← Κύπρος

Χρήστου Νικολάου ν. Δημήτρη Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3034/12, 28/6/2013

Χρήστου Νικολάου ν. Δημήτρη Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3034/12, 28/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A187 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3034/12 Μεταξύ: Χρήστου Νικολάου, εκ Λεμεσού Ενάγοντα Και

  1. Δημήτρη Δημητρίου, εκ Λεμεσού
  2. Demetris Pizza Mia Holding Ltd, εκ Λεμεσού
  3. Χρήστος Κοζάκος, εκ Λεμεσού
  4. Ch. Pizza Mou Ltd, εκ Λεμεσού
  5. Τράπεζας Κύπρου Δημοσίας Εταιρείας Λτδ, εκ Λεμεσού
  6. Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, εκ Λευκωσίας Εναγομένων Αίτηση ημερ. 4.7.12 για Έκδοση Ενδιάμεσου Απαγορευτικού Διατάγματος Ημερομηνία: 28.6.13 Για τον Ενάγοντα / Αιτητή: κ. Π. Κλεοβούλου Για τους Εναγόμενους 3 και 4 / Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Σ. Βασιλείου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής ζητά τα ακόλουθα διατάγματα του Δικαστηρίου: « Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου, να εμποδίζει τους Εναγόμενους 3 και 4 και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους εκπροσώπους τους να εκχωρήσουν σε οποιονδήποτε τρίτο ή με οποιονδήποτε τρόπο να αποξενώσουν τα δικαιώματα χρήσης (franchise) επί της Pizza Mia και τα δικαιώματα επί των εμπορικών σημάτων 47878, κλάσης 30 και 47879 κλάσης 42 και/ή να πληρώσουν προς τους Εναγόμενους 1 και/ή 2 ποσό μέχρι €284.
  7. Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου, να διατάσσει την Marfin Laiki Bank Ltd, την Τράπεζα Κύπρου, την Alpha Bank, την Ελληνική Τράπεζα, την USB Bank, όλα τα Συνεργατικά Ιδρύματα, να μην πληρώσουν και/ή επιτρέψουν ανάληψη μέχρι ποσού €284.350 από τραπεζικούς λογαριασμούς του Εναγόμενου 1 και/ή της Εναγόμενης
  8. » Βασίζει την Αίτηση του στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4,5,7 και 9 στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 30, 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Διάταξη 48, Κανονισμοί 1,2,3,8 και 9 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την Αίτηση περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Χρίστου Νικολάου η οποία επισυνάπτεται σ΄ αυτήν. Λέγει στην ένορκη του δήλωση ότι ο Εναγόμενος 1 ανέλαβε την υποχρέωση να του αποπληρώσει το ποσό των €184.528,96 πλέον τόκους και εξακολουθεί να του οφείλει ληξιπρόθεσμο χρέος €77.986,78 και επίσης ενάγεται στην παρούσα αγωγή ως το πρόσωπο που ήταν εμπνευστής και ο εκτελεστής καταδολίευσης του ως εγγυητού δυνάμει των προνοιών του Νόμου 197(Ι)/2003 καθότι αποξένωσε την περιουσία της Εναγομένης 2 η οποία είναι ο πρωτοφειλέτης προς την τράπεζα Εναγομένη 5 για το ποσό των €36.292 την αποπληρωμή του οποίου αυτός, ο Ενάγων, εγγυήθηκε, η οποία Εναγομένη 5 ενάγεται διότι ως πιστωτής παρέλειψε να ενεργήσει ως όφειλε δυνάμει των προνοιών του άρθρου 12 του Νόμου. Οι Εναγόμενοι 3 και 4 ήσαν κακόπιστοι αποδέχτες του δικαιώματος χρήσης της Pizza Mia το οποίο η Εναγομένη 2 τους εκχώρησε και συνεργοί της πράξης καταδολίευσης που διενήργησαν οι Εναγόμενοι 1 και
  9. Με τον Εναγόμενο 1 από το 1999 μέχρι το 2003 υπήρξαν συνέταιροι στην Εναγομένη
  10. Η Εναγομένη 2 είναι εταιρεία η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο εκμεταλλευόταν με τον θεσμό του «franchise» την γνωστή Pizza Mia και ήταν η δικαιούχος των σημάτων 47878 και 47879 τα οποία αφορούν την εν λόγω Pizza και είχε παραχωρήσει έναντι ανταλλάγματος δικαιώματα χρήσης της Pizza Mia σε διάφορους τρίτους μεταξύ των οποίων και σε εταιρεία του Εναγόμενου
  11. Η Εναγόμενη 2 ήταν μια παραγωγική επιχείρηση. Την διοίκηση της Rivana και Εναγόμενης 2 ασκούσαν από κοινού με τον Εναγόμενο
  12. Με συμφωνία πώλησης μετοχών την 1.8.2003 πώλησε στον Εναγόμενο 1 όλες τις μετοχές που κατείχε στην Εναγόμενη 2 και στη Rivana, με τίμημα πώλησης μετοχών Λ.Κ.108.000 το οποίο θα αποπληρώνετο σε 72 μηνιαίες δόσεις των Λ.Κ.1.500 έκαστη. Για κάθε δόση ο Εναγομενος 1 εξέδωσε μια συναλλαγματική πληρωτέα κατά την ημερομηνία της συγκεκριμένης δόσης. Επίσης, ο Εναγόμενος 1 δεσμεύθηκε να την απαλλάξει από εγγυητή χρέους προς τράπεζες ύψους Λ.Κ. 196.
  13. Προς εξασφάλιση της πληρωμής του ποσού των Λ.Κ.108.000 και του ποσού των Λ.Κ. 196.554 ο Εναγόμενος 1 ενεχυρίασε προς όφελος του ενόρκως δηλούντα όλες τις μετοχές που κατείχε στην Εναγόμενη 2 και στη Rivana. Η ενεχυρίαση έγινε με συμφωνία ημερομηνίας 2.8.
  14. Πίστευε ότι με το Έγγραφο Ενεχυρίασης είχε πλήρως εξασφαλισμένα τα δικαιώματα του και τα συμφέροντα του. Με την λανθασμένη αυτή αντίληψη του δεν απαίτησε την εμπρόθεσμη πληρωμή Συναλλαγματικών και την αποδέσμευση του από τις εγγυήσεις για τα χρέη και παρείχε επιπρόσθετες εγγυήσεις προς τις τράπεζες για άλλες πιστωτικές διευκολύνσεις που παρείχαν προς την Εναγόμενη 2 και στη Rivana. Το υπόλοιπο των Συναλλαγματικών κατά την 22.5.2012 παρουσίαζε οφειλόμενο υπόλοιπο €77.986,
  15. Τα χρέη των εταιρειών προς τις τράπεζες κατά τις αρχές του 2012 παρουσίαζαν τα εξής: - Χρέος προς την Τράπεζα Κύπρου της Εναγόμενης 2 €36.
  16. - Χρέος της Rivana προς την Ελληνική Τράπεζα στις 16.3.2012, σύνολο €166.816,
  17. Τον Φεβρουάριο του 2012 έλαβε επιστολές από τις Τράπεζες ότι οι δύο εταιρείες καθυστερούσαν την πληρωμή των υποχρεώσεων τους. Τον Απρίλιο πληροφορήθηκε ότι ο Εναγόμενος 3 αγόρασε από τον Εναγόμενο 1 τα δικαιώματα χρήσης (franchise) της Pizza Mia. Τα σήματα 47878 και 47879 επί τη βάση των οποίων εγίνετο εμπορεία των δικαιωμάτων της Pizza Mia και τα franchise και τα οποία ευρίσκοντο κατοχυρωμένα επ' ονόματι της Εναγόμενης 2, στις 20.10.2011 εκχωρήθηκαν στην Εναγόμενη
  18. Διευθυντής, γραμματέας και μόνος μέτοχος της Εναγόμενης 4 είναι ο Εναγόμενος
  19. Τα πιο πάνω συνιστούν καταδολίευση του ως εγγυητού αφού η Πρωτοφειλέτης παρέμενε άνευ περιουσίας. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες οι Εναγόμενοι 3 και 4 ενήργησαν, δεν συνιστούν καλόπιστη διαγωγή. Επειδή ο Νόμος 197(Ι)/2003 του παρέχει το δικαίωμα να ζητήσει ακύρωση της διενεργηθείσας αποξένωσης της περιουσίας της Εναγόμενης 2, ζητά την έκδοση του διατάγματος το οποίο να διατηρεί το σημερινό status quo για να μη μεταβιβαστεί σε τρίτο πρόσωπο η περιουσία. Με την μονομερή αυτή Αίτηση, ο Ενάγων εξασφάλισε την 5.7.2012 ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα ως οι πιο πάνω δύο παράγραφοι επιστρεπτέον προς το σκοπό παροχής ευκαιρίας στους Καθ' ων η Αίτηση να ακουστούν επί του θέματος. Οι Εναγόμενοι 3 και 4 - Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση, στην ειδοποίηση της οποίας κατέγραψαν αριθμό λόγων ένστασης οι οποίοι αφορούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι δηλαδή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές. Επίσης ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 4,5,7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.
  20. Επίσης ο Αιτητής δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Τέλος ότι ο νόμος 197(Ι)/03 δεν παρέχει στον Αιτητή τις θεραπείες που ζητά και ούτε εφαρμόζεται ο νόμος αυτός στην παρούσα περίπτωση και ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου αυτού. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτήν ένορκη δήλωση του Χρίστου Κόζακου - Εναγόμενου 3 και Διευθυντή της Εναγομένης
  21. Ο ενόρκως δηλών λέγει στην ένορκη του δήλωση μεταξύ άλλων ότι ο Αιτητής δεν απέδειξε τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου, Ν.14/
  22. Ο Αιτητής δεν απέδειξε λόγους που να στοιχειοθετούν το επείγον της έκδοσης του διατάγματος. Ουδέποτε υποσχέθηκε στον Αιτητή να σταματήσει τις πληρωμές προς την Εναγόμενη 2 και ότι θα κατέβαλλε αυτές στον ίδιο τον Αιτητή. Αρνείται ότι είναι κακόπιστοι αποδέκτες του δικαιώματος χρήσης της Pizza Mia το οποίο η Εναγόμενη 2 τους εκχώρησε. Ουδέποτε συμβλήθηκε με τον Εναγόμενο 1 ή με την Εναγόμενη
  23. Η Εναγόμενη 4 ουδέποτε συμβλήθηκε με τον Εναγόμενο 1 προσωπικά. Η Εναγόμενη 2 συμβλήθηκε με την Εναγόμενη 4 για την πώληση των 2 σημάτων. Στις 13.7.2012 το ενδιάμεσο διάταγμα ημερομηνίας 5.7.2012 για τις τράπεζες και Συνεργατικά Ιδρύματα, ως η παράγραφος 2 της Αίτησης, έγινε απόλυτο, συμπεριλαμβανομένης και της Τράπεζας Κύπρου που έχει συγκατατεθεί. Το διάταγμα σε όσο μέρος αφορούσε τους Εναγόμενους 1 και 2 έγινε απόλυτο στις 11.9.2012 και 10.12.2012 αντίστοιχα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστεί. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd

(2000)1 ΑΑΔ σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν Dermosak Ltd and Orphanidou
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης» Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269 - 270. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την οπισθογράφηση της απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή της ενάγουσας έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει η Ενάγουσα με την αγωγή της. Παρενθετικά εξετάζω λόγο ένστασης που αφορά το θέμα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Εξετάζεται από το Δικαστήριο σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος μονομερώς. Σχετική είναι η απόφαση Αμβροσιάδου ν COWARD, Εφέσεις αρ. 3/2001 και 4/2001, ημερ. 15 Ιανουαρίου 2013: «Στην M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co of USA
(1997)1 AAΔ 1791, μάλιστα υπεδείχθη ότι (σελ. 1797 « .. σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος», ώστε η υποχρέωση για πλήρη αποκάλυψη να επεκτείνεται και σε αυτά, καταδεικνύοντας έτσι την άρρηκτη σχέση μεταξύ του κατεπείγοντος και της υποχρέωσης για πλήρη αποκάλυψη που επίσης αφορά την όλη υπόσταση της μονομερούς αίτησης ως δικαιοδοτικού όρου.» Οι Καθ' ων δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα γεγονότα εκείνα, τα οποία απέκρυψε ο Αιτητής και επηρέασαν το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Ο Αιτητής πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Η Απαίτηση του Ενάγοντα στην πιο πάνω Αγωγή, όπως φαίνεται από το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο είναι για «(α)δήλωση του Δικαστηρίου ότι η εκχώρηση των δικαιωμάτων επί των σημάτων 47878 (κλήση 30) και 47879 (κλήση 42) και/ή του δικαιώματος χρήσης (franchise) της Pizza Mia από τον Εναγόμενο 1 και/ή την Εναγόμενη 2 προς την Εναγόμενη 4 και/ή τον Εναγόμενο 3 συνιστά πράξη καταδολίευσης εν τη εννοία του άρθρου 6 του Ν.197
(1)/2003 και/ή είναι άκυρη ως προϊόν δόλου και/ή ως διενεργηθείσα κατά παράβαση συμφωνίας, (β) απόφαση και/ή διάταγμα κηρύττον άκυρη την ως άνω εκχώρηση των δικαιωμάτων επί των εμπορικών σημάτων και/ή τα franchise και (γ) απόφαση για αποζημίωση για δόλο ή συνωμοσία». Βασίζει την αξίωση του ο Ενάγων, καθώς και την Αίτηση του για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος στον περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο του 2003, Ν.197(Ι)/2003. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στην αίτηση και την ένσταση. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Στην απόφαση, στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ σελ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Και συνεχίζει το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση και λέγει τα εξής: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.
  1. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Η Εναγόμενη 2 μεταβίβασε περιουσιακά της στοιχεία στην Εναγόμενη 4 με τη σύμπραξη των Εναγομένων 1 και
  2. Ο Ενάγων έχει αξίωση εναντίον της Εναγόμενης 2 και είναι και εγγυητής της Εναγόμενης 2 σε χρέη της, στις τράπεζες. Τόσον η αξίωση όσο και η εγγύηση υπήρχαν κατά το στάδιο ή χρονικό διάστημα της μεταβίβασης των περιουσιακών στοιχείων. Ενόψει των δεδομένων αυτών, η διατήρηση του status quo είναι αναγκαία. Η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα είναι ορατή. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν ο Ενάγων κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσει ο Ενάγων τους καρπούς της επιτυχίας του σε περίπτωση έκδοσης υπέρ του απόφασης θα υπάρχει σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396, 402). Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Το διάταγμα ημερομηνίας 5.7.2012 γίνεται απόλυτο. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Ενάγοντα / Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγομένων 3 και 4, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Κ.Κ Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.