Ανδρέα Σοφοκλέους ν. Αντωνάκη Ταβελούδη, Αρ. Γεν. Αίτ. 1/11, 21/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A176 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Αρ. Γεν. Αίτ. 1/11 Αναφορικά με τα άρθρα 53-71 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και Αναφορικά με τα Εμπράγματα Βάρη με αρ. 480/08, 1431/08 και 1519/08 Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού προς όφελος του Ανδρέα Σοφοκλέους, από την Λεμεσό και Αναφορικά με τον Αντωνάκη Ταβελούδη, από την Λεμεσό Ημερομηνία: 21/6/2013 Εμφανίσεις: Αιτητής /Καθ' ου η αίτηση στην κυρίως αίτηση: παρουσιάζεται αυτοπροσώπως Για τον Καθ' ου η αίτηση / Αιτητή στην κυρίως αίτηση: κα Μ. Ηλία Α Π Ο Φ Α Σ Η Όταν η κυρίως αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο καθ' ου η αίτηση στην κυρίως αίτηση, ο οποίος από τώρα στο εξής θα καλείται ο αιτητής, υπέβαλε αίτημα για εξαίρεση μου από την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης, αίτημα που αποτέλεσε και την αφορμή για έκδοση της παρούσας απόφασης. Τα όσα ο αιτητής έχει αναφέρει ως λόγους για εξαίρεση μου είναι πλήρως καταγραμμένα στα πρακτικά και αναφορά σε αυτά θα γίνει πιο κάτω. Αντίθετη στο αίτημα ήταν η συνήγορος του αιτητή στην κυρίως αίτηση, ο οποίος από τώρα και στο εξής θα καλείται ο καθ' ου η αίτηση, η οποία και ζήτησε απόρριψη του αιτήματος γιατί ο αιτητής επανειλημμένα υποβάλλει το ίδιο αίτημα, με αποτέλεσμα η περιουσία της οποίας επιδιώκεται η αποδέσμευση από τα εμπράγματα βάρη να βρίσκεται όπως το χαρακτήρισε υπό ομηρία. Είναι σαφές ότι ο δικαστής δεν εξαιρείται ανάλογα με την επιθυμία των διαδίκων, καθότι αυτοί δεν έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν τη σύνθεση του Δικαστηρίου. Εκείνο που έχει σημασία και αποτελεί κριτήριο για εξαίρεση δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης για ύπαρξη πραγματικής πιθανότητας για προκατάληψη του δικαστή, στο μυαλό του μέσου λογικού πολίτη ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες δεν είναι αρκετές για να ικανοποιηθεί τέτοιο αίτημα. Στην Πολιτική Αίτηση 68/12 ημερομηνίας 21.5.12 το Εφετείο, στην μονομελή του σύνθεση και με αναφορά σε παλαιότερη νομολογία, επαναλήφθηκαν οι αρχές που διέπουν το ζήτημα και αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «... Σύμφωνα με τη δικαστική πρακτική που διαμορφώθηκε και τις αρχές της νομολογίας, δικαστής που αισθάνεται ότι για οποιοδήποτε λόγο, προσωπικό ή άλλο, κωλύεται να συμμετάσχει στην εκδίκαση μιας υπόθεσης, εξαιρείται από τη σύνθεση του δικαστηρίου (βλ. Καίτη Σπανού κ.α. ν. Δημοκρατίας κ.α., Υπόθ. Αρ. 74/09, ημερ. 22.4.2010). Το ίδιο μπορεί να συμβεί όταν ζητηθεί η εξαίρεση του από διάδικο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Hauschildt v. Denmark, 24.5.1989, Series A, No. 154:- «Η ύπαρξη αμεροληψίας για τους σκοπούς του άρθρου 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης πρέπει να αποφασίζεται σύμφωνα με ένα υποκειμενικό κριτήριο, δηλαδή στη βάση της προσωπικής πεποίθησης ενός συγκεκριμένου δικαστή σε δοθείσα υπόθεση, και επίσης, σύμφωνα με το αντικειμενικό κριτήριο, που είναι η διακρίβωση κατά πόσο ο δικαστής πρόσφερε εγγυήσεις αρκετές για να αποκλείουν μια νόμιμη αμφιβολία ως προς αυτό.» (βλ. επίσης Findlay v. UK
(1997)24 EHRR 221, 244, Castillo Algar v. Spain
(1998)30 EHHR 826 και το Σύγγραμμα του Α. Λοΐζου «Σύνταγμα Κυπριακής Δημοκρατίας», Έκδοση 2001, σελ. 193). Το κριτήριο προκατάληψης για εξαίρεση ενός δικαστή, είναι κατά πόσο θα δημιουργηθεί η εντύπωση στο μυαλό του μέσου εχέφρωνα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα, ότι υπάρχει πράγματι πιθανότητα προκατάληψης από το δικαστή (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κωνσταντίνου, ανωτέρω). Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Εικασίες και καχυποψίες μόνο, δεν είναι αρκετές (βλ. Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας
(1994)1 ΑΑΔ 268 και Porter ν. Magill
(2002)2 AC 357). Αποτελεί επίσης σημαντική αρχή της νομολογίας ότι ο δικαστής δεν εξαιρείται ανάλογα με τις επιθυμίες των διαδίκων, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να καθορίζουν τη σύνθεση του δικαστηρίου (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση της Παναγιώτας Μελά, Πολ. Αίτ. 1498, ημερ. 14.4.98). Επίσης, στην υπόθεση Δέσπω Αποστολίδου ν. Δημοκρατίας
(2002)3 ΑΑΔ 80, τονίστηκε ότι:- «Η ευαισθησία του Δικαστή, ως υποδεικνύεται στην Makrides v. Republic
(1984)3 CLR 304, δεν αποτελεί τον οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος, αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ό,τι αυτό επιβάλλει. Παραίτηση από αυτό το καθήκον ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης όπως υποδεικνύεται: "One such danger is that we would be coming close to acknowledging to a litigant a right to choose the judge who will try him." "Ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα φθάναμε κοντά στην αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το δικαστή που θα τον δικάσει."» Όπως λέχθηκε στην Tekinder Pal v. Δημοκρατίας και Χρ. Προκοπίου Κίτα v. Δημοκρατίας,
(2010)2 AAΔ 551, «Η ουσία παραμένει ότι η θεώρηση εκ μέρους του παραπονουμένου ατόμου ως προς την ύπαρξη φαινομενικής προκατάληψης, θα πρέπει στο τέλος της ημέρας να είναι δυνατόν να αιτιολογηθεί κατά αντικειμενικό τρόπο». Πολύ συνοπτικά και χρησιμοποιώντας λέξεις και φράσεις που ο ίδιος ο αιτητής έχει χρησιμοποιήσει για να υποστηρίξει το αίτημα του, έχει καταλογίσει στο παρών Δικαστήριο «ετσιθελική» και «αυθαίρετη» συμπεριφορά που οδήγησε σε αρνησιδικία και στάση «άκρως μεροληπτική» εναντίον του, η οποία κατέληξε σύμφωνα με αυτόν σε καταφανή αδικία έναντι του, με αποτέλεσμα όπως υποστήριξε «να βγάζετε το ψωμί από το στόμα μου για να το δώσετε αλλού», διερωτώμενος εάν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έχει προβάλει ο αιτητής και τα οποία με πλήρη λεπτομέρεια καταγράφονται στο πρακτικό ημερομηνίας 13/5/13 κατά την οποία ο αιτητής υπέβαλε το υπό κρίση αίτημα, κρίνεται ότι το αίτημα θα πρέπει να γίνει αποδεκτό. Και αυτό γιατί είναι προφανές ότι ο αιτητής δεν αισθάνεται ότι θα τύχει δίκαιης και αμερόληπτης δίκης από το παρών Δικαστήριο. Ανεξάρτητα από τη μη βασιμότητα των όσων έχει προβάλει και του ότι καμία απολύτως προκατάληψη και μεροληψία δεν υπάρχει και ούτε υφίσταται λόγος να υπάρχει για το πρόσωπο του αιτητή, τα όσα προβάλλει και πιστεύει, δημιουργούν στο δικό του μυαλό την ύπαρξη πιθανότητας προκατάληψης. Πολύ σημαντικό είναι και λαμβάνεται υπόψη ότι, στο μέσο και συνετό πολίτη ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα είναι δυνατό να δημιουργηθεί αμφιβολία για το εάν ο αιτητής θα τύχει αμερόληπτης δίκης, στοιχείο που είναι πολύ σημαντικό να διαφυλαχθεί αφού σύμφωνα και με τη γνωστή αρχή, η δικαιοσύνη δεν πρέπει μόνο να απονέμεται δίκαια αλλά και να φαίνεται ότι απονέμεται κατά δίκαιο τρόπο. Για τους πιο πάνω λόγους και με γνώμονα πάντα το συμφέρον της δικαιοσύνης, θεωρώ πρέπον να εγκρίνω το αίτημα και να εξαιρεθώ από την εκδίκαση της υπόθεσης. Γι' αυτό και ο φάκελος της παραπέμπεται στην Έντιμο Πρόεδρο του Δικαστηρίου για να αποφασίσει για την περαιτέρω πορεία της υπόθεσης. (Υπ.) ........... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/interim subject: exeresi dikasti cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο