτής θεωρώ αχρείαστο να προχωρήσω να εξετάσω τα διάφορα ζητήματα που έχουν εγερθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο των εναγομένων. Συνακόλουθα οι δύο αιτήσεις απορρίπτονται με έξοδα εναντίον του ενάγοντα/αιτητή και υπέρ των καθ' ων η αίτηση/εναγομένων όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. Τα έξοδα των δύο αιτήσεων πριν τη συνεκδίκαση να υπολογισθούν ξεχωριστά και από την ημερομηνία έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας των δύο αιτήσεων και επειδή αυτές συνεκδικάσθηκαν να υπολογισθεί ένα μόνο σετ εξόδων. (Υπ.) ............... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/interim subject: parakoi diatagmatos cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο