ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΝΑ ΛΑΖΑΡΟΥ ΛΤΔ ν. ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΛΛΟΥΡΟΥ, Αρ. Αγωγής 378/13, 13/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A165 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 378/13 Μεταξύ: ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΝΑ ΛΑΖΑΡΟΥ ΛΤΔ, εκ Λευκωσία Ενάγουσα Και ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΛΛΟΥΡΟΥ, εκ Λεμεσού Εναγόμενος ------------ Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα ημερ. 29.1.13 Ημερομηνία: 13 Ιουνίου, 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για Ενάγουσα: κ. Μ. Οικονομίδης Για Εναγόμενο - Καθ' ου η αίτηση: κ. Αρ. Βρυωνίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με τη παρούσα αίτηση η Ενάγουσα ζητά εναντίον του Εναγόμενου / Καθ΄ ου η Αίτηση: «Α. Ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα που να απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες του και/ή πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό του από το να πωλήσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν, αποξενώσουν, δωρίσουν ή διαθέσουν και επιβαρύνουν με οποιονδήποτε τρόπο το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 6/2092, Τεμάχιο 2013, Φ/Σχ. 30/23 Ε2, τμήμα Φ, στα Λατσιά, Αγίου Γεωργίου, οδός Εγνατίας 13, Λευκωσία, το οποίο είναι εγγεγραμμένο στο όνομα του Εναγόμενου / Καθ' ου η Αίτηση μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω αγωγής και την πλήρη ικανοποίηση οποιασδήποτε απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου.» Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 3, 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στην Δ.48, Θ.1, 2 και 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στην διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Μηνά Μηνά, ενός εκ των διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας, γνώστη, όπως λέγει, των γεγονότων της υπόθεσης και δεόντως εξουσιοδοτημένου να προβεί στην ένορκη δήλωση. Οι Ενάγοντες είναι εργολάβοι εγγεγραμμένοι σύμφωνα με το νόμο. Ενάγοντες και Εναγόμενος στις 30.10.2009 υπέγραψαν συμφωνία εργολαβίας για την ανέγερση μιας πολυκατοικίας αποτελούμενης από δέκα διαμερίσματα στο τεμάχιο 2013, Φ/Σχ. 30/23 Ε2, τμήμα Φ, στα Λατσιά, έναντι του ποσού των €683.000 πλέον Φ.Π.Α. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας η αρχιτέκτονας του έργου θα εξέδιδε πιστοποιητικά πληρωμής για τις εργασίες που εκτελούσαν οι Ενάγοντες τα οποία ο Εναγόμενος όφειλε να εξοφλήσει εντός 14 ημέρων. Οι Ενάγοντες εκτέλεσαν συνολικές οικοδομικές εργασίες ποσού €591.692,26. Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονταν επιπλέον εργασίες οι οποίες εκτελέστηκαν μετά από οδηγίες του Εναγόμενου συνολικού ποσού €55.283,67. Από το αρχικό ποσό συμβολαίου €683,000 αφαιρέθηκε το ποσό των €173.057,93 για συμφωνημένες εργασίες τις οποίες ο Εναγόμενος ζήτησε να αφαιρεθούν. Η πλευρά του Εναγόμενου καθυστερούσε στη προσκόμιση οδηγιών για επιλογή υλικών και στην υλοποίηση εργασιών από υπεργολάβους διορισμένους από τον ίδιο με αποτέλεσμα την καθυστέρηση 18 μηνών. Οι Ενάγοντες κάλεσαν την αρχιτέκτονα με επιστολές να προβεί στην έκδοση πιστοποιητικού πληρωμής η οποία όμως μέχρι σήμερα δεν το εξέδωσε. Στις 2.8.2012, ο επιμετρητής του έργου έκδωσε κατάσταση τελικού λογαριασμού και η αρχιτέκτονας απέστειλε σχετική επιστολή ημερομηνίας 3.8.2012 το περιεχόμενο της οποίας αμφισβητήθηκε από τους Ενάγοντες με επιστολή ημερομηνίας 13.8.2012. Οι Ενάγοντες μετά την άρνηση της αρχιτέκτονα να εκδώσει πιστοποιητικό πληρωμής κατά ή περί τις 30.7.2012 σταμάτησαν τις εργασίες στην οικοδομή. Ο Εναγόμενος κατέβαλε μόνο το ποσό των €497.500,92 πλέον Φ.Π.Α. και παρέμεινε οφειλόμενο ποσό €94.194,34. Λόγω της αναφερόμενης δεκαοκτάμηνης καθυστέρησης οι Ενάγοντες υπέστησαν ζημιές ποσού €204.799,32. Έχουν επίσης υποστεί ζημιές και διαφυγόντα κέρδη ύψους €34.611,59. Οι Ενάγοντες κάλεσαν τον Εναγόμενο σε διαδικασία επίλυσης διαφορών μεταξύ των συμβαλλομένων οι οποίοι δεν παρουσιάστηκαν στην καθορισμένη ημερομηνία. Οι Ενάγοντες αφού εξάντλησαν τη δυνατότητα του άρθρου 36 για επίλυση των διαφορών καταχώρησαν την παρούσα αγωγή. Ο Εναγόμενος δεν είναι αξιόχρεος, οφείλει διάφορα ποσά σε τράπεζες και ιδιώτες. Το επίδικο ακίνητο είναι βεβαρημένο με υποθήκες για ποσό €800.000 και διαπραγματεύεται την πώληση ολόκληρης της πολυκατοικίας σε επιχειρηματία. Σε μια τέτοια περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος να μείνει ανικανοποίητη οποιαδήποτε τυχόν εκδοθείσα απόφαση. Ήταν σκοπός του Εναγόμενου η ανάπτυξη του εν λόγω έργου με σκοπό την εμπορία και πώληση όλης της πολυκατοικίας. Στις 29.1.2013 εκδόθηκε το ενδιάμεσο διάταγμα το οποίο αμφισβητεί ο Εναγόμενος και καταχώρησε προς τούτο ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στην ειδποποίηση είναι οι ακόλουθοι: «(
- i)Το αιτούμενο διάταγμα δεν δικαιολογείται από τα γεγονότα και δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις των νόμων και κανονισμών που επικαλούνται οι Αιτητές. (
- ii)Οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν όλα τα γεγονότα ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου με την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. (iii) Δεν αποκαλύπτονται και/ή αποκρύβονται και/ή παραποιούνται ουσιώδη γεγονότα σε σχέση με το κατ' επείγον του αιτήματος και/ή την έκδοση και/ή συνέχιση του αιτούμενου διατάγματος. (
- iv)Οι Αιτητές, μέσα από την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους, επικαλούνται ισχυρισμούς και/ή γεγονότα τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια και αποκρύπτουν άλλα, με αποτέλεσμα ενσυνείδητα να παραπλανούν το Σεβαστό Δικαστήριο. (
- v)Περαιτέρω θα πρέπει να τονιστεί ότι καμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν 14/60 ικανοποιείται στην παρούσα υπόθεση.» Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση είναι καταγεγραμμένα στην ένορκη δήλωση του Κώστα Γιάλλουρου, Εναγόμενου, ο οποίος λέγει ότι ο Μηνάς Μηνά στην ένορκη του δήλωση απέκρυψε σημαντικότατα στοιχεία με αποτέλεσμα να παραπλανηθεί το Δικαστήριο στην έκδοση του υπό κρίση διατάγματος. Οι συμφωνηθείσες οικοδομικές εργασίες έπρεπε να αποπερατωθούν και παραδοθεί η πολυκατοικία μέχρι τις 30.3.2011. Η πληρωμή της εργασίας θα γινόταν με την έκδοση σχετικών πιστοποιητικών πληρωμών από την επιβλέπουσα αρχιτέκτονα του έργου σε συνεργασία με τον επιμετρητή ποσοτήτων. Οι Ενάγοντες προέβησαν σε σωρεία κακοτεχνιών και σε υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση με αποτέλεσμα να υποστεί τεράστιες οικονομικές ζημιές. Μετά την ημερομηνία αποπεράτωσης του έργου τόσο ο ίδιος όσο και η αρχιτέκτονας άρχισαν να αποστέλλουν επιστολές στους Ενάγοντες υποδεικνύοντας τους τις σοβαρές καθυστερήσεις που υπήρχαν για την ολοκλήρωση του έργου και για τις ελαττωματικές εργασίες. Ένεκα της καθυστέρησης και των κακοτεχνιών οι υπεργολάβοι αδυνατούσαν να εκτελέσουν τις δικές τους εργασίες. Η αρχιτέκτονας με επιστολή της ημερομηνίας 9.11.2011 ενέκρινε 104 ημερολογιακές μέρες δικαιολογημένης καθυστέρησης και καθόρισε ως αναθεωρημένη ημερομηνία προσωρινής παραλαβής του έργου την 12.7.2011. Επίσης προέβη σε αναφορά σε σχέση με το μηνιαίο κόστος των επιβαρύνσεων και απωλειών του εργοδότη. Στις 28.11.2011 πραγματοποιήθηκε στο γραφείο της Ενάγουσας συνάντηση μεταξύ του Διευθυντή της Ενάγουσας, της αρχιτέκτονα και του επιμετρητή ποσοτήτων στην οποία συμφωνήθηκε όπως η Ενάγουσα εταιρεία καταβάλει προς τον Εναγόμενο ποσό €25.000 για συμφωνηθείσες καθυστερήσεις με την προϋπόθεση ότι θα ολοκληρωνόταν το έργο μέχρι 31.12.2011. Η Ενάγουσα παρουσίασε και σχετικό χρονοδιάγραμμα αποπεράτωσης του έργου. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 15. Η Ενάγουσα υπήρξε ασυνεπείς στις υποχρεώσεις της. Ορίστηκε και πάλι ημερομηνία προσωρινής παραλαβής του έργου η 9.3.2012 για κάτι το οποίο δεν είχαν συμμορφωθεί πάλι οι Ενάγοντες και με επιστολή τους πληροφορούν την αρχιτέκτονα ότι δεν επιθυμούν να εκτελέσουν κάποιες εργασίες διότι δεν ήταν συμφωνημένες. Στις 10.4.2012 οι Ενάγοντες απέστειλαν νέα επιστολή στην οποία ισχυρίζονται ότι το έργο ολοκληρώθηκε από την άλλη όμως γίνεται αναφορά για 17 εκκρεμότητες. Παρόλο που δεν αποπεράτωσαν τις εργασίες οι Ενάγοντες προέβησαν στην ετοιμασία τελικού λογαριασμού ημερομηνίας 26.4.2012, ο οποίος αποστάληκε για έλεγχο στον επιμετρητή ποσοτήτων. Ο τελικός λογαριασμός παρουσίαζε οφειλή του Εναγόμενου €62.223,53. Ο επιμετρητής ποσοτήτων κατέληξε, μετά από επισκέψεις του κυρίου Μηνά, στο συμπέρασμα ότι το οφειλόμενο ποσό ανερχόταν στις €30.142,04. Στις 2.8.2012 ο επιμετρητής του έργου μετά από συναντήσεις που είχε με τον κ. Μηνά και αφού μελέτησε τον τελικό λογαριασμό τον οποίο ετοίμασαν οι Ενάγοντες, ετοίμασε τελικό λογαριασμό σύμφωνα με τον οποίο οι Ενάγοντες οφείλουν στον Εναγόμενο το ποσό των €14.617,77 πλέον Φ.Π.Α. Οι Ενάγοντες παρέλειψαν επιμελώς να παρουσιάσουν τον πιο πάνω τελικό λογαριασμό του επιμετρητή σε μια έκδηλη προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Με βάση το Τεκμήριο 27, το οποίο οι ίδιοι οι Ενάγοντες είχαν ετοιμάσει εμφαίνεται το οφειλόμενο υπόλοιπο αρχικά €62.223,53 και αργότερα μετά την επεξεργασία από τον επιμετρητή ανήλθε σε €30.142,04. Μόλις ο δικηγόρος του προέβη σε λύση του συμβολαίου και ακολούθησε σχετική αλληλογραφία, οι Ενάγοντες εντελώς αυθαίρετα, παράνομα και δόλια απέστειλαν προς τον επιμετρητή του έργου επιστολή στις 27.9.2012 με την οποία τον πληροφορούσαν όπως αντικαταστήσει την τελευταία σελίδα του τεκμηρίου 27 διότι δήθεν υπήρχαν τυπογραφικά λάθη επισυνάπτοντας την δήθεν διορθωμένη σελίδα με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί το δήθεν οφειλόμενο ποσό στις €247.785,03. Ως προς την οικονομική του κατάσταση καταγράφει τα εισοδήματα του για να δείξει στο Δικαστήριο ότι είναι άτομο αξιόχρεο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Διαδικασία Ακρόασης Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστεί. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd
(2000)1 ΑΑΔ σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν Dermosak Ltd and Orphanidou
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης» Απόκρυψη γεγονότων Είναι θεμελιωμένο ότι το Δικαστήριο μπορεί χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος να το ακυρώσει αν εντοπισθεί ότι έχει γίνει απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, τέτοιας μορφής που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο. Παράλειψη παρουσίασης τέτοιων γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Το στοιχείο δε της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598. Στην απόφαση Harvardskiy Prumyslovy Holding A.S. v. Deventree Resources Limited κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 801, έχει νομολογηθεί ότι ένα πρόσωπο που εμφανίζεται ως διάδικος και επιζητεί την έκδοση ενός διατάγματος έχει την υποχρέωση να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα. Σε μονομερείς αιτήσεις το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογεί όλα τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν την λήψη μια απόφασης και μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν έχει άλλη επιλογή παρά να βασίζεται στο περιεχόμενο των δηλώσεων του δικηγόρου και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του Αιτητή. Έτσι προκύπτει η ανάγκη της πλήρους αποκάλυψης γεγονότων. Στην ίδια απόφαση αναφέρεται το εξής απόσπασμα: «Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. (Βλ. Χριστοφόρου ν. Γρηγορίου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Αν ο «αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. (Βλ. Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party)
(1988)3 All E.R. 178)». Είναι ισχυρισμός του Εναγόμενου ότι ο επιμετρητής ποσοτήτων έχοντας ενώπιον του πλέον τον τελικό λογαριασμό όπως αυτός είχε ετοιμαστεί από τους ίδιους τους Ενάγοντες (Τεκμήριο 27) προχώρησε στον τελικό λογαριασμό ολόκληρου του έργου συμπεριλαμβάνοντας και όλες τις σχετικές αποκοπές που αφορούσαν απαιτήσεις εκ μέρους του Καθ΄ ου η Αίτηση. Με βάση τα πιο πάνω, λέγει, ο επιμετρητής ποσοτήτων προέβη στις 2.8.2012 στον καταρτισμό του τελικού λογαριασμού βάσει του οποίου οι Ενάγοντες όφειλαν στον Εναγόμενο το ποσό των €14.617,77 πλέον ΦΠΑ (Τεκμήριο 38). Και συνεχίζει ισχυριζόμενος ότι δυστυχώς το πιο πάνω σημαντικό γεγονός αποκρύφτηκε παντελώς από τους Αιτητές με μοναδικό στόχο να εξαπατήσουν το δικαστήριο και να επιτύχουν την έκδοση του πιο πάνω διατάγματος.. Οι Ενάγοντες δεν απέκρυψαν το γεγονός αυτό. Στην Αίτηση τους για έκδοση του επίδικου διατάγματος επεσύναψαν επιστολή ημερ. 3.8.2012, της κας. Ρένας Κάττου, Αρχιτέκτονος, στην οποία γίνεται αναφορά του πιο πάνω γεγονότος: « 1. Στην επιστολή σας ημερομηνίας 25.7.2012 ζητούσε την έκδοση ενδιάμεσου πιστοποιητικού πληρωμής και κατόπιν της μελέτης του τελικού λογαριασμού που έχει ολοκληρώσει ο επιμετρητής του έργου κος. Ιλίκκος Κυριάκου, φαίνεται ότι οφείλετε στον εργοδότη του έργου κο. Κώστα Γιάλλουρο το ποσό των €20.604,81 πλέον ΦΠΑ και γι΄ αυτό το λόγο δεν είναι εφικτό η έκδοση πιστοποιητικού πληρωμής». Οι Ενάγοντες απεκάλυψαν την ουσία. Μπορεί να μην επεσύναψαν το σχετικό έγγραφο, τον τελικό λογαριασμό αυτό καθ΄ αυτό, αλλά την ουσία την απεκάλυψαν. Οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου για απόκρυψη γεγονότων δεν ευσταθούν. Προϋποθέσεις άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 ΑΑΔ 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269 - 70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την έκθεση απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή της ενάγουσας έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει η Ενάγουσα με την αγωγή της. Η απαίτηση της Ενάγουσας εταιρείας αφορά αξία εκτελεσθείσας εργασίας, ως εργολάβος υπό ανέγερση πολυκατοικίας η οποία ανήκει στον Εναγόμενο, που και οι δύο είναι συμβαλλόμενα μέρη σε γραπτή συμφωνία για το σκοπό αυτό, διαφυγόντα κέρδη, αποζημιώσεις και έξοδα λόγω καθυστέρησης από μεριάς Εναγομένου, ποσό κράτησης και τόκους. Η Ενάγουσα με το περιεχόμενο των επισυνημμένων τεκμηρίων στην Αίτηση και την μαρτυρία της, ένορκης δήλωσης, ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι υπάρχει πιθανότητα οι Ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην αίτηση και την ένσταση. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία. Στην απόφαση, στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ σελ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Και συνεχίζει το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση και λέγει τα εξής: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.
- Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Το ακίνητο επί του οποιόυ έχει ανεγερθεί η πολυκατοικία από τους Ενάγοντες είναι βεβαρημένο με δύο υποθήκες, Υ.1944/10 και Υ12383/11 για ποσό €800.
- Επίσης σύμφωνα με τη μαρτυρία των Εναγόντων η οποία δεν αντεκρούσθη με αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος, ο Εναγόμενος διαπραγματεύεται και συζητά την πώληση ολόκληρης της πολυκατοικίας. Η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ της Ενάγουσας είναι ορατή. Όσον αφορά την φερεγγυότητα του Εναγόμενου, εισοδήματα και ακίνητη περιουσία, αυτά δεν θα παρείχαν, εξ΄ αυτών τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής δικαστικής απόφασης. C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ (ανωτέρω). Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν ο Ενάγων κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσει η Ενάγουσα τους καρπούς της επιτυχίας της σε περίπτωση έκδοσης υπέρ της απόφασης θα υπάρχει σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση διατάγματος που να δεσμεύει ακίνητη περιουσία που να καλύπτει την απαίτηση. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396, 402). Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 29.1.13 οριστικοποιείται και θα ισχύει μέχρι τέλους της υπόθεσης ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Εναγόντων-Αιτητών και εναντίον του Εναγόμενου - Καθ΄ ου η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο