Μαρίας Αναστάση Πολυδώρου κ.α. ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΑΛΩΔΙΑΣ - ΛΕΜΕΣΟΥ κ.α., Aρ. Αγωγής: 577/2013, 24/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A263 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 577/2013 Μεταξύ:
- Μαρίας Αναστάση Πολυδώρου, εκ Παλώδιας, Λεμεσός
- Βάσου Αναστάση Πολυδώρου, εκ Παλώδιας, Λεμεσός Εναγόντων και
- ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΑΛΩΔΙΑΣ - ΛΕΜΕΣΟΥ
- Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, εκ Παλώδιας - Λεμεσού
- Μιχαλάκη Βασιλείου, εκ Παλώδιας - Λεμεσού
- Γιαννάκη Γεωργίου, εκ Παλώδιας - Λεμεσού
- Κώστας Κρίνου, εκ Παλώδιας - Λεμεσού
- Όμηρου Χαραλάμπους, εκ Παλώδιας - Λεμεσού
- Πάτερ Παναγιώτη Μπαρούτη, εκ Παλώδιας - Λεμεσού Εναγόμενων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 8.2.2013 για έκδοση προσωρινού διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24.9.2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές 1 και 2: κ. Χρ. Χριστοφόρου (κα Παναγιώτου για ν' ακούσει απόφαση) Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση 1: κ. Μ. Κονής Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση 2 μέχρι 7: κα Σ. Στυλιανού ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες 1 και 2 σύμφωνα με την αγωγή τους είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες κατ' εν δεύτερο μερίδιο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6686, τεμάχιο 306 που βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής και οικιστικής ζώνης στο χωριό Παλώδια. Οι εναγόμενοι 1 είναι η αρμόδια αρχή σύμφωνα με τον περί Κοιμητηρίων (Ταφή και Εκταφή) Νόμο 257/2004 για να διαθέτει χώρο για την ταφή των νεκρών ή αν το υφιστάμενο κοιμητήριο δεν είναι ικανοποιητικό για τις ανάγκες της ή είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία, να φροντίζει για τη δημιουργία νέου κοιμητηρίου ή την επέκταση του υφιστάμενου, ανάλογα με την περίπτωση. Ως αρμόδια αρχή για τα παραπάνω, οι εναγόμενοι 1, θα πρέπει να προβούν στην εγγραφή του κοιμητηρίου ως τέτοιου στα σχετικά μητρώα και/ή βιβλία του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου, καταβάλλοντας σχετική αποζημίωση, εκτός εάν η ακίνητη περιουσία παραχωρείται δωρεάν για το σκοπό αυτό. Ο εναγόμενος 2 είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Παλώδιας και ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης των ακινήτων 304 και 305, τα οποία έχουν κοινό σύνορο και/ή εφάπτονται επί της βορειοανατολικής πλευράς με το παραπάνω ακίνητο των εναγόντων. Κατά ή περί το 1965 σε μέρος των εν λόγω ακινήτων δημιουργήθηκε κοιμητήριο, το οποίο δε διαθέτει πλέον χώρο για την ταφή των νεκρών της κοινότητας. Τέλος, οι εναγόμενοι 2 μέχρι 7 αποτελούν την εκκλησιαστική του επιτροπή του εναγόμενου
- Ισχυρίζονται οι ενάγοντες, ότι οι εναγόμενοι 3 μέχρι 7, κατά ή περί τις 22.10.2012, αυθαίρετα και/ή παράνομα και/ή χωρίς αρμοδιότητα και κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας άρχισαν προπαρασκευαστικές εργασίες για επέκταση του κοιμητηρίου, καταλαμβάνοντας μέρος του ακινήτου τους, έκτασης 80 περίπου τετραγωνικών μέτρων, με αποτέλεσμα την καταχώρηση εναντίον τους ποινικής υπόθεσης, για παραβάσεις του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου. Στα πλαίσια της εν λόγω υπόθεσης, την 1η 11.2012 εκδόθηκε και απαγορευτικό διάταγμα. Παρά την έκδοση του διατάγματος, οι εναγόμενοι 3 μέχρι 7, με τη συγκατάθεση και των εναγόμενων 1, στις 18.12.2012 με το ίδιο παράνομο τρόπο, ως ανωτέρω, προέβησαν σε επέκταση του κοιμητηρίου, κατεδαφίζοντας μέρος του περιτοιχίσματός του προβαίνοντας σε πρόχειρη περίφραξη και ταφή νεκρού, εκτός του κοιμητηρίου. Κατά ή περί τις 6.2.2013, οι εναγόμενοι προέβησαν στην απομάκρυνση της περίφραξης και με τη βοήθεια εκσκαφέα προέβησαν σε καθάρισμα των ακινήτων 304 και 304 επεμβαίνοντας εκ νέου στο ακίνητο των εναγόντων, έκτασης 100 περίπου τετραγωνικών μέτρων, καταστρέφοντας μία ελιά, ηλικίας 40 ετών, αξίας €500,
- Επίσης προέβησαν σε περαιτέρω κατεδάφιση μέρους του υφιστάμενου κοιμητηρίου, προεκτείνοντάς το αυθαίρετα και στην ταφή δεύτερου νεκρού εκτός αυτού. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων τ' ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύει στους Εναγόμενους και/ή τους αντιπροσώπους αυτών και/ή οι εντολείς αυτών και/ή οι υπηρέτες αυτών να επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο εντός του ακινήτου των Εναγόντων με αριθμό εγγραφής 6686, του Φ/Σχ. 57/17, τεμάχιο 306 στο χωριό Παλώδια στην Λεμεσό. Β. €500 αξίας του δέντρου (ελιάς) που κατέστρεψαν οι Εναγόμενοι. Γ. Διάταγμα του δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους όπως επαναφέρουν το κοιμητήριο εις την αρχική του κατάσταση ως ήταν πριν την 22αν Οκτωβρίου
- Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει εις τους Εναγόμενους να προβαίνουν σε οποιαδήποτε πράξη ή ενέργειες για επέκταση του υφιστάμενου κοιμητηρίου χωρίς την εκ των προτέρων τήρησης των διαδικασιών που προβλέπονται από την υφιστάμενη νομοθεσία. Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει εις τους Εναγόμενους να προβαίνουν σε ταφή νεκρών εκτός του κοιμητηρίου ως είχε πριν την 22αν Οκτωβρίου
- Ζ. Αποζημιώσεις συνεπεία της παράνομης επέμβασης και/ή της παράνομης συμπεριφοράς και παράνομων ενεργειών των Εναγομένων και/ή των αντιπροσώπων αυτού και/ή των εντολέων αυτού και/ή των υπηρετών αυτών. Η. Περαιτέρω παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις. Θ. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Ι. Νόμιμους τόκους. Κ. Έξοδα αγωγής πλέον ΦΠΑ». Με την υπό κρίση αίτηση, οι ενάγοντες ζητούν: «Α. Διάταγμα του δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους και/ή τους αντιπροσώπους αυτών και/ή οι εντολείς αυτών και/ή οι υπηρέτες αυτών και/ή εργοδοτουμένων υπ' αυτών όπως άμεσα αναστείλουν οποιαδήποτε εργασία για επέκταση του κοιμητηρίου της Κοινότητας Παλώδια που βρίσκεται επί των τεμαχίων 305 και 304 του Φ/σχ. 57/17 ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 2 τα οποία συνορεύουν με το ακίνητο των Εναγόντων - Αιτητών με αριθμό εγγραφής 6686, του Φ/Σχ. 57/17, τεμάχιο 306 στο χωριό Παλώδια μέχρι νεοτέρων διαταγών του δικαστηρίου ή μέχρι πλήρους αποπερατώσεως της ως άνω υπ' αριθμό και τίτλο υποθέσεως. Β. Διάταγμα του δικαστηρίου που να απαγορεύει εις τους Εναγόμενους όπως προβαίνουν και/ή επιτρέπουν την ταφή νεκρών εκτός του περιφραγμένου χώρου του υφιστάμενου κοιμητηρίου της Κοινότητας Παλώδιας που βρίσκεται επί των τεμαχίων 305 και 304 του Φ/Σχ. 57/17 ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 2 τα οποία συνορεύουν με το ακίνητο των Εναγόντων - Αιτητών με αριθμό εγγραφής 6686, του Φ/Σχ. 57/17, τεμάχιο 306 στο χωριό Παλώδια μέχρι νεοτέρων διαταγών του δικαστηρίου ή μέχρι πλήρους αποπερατώσεως της ως άνω υπ' αριθμό και τίτλο υποθέσεως. Γ. Έξοδα πλέον ΦΠΑ». Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 Θ.Θ. 1 μέχρι 8
(1)(ss)
(2)
(3)
(4)και 9 μέχρι 12, στα άρθρα 4
(1),
(2),
(3), 5
(1),
(2),
(3),
(4),
(5), 7 και 9
(1)
(2)
(3)
(4), στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 3
(1), 8 και 20 του περί Κοιμητηρίων (Ταφή και Εκταφή) Νόμου 257/2004 και τέλος, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Αναστάσιου Πολυδώρου, ο οποίος, όπως αναφέρει στην παράγραφο 1 είναι πατέρας των εναγόντων και δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην ένορκη δήλωση για λογαριασμό τους. Μολονότι η αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς, εντούτοις διέταξα την επίδοσή της σ' όλους τους εναγόμενους, οι οποίοι αντέδρασαν σ' αυτή καταχωρώντας δύο ενστάσεις. Η πρώτη καταχωρήθηκε από τους εναγόμενους 2 μέχρι 7 και η δεύτερη από τους εναγόμενους 1. Αναφορικά με τους λόγους ένστασης, για σκοπούς οικονομίας χρόνου περιορίζομαι να δηλώσω ότι ανάμεσα σε αυτούς είναι και ότι δε συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση των εναγόμενων 2 μέχρι 7 εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Κώστα Τσιρίδη, ο οποίος, στην παράγραφο 1 αναφέρει ότι είναι σύμβουλος των εναγόμενων 2 μέχρι 7 και πλήρως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην υπό αναφορά ένορκη δήλωση εκ μέρους και για λογαριασμό τους. Ο Κώστας Τσιρίδης, κατόπιν σχετικής άδειας του Δικαστηρίου προέβη και σε συμπληρωματική ένορκη. Η ένσταση των εναγόμενων 1 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του προέδρου τους Χαράλαμπου Ζορμπά. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό τους και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με ξεχωριστό λόγο ένστασης, οι εναγόμενοι 2 μέχρι 7 καταλογίζουν στους ενάγοντες ότι σκόπιμα και με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου παρέλειψαν να αποκαλύψουν ουσιαστικά γεγονότα τα οποία σχετίζονται άμεσα με την υπόθεση και με άλλο λόγο, ότι δεν έρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Έμμεσα, κάτι ανάλογο καταλογίζεται στους ενάγοντες και από τους εναγόμενους 1, οι οποίοι, με το δεύτερο λόγο ένστασης ισχυρίζονται ότι ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και δεν είπε όλη την αλήθεια στην ένορκη του δήλωση . Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 583 επισημαίνονται τα εξής, συναφώς με το θέμα: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Περαιτέρω, σύμφωνα με την Ιερά Μητρόπολη Πάφου και Aristo Developers Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 211/10, ημερομηνίας 14.7.2011: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως. («uberrima fides»). (δέστε τις υποθέσεις Brink´s Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264-267 και Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος». Τέλος, σύμφωνα με τη Σάββα v. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081: «Η έκταση της υποχρέωσης για αποκάλυψη γεγονότων σε μονομερείς αιτήσεις αναπτύχθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navig. Co Ltd κ.ά.
(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 C.L.R. 58. Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 C.L.R. 543. Sekavin S.A. v. Ship "Platon ch"
(1987)1 C.L.R.
- Amathus Navigation Co Ltd v. Concort Express Liners and others, Αγωγή Ναυτοδικείου 27/93, ημερομηνίας 22 Δεκεμβρίου
- Στη Zachariades v. Liveras and others
(1989)1 C.L.R. 437, κρίθηκε υπό το φως της Αγγλικής νομολογίας ότι η μη αποκάλυψη όρου της μεταξύ των μερών συμφωνίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο της αλλοδαπής συνιστά εκτροπή από την αρχή της πλήρους αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος. Αντίθετα με την απόφαση στη Zachariades (ανωτέρω) και τις αρχές των Αγγλικών αποφάσεων που υιοθετεί, η απόφαση του δικαστηρίου στην Ellinger v. Guinness, Mahom & Co.,
(1939)4 All E.R. 16, τείνει να υποστηρίξει ότι η μη αποκάλυψη πρέπει να συνοδεύεται και από πρόθεση εξαπάτησης (deceit) και να δικαιολογείται η ακύρωση, προσέγγιση που απηχείται και σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Cyprus Potato Marketing Board v. Primiaks (Pacific Violet) και άλλου, υπόθεση αρ. 93/89, ημερομηνίας 28 Μαρτίου 1990 και Sons of Afif Yamout v. Schiffahrts - Gex. Elbe M.B.H. & Co, και άλλων, Αγ. Ναυτοδικείου αρ. 11/89 και 12/89, ημερομηνίας 25 Ιουνίου 1990, η κατάληξη της οποίας δεν εγκρίθηκε κατά την αναθεώρησή της. (Βλέπε Sons of Afif Yamout (αναφέρεται πιο κάτω)). Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε The Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (CA), The Hagen
(1908)P. 189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink's Mat Ltd Elombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Stavros Hotel Appartments Limited και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλων, Πολιτική Έφεση αρ. 8181, ημερομηνίας 23 Μαρτίου 1995). Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ότι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Στην υπόθεση RESOLA (CYPRUS) LTD v. Χρήστου, Πολιτική Έφεση 9610, ημερ. 31.3.1998 ειπώθηκαν τα εξής: "Όπως διαπιστώσαμε στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED και άλλου - (Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90 - 30.5.96)), πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Όλοι οι παραπάνω λόγοι ένστασης, εξ αντικειμένου είναι αβάσιμοι, με μόνο λόγο, το γεγονός ότι, αφ' ης στιγμής διατάχθηκε η επίδοση της υπό κρίση αίτησης, την οποία καταχώρησαν μονομερώς οι ενάγοντες, οπότε και μετατράπηκε σε δια κλήσεως, χωρίς να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, δεν τίθεται θέμα ακύρωσης ανύπαρκτων διαταγμάτων, λόγω μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Υπεισέρχομαι τώρα στο θέμα των ουσιαστικών προϋποθέσεων που θα πρέπει να πληρούνται για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου «Νaime S» (Αρ.2)
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και τ' ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Bασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω): «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τ' ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων· με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Τέλος, με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση επισημαίνεται ότι αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης. Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Με απλή αντιπαραβολή των δικογραφημένων ισχυρισμών κάθε πλευράς και πιο συγκεκριμένα, της έκθεσης απαίτησης και της υπεράσπισης καθώς και της περαιτέρω υπεράσπισης των εναγόμενων 2 μέχρι 7 - μιας και οι εναγόμενοι 1 δεν έχουν καταχωρήσει ακόμη την υπεράσπισή τους - σε συνδυασμό ασφαλώς και με το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση για έκδοση του επίδικου προσωρινού διατάγματος και τους λόγους ένστασης στην αίτηση, αντίστοιχα, είναι σαφές, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η περί αντιθέτου θέση των εναγόμενων, δε με βρίσκει σύμφωνο. Ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι 3 μέχρι 7 που είναι η εκκλησιαστική επιτροπή του εναγόμενου 2, κατά ή περί τις 22.10.2012, παράνομα και αυθαίρετα άρχισαν προπαρασκευαστικές εργασίες για επέκταση του κοιμητηρίου της κοινότητας Παλώδιας, καταλαμβάνοντας μέρος του ακινήτου τους, έκτασης 80 περίπου τ.μ., ως επίσης και ότι όλοι οι εναγόμενοι, κατά ή περί τις 6.2.2013 επενέβησαν εκ νέου παράνομα στο ακίνητό τους, καταλαμβάνοντας 100 περίπου τ.μ. αυτή τη φορά και καταστρέφοντας τους και μία ελιά, αξίας €500,00 αποτελεί επαρκή βάση αγωγής, για σκοπούς θεμελίωσης του αγώγιμου δικαιώματός τους εναντίον όλων των εναγόμενων, για τη διάπραξη του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη περιουσία, κατά παράβαση του άρθρου 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Και με δεδομένο ότι η διάπραξη αστικού αδικήματος αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής, κατά του υπαίτιου, οι εναγόμενοι, έστω κι αν δεν παραδέχονται ότι διέπραξαν το συγκεκριμένο αδίκημα δεν μπορεί να ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Απ' εκεί και πέρα, τα όσα καταλογίζουν οι ενάγοντες στους εναγόμενους, ως ανωτέρω, σε συνδυασμό και με την παραδοχή των τελευταίων ότι το επίδικο ακίνητο των εναγόντων συνορεύει με τα επίδικα ακίνητα του εναγόμενου 2 καταδεικνύουν και την ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, στο βαθμό που με αυτή, οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και έκδοση σχετικού απαγορευτικού διατάγματος. Η προσπάθεια των εναγόμενων να με πείσουν για το αβάσιμο των ισχυρισμών των εναγόντων, οι οποίοι, θεωρούμενοι ως αληθείς, θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμά τους εναντίον των εναγόμενων είναι φανερό ότι αντιστρατεύεται δύο βασικές νομολογιακές αρχές που διέπουν την εξέταση της σχετικής προϋπόθεσης, τις οποίες θεωρώ αναγκαίο να επαναλάβω. Σύμφωνα με την πρώτη (βλ. την Odysseos (ανωτέρω)), η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)προστίθεται, απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το γεγονός δε, ότι οι εναγόμενοι επικαλούνται τη δική τους μαρτυρία έναντι της αντίστοιχης των εναγόντων και προκειμένου να με πείσουν ότι δεν ικανοποιείται η σχετική - δεύτερη προϋπόθεση, μου ζητούν να δεχτώ την πρώτη, αφίσταται της αρχής που καθιερώνει η Κύριλλου (ανωτέρω επίσης) σύμφωνα με την οποία: «.σε αυτό το στάδιο .. το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, καθώς ήδη έχει αναφερθεί, με αναφορά στην Odysseos και πάλι, αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με αυτά φυσικά δε μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245). Παρατηρώ τα εξής: Δεν ικανοποιείται η σχετική - τρίτη προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι το αίτημα των εναγόντων για έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, όπως είναι διατυπωμένο προσλαμβάνει τη μορφή λαϊκής αγωγής (actio popularis) που ως γνωστό είναι απαράδεκτη στο δικό μας δικαιικό σύστημα, υπό την εξής έννοια: Ό, τι επιδιώκεται με αυτό, στην καλύτερη περίπτωση για τους ενάγοντες μπορεί να λεχθεί ότι αποβλέπει στην προστασία του κοινού καλού ή του δημοσίου συμφέροντος και όχι στην προστασία των δικών τους δικαιωμάτων ή συμφερόντων, τα οποία, όπως είναι η θέση τους, παραβιάζονται εξαιτίας της παράνομης επέμβασης στην οποία προέβησαν οι εναγόμενοι επί της ακίνητης περιουσίας τους, που αποτελεί και την αιτία της αγωγής τους. Για να το πω και διαφορετικά, οι θεραπείες που επιδιώκουν οι ενάγοντες με την υπό κρίση αίτηση είναι ασύνδετες με τις θεραπείες που καθώς ήδη έχει αναφερθεί νομιμοποιούνται να επιζητούν με την αγωγή τους. Οι λόγοι για τους οποίους έκρινα ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, στο βαθμό που με αυτή οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και την έκδοση σχετικού απαγορευτικού διατάγματος έχουν ήδη αναφερθεί και δεν προτίθεμαι να τους επαναλάβω. Το συμφέρον των εναγόντων συναφώς με αυτές είναι έννομο, προσωπικό, άμεσο, ενεστώς και συγκεκριμένο, επομένως, δεδομένου ότι αυτό, όπως είναι οι θέση τους έχει προσβληθεί νομιμοποιούνται στην καταχώρηση της αγωγής που έχουν καταχωρήσει εναντίον των εναγόμενων. Επιμένω ότι η υπό κρίση αίτηση προσλαμβάνει τη μορφή λαϊκής αγωγής, επειδή, πολύ απλά, οι ενάγοντες που με αυτή ζητούν την έκδοση διατάγματος, πρώτο, που να διατάσσει τους εναγόμενους να αναστείλουν οποιαδήποτε εργασία επέκτασης του κοιμητηρίου της κοινότητας Παλώδιας που βρίσκεται επί των ακινήτων τους, το οποίο συνορεύει με το δικό τους ακίνητο και δεύτερο, που να τους απαγορεύει να προβαίνουν στην ταφή νεκρών εκτός του περιφραγμένου χώρου του υφιστάμενου κοιμητηρίου, προκειμένου να με πείσουν ότι σε περίπτωση μη έκδοσης των εν λόγω διαταγμάτων, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, προβάλλουν λόγους που δε φαίνεται να συνδέονται με την προοπτική επιτυχίας της αγωγής τους και τις δυσκολίες που θα συναντήσουν προκειμένου να αποκατασταθούν στα δικαιώματά τους, ως αποτέλεσμα ενδεχόμενης επιτυχίας της αγωγής τους. Με άλλα λόγια, το δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο που επικαλούνται, δεν αφορά ειδικά τους ίδιους, αλλά, γενικά το κοινό. Ότι περί αυτού πρόκειται αποδεικνύεται από το απόσπασμα που ακολουθεί από την παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης του ενόρκως δηλούντα γι' αυτούς: «.εις την περίπτωση που οι Εναγόμενοι συνεχίσουν την υλοποίηση της επεκτάσεως του κοιμητηρίου και ταφής νεκρών εκτός κοιμητηρίου ως αναφέρω ανωτέρω κατά παράβαση της ισχύουσας νομοθεσίας θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο που πιθανό να χρειαστεί η έκδοση διαταγμάτων εκταφής των νεκρών των οποίων η ταφή γίνεται εκτός κοιμητηρίου και με την περαιτέρω μεταξύ ταλαιπωρία των οικείων τους». Για να καταλήξω με τη συγκεκριμένη προϋπόθεση, εάν οι ενάγοντες ήθελαν να ελπίζουν βάσιμα στην έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος, εκκρεμούσης της αγωγής τους, εκείνο που θα μπορούσαν να επιδιώξουν, ήταν την έκδοση διατάγματος που ν' απαγορεύει στους εναγόμενους να επεμβαίνουν καθοιονδήποτε τρόπο παράνομα στο ακίνητό τους, παραθέτοντας ταυτόχρονα και τους λόγους για τους οποίους σε περίπτωση μη έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος, θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στους ίδιους. Με όλο το σεβασμό προς τους ενάγοντες, θεωρώ ότι οι λόγοι που επικαλούνται προκειμένου να με πείσουν για την αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, πόρρω απέχουν από το να μπορεί να λεχθεί ότι ικανοποιούν την τρίτη ουσιαστική προϋπόθεση για σκοπούς έκδοσης προσωρινού διατάγματος που είναι η πιθανότητα να υποστούν σε περίπτωση μη έκδοσής του, ανεπανόρθωτη ζημιά. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των εναγόμενων και σε βάρος των εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο