Vern Aarflot κ.α. ν. Άντρης Γαζή, Αρ. Αγωγής: 3432/10, 12/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A253 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 3432/10 Μεταξύ: Vern Aarflot, από Νορβηγία και τώρα στην Υεμένη Lena Goreva, από Ρωσία και τώρα στην Υεμένη Εναγόντων και Άντρης Γαζή, από την Λεμεσό Εναγομένης Ημερομηνία: 12.9.13 Εμφανίσεις: Για την Εναγόμενη / Αιτήτρια: κ. Χρ. Παύλου Για τους Ενάγοντες / Καθ' ων η αίτηση: κ. Σ. Πούγιουρος -------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση ημερομηνίας 8.2.13 η Εναγόμενη / Αιτήτρια εξαιτείται (α) διατάγματος του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Ενάγοντες / Καθ' ων η αίτηση να «παράσχουν χρηματική ασφάλεια για τα έξοδα της Εναγόμενης για ποσό Ευρώ 2.716,50 ή για οποιοδήποτε άλλο ποσό που το Δικαστήριο θα θεωρήσει ορθό και δίκαιο να καθορίσει» καθώς και (β) διάταγμα του Δικαστηρίου που να «αναστέλλει τις διαδικασίες στην αγωγή μέχρι που να δοθεί η πιο πάνω ασφάλεια για τα έξοδα και σε περίπτωση που δεν δοθεί η τέτοια ασφάλεια μέσα στον χρόνο που θα καθορίσει το Δικαστήριο, τότε η αγωγή να απορρίπτεται άμεσα και χωρίς οποιοδήποτε άλλο διάβημα προς το Δικαστήριο από πλευράς της Εναγόμενης - Αιτήτριας, με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση». Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στην Δ.60, θθ. 1-5 και Δ.48, θθ.1-4 και 9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες και την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από ένορκο δήλωση της Αιτήτριας. Η υπό κρίση αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγόντων / Καθ' ων η αίτηση. Με Ειδοποίηση Ένστασης στην οποία εκτίθενται δύο λόγοι ένστασης οι Καθ' ων η αίτηση ενίσταται στην έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση της Κούλας Αντωνίου, δικηγορικής υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση, δεόντως εξουσιοδοτημένης να προβεί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση αναφέρονται τα ακόλουθα. Ενώ στον τίτλο του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος φαίνεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι κάτοικοι Υεμένης, στον τίτλο που αναγράφεται στην Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση που καταχωρήθηκε εκ μέρους τους στις 19.12.12 αναγράφεται ότι αυτοί είναι κάτοικοι Ύψωνα. Η Αιτήτρια δεν γνωρίζει αν οι Καθ' ων η αίτηση επέστρεψαν στην Κύπρο και αν εγκαταστάθηκαν στον Ύψωνα. Αυτό, όμως, που γνωρίζει είναι ότι και αν ακόμα οι Καθ' ων η αίτηση επέστρεψαν στην Κύπρο η εδώ διαμονή τους είναι προσωρινή καθότι η μόνιμη κατοικία τους, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, βρίσκεται στο εξωτερικό σε χώρες μη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μπορούν να εγκαταλείψουν την Κύπρο ανά πάσα στιγμή. Εξ' όσων δε έλαβε συμβουλή από τους δικηγόρους της οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν δικαίωμα να αλλάξουν τον τίτλο της αγωγής χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Εξ' όσων η Αιτήτρια γνωρίζει και πιστεύει οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν ούτε και απέκτησαν οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο, σε περίπτωση δε που η αγωγή απορριφθεί από το Δικαστήριο η Αιτήτρια και/ή ο δικηγόρος της δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν από τους Καθ' ων η αίτηση τα έξοδα που η Αιτήτρια θα υποστεί στην αγωγή. Τέλος, η ενόρκως δηλούσα επισυνάπτει στην ένορκό της δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ως Τεκμήριο 1 προσχέδιο καταλόγου εξόδων που υπολογίσθηκαν από τον δικηγόρο της για τα έξοδα της αγωγής, τόσο εκείνα που έχουν ήδη δημιουργηθεί όσο και εκείνα που αναμένεται ότι θα προκύψουν μελλοντικά για να εκδικασθεί και ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία λαμβανομένης υπόψη και της υπό κρίση αίτησης. Τα έξοδα υπολογίσθηκαν στο ποσό των Ευρώ 2.716,50 σεντ και στην κλίμακα Ευρώ 2.000 - Ευρώ 10.
- Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: οι Καθ' ων η αίτηση διαμένουν μόνιμα σε χώρα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, επομένως, εξαιρούνται από την υποχρέωση καταβολής ασφάλειας εξόδων το υπολογισθέν ποσό είναι υπερβολικό. Στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Εξ' όσων η ενόρκως δηλούσα πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση αλλά και όπως γνωρίζει από διάφορες ηλεκτρονικές επικοινωνίες (e- mail) μεταξύ του Ενάγοντα 1 / Καθ' ου η αίτηση 1, από τώρα και στο εξής «ο Καθ' ου η αίτηση 1», και του δικηγόρου του οι Καθ' ων η αίτηση είναι αντρόγυνο. Τέλεσαν τον γάμο τους στην Κύπρο και ζουν μόνιμα στην Ισπανία εδώ και κάποιους μήνες. Η διαμονή των Καθ' ων η αίτηση στην Ισπανία είναι μόνιμη και όχι προσωρινή, εξ' ου και η προσπάθεια τους να εγγράψουν τον γάμο τους στην Ισπανία ώστε να δικαιούται η Ενάγουσα 2 / Καθ' ης η αίτηση 2, από τώρα και στο εξής «η Καθ' ης η αίτηση 2», ούσα πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, να διαμένει στην Ισπανία ως σύζυγος Ευρωπαίου πολίτη αφού ο Καθ' ου η αίτηση 1 είναι Νορβηγός. Οι Καθ' ων η αίτηση εξακολουθούν να διαμένουν μέχρι σήμερα στην Ισπανία χωρίς να έχουν πρόθεση να μεταβούν εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο απώτερο μέλλον. Η Ισπανία είναι χώρα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εξ' όσων την έχει συμβουλεύσει ο δικηγόρος των Καθ' ων η αίτηση για τον πιο πάνω λόγο οι τελευταίοι δεν είναι υπόχρεοι να καταβάλουν ασφάλεια εξόδων. Κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής οι Καθ' ων η αίτηση διέμεναν στην Υεμένη, γι' αυτό και στον τίτλο της αγωγής αναφέρεται η Υεμένη. Σήμερα, όμως, διαμένουν μόνιμα στην Ισπανία. Αυτό δε που έχει σημασία δεν είναι ο τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής, αλλά ο τόπος διαμονής τους κατά τον χρόνο εκδίκασης της υπό κρίση αίτησης. Από παραδρομή αναγράφηκε στον τίτλο της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση ως τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση ο Ύψωνας. Εξ' ου και στην αίτηση για ορισμό δικασίμου αναγράφηκε ο τίτλος όπως αυτός φαίνεται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο. Εν πάση περιπτώσει οι Καθ' ων η αίτηση δεν διαμένουν στην Κύπρο. Επίσης, ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι Καθ' ων η αίτηση διέμεναν στην Υεμένη είναι γιατί εκεί εργαζόταν ο Καθ' ου η αίτηση 1, η απασχόληση του οποίου έχει προ πολλού τερματισθεί και δεν προτίθεται να επιστρέψει στην εν λόγω χώρα. Οι Καθ' ων η αίτηση διαμένουν μόνιμα σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν την Ισπανία και δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τέλος, τα αξιώμενα έξοδα για σκοπούς ασφάλειας και τα οποία υπερβαίνουν το αξιώμενο με την αγωγή ποσό είναι υπερβολικά. Στην ένορκο δήλωση της Κούλας Αντωνίου επισυνάπτονται τα ακόλουθα έγγραφα ως τεκμήρια: μετάφραση στα Αγγλικά πιστοποιητικού γάμου των Καθ' ων η αίτηση εκδοθέντος από τον Δήμο Λύσης - Τεκμήριο 1 ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ του Καθ' ου η αίτηση 1 και του δικηγόρου του αναφορικά με το θέμα της εγγραφής του γάμου των Καθ' ων η αίτηση στην Ισπανία - Τεκμήριο 2 Ισπανική ταυτότητα του Καθ' ου η αίτηση 1 στα Ισπανικά - Τεκμήριο 3 - και μετάφραση της στα Ελληνικά - Τεκμήριο
- Με το πιο πάνω έγγραφο βεβαιούται ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 είναι εγγεγραμμένος πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κάτοικος Ισπανίας από τις 25.1.13 λογαριασμός ηλεκτρικού ρεύματος ημερομηνίας 21.12.12 στο όνομα του Καθ' ου η αίτηση 1 στα Ισπανικά - Τεκμήριο 5 - και μετάφραση της στα Ελληνικά - Τεκμήριο 6 - για την περίοδο από 21.11.12 έως 20.12.
- Στο εν λόγω τεκμήριο φαίνεται η διεύθυνση του Καθ' ου η αίτηση 1 στην Ισπανία πιστοποιητικό από την Ισπανική Αστυνομία ημερομηνίας 16.1.12 στα Ισπανικά - Τεκμήριο 7 - και μετάφραση του στα Ελληνικά - Τεκμήριο 8 - με το οποίο βεβαιούται ότι η Καθ' ης η αίτηση 2 είναι κάτοχος ταυτότητας αλλοδαπού εκδοθείσα από το Κεντρικό Αρχείο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Για Αλλοδαπούς και πιστοποιητικό του Δημαρχείου του Mijas (Μαλάγα) στα Ισπανικά - Τεκμήριο 9 - και μετάφραση του στα Ελληνικά - Τεκμήριο 10 - υποβολής αίτησης από την Καθ' ης η αίτηση 2 για εγγραφή της στο Δημοτικό Μητρώο του Mijas (Malaga). Σημειώνεται ότι οι μεταφράσεις των Τεκμηρίων 3, 5, 7 και 9 από τα Ισπανικά στα Ελληνικά έγιναν από τον Χριστόφορο Νικολάου, γνώστη της Ελληνικής και της Ισπανικής γλώσσας, ο οποίος προέβη σε σχετική ένορκο δήλωση ημερομηνίας 8.4.
- Η πιστή, όπως ο κύριος Νικολάου στην πιο πάνω ένορκη δήλωσή του ισχυρίζεται, μετάφραση στην οποία προέβη των πιο πάνω αναφερομένων εγγράφων δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Αιτήτριας. Κρίνω σκόπιμο να σχολιάσω ευθύς εξ' αρχής τους ισχυρισμούς της κυρίας Αντωνίου οι οποίοι εκτίθενται στην παράγραφο 10(α) της ένορκής της δήλωσης. Στην εν λόγω υποπαράγραφο προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 είναι υπήκοος Νορβηγίας χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Καθ' ης η αίτηση 2 σύζυγος υπήκοου χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η Νορβηγία δεν είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, επομένως, ο Καθ' ου η αίτηση 1 δεν είναι υπήκοος χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον λόγο ότι είναι υπήκοος Νορβηγίας. Είναι, όμως, υπήκοος χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφού, όπως από τα Τεκμήρια 3 και 4 που επισυνάπτονται στην ένορκο δήλωση της κυρίας Αντωνίου προκύπτει, αυτός είναι κάτοχος Ισπανικής ταυτότητας με την οποία πιστοποιείται ότι είναι εγγεγραμμένος πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κάτοικος Ισπανίας από τις 25.1.
- Ακολουθεί ότι και η Καθ' ης η αίτηση 2 είναι σύζυγος υπήκοου χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ακρόαση διεξήχθη στη βάση της αίτησης και της ένστασης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν την θέση του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει εγγυοδοσία σε σχέση με τα έξοδα της δίκης ρυθμίζεται από την Δ.60, θ.1 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας επί του οποίου βασίζεται και η υπό κρίση αίτηση. Ο εν λόγω θεσμός προνοεί ως ακολούθως: «Ο Ενάγων (και σε σχέση με ανταπαίτηση, η οποία δεν έχει απλώς την φύση συμψηφισμού, ο Εναγόμενος) ο οποίος διαμένει συνήθως εκτός Κύπρου ή Κράτους - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα παρόλο που μπορεί να διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ... ». Ο θεσμός 1 της Διάταξης 60 είναι ταυτόσημος, με εξαίρεση, βεβαίως, της πρόνοιας για σύνηθη διαμονή σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τον Αγγλικό θεσμό 6Α της Δ.65 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών και προσομοιάζει με τον Κανονισμό 185 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δικαιοδοσία Ναυτοδικείου). Έτσι, τόσο οι Αγγλικές αποφάσεις επί του θέματος όσο και οι αποφάσεις του δικού μας Ναυτοδικείου είναι βοηθητικές στην ανάλυση των σχετικών αρχών. Το γεγονός και μόνο ότι ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού δεν δικαιολογεί αυτόματα την έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων. Το θέμα ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου όπως υποδηλώνει ο όρος «may» (δύναται) που απαντάται στον θεσμό 1 της Διάταξης 60, η οποία ασκείται δικαστικά (Βλ. Abdula Ahmad Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 ΑΑΔ 434 Union De Cooperatives Agricoles de Cereales de Semences v. Apak Agro Industries Ltd και άλλοι (Αρ. 2)
(1992)1 ΑΑΔ 1170 και Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, σελίδες 384-385). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων είναι ευρύτατη, γιατί οι θεσμοί δεν καθορίζουν τα κριτήρια για την άσκησή της. Αξιοσημείωτη επί του προκειμένου είναι η ανάπτυξη του θέματος από τον Λόρδο Wright στην Evans v. Bartlam
(1934)2 All E R 646, 655: «I see no reason to interfere with the judge´s order. The respondent´s counsel in my judgment has entirely failed to satisfy the onus of showing that the judge was wrong. Order 27, r.15, gives a discretion untramelled in terms: it does not even require an affidavit as a condition and the discretion may be exercised on any proper material, though in practice an affidavit is generally required. To quote again from Bowen L.J. in Gardner v. Jay
(1885)29 Ch. C. 50 at 58: "When a tribunal is invested by Act of Parliament or by rules with a discretion, without any indication in the Act or rules of the grounds upon which the discretion is to be exercised, it is a mistake to lay down any rules with a view of indicating the particular grooves in which the discretion should run, for if the Act or the rules did not fetter the discretion of the judge why should the court do so?". Similarly it has been held by the Court of Appeal in Hope v. Great Western Railway Co.
(1937)1 All E.R. 625, that the discretion to grant or refuse a jury in King´s Bench cases is in truth, as it is in terms, unfettered. It is, however, often convenient in practice to lay down, not rules of law, but some general indications, to help the court in exercising the discretion, though in matters of discretion no one case can be an authority for another. As Kay, L.J., said in Jenkins v. Bushby
(1981)1 Ch. 484 at 495, "the court cannot be bound by a previous decision, to exercise its discretion in a particular way, because that would be in effect putting an end to the discretion". A discretion necessarily involves a latitude of individual choice according to the particular circumstances, and differs from a case where the decision follows ex debito justitiae once the facts are ascertained». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Δεν βλέπω κανένα λόγο να επέμβω στο διάταγμα του Δικαστή. Ο συνήγορος του εφεσίβλητου κατά την κρίση μου έχει εντελώς αποτύχει να αποδείξει, ότι ο Δικαστής έσφαλε. Η Διάταξη 27, θεσμός 15 παρέχει απεριόριστη διακριτική εξουσία. Δεν απαιτείται καν ένορκος δήλωση ως προϋπόθεση και η διακριτική εξουσία (του Δικαστηρίου) δύναται να ασκηθεί στην βάση οιουδήποτε κατάλληλου υλικού, παρόλο που στην πρακτική απαιτείται, γενικά, ένορκος δήλωση. Παραθέτοντας για άλλη μια φορά τα λόγια του Bowen L.J. στην Gardner v. Jay
(1885)29 Ch. C. 50 at 58: "Όταν παρέχεται σε δικαστήριο διακριτική εξουσία από νόμο της Βουλής ή από κανονισμούς χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη στον νόμο ή τους κανονισμούς των αρχών επί των οποίων η εξουσία (αυτή) ασκείται είναι σφάλμα να δημιουργούνται κανόνες που να υποδεικνύουν συγκεκριμένα στεγανά εντός των οποίων θα πρέπει να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια (του Δικαστηρίου) καθότι αν ο νόμος ή οι κανονισμοί δεν περιορίζουν την εξουσία (του Δικαστηρίου) γιατί να κάνει κάτι τέτοιο το Δικαστήριο;". Ομοίως, έχει αποφασισθεί από το Εφετείο στην Hope v. Great Western Railway Co.
(1937)1 All E.R. 625, ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αρνηθεί ή να διατάξει ασφάλεια σε υποθέσεις του King´s Bench είναι, στ' αλήθεια, απεριόριστη. Είναι, όμως, συχνά βολικό στην πρακτική να παρατίθενται, όχι κανόνες δικαίου, αλλά κάποιες γενικές κατευθυντήριες γραμμές προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου, παρόλο που στις περιπτώσεις άσκησης της διακριτικής εξουσίας (του Δικαστηρίου) καμία υπόθεση δεν μπορεί να αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο για την άλλη. Όπως είπε ο Kay, L.J. στην Jenkins v. Bushby
(1981)1 Ch. 484 at 495 "το Δικαστήριο δεν μπορεί να δεσμευτεί από προηγούμενη απόφαση στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, διότι κάτι τέτοιο θα έθετε τέρμα στην εξουσία του". Η άσκηση της διακριτικής εξουσίας προϋποθέτει απαραίτητα ευρύτητα ατομικής επιλογής στην βάση των ιδιαίτερων περιστατικών και διαφέρει από μια υπόθεση όπου η απόφαση ακολουθεί με την διακρίβωση των γεγονότων ως εκ δικαιώματος». Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει σε ακόμη δύο Αγγλικές αποφάσεις. Στην υπόθεση Kohn v. Rinson & Stafford Ltd
(1947)2 All E R 839 ο Δικαστής Denning με την λιτότητα και πυκνότητα του λόγου που τον χαρακτηρίζει ανέφερε σχετικά: «The law on the matter is plain, that it is in the discretion of the court to order security for costs, but it does so as a matter of course when a plaintiff is out of the jurisdiction and there are no assets of the plaintiff which can be reached within the jurisdiction, the reason being that if a judgment is thereafter obtained by the defendant against the plaintiff for costs such an order cannot be enforced by the direct process of the English court». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Το δίκαιο επί του ζητήματος είναι απλό. Επαφίεται στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει ασφάλεια εξόδων, αλλά κατά την σύνηθη πορεία διατάσσεται ασφάλεια όταν ο ενάγων είναι εκτός δικαιοδοσίας και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία εντός της δικαιοδοσίας. Ο λόγος είναι γιατί αν αργότερα εξασφαλισθεί από τον εναγόμενο εναντίον του ενάγοντα απόφαση για έξοδα μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να εκτελεσθεί με την απευθείας διαδικασία του αγγλικού δικαστηρίου». Είναι, επίσης, αξιοπρόσεχτη η αντιμετώπιση στην πολύ μεταγενέστερη υπόθεση Porzelack (KG) v. Porzelack (U.K.) Ltd
(1987)1 All E R 1074 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα (στην σελίδα 1077): « . it seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Μου φαίνεται, ότι έχω μια εντελώς ευρεία διακριτική εξουσία να αρνηθώ ή να διατάξω ασφάλεια εξόδων λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών της υπόθεσης. Όμως, είναι ξεκάθαρο από την νομολογία, ότι αν οι άλλοι παράγοντες ισοζυγίζονται είναι συνήθως δίκαιο όπως η διακριτική εξουσία (του Δικαστηρίου) ασκείται με την έκδοση διαταγής για ασφάλεια εξόδων εναντίον ενός ενάγοντα εκτός δικαιοδοσίας. Το ερώτημα είναι ποιο είναι το δίκαιο σύμφωνα με τα περιστατικά της υπόθεσης». Ο σκοπός της παροχής ασφάλειας εξόδων και η φύση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνοψίσθηκαν ως ακολούθως από τον τότε Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στυλιανίδη στην υπόθεση Standard Fruit Co (Bermuda) Ltd v. Gold Seal Ship Co Ltd
(1993)1 ΑΑΔ 121: «Η πρόνοια για ασφάλεια εξόδων σκοπό έχει να διασφαλίσει στον εναγόμενο την είσπραξη των εξόδων που θα δοθούν υπέρ του, στις περιπτώσεις που ο Ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο. Διασφαλίζεται, έτσι, η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης για έξοδα - τα έξοδα του εναγομένου εναντίον του ενάγοντος, ή του ενάγοντος εναντίον ανταπαιτητή, αναλόγως της περίπτωσης. Η εξουσία που απονέμεται στο Δικαστήριο με τον Κανονισμό αυτό δεν είναι δέσμια, αλλά διακριτικής φύσεως. Η διακριτική αυτή εξουσία ασκείται από το Δικαστήριο δικαστικά, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Είναι γεγονός ότι στο παρελθόν η συνήθης πρακτική ήταν να εκδίδεται διαταγή ασφάλειας εξόδων όταν ο ενάγων ήταν κάτοικος εξωτερικού. Η άκαμπτος αυτή πρακτική, όμως, δεν είναι σύμφωνη ούτε με το γράμμα, ούτε με το πνεύμα του Κανονισμού . Όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο, το Δικαστήριο αποκλίνει στην έκδοση του διατάγματος, εκτός εάν τα περιστατικά της υπόθεσης υποστηρίζουν ότι είναι δίκαιο να μην εκδοθεί τέτοιο διάταγμα.». Στην υπόθεση Hesham Enterprises v. The Ship «Rami»
(1978)1 CLR 195 ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως ήταν τότε, κ. Τριανταφυλλίδης υιοθετώντας την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Aeronave SPA v. Westland Charters Ltd
(1971)3 All E R 531 ανέφερε τα ακόλουθα: «.although it is not an inflexible rule that, but a matter of discretion whether, a foreign plaintiff should be ordered to provide security for costs, it is the usual practice to order so if the justice of the case demands it». Σε ελεύθερη μετάφραση: «. παρόλο που δεν είναι άκαμπτος ο κανόνας αλλά επαφίεται στην διακριτική εξουσία (του Δικαστηρίου) αν ένας αλλοδαπός ενάγων θα πρέπει να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια εξόδων η σύνηθης πρακτική είναι να διατάσσεται ασφάλεια εξόδων αν το δίκαιο της υπόθεσης το απαιτεί». Τέλος, στην υπόθεση Sally Line Ltd v. Greenmar Navigation Ltd
(1993)1 ΑΑΔ 633 ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Πογιατζής, αφού ανασκόπησε την νομολογία συνόψισε όλα τα δεδομένα ως ακολούθως στις σελίδες 637-638: «Από την μελέτη των πιο πάνω αυθεντιών προκύπτει το συμπέρασμα ότι αν και ο άκαμπτος κανόνας όπως διατυπώθηκε από τον Άγγλο Δικαστή Lopes το 1894 στην υπόθεση Crozat v. Brogden
(1894)2 Q.B. 30, σύμφωνα με τον οποίο ο εναγόμενος δικαιούται σε ασφάλεια των εξόδων του οποτεδήποτε ενάγεται από αλλοδαπό ενάγοντα, έπαυσε να εφαρμόζεται, το Δικαστήριο συνήθως αποκλίνει υπέρ της έκδοσης διαταγής για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του εναγομένου αν ο ενάγων είναι αλλοδαπός και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο δυνάμενα να εκποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων του εναγομένου, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής. Είναι, εντούτοις, πολύ καθαρό ότι η έκδοση της αιτούμενης διαταγής είναι πάντοτε προϊόν άσκησης διακριτικής και όχι δέσμιας εξουσίας από το Δικαστήριο». Όπως εξάγεται τόσο από το λεκτικό του θεσμού 1 της Διαταγής 60 όσο και από την Νομολογία, που πιο πάνω παρατέθηκε, η διακρίβωση του θέματος της συνήθους διαμονής του ενάγοντα είναι το θεμέλιο και η βασική προκείμενη ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να ασκήσει δικαιοδοσία στην βάση της Διάταξης αυτής. Ο λόγος που, προδήλως, γίνεται αναφορά από την Αιτήτρια στην Κύπρο στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι γιατί στον τίτλο της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση των Καθ' ων η αίτηση αναγράφεται ότι αυτοί είναι κάτοικοι Ύψωνα. Με την ένορκο δήλωση, όμως, που συνοδεύει την ένσταση κατέστη σαφές από την ομνύσασα ότι το χωριό Ύψωνας εκ παραδρομής αναγράφηκε στον τίτλο της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση των Καθ' ων η αίτηση και ότι ο ορθός τίτλος είναι αυτός που αναγράφεται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, ο οποίος αναγράφεται και στην αίτηση για ορισμό δικασίμου που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση σε μεταγενέστερο στάδιο και, συγκεκριμένα, στις 3.11.12 όπως από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει. Σύμφωνα με το Αγγλικό Σύγγραμμα Annual Practice 1958, σελ. 1885 δεν αρκεί ο εναγόμενος να καταδείξει ότι ο ενάγων είναι πρόσωπο που δεν διαμένει συνήθως στην χώρα όπου κινήθηκε η αγωγή ή, κατ' επέκταση, σε χώρα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οφείλει να καταδείξει ότι ο ενάγων διαμένει σε χώρα εκτός δικαιοδοσίας ή, κατ' επέκταση, σε χώρα που δεν είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ανωτέρω είδαμε, είναι η θέση της Αιτήτριας ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την μόνιμη τους κατοικία σε χώρες μη κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ποια, όμως, χώρα εν' όψει και του ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι αντρόγυνο δεν διευκρινίζεται στην ένορκο δήλωση της Αιτήτριας. Όπως από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ευκρινώς προκύπτει, η επίκληση του πιο πάνω ισχυρισμού της Αιτήτριας έχει την προέλευσή της στον τίτλο της αγωγής όπου και αναφέρεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 είναι από την Νορβηγία και η Καθ' ης η αίτηση 2 από την Ρωσία πλην όμως και οι δύο είναι κάτοικοι Υεμένης. Στον τίτλο της αγωγής αναφέρονται, δηλαδή, τρεις διαφορετικές χώρες. Η Ρωσία, η Νορβηγία και η Υεμένη. Ποια, όμως, είναι η χώρα της σύνηθους διαμονής των Καθ' ων η αίτηση δεν διασαφηνίζεται με την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Το ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι παντρεμένοι δεν αμφισβητείται από την πλευρά της Αιτήτριας. Συναφώς δεν ζητήθηκε η άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση συμπληρωματικής ενορκης δήλωσης για σκοπούς προσκόμισης μαρτυρίας που να καταδεικνύει το αντίθετο. Προκύπτει, δηλαδή, από τα πιο πάνω ότι το έρεισμα για την υπό κρίση αίτηση είναι ένας γενικόλογος ισχυρισμός ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την μόνιμη τους κατοικία σε χώρες μη κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηριζόμενος και μόνο στον τίτλο της αγωγής, όπως ευκρινώς προκύπτει από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, και χωρίς να διασαφηνίζεται σε ποια χώρα αυτοί έχουν την μόνιμή τους κατοικία ή την συνήθη τους διαμονή, πράγμα που σύμφωνα με το σύγγραμμα Annual Practice 1958, που πιο πάνω μνημονεύεται, και την Νομολογία που πιο κάτω παρατίθεται είναι επιλήψιμο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με την εισήγηση που γίνεται με την αγόρευση του κύριου Παύλου δεν είναι η θέση της Αιτήτριας ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν έχουν σύνηθη διαμονή σε μια συγκεκριμένη χώρα. Θέση της Αιτήτριας όπως αυτή προβάλλεται μέσα από την ένορκό της δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν σύνηθη διαμονή σε χώρες μη κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αφ' η στιγμής αυτή είναι η θέση της Αιτήτριας όφειλε η Αιτήτρια σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα και την Νομολογία που πιο κάτω παρατίθεται να υποδείξει σε ποια χώρα ή χώρες οι Καθ' ων η αίτηση έχουν τον τόπο της σύνηθους διαμονής τους. Αν και δεν μπορώ να αντιληφθώ πως θα μπορούσαν οι Καθ' ων η αίτηση να έχουν την σύνηθη διαμονή τους σε περισσότερες από μια χώρες αφ' ης στιγμής είναι αντρόγυνο. Δεν είναι αρκετό για την Αιτήτρια να ισχυρίζεται ότι η χώρα της συνήθους διαμονής των Καθ' ων η αίτηση είναι ούτε λίγο ούτε πολύ μια από τις τρεις πιο πάνω χώρες χωρίς να καθορίζει ποια ή και οι τρεις μαζί, χώρια που το τελευταίο δεν κρίνεται και λογικό. Δεν μου διαφεύγει, επίσης, ότι καμία από τις τρεις πιο πάνω χώρες δεν είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορεί, όμως, το Δικαστήριο γενικά και αόριστα να θεωρήσει ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την συνήθη διαμονή τους σε κάποια από αυτές αφ' ης στιγμής η Αιτήτρια σε κανένα τέτοιο ισχυρισμό δεν κατέφυγε και αφ' ης στιγμής οι Καθ' ων η αίτηση μπορεί και να μην έχουν σήμερα ή πλέον την συνήθη διαμονή τους σε κάποια από τις τρεις πιο πάνω χώρες. Είναι, επίσης, σημαντικό να λεχθεί ότι η Αιτήτρια δεν αμφισβητεί την θέση της πλευράς των Καθ' ων η αίτηση, όπως αυτή προβάλλεται με την ένσταση, ότι οι τελευταίοι σήμερα διαμένουν στην Ισπανία που είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επί του ζητήματος τούτου καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την Αιτήτρια που να καταδεικνύει το αντίθετο, αφού καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε εκ μέρους της Αιτήτριας με την οποία να ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ότι οι Καθ' ων η αίτηση σήμερα διαμένουν στην Ισπανία είναι παραδεκτό από την πλευρά της Αιτήτριας προκύπτει ευκρινώς και μέσα από την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας. Μέσω της οποίας ο κύριος Παύλου προώθησε την θέση ότι η διαμονή των Καθ' ων η αίτηση στην Ισπανία δεν είναι μόνιμη και ότι τα όσα έγγραφα η κυρία Αντωνίου επισύναψε στην ένορκό της δήλωση δεν καταδεικνύουν ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν πρόθεση να μείνουν μόνιμα στην Ισπανία ως η κυρία Αντωνίου ισχυρίσθηκε. Συμφωνώ με την θέση του κύριου Παύλου ότι τα όσα η κυρία Αντωνίου ανέφερε στην ένορκό της δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση αναφορικά με την πρόθεση των Καθ' ων η αίτηση να μείνουν μόνιμα στην Ισπανία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Αν αυτό είναι ό,τι κατά την εκτίμηση της κυρίας Αντωνίου απορρέει από τα τεκμήρια που αυτή επισύναψε στην ένορκό της δήλωση, φρονώ πως από τα εν λόγω τεκμήρια κάτι τέτοιο δεν δύναται να συναχθεί και, μάλιστα, με ασφάλεια. Το ότι οι Καθ' ων η αίτηση σήμερα διαμένουν στην Ισπανία, το ότι κατέβαλαν προσπάθειες να εγγράψουν τον γάμο τους στην Ισπανία, το ότι εκδόθηκε Ισπανική ταυτότητα στον Καθ' ου η αίτηση 1, το ότι η Καθ' ης η αίτηση 2 είναι κάτοχος ταυτότητας αλλοδαπού εκδοθείσα από το Κεντρικό Αρχείο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Για Αλλοδαπούς και το ότι αυτή υπέβαλε αίτηση για εγγραφή της στο Δημοτικό Μητρώο του Mijas (Malaga) δεν καταδεικνύουν ακόμα και σωρευτικά ιδωμένα απαραίτητα και δίχως άλλο ότι αυτοί έχουν πρόθεση να μείνουν μόνιμα στην Ισπανία. Επίσης, αν αυτό είναι μια πληροφόρηση την οποία η κυρία Αντωνίου έλαβε από τον δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση, στην βάση των νομολογηθέντων στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 ΑΑΔ 1453 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία αφού στην υπόθεση εκείνη τονίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ένορκη δήλωση η οποία βασίζεται σε πληροφορίες που παρέχονται από τον δικηγόρο του διαδίκου δεν συνιστά μαρτυρία (Βλ. In re Palmes [1901] W. Ν. 146 και The Annual Practice 1960, σελίδες 922 - 923). Το θέμα, όμως, δεν είναι τι δεν απέδειξαν οι Καθ' ων η αίτηση αλλά τι όφειλε να αποδείξει η Αιτήτρια και αν απέδειξε αυτό που όφειλε να αποδείξει. Αφ' ης στιγμής δεν αμφισβητείται από την πλευρά της Αιτήτριας ότι οι Καθ' ων η αίτηση διαμένουν στην Ισπανία, κάτι για το οποίο, θα πρέπει να πω, οι Καθ' ων η αίτηση παρουσίασαν επαρκή μαρτυρία, η οποία, όπως ευκρινώς προκύπτει από την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας, έπεισε και την ίδια την Αιτήτρια, η μόνη έννοια που θα είχε η υπό κρίση αίτηση είναι αν η Αιτήτρια αμφισβητούσε ότι η Ισπανία είναι ο τόπος της σύνηθους διαμονής των Καθ' ων η αίτηση. Μαρτυρία, όμως, προς την πιο πάνω κατεύθυνση δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Αιτήτριας, ούτε και επί του προκειμένου ζητήματος ζητήθηκε η αντεξέταση της κυρίας Αντωνίου και σαφώς το βάρος απόδειξης δεν ήταν στους ώμους των Καθ' ων η αίτηση να αποδείξουν ότι η Ισπανία είναι ο τόπος της σύνηθους διαμονής τους. Δεν μου διαφεύγουν τα όσα ο κύριος Παύλου με την αγόρευσή του υποστήριξε αναφορικά με τις μετακινήσεις των Καθ' ων η αίτηση και το όλο ιστορικό της πορείας τους, όπως ο ευπαίδευτος συνήγορος το αποκαλεί, όπως τούτο καταγράφεται μέσα από τις έγγραφες προτάσεις και τις ένορκες δηλώσεις. Όπως και τα όσα υπέδειξε ως επιλήψιμα για την υπό κρίση αίτηση και που ελλείπουν κατά την θέση του ως ισχυρισμοί από την ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει. Ο κύριος Παύλου υπέδειξε, ότι οι Καθ' ων η αίτηση διέμεναν, όπως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης, στην Κύπρο τουλάχιστον για το χρονικό διάστημα που σε αυτήν αναφέρεται, κάτι το οποίο είναι παραδεκτό με την Υπεράσπιση, ότι κατά τον χρόνο τέλεσης του γάμου τους στην Κύπρο δήλωσαν ότι είχαν την μόνιμη κατοικία τους στην Υεμένη και ότι αργότερα εγκατέλειψαν την Κύπρο όπως και την Υεμένη και εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία. Υπέδειξε, επίσης, ότι είναι άγνωστο πόσο διάστημα παρέμειναν στην Κύπρο, πότε έφυγαν από την Κύπρο και πού εγκαταστάθηκαν αφότου εγκατέλειψαν το διαμέρισμα της Αιτήτριας τον Μάιο του 2009. Είναι, επίσης, άγνωστο για πόσο καιρό παρέμειναν στην Κύπρο μετά την τέλεση του γάμου τους. Υπέδειξε, επίσης, με τον δεύτερο άξονα των υποδείξεών του ότι καμία αναφορά δεν γίνεται στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση για το πότε και γιατί οι Καθ' ων η αίτηση μετέβηκαν στην Ισπανία, τι ήταν αυτό που τους ώθησε να εγκαταλείψουν την Κύπρο ή την Υεμένη και να καταλήξουν στην Ισπανία, το είδος της εργασίας ή του επαγγέλματος που αυτοί ασκούν και που τους αναγκάζει να μετακινούνται σε διάφορες χώρες, για το αν κατά πόσο υπέγραψαν οποιαδήποτε σύμβαση εργασίας με νομικό ή φυσικό πρόσωπο για σκοπούς εργασίας στην Ισπανία για κάποια χρονική περίοδο, πράγμα, που σύμφωνα με τον κύριο Παύλου, θα έδινε μια ένδειξη για κάποιου είδους μονιμότητα. Ούτε και γίνεται, σύμφωνα με την αγόρευση του κύριου Παύλου, οποιαδήποτε αναφορά για το τι είναι εκείνο που συνδέει τους Καθ' ων η αίτηση με την Ισπανία και που να συνηγορεί με συμπέρασμα ότι αυτοί δεν έχουν πρόθεση να εγκαταλείψουν την Ισπανία και να αναχωρήσουν σε άγνωστη χώρα όπως έπραξαν και τις προηγούμενες φορές. Επικαλούμενος δε όλα τα πιο πάνω ο κύριος Παύλου κατά την αγόρευσή του εισηγήθηκε ότι η εγκατάσταση των Καθ' ων η αίτηση στην Ισπανία όπως και στις άλλες χώρες όπου αυτοί διέμεναν είναι προσωρινή και όχι μόνιμη. Αναφορικά με τις μετακινήσεις των Καθ' ων η αίτηση θα πρέπει να πω με όλο τον σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο της Αιτήτριας ότι δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι το υπό αυτού εισηγηθέν συμπέρασμα αναδύεται εκ του ασφαλούς από την πιο πάνω συμπεριφορά των Καθ' ων η αίτηση ακόμα και στην περίπτωση που δεν δεχόμουν, που δεν δέχομαι, ότι ο λόγος που οι Καθ' ων η αίτηση βρίσκονταν για κάποιο χρονικό διάστημα στην Υεμένη ήταν η επαγγελματική ενασχόληση του Καθ' ου η αίτηση 1 στην χώρα εκείνη. Ο λόγος δε που δεν δέχομαι τον ισχυρισμό αυτό της κυρίας Αντωνίου είναι γιατί κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα τεκμήρια που αυτή επισύναψε στην ένορκό της δήλωση, πράγμα που σημαίνει ότι την πιο πάνω πληροφόρηση άντλησε από τον δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση. Το ότι οι Καθ' ων η αίτηση ζούσαν στην Υεμένη, ακολούθως, βρέθηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα στην Κύπρο, την οποία και εγκατέλειψαν, και σήμερα ζουν στην Ισπανία δεν σημαίνει απαραίτητα και δίχως άλλο ότι δεν έχουν πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης στην Ισπανία ή ότι η Ισπανία δεν είναι πλέον ο συνήθης τόπος διαμονής τους. Ούτε και το ότι στο πιστοποιητικό του γάμου τους αναφέρεται η Υεμένη ως η χώρα στην οποία οι Καθ' ων η αίτηση δήλωσαν ότι τότε είχαν την μόνιμη κατοικία τους αποκλείει το ενδεχόμενο όπως αυτοί άλλαξαν στο μεταξύ τον τόπο της μόνιμης κατοικίας τους με αποτέλεσμα η Ισπανία να είναι σήμερα ο τόπος της σύνηθους διαμονής τους. Επομένως, τα όσα επικαλέσθηκε ο κύριος Παύλου στην αγόρευσή του ως στοιχεία από τα οποία το Δικαστήριο δύναται ή θα πρέπει να εξάξει το συμπέρασμα ότι η Ισπανία δεν είναι ο τόπος της σύνηθους διαμονής των Καθ' ων η αίτηση δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Όσον δε αφορά τον δεύτερο άξονα των εισηγήσεων του κύριου Παύλου θα πρέπει να παρατεθεί σε αντιδιαστολή ότι το βάρος δεν είναι στους ώμους των Καθ' ων η αίτηση να αποδείξουν ότι έχουν τον συνήθη τόπο διαμονής τους την Ισπανία, αλλά στους ώμους της Αιτήτριας να αποδείξει ότι η Ισπανία δεν είναι ο σύνηθης τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση. Επομένως, τα όσα ο κύριος Παύλου επικαλέσθηκε στην αγόρευσή του δεν βοηθούν τους Καθ' ων η αίτηση. Αφ' ης στιγμής δεν αμφισβητείται από την πλευρά της Αιτήτριας ότι οι Καθ' ων η αίτηση σήμερα διαμένουν στην Ισπανία το βάρος απόδειξης ήταν στην Αιτήτρια να αποδείξει ότι η Ισπανία δεν είναι η χώρα όπου οι Καθ' ων αίτηση έχουν την σύνηθη διαμονή τους και όχι στους Καθ' ων η αίτηση να αποδείξουν το αντίθετο. Δεν παραγνωρίζω ότι με την καταχώρηση της ένστασης το όλο θέμα πήρε άλλη τροπή. Καθότι τότε αποκαλύφθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση ότι αυτοί σήμερα διαμένουν στην Ισπανία. Αυτό, όμως, δεν καθιστά λιγότερο τρωτή την συμπεριφορά της Αιτήτριας. Καθότι από την ένορκό της δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση διεφάνη ότι αυτή δεν είχε καν θέση ως προς του πού έχουν την σύνηθη διαμονή τους οι Καθ' ων η αίτηση. Καταχώρησε δε την υπό κρίση αίτηση επικαλούμενη, όπως και ανωτέρω είδαμε, τον γενικόλογο ισχυρισμό ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την σύνηθη διαμονή τους εκτός της επικράτειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλην όμως χωρίς να υποστηρίζει σε ποια χώρα έχουν την συνήθη διαμονή τους, αφού, όπως από την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας ευκρινώς προκύπτει, ο πιο πάνω ισχυρισμός τους στηρίζεται στον τίτλο και μόνο της αγωγής και ο οποίος ένεκα τούτου και για τον λόγο αυτό στην ουσία δεν προβάλλεται ως θέση. Συν τοις άλλοις, αφ' ης στιγμής με την ένσταση αποκαλύφθηκε ότι οι Καθ' ων η αίτηση διαμένουν στην Ισπανία ήταν υποχρέωση της Αιτήτριας σύμφωνα με την Νομολογία αν αμφισβητούσε τον ισχυρισμό αυτό ή σε περίπτωση που δεν τον αμφισβητούσε πλην όμως αμφισβητούσε ότι η Ισπανία είναι η σύνηθης διαμονή των Καθ' ων η αίτηση να παρουσιάσει μαρτυρία προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Καμία, όμως, μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Αιτήτριας προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Ούτε και ζητήθηκε η αντεξέταση της κυρίας Αντωνίου με σκοπό την αμφισβήτηση του ισχυρισμού της ότι η Ισπανία είναι η χώρα όπου οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την σύνηθη διαμονή τους και την ανάδειξη μαρτυρίας που να συνηγορεί με το ότι η Ισπανία είναι προσωρινός τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση. Τα όσα δε επικαλέσθηκε στην αγόρευσή του ο κύριος Παύλου και που πιο πάνω αναφέρθηκαν συνηγορούν με αντιστροφή του βάρους απόδειξης και εναπόθεσης αυτού στους ώμους των Καθ' ων η αίτηση. Στην υπόθεση Κυριάκος Κυριάκου ν. Μιχάλη Μιχαήλ
(2007)1(Β) ΑΑΔ 933 τρεις απόπειρες του ενάγοντα / εφεσίβλητου να εκτελέσει την απόφαση που είχε εκδοθεί υπέρ του εκδίδοντας ειδοποίηση πτώχευσης είχαν αποδειχθεί ανεπιτυχείς, γιατί ο εναγόμενος / εφεσείων απουσίαζε στο εξωτερικό. Ο εφεσίβλητος καταχώρησε ενώπιον του Εφετείου αίτηση με την οποία αξίωνε την παροχή ασφάλειας για τα έξοδά του κατά την πρωτόδικη διαδικασία. Ο εναγόμενος / εφεσείων καταχώρησε ένσταση. Με την ένστασή του υποστήριζε ότι αν και ήταν μόνιμος κάτοικος Κύπρου είχε μεταβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εργασθεί προσωρινά. Ήταν η θέση του ότι η αίτηση έπρεπε να απορριφθεί γιατί ο εφεσίβλητος απέτυχε να αποδείξει ότι ο εφεσείων διέμενε εκτός συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την ένσταση αναφερόταν ότι σε επικοινωνία του εφεσείοντα με τους δικηγόρους του, ο τελευταίος ανέφερε ότι βρισκόταν στην Αγγλία με σκοπό να εργαστεί, αλλά χωρίς πρόθεση μόνιμης εκεί παραμονής. Υποστηρίκτηκε ότι επειδή ο εφεσείων ήταν μόνιμος κάτοικος Κύπρου ο εφεσίβλητος εμποδιζόταν να αξιώνει ασφάλεια εξόδων. Αλλά, ακόμα και αν ήθελε θεωρηθεί ότι ο εφεσείων είχε μεταβεί στην Αγγλία με πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης, τότε, πάλι, ο εφεσίβλητος εμποδιζόταν να αξιώνει ασφάλεια εξόδων, αφού το Ηνωμένο Βασιλείο είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, συνεπώς, ο εφεσείων εξακολουθούσε να διαμένει εντός των συνόρων της Ένωσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα στις σελίδες : «Το θέμα της συνήθους διαμονής του εφεσείοντα ήταν και το κύριο θέμα που μας απασχόλησε. Ο εφεσίβλητος δήλωσε ότι ο εφεσείων ζει στο εξωτερικό, ενώ είναι η θέση του εφεσείοντα ότι παρά τη μετάβασή του για εργασία στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν έχει πρόθεση να εγκατασταθεί εκεί μόνιμα. Η έννοια της συνήθους διαμονής αντιδιαστέλλεται προς την έκτακτη ή προσωρινή. Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Κόρακα ν. Γεωργίου κ.ά. (Αρ.2)
(2004)1 Α.Α.Δ. 1935, σε κάθε περίπτωση το εγχείρημα δεν εξαντλείται στην αναζήτηση οποιουδήποτε συγκεκριμένου στοιχείου, το οποίο αφ΄ εαυτού θα ήταν δυνατό να δώσει απάντηση. Αντίθετα, εκτείνεται στον συνυπολογισμό ποιοτικών χαρακτηριστικών ή δεδομένων και εν γένει στον τρόπο και τις συνήθειες της ζωής, που βεβαίως δεν είναι δυνατόν να προκαθοριστούν κατά τρόπο εξαντλητικό. Επιπλέον αναγνωρίζεται και η δυνατότητα τεκμαιρόμενης συνήθους διαμονής (constructive residence), στην περίπτωση προσωρινής απομάκρυνσης από ορισμένο τόπο για κάποιο σκοπό με πρόθεση την επάνοδο. Στην παρούσα υπόθεση το μόνο σίγουρο είναι ότι ο εφεσείων δεν βρίσκεται στην Κύπρο. Στην μεν ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι ο δικηγόρος του εφεσείοντα ισχυρίζεται ότι αυτός έχει μεταβεί στην Αγγλία, ενώ, στην ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε για λογαριασμό του εφεσείοντα αναφέρεται με αόριστο και γενικόλογο τρόπο ότι σε πρόσφατη επικοινωνία του με τους δικηγόρους του, τους πληροφόρησε ότι βρίσκεται στην Αγγλία, χωρίς πρόθεση μόνιμης εγκατάστασής του εκεί. Ο αιτητής σε μια αίτηση όπως η παρούσα, φέρει το βάρος να αποδείξει ότι ο καθ' ου η αίτηση διαμένει σε χώρα εκτός της δικαιοδοσίας. Δεν αρκεί απλώς να δείξει ότι δεν έχει τη συνήθη του διαμονή στην Κύπρο ή, πλέον, σε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε The Annual Practice 1958, σελ. 1885). Εδώ ο εφεσίβλητος έδειξε απλώς ότι ο εφεσείων διαμένει εκτός Κύπρου, υπονοώντας ότι δυνατόν να βρίσκεται, αυτό τον καιρό, στην Αγγλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι, εν πάση περιπτώσει, χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεπώς παραμονή του εφεσείοντα εκεί, δεν παρέχει το δικαίωμα στον εφεσίβλητο να αξιώσει ασφάλεια εξόδων. Ο εφεσίβλητος απέτυχε να υπονοήσει καν ότι ο εφεσείων βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας, παραλείποντας έτσι να αποσείσει από τους ώμους του το ανάλογο βάρος απόδειξης. Το ενώπιόν μας υλικό δείχνει ότι ο εφεσείων είναι μεν εκτός Κύπρου, αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Καμιά αναφορά δεν υπάρχει για διαμονή του σε οποιαδήποτε χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εν όψει των πιο πάνω, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και διά ταύτα απορρίπτεται, αλλά κάτω από τις περιστάσεις αποφασίσαμε να μην εκδώσουμε οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα». Στην υπόθεση Tarib Rashid v. Άλκης Παπόρη, Πολιτική Έφεση 198/12, ημερομηνίας 7.12.12 αίτηση για ασφάλεια εξόδων απερρίφθη από το Ανώτατο Δικαστήριο γιατί ο αιτητής όχι μόνο δεν απέδειξε αλλά ούτε καν ισχυρίσθηκε ότι ο καθ' ου η αίτηση είχε την σύνηθη διαμονή του εκτός Κύπρου ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα: «Αν ο εφεσίβλητος-αιτητής, αμφισβητεί τον τόπο διαμονής του εφεσείοντα, ο ίδιος έχει το βάρος απόδειξης του τόπου διαμονής του εφεσείοντα, εκτός Κύπρου και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης». Στην υπόθεση Abdula Ahmad Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 ΑΑΔ 434 λέχθηκε ότι: «Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας με την διαπίστωση ότι ο ενάγων έχει την σύνηθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του . Δικαστηρίου είναι κατ' εξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα από την Κύπρο) και η ισχύς της υπόθεσής του». Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση στερείται ερείσματος, αφού, πρώτο, η Ισπανία, στην οποία οι Καθ' ων η αίτηση διαμένουν, είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεύτερο, η πλευρά της Αιτήτριας απέτυχε να αποδείξει ότι η Ισπανία δεν είναι ο σύνηθης τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση και, τρίτο, η Αιτήτρια δεν υπέδειξε καν στην ένορκό της δήλωση ρητά και με θετικότητα ποιος είναι ο συνήθης τόπος διαμονής των Καθ' ων η αίτηση. Ακολουθεί ότι δεν έχει τεθεί το θεμέλιο για την διερεύνηση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Χωρίς να συντρέχει η πιο πάνω προϋπόθεση το Δικαστήριο δεν έχει την διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα για ασφάλεια εξόδων (Βλ. Elena Charalambous-Stejaru v. Αρέστη Χαραλάμπους Ιωάννου
(2002)1 ΑΑΔ 906). Επομένως, δεν θα υπεισέλθω στην εξέταση των δύο παραγόντων οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και που πιο πάνω υποδείχθηκαν, όπως η κατοχή εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα από την Κύπρο ή από χώρα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και η ισχύς της υπόθεσής τους. Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να έχει παρά απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων / Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας / Εναγόμενης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. Επειδή ο λανθασμένος τίτλος στην Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση αποτελεί αντινομία διατάσσονται οι Καθ' ων η αίτηση όπως εντός 7 ημερών από σήμερα καταχωρήσουν την Απάντηση και Υπεράσπισή τους στην Ανταπαίτηση με τον ορθό τίτλο, ήτοι αυτόν που φαίνεται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. (Υπ.) ................... Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ασφάλεια εξόδων Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο