Αντώνη Ιωάννου ν. Σολωμού Αργυρού Καρασιαλη κ.α., Αρ. Αγωγής 3046/13, 26/9/2013

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών. Ο εναγόμενος 9 με επιστολή προς το δικηγόρο του ενάγοντα ημερομηνίας 21.6.2013 τον ενημέρωσε ότι δεν επικύρωσε την απόφαση των εναγομένων 1 - 7 για τον τερματισμό της απασχόλησης του. (Βλ. Τεκ.ΙΕ), ενώ προηγουμένως ο εναγόμενος 9 γνωστοποίησε την απόφαση του και προς τους εναγομένους. Μάλιστα περαιτέρω ο δικηγόρος του ενάγοντα με επιστολή του ημερομηνίας 21.6.2013 πληροφόρησε τους εναγομένους 1 - 7 πως ενόψει της απόφασης του εναγόμενου 9 ο ενάγοντας θα παρουσιαζόταν κανονικά στα καθήκοντα του. Οι πιο πάνω εναγόμενοι απάντησαν ότι ο ενάγοντας δεν θα γίνει δεκτός και στις 25.6.2013 ενώ αυτός μετέβηκε κανονικά στην εργασία του στην είσοδο του καταστήματος της εναγομένης 8 ιδιωτικοί φρουροί «τον άφησαν» αρχικά να εισέλθει ως πελάτης. Εκεί ο Τμηματάρχης «ως υπεύθυνος ασφαλείας» του ανάφερε ότι είχε οδηγίες από την Επιτροπεία να μη του επιτρέψει να μπει στο γραφείο του, καθότι δεν ήταν πλέον γραμματέας της εναγομένης

1. Αυτό του το επανέλαβαν και άλλοι υπάλληλοι με τελικό αποτέλεσμα την παρεμπόδιση του ενάγοντα να ασκήσει τα καθήκοντα του. (Βλ. τις σχετικές παραγράφους 34 και ε.π.) Διαπιστώθηκε επίσης από την πλευρά του ενάγοντα ότι η Επιτροπεία δεν είχε υποβάλει ιεραρχική προσφυγή μέχρι τις 4.7.2013 κατά της απόφασης του εναγομένου 9, ενώ η προθεσμία για τέτοια ιεραρχική προσφυγή είναι 15 μέρες από την κοινοποίηση της απόφασης του Εφόρου, προθεσμία «η οποία έχει παρέλθει χωρίς να έχει ασκηθεί ιεραρχική προσφυγή με αποτέλεσμα η ως άνω απόφαση του εναγομένου 9 να είναι τελεσίδικη και δεσμευτική». (Βλ. παραγρ. 42 και 44 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα). Η αναγκαιότητα της παρούσας αίτησης με βάση τη θέση του ενάγοντα αποκρυσταλλώνεται στις παραγράφους 45 - 50 της ένορκης δήλωσης, αφού σύμφωνα με την αίτηση «η επιμονή των εναγομένων 1 - 7 στο να εμποδίζουν τον ενάγοντα από του να εισέρχεται στο χώρο εργασίας του και να ασκεί τα καθήκοντα του ως γραμματέας είναι παράνομη και αυθαίρετη». Μάλιστα τίθεται η θέση ότι γίνεται με αλλότρια κίνητρα στο να τον εμποδίσουν να διαγνώσει παρανομίες και ατασθαλίες που φαίνεται να διαπράχθηκαν κατά την απουσία του. (Δίδονται κάποια σχετικά παραδείγματα στην παράγραφο 45). Ο δε ενάγοντας καταλήγει ως εξής: «
2. Οι εναγόμενοι 1 έως 7 ενεργούν, όπως προανέφερα, εν γνώσει τους ότι είμαι νομίμως ο Γραμματέας της εναγομένης 8, και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουν τις παράνομες ενέργειες τους εις βάρος μου, εκτός αν εμποδιστούν με διάταγμα του Δικαστηρίου.
3. Αν οι εναγόμενοι 1- 7 δεν εμποδιστούν με διάταγμα του Δικαστηρίου θα είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Εξ όσων γνωρίζω, στο άμεσο μέλλον επίκεινται συγχωνεύσεις μεταξύ διαφόρων ΣΠΕ, ανάμεσα στις οποίες θα είναι και η εναγόμενη
4. Ως η πρακτική που ισχύει, οι αξιωματούχοι της κάθε εταιρείας, θα αξιολογηθούν και θα κληθούν να διαπραγματευτούν τις θέσεις στις οποίες θα μετακινηθούν. Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και αν οι εναγόμενοι 1 - 7 συνεχίσουν να με εμποδίζουν από του να επιστρέψω στα καθήκοντα μου, τότε αναπόφευκτα θα χάσω την ευκαιρία να συμμετέχω στις επικείμενες διαπραγματεύσεις και να διασφαλίσω το εργασιακό μου μέλλον.
5. Από την άλλη, αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα οι εναγόμενοι 1 - 7 δεν θα υποστούν καμία απολύτως βλάβη ενώ παράλληλα θα αποκατασταθεί η νομιμότητα μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής. Εξ όσων με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου, ο διορισμός του εναγόμενου 7 στην θέση του Αναπληρωτή Γραμματέα έχει δια Νόμου εκπνεύσει και τούτο διότι, ο εν λόγω διορισμός, ίσχυε μόνο για την περίοδο κατά την οποία εγώ, τελούσα υπό προσωρινή παύση ή διαθεσιμότητα. Εξ όσων με πληροφορεί ο δικηγόρος μου, η τελεσίδικη μη επικύρωση της απόφασης των εναγομένων 1 - 7 από τον εναγόμενο 9, έθεσε τέλος στην προηγηθείσα προσωρινή μου παύση και κατά συνέπεια η εναγόμενη 8 σήμερα λειτουργεί παράνομα χωρίς Γραμματέα.
6. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω, και όπως με πληροφορεί ο δικηγόρος μου κ. Ευάγγελος Πουργουρίδης υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να δικαιούμαι σε θεραπεία.» Επί της αίτησης αυτής καταχωρήθηκε ένσταση όλων των εναγομένων. Διευκρινίζεται ότι η αίτηση δεν στρέφεται βέβαια έναντι του εναγομένου
7. Η ένσταση των εναγομένων 1 - 7 εκτός του εναγομένου 3, καθώς και του εναγομένου 3 ξεχωριστά στηριζόμενη στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 2 και 3 αντίστοιχα έχουν ομοούσιες παραμέτρους οι οποίες μπορούν να συνοψισθούν ως εξής: · Η αίτηση δεν πληροί τις αιτούμενες εκ του Νόμου προϋποθέσεις και είναι νομικά αβάσιμη και λανθασμένη. · Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί τόσο το αντικείμενο της αγωγής όσο και το αντικείμενο της παρούσας αίτησης καθότι επαφίεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. · Οι εναγόμενοι επιμένουν άνευ βλάβης των πιο πάνω ότι η απόλυση και η διαδικασία που στράφηκε εναντίον του ενάγοντα είναι καθόλα νόμιμη και θεμιτή. Εν πάση περιπτώσει εάν ο ενάγων αποδειχθεί ότι έχει δίκαιο μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, οπότε και δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
8. · Ακόμη τίθεται η θέση ότι στις αξιούμενες θεραπείες δεν περιέχεται θεραπεία για επαναπρόσληψη του ενάγοντα και ότι εν πάση περιπτώσει αυτός ο τερματισμός έγινε καθόλα νόμιμα, προσθέτοντας και τα ακόλουθα: «Μετά την απόφαση της Πειθαρχικής Επιτροπής ημερομηνίας 20.5.2013, συνήλθε η Επιτροπεία της Σ.Π.Ε. Κυπερούντας και απεφάσισε να παύση τον ενάγοντα εκ των καθηκόντων του αφού επεκύρωσε την απόφαση της Πειθαρχικής Επιτροπής. Πρόσθετα η Επιτροπεία εξέτασε ακόμη 6 πρόσθετους λόγους που προέκυψαν μετά την έναρξη της πειθαρχικής διαδικασίας εναντίον του ενάγοντος και βάσει αυτών τερμάτισε την απασχόληση του ενάγοντα χωρίς προειδοποίηση. Ο τερματισμός αυτός βασίσθηκε στον Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμον άρθρο 5 και στο Κυρωτικό Νόμος 45/85 άρθρα 7 και 11 βάσει των οποίων δεν χρειαζόταν να ακουσθεί για τους λόγους τερματισμού της απασχολήσεως του, καθ' ότι ήταν ήδη απολυμένος και ακόμη η διαγωγή του δεν του παρείχε το δικαίωμα να αναμένει ότι η σχέση εργοδότη - εργοδοτούμενου θα μπορούσε να συνεχισθεί.» Επί του θέματος της αρμοδιότητας οι δυο ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγομένων έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στο θέμα της αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου παραπέμποντας με κυρίως στο άρθρο 1 και 2 του Νόμου περί Τερματισμού Απασχολήσεως 214/1967 κ.α. (Βλ. ειδικά σελ. 2 - 5 της αγόρευσης της πλευράς των εναγομένων), με τη κατάληξη ότι ο δικηγόρος του ενάγοντα έπρεπε να ζητά από το αρμόδιο Δικαστήριο επαναπρόσληψη και μετά με ενδιάμεσο διάταγμα την επιστροφή του ενάγοντα-αιτητή στα καθήκοντα που κατείχε πριν την απόλυση. Επίσης τέθηκε από τους ευπαίδευτους συνηγόρους ότι η μη επικύρωση της απόφασης της Επιτροπείας από τον εναγόμενο 9 δεν αναιρεί και δεν επηρεάζει την απόλυση. (Βλ. σελ. 6 της αγόρευσης). Επίσης οι εναγόμενοι επιμένουν στην ορθότητα της διαδικασίας της πειθαρχικής δίωξης και στη νομιμότητα της απόφασης, Τεκμ.1 επί της ένορκης δήλωσης που στηρίζει την ένσταση. Προβάλλονται δε διάφορα θέματα που αφορούν την αντίκρουση των θέσεων του ενάγοντα για αθέμιτες πράξεις των ιδίων των εναγομένων, όπως επίσης και για άλλες διαδικασίες που εκκρεμούν μεταξύ των διαδίκων τις οποίες και ο ενάγοντας αναφέρει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μοίρα της αίτησης θα κριθεί με βάση κυρίως τις παραμέτρους του άρθ. 32 του Ν. 14/60, όπως η νομολογία το έχει επεξεργασθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον ο,τιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στη βάση των πιο πάνω αρχών έχω μελετήσει την παρούσα δικογραφία υπό το πρίσμα των επιμελών αγορεύσεων των δυο πλευρών. Όπως σοφά ετέθη στις υποθέσεις Τ. Α. Μicrologic Computer Consultants Ltd - v - Microsoft Corporation,

(2002)1 A.Α.Δ 1802 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Βeogradska Banka A.D

(1999)1 A.Α.Δ 225), δεν χρειάζεται «η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του». Μάλιστα γίνεται η εξής επισήμανση από το Ανώτατο Δικαστήριο: «Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέχτως πολύπλοκη και μακρά.» Στη βάση όλων των πιο πάνω εκείνο το οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να πράξει είναι αρχικά να κρίνει αν συντρέχουν οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του άρθρου 32 στη βάση της δικογραφίας της αίτησης, όπως αναδύεται από την ένορκη δήλωση και τα συνημμένα τεκμήρια υπό το πρίσμα πάντα των θέσεων της ένστασης. Θεωρώ ότι ο ενάγοντας έχει καταδείξει στο βαθμό που απαιτείται ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για τα δικαιώματα που επικαλείται ως προς το αγώγιμο του δικαίωμα με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση την δικογραφία. Έχει περιγράψει τη διαδικασία που οδήγησε στην «απομάκρυνση» του από τα καθήκοντα του από τους εναγομένους συσχετίζοντας την με τα διάφορα άρθρα του Νόμου ως έχουν ειδικά αναλυθεί από τον κ. Πουργουρίδη. Το κυριότερο δε, κατέδειξε ο αιτητής ότι η πράξη απομάκρυνσης από τα καθήκοντα του, όπως νομικά μπορεί να εξετασθεί και καταταχθεί, έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας να θεωρηθεί ότι δεν έχει νόμιμα ολοκληρωθεί ως εκ της απουσίας επικύρωσης της από τον εναγόμενο 9 και την παράλειψη εκ μέρους των εναγομένων καταχώρισης ιεραρχικής προσφυγής με βάση το άρθρο 56

(1)των περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 ως έχει τροποποιηθεί. (Βλ. επίσης άρθρο 41 ΙΘ

(5)). Με βάση το άρθρο 48

(4)των περί Συνεργατικών Εταιρειών θεσμών του 1987 - 2011, Θεσμοί εκδοθέντες δυνάμει του άρθρου 53 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου «Ο διορισμός και η παύση του γραμματέα αποφασίζονται από την επιτροπεία και επικυρώνονται από τον Έφορο». Η άμεση συσχέτιση του πιο πάνω με το Τεκμ.ΙΕ με το οποίο ο εναγόμενος 9 δηλώνει ότι δεν επικυρώνει την πιο πάνω παύση σε συνδυασμό και με τις λοιπές παραμέτρους της επικαλούμενης παρανομίας σε σχέση με τη σύσταση και τη διαδικασία της πειθαρχικής δίωξης του ενάγοντα και των λοιπών λεπτομερειών που δίδονται, για τις επίδικες συμπεριφορές θεωρώ ότι παρέχεται το υπόβαθρο ώστε το Δικαστήριο να κρίνει θετικά ότι πληρούνται οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του Νόμου. Ως προς το θέμα της επικαλούμενης αναρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου ως η θέση εκ μέρους των εναγομένων - όσο μπορεί το θέμα να κριθεί στις παραμέτρους του άρθρου 32, δεν θα συμφωνήσω κατ' αρχήν ότι το παρακλητικό των θεραπειών στην παρούσα υπόθεση έχει να κάμει αυτόνομα με παράνομο τερματισμό δυνάμει του σχετικού νόμου που οι εναγόμενοι επικαλούνται, ειδικά στη βάση του ότι ο ενάγων ισχυρίζεται ευρύτερα σε θέμα παρανομίας συμπεριφορών που δεν περιορίζονται στη σχέση εργοδότη και εργοδοτούμενου όπως υπήρξε σχετική εισήγηση από την πλευρά των εναγομένων. Δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως ορθή η θέση των εναγομένων ότι ο ενάγων αξιώνει επαναπρόσληψη αλλά η θέση του είναι ότι οι υπηρεσίες του δεν τερματίσθηκαν. Το εύρος δε των αιτουμένων αποζημιώσεων δύναται προκαταρκτικά να θεωρηθεί ότι εύλογα ανήκει στην αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Να επαναλάβω βέβαια ότι το θέμα δεν μπορεί να κριθεί τελειωτικά εν προκειμένω, το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο κρίνει μόνο τις προϋποθέσεις του άρθρου 32, όπως έχουν αποκρυσταλλωθεί στη συναφή δικογραφία της αίτησης και μόνον. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka, ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε τα ακόλουθα: «΄Οπως αναφέρεται στο Mareva Injuctions - Law and Practice των Gee and Andrews στη σελ. 42 ενυπάρχει πάντοτε η δυνατότητα παροχής ενδιάμεσης θεραπείας σε διαδικασία στην οποία ο εναγόμενος αμφισβητεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, μέχρις ότου διαγνωστεί τελικά το βάσιμο της αμφισβήτησης. Εκείνο που δεν μπορούσε να κάμει ήταν η εκδίκαση του δικαιοδοτικού ζητήματος ως θέματος της αίτησης για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος.» Στην εξέταση των προϋποθέσεων αυτών δεν μου διαφεύγουν οι εκτενείς ισχυρισμοί των εναγομένων για τα διάφορα γεγονότα και ενέργειες που επηρεάζουν τις υποχρεώσεις και δικαιώματα των μερών. Όμως στο πλαίσιο αυτό δεν αξιολογούνται, όπως ελέχθη, στην ουσία τους, οι δοθείσες θέσεις. Έχει εξηγηθεί ότι για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση δεν εννοείται ο,τιδήποτε πέραν μιας συζητήσιμης υπόθεσης. Να μπορεί να διαγνωσθεί από τα δοθέντα στοιχεία ότι υπάρχει βάση στο αγώγιμο δικαίωμα. Αναφορικά δε με την ορατή πιθανότητα επιτυχίας ο ενάγοντας να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες κρίθηκε ότι μόνο μια πρωταρχική εξέταση της μαρτυρίας είναι επιτρεπτή για σκοπούς εκτίμησης της αποδεικτικής δύναμης της κάθε πλευράς. Κρίνω ότι σε συνάρτηση με την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση δίνονται από τους αιτητές εκείνα τα αναγκαία στοιχεία που μπορούν να τις θεμελιώσουν και τίθενται λεπτομέρειες που στοιχειοθετούν ενδείξεις δικαιωμάτων, όπως εξηγείται στη Micrologic. Ερχόμενη τώρα να εξετάσω το θέμα υπό το πρίσμα της τρίτης προϋπόθεσης καθώς και την εξέταση της προσφορότητας του αιτούμενου διατάγματος βρίσκω ότι στοιχειοθετούνται στη βάση των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί, ειδικά δια της μη επικύρωσης των πράξεων των εναγομένων από τον εναγόμενο 9, αλλά και γενικότερα εκ των συνθηκών της υπόθεσης, ότι πρόκυψε θέμα μη δυνατότητας του ενάγοντα αφενός να ασκεί τα καθήκοντα του και αφετέρου σε συνάρτηση με τις επικείμενες συγχωνεύσεις των διαφόρων ΣΠΕ μεταξύ των οποίων και η εναγόμενη 8, να μη μπορεί να μετέχει στη διαδικασία αξιολόγησης ως προς τις θέσεις που οι αξιωματούχοι των επί μέρους ΣΠΕ θα κληθούν να αναλάβουν ή μη. Ο κίνδυνος στη διασφάλιση του εργασιακού μέλλοντος του ενάγοντα φαίνεται να είναι υπαρκτός και σοβαρός. Οι περιστάσεις της υπόθεσης δεικνύουν ότι ομοίως και η τρίτη προϋπόθεση πληρείται. Από την άλλη δεν έχω πεισθεί ότι, ειδικά στην απουσία επικύρωσης της πράξης απομάκρυνσης του ενάγοντα ως άνω έχω εξηγήσει, θα μπορούσε το ισοζύγιο της ευχέρειας να κριθεί ότι είναι εις βάρος των εναγομένων με τρόπο καταλυτικό. Εξάλλου όσον αφορά την προσφορότητα εφαρμόζω αυτό που λέχθηκε από τον Δικαστή Hοfman στην υπόθεση Films Rover Int. V. Cannon Film Sales Ltd

(1987)1 W.L.R. 670, ότι δηλαδή το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί η απόφαση του εν τέλει λανθασμένη. Κατά την κρίση μου είναι λιγότερη αδικία που θα γίνει, αν διατηρηθεί το status quo πριν την απομάκρυνση του ενάγοντα, ειδικά επί του ότι δεν έχει καταδειχθεί απτά και ικανοποιητικά βλάβη των εναγομένων. Δεν αγνοώ ότι δυνατόν να υπάρξουν διαπροσωπικού τύπου δυσχέρειες ως εκ του ιστορικού της διαφοράς των διαδίκων. Θα πρέπει όμως όλες οι πλευρές να παραμερίσουν τις διαπροσωπικές διαφορές και να τιμήσουν το καθήκον τους για το καλό της εργασίας τους. Η τελική διάγνωση επί της διαφοράς θα γίνει με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει θεωρώ ότι η αίτηση μπορεί να πετύχει και εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης το οποίο γίνεται απόλυτο μέχρι την διεκπεραίωση της αγωγής υπό τον όρο ο ενάγοντας να καταχωρίσει εγγύηση €30.000,00 για τυχόν ζημιές που ενδεχόμενα θα προκληθούν από την έκδοση των διαταγμάτων χωρίς εύλογη αιτία. (Για την ορθότητα της επιβολής εγγύησης ως άνω σε αίτηση που δεν εκδικάστηκε μονομερώς βλ. τα λεχθέντα στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.α. ω. Φυλακτίδη κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317). Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της κυρίως υπόθεσης. (Υπ.) ............... Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο