Άριστος Θ. Αριστείδου Λίμιτεδ ν. Andreas S Polykarpou (Cat) Limited, Αρ. Αγωγής: 2410/13, 2/8/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A222 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2410/13 Μεταξύ: Άριστος Θ. Αριστείδου Λίμιτεδ, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - Andreas S. Polykarpou (Cat) Limited, από τη Λεμεσό Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση Εναγόντων ημερομηνίας 14.6.2013 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 2.8.2013 Εμφανίσεις:- Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Μ. Οικονομίδης Για Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Μ. Κωνσταντίνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Αιτητές με την παρούσα Αίτηση ζητούν από το Δικαστήριο: «Α. Ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους και/ή τους αντιπροσώπους και/ή διαχειριστές τους και/ή υπηρέτες τους και/ή πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό τους από το να πωλήσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν, αποξενώσουν, δωρίσουν ή διαθέσουν και επιβαρύνουν με οποιονδήποτε τρόπο τα ακόλουθα οχήματα τα οποία είναι εγγεγραμμένα στο όνομα τους μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω αγωγής και την πλήρη ικανοποίηση οποιασδήποτε απόφασης που πιθανό να εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου: α) Το όχημα με αρ. εγγραφής ΕΕΡ
- β) Το όχημα με αρ. εγγραφής ΗΥΒ
- γ) Το όχημα με αρ. εγγραφής BAD
- δ) Το όχημα με αρ. εγγραφής KZF 181.» Η Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 3, 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στη Δ.48 θ.1, 2 και 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αίτηση φαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση του Μάριου Γιάννακα από τη Λεμεσό, ενός εκ των Διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας. Λέγει ότι η Ενάγουσα εταιρεία ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τη διαχείριση σταθμού πώλησης πετρελαιοειδών, την προμήθεια και πώληση καυσίμων και λαδιών. Οι Εναγόμενοι, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή, ήταν πελάτες των Εναγόντων. Οι Ενάγοντες πωλούσαν επί πιστώσει προς τους Εναγόμενους καύσιμα και/ή λάδια και/ή ανεφοδίαζαν τα οχήματα των Εναγομένων και οι Ενάγοντες εξέδιδαν κάθε μήνα σχετικά τιμολόγια επί πιστώσει για τα πωληθέντα προϊόντα. Ο λογαριασμός παρουσίασε χρεωστικό υπόλοιπο ποσού €9.274,15 σεντ πλέον €973,72 σεντ συμβατικό τόκο προς 7% από την 14.12.2011 μέχρι 13.6.
- Αντίγραφο του λογαριασμού οι Ενάγοντες απέστελλαν στους Εναγόμενους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι Ενάγοντες αξίωσαν επανειλημμένα από τους Εναγόμενους την πληρωμή του πιο πάνω οφειλομένου υπολοίπου και με επιστολές των δικηγόρων τους, αλλά οι Εναγόμενοι παρέλειψαν και αρνήθηκαν να το πληρώσουν και έτσι οφείλεται ακόμα από τους Εναγόμενους. Οι Εναγόμενοι δεν είναι αξιόχρεοι, δεν ανταποκρίνονται στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, οφείλουν διάφορα ποσά σε τράπεζες και η οικονομική τους κατάσταση δεν είναι καλή. Πριν μια βδομάδα, πληροφορήθηκε ότι οι Εναγόμενοι διαπραγματεύονται και συζητούν την πώληση οποιασδήποτε κινητής και άλλης περιουσίας την οποία κατέχουν με σκοπό την πλήρη αναδιοργάνωση των εργασιών τους με σκοπό την αποξένωση της περιουσίας τους, ώστε να συνεχίσουν τις εργασίες τους με διαφορετική νομική οντότητα. Οι Εναγόμενοι συζητούν συγκεκριμένα και την πώληση των οχημάτων των οποίων ζητείται η δέσμευση. Η οποιαδήποτε αξία έχουν τα εν λόγω οχήματα σήμερα, η οποία είναι χαμηλή εν πάση περιπτώσει λόγω της ηλικίας και κατάστασής τους, θα μειώνεται με την πάροδο του χρόνου και ειδικότερα του χρόνου μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, η οποία πιθανό να μην καλύπτει το οποιοδήποτε εξ΄ αποφάσεως χρέος μαζί με τους τόκους και τα έξοδα. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση, στην ειδοποίηση της οποίας κατέγραψαν αριθμό λόγων για τους οποίους ενίστανται. Την ένσταση τους βάσισαν στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-4, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 9, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση του Ανδρέα Πολυκάρπου, Διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας. Ο ισχυρισμός των Εναγόντων για αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων της Εναγόμενης είναι ανυπόστατος, λέγει, αναληθής και δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών. Η Εναγόμενη εταιρεία δεν έχει συνεργασία με τους Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι ανέλαβαν να εκτελέσουν διάφορες εργασίες για λογαριασμό κάποιου Γεώργιου Πογιατζή. Ο Γεώργιος Πογιατζής, ο οποίος είχε συνεργασία με τους Ενάγοντες, έδωσε εντολή στους Ενάγοντες να τροφοδοτούν με καύσιμα τα αυτοκίνητα της Εναγόμενης εταιρείας για να εκτελούν εργασίες για λογαριασμό του. Υπεύθυνος για την πληρωμή των καυσίμων ήταν ο Γεώργιος Πογιατζής. Η Εναγόμενη εταιρεία είναι φερέγγυα. Η αξία των αυτοκινήτων είναι πολλαπλάσια του ποσού της απαίτησης και συγκεκριμένα η αξία τους είναι περίπου €74.
- Η Εναγόμενη εταιρεία αλλάζει κατά καιρούς τα οχήματα της, με σκοπό την καλύτερη λειτουργία της. Το αυτοκίνητο BAD 758 έχει αξία €9.000, το ΗΥΒ 698 €30.000, το KZF 181 €20.000 και το ΕΕΡ 720 €15.
- Οι Ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν την αξία των οχημάτων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστεί και την καταχώρηση γραπτών αγορεύσεων. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν Dermosak Ltd and Orphanidou
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης» Οι Ενάγοντες ζητούν τη δέσμευση των τεσσάρων οχημάτων, χωρίς να αναφέρουν την αξία τους στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση. Κάνουν αναφορά γενικά σε χαμηλή αξία τους λόγω της ηλικίας και της κατάστασης των οχημάτων, και ότι θα μειώνεται με την πάροδο του χρόνου και ειδικά του χρόνου μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης που πιθανό να μην καλύπτει το οποιοδήποτε εξ αποφάσεως χρέος μαζί με τους τόκους και τα έξοδα. Από την άλλη, η Εναγόμενη με την ένορκη δήλωση του Πουλυκάρπου που υποστηρίζει την ένσταση, καθορίζει τη συνολική αξία των οχημάτων σε €74.000 που είναι πολλαπλάσια του ποσού της απαίτησης. Προχωρεί ακολούθως και υπολογίζει την αξία εκάστου οχήματος ως ακολούθως: το όχημα αρ. εγγραφής BAD 758 €9.000, το ΗΥΒ 698 €30.000, το KZF 181 €20.000 και το ΕΕΡ 720 €15.000. Να σημειωθεί ότι η Εναγόμενη εταιρεία είναι η ιδιοκτήτρια εταιρεία των οχημάτων, ο ενόρκως δηλών είναι ο Διευθυντής και είναι αυτοί που αγόρασαν τα αυτοκίνητα, γνωρίζουν την τιμή αγοράς και το πότε τα αγόρασαν, και άρα έχουν κάποια βάση να πουν περίπου την αξία τους. Το βάρος απόδειξης για την αξία των οχημάτων έχουν οι Αιτητές. Καμία μαρτυρία προσκόμισαν για την αξία των οχημάτων. Προϋποθέσεις άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκη την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 270. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την έκθεση απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του Ενάγοντος έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει ο Ενάγων με την αγωγή του. Επίσης θέμα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων εξετάζεται από το Δικαστήριο σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος μονομερώς. Σχετική είναι η απόφαση Αμβροσιάδου ν COWARD, Εφέσεις αρ. 3/2001 και 4/2001, ημερ. 15 Ιανουαρίου 2013: «Στην M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co of USA
(1997)1 A.A.Δ. 1791, μάλιστα υπεδείχθη ότι (σελ. 1797) « .. σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος», ώστε η υποχρέωση για πλήρη αποκάλυψη να επεκτείνεται και σε αυτά, καταδεικνύοντας έτσι την άρρηκτη σχέση μεταξύ του κατεπείγοντος και της υποχρέωσης για πλήρη αποκάλυψη που επίσης αφορά την όλη υπόσταση της μονομερούς αίτησης ως δικαιοδοτικού όρου.» Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες δεν ήλθαν με καθαρά χέρια ενώπιον του Δικαστηρίου επειδή δεν αποκαλύπτουν την αξία των οχημάτων και την ευθύνη του Γεώργιου Πογιατζή και το ρόλο του στην πιο πάνω υπόθεση. Οι Ενάγοντες αρνούνται τον οποιοδήποτε ρόλο του Γεώργιου Πογιατζή στην παρούσα υπόθεση. Η επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των Εναγομένων συμφωνία, δεν έγινε μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων. Οι Ενάγοντες δεν είναι συμβαλλόμενοι στη συμφωνία αυτή. Διερωτώμαι γιατί έπρεπε να αποκαλύψουν ή να κάμουν αναφορά σ΄ αυτή τη συμφωνία. Όσον αφορά την αξία των οχημάτων, ότι δεν έχουν αποκαλύψει, αυτό δεν έχει σχέση με την απόκρυψη γεγονότων αλλά, μάλλον, όπως αναφέρω και πιο πάνω, με το βάρος απόδειξης της αξίας των οχημάτων των οποίων ζητείται η δέσμευση. Κρίνω ότι αυτά δεν είναι ουσιώδη και δεν έχουν σχέση με το επείγον της υπόθεσης. Ο Αιτητής πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Η Απαίτηση των Εναγόντων είναι για υπόλοιπο λογαριασμού ή υπόλοιπο αξίας πωληθέντων, από τους Ενάγοντες προς τους Εναγόμενους, εμπορευμάτων, επιπλέον τόκο. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Τούτο προκύπτει μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων, περίληψη των οποίων παρέθεσα πιο πάνω. Στην απόφαση, στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. σελ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Και συνεχίζει το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση και λέγει τα εξής: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.99. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Η πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας των Εναγομένων φαίνεται από την ένορκη δήλωση των Αιτητών. Ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι είναι αφερέγγυοι και επίσης ότι υπάρχει και πρόθεση αποξένωσης των οχημάτων. Η ίδια η Εναγόμενη εταιρεία, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, όχι μόνο δεν αντικρούει την πρόθεση αποξένωσης που της καταλογίζει η Ενάγουσα, αλλά επιπλέον ισχυρίζεται ότι αλλάζει κατά καιρούς τα οχήματα της με σκοπό την καλύτερη λειτουργία της. Η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίων στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ της Ενάγουσας, είναι ορατή. Σε περίπτωση δικαστικής απόφασης εναντίον των Εναγομένων θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη αφού οι Εναγόμενοι θα στερούνται οικονομικών πόρων ή περιουσίας για τακτοποίηση του ποσού της απόφασης. Η Απαίτηση της Ενάγουσας - Αιτήτριας είναι για το ποσό των €9.274,15 πλέον τόκοι. Με την παρούσα Αίτηση ζητείται η δέσμευση ακίνητης περιουσίας των Εναγομένων αξίας περίπου €74.000, όπως είναι η μαρτυρία της Εναγόμενης. Το Δικαστήριο θα διαταξει να δεσμευτεί ανάλογο μέρος της περιουσίας των Εναγομένων, μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής. Το άρθρο 5
(1)του Κεφ. 6 αναφέρεται σε μη αποξένωση τόσης περιουσίας ώστε να αποφεύγεται η δέσμευση περιουσίας πέραν εκείνης που, εφόσον δεσμευτεί, θα απομακρύνει τον κίνδυνο (βλ. C. PHASASRIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED V. ΣΚΥΡΟΠΟΙΕΙΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ (ανωτέρω) και Reckendozfez v. Reckendozfez
(2004)1B Α.Α.Δ. σελ. 1131). Για να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφασίσει πόσο μέρος της εν λόγω περιουσίας θα πρέπει να δεσμεύσει, θα πρέπει να έχει μαρτυρία για τη φύση και αξία της περιουσίας, πέραν της γενικής αναφοράς στην τιμή όλων των οχημάτων, έτσι ώστε το Δικαστήριο να αποφύγει τον κίνδυνο δέσμευσης περιουσίας πέραν αυτής που είναι αναγκαία για να ικανοποιήσει την Ενάγουσα. Είναι ασφαλές, στην παρούσα υπόθεση, να προχωρήσει το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να δεσμεύεται ανάλογη περιουσία των Εναγομένων που περιγράφεται στο διάταγμα. Βασιζόμενο το Δικαστήριο στις τιμές που η Εναγόμενη έχει δώσει για το κάθε όχημα, και αφού οι Ενάγοντες δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε αντίθετη μαρτυρία αφού έχουν και οι ίδιοι το βάρος απόδειξης, κρίνω ότι δέσμευση του οχήματος αρ. εγγραφής ΗΥΒ 698, αξίας €30.000, μπορεί να εξυπηρετήσει τους σκοπούς για τους οποίους εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν η Ενάγουσα κατορθώσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσει η Ενάγουσα τους καρπούς της επιτυχίας της σε περίπτωση έκδοσης υπέρ της απόφασης θα υπάρχει σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση διατάγματος που να δεσμεύει περιουσία ανάλογη με το ποσό της απαίτησης. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 396, 402). Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει όπως πιο πάνω. Το διάταγμα ημερομηνίας 18.6.2013 με το οποίο απαγορεύεται στους Εναγόμενους ή αντιπροσώπους τους από του να πωλήσουν, μεταβιβάσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσουν το όχημα αρ. εγγραφής ΗΥΒ 698 μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου καθίσταται απόλυτο. Το διάταγμα, όσον αφορά τα υπόλοιπα οχήματα ακυρώνεται. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι ως προς τα έξοδα θα πρέπει η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ................. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο