BOTFFIN MANAGEMENT LIMITED κ.α. ν. Yael Shamos κ.α., Αρ. Αγωγής: 5387/12, 30/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A275 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5387/12 Μεταξύ:
- BOTFFIN MANAGEMENT LIMITED, από Λευκωσία
- Habeeb Shehade, από το Ισραήλ Εναγόντων και
- Yael Shamos, από το Ισραήλ
- APALLINA HOLDINGS LTD, από Λεμεσό Εναγομένων --------------------- Αίτηση ημερομηνίας 29.03.2013 για Ασφάλεια Εξοδων Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους 2 -Αιτητές: κα Χριστοδουλίδου για κ. Α. Γιωρκάτζιης Δ.Ε.Π.Ε. (κ. Κ. Αυγουστή κατά την απόφαση) Για Ενάγοντα 2-Καθ΄ου η Αίτηση: κος Μ. Ζαμπιρίνης για κ. Στ. Αμερικάνος και Σία Δ.Ε.Π.Ε. (κ. Θ. Παλάοντας κατά την απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή: Με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, καταχωρημένο στις 26.11.2012, οι Ενάγοντες διεκδικούν γενικές και ειδικές αποζημιώσεις από τους Εναγόμενους, στη βάση παρότρυνσης από τους τελευταίους προς πελάτες της Ενάγουσας 1, για να τερματίσουν τις συμφωνίες, για προσφορά υπηρεσιών συνεργασίας, που η Ενάγουσα 1 είχε με τρίτα πρόσωπα. Ως αποτέλεσμα ήταν η πρόκληση, οικονομικών ζημιών στους Ενάγοντες και/ή διαφυγόντα κέρδη, και/ή απώλεια προσδοκώμενων κερδών. Επιπρόσθετα οι Ενάγοντες διεκδικούν γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας, ημερομηνίας 10.07.2012, και/ή δυνάμει συμφωνίας που τιτλοφορείται Heads of Agreement του Μαρτίου 2012 και/ή για αμέλεια, και /ή για παράβαση καθηκόντων συνεπεία των οποίων προκλήθηκαν οικονομικές ζημιές στους Ενάγοντες. Επιπλέον οι Ενάγοντες διεκδικούν γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για κλοπή, και/ή απόσπαση του πελατολογίου τους. Ζητείται δε η έκδοση διατάγματος το οποίο να εμποδίζει τη συνέχιση των πιο πάνω πράξεων εκ μέρους των Εναγομένων. Της καταχώρησης του κλητηρίου ακολούθησε μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Εκδόθηκαν διατάγματα τα οποία, κατόπιν ακρόασης στις 28.02.2012, κατέστησαν απόλυτα. Στις 29.3.2013 οι Εναγόμενοι 2 (στο εξής Αιτητές) καταχώρησαν αίτηση (στο εξής η Επίδικη Αίτηση), ζητώντας από το Δικαστήριο την έκδοση διατάγματος με το οποίο: (α) να διατάσσεται ο Ενάγοντας 2 όπως, εντός 20 ημερών ή εντός χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο καταθέσει ως ασφάλεια εξόδων το ποσό των €14.511,64 ή οποιοδήποτε ποσό που θα καθορίσει το Δικαστήριο. (β) να αναστέλλεται η περαιτέρω διαδικασία μέχρι να δοθεί ασφάλεια εξόδων, και σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια, η αγωγή στο μέρος που αφορά τον Ενάγοντα 2, να απορριφθεί με έξοδα εναντίον του. Η Επίδικη Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Αθηνούλλας Νεοφύτου, διευθύντριας των Αιτητών. Όπως αναφέρει, ο Ενάγοντας 2 είναι από το Ισραήλ, και εξ όσων την πληροφορούν οι Αιτητές, αυτός δεν έχει οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία ή άλλα περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο. Συνεπώς δεν θα μπορούσαν οι Αιτητές να καλύψουν τα δικηγορικά και άλλα έξοδα τους, σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής με έξοδα εναντίον του. Προς ενίσχυση της προαναφερόμενης θέσης αναφέρεται ότι, ενώ το Δικαστήριο στις 28.02.2013, οριστικοποιώντας προσωρινά διατάγματα, διέταξε όπως η εγγύηση των €100.000,00 που είχε υπογραφεί από τον Ενάγοντα 2 αντικατασταθεί με τραπεζική εγγύηση ύψους €70.000,00, αυτός αλλά και οι Ενάγοντες 1, δεν συμμορφώθηκαν με τον όρο του Δικαστηρίου. Επισυνάπτεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, ως Τεκμήριο 1, προσχέδιο καταλόγου εξόδων ύψους €14.511,
- Ο Ενάγοντας 2, (στο εξής Καθ' ου η Αίτηση) καταχώρησε στις 13.06.2013 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: (α) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτουν οι σχετικοί νόμοι και/ή κανονισμοί και/ή σχετική νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (β) Δυνάμει των προνοιών της Κυπριακής Νομοθεσίας και/ή της Διεθνούς Συνθήκης της Χάγης, την οποία υπέγραψαν η Κύπρος και το Ισραήλ, δεν επιτρέπεται η διαταγή για ασφάλεια εξόδων, αποκλειστικά και μόνο, επειδή οι Ενάγοντες είναι αλλοδαποί και/ή δε διαμένουν στη χώρα όπου έχουν καταχωρήσει αγωγή. (γ) Ο μόνος λόγος για τον οποίο γίνεται η επίδικη αίτηση είναι για σκοπούς καθυστέρησης, και/ή η επίδικη αίτηση προωθείται καταχρηστικά και/ή αθέμιτα. (δ) Η Ενάγουσα 1 είναι Κυπριακή εταιρεία με εγγεγραμμένο γραφείο στη Λευκωσία. (ε) Οι Ενάγοντες εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο, και σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής, θα επιδικαστούν έξοδα εναντίον και των δύο Εναγόντων αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά. (στ) Η επίδικη Αίτηση και/ή ο τίτλος της είναι λανθασμένος, και/ή παράτυπος, και/ή οι Εναγόμενοι 2 δεν νομιμοποιούνται να την προωθήσουν. Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση της Άρτεμις Κωνσταντίνου, δικηγόρου, η οποία ως αναφέρει γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο από πληροφορίες που έλαβε από τους δικηγόρους των Εναγόντων, όσο και από μελέτη του φακέλου της υπόθεσης. Εξ όσων γνωρίζει, η Ενάγουσα 1 έχει επαρκέστατους οικονομικούς πόρους για να καλύψει τα έξοδα που πιθανόν να επιδικαστούν υπέρ των Αιτητών. Θα πρόκειται για ένα σετ εξόδων αφού και οι δύο Ενάγοντες εκπροσωπούνται από ένα δικηγόρο. Τυχόν έξοδα που θα επιδικαστούν σε βάρος των Εναγόντων, θα είναι απαιτητά και από την Ενάγουσα
- Το αιτούμενο ποσό ασφάλειας είναι εξογκωμένο και αδικαιολόγητο αφού, στο προσχέδιο καταλόγου εξόδων που οι Αιτητές καταχώρησαν, ως Τεκμήριο 1, περιλαμβάνονται αδιευκρίνιστα έξοδα, και κονδύλια τα οποία δεν είναι αναμενόμενο να επιδικαστούν. Γίνεται δε αναφορά σε συγκεκριμένα κονδύλια τα οποία δεν δικαιολογούνται ως αναμενόμενα υπό τις περιστάσεις. Τέλος, αναφέρει η ενόρκως δηλούσα ότι, ανεξάρτητα των προαναφερόμενων, ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί εύκολα, έχοντας κάθε πρόθεση και δυνατότητα, να καλύψει τα όποια έξοδα κληθεί να καταβάλει, αφού το σχετικό ποσό είναι πολύ μικρό μπροστά στις οικονομικές του δυνατότητες. Στις δυο ένορκες δηλώσεις κατά παράβαση των θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας διαπιστώνεται ότι γίνονται αναφορές σε νομικά θέματα και επιχειρήματα και όχι μόνο σε γεγονότα. Καλό είναι να αποφεύγεται αυτό το φαινόμενο. Γι' αυτό το Δικαστήριο περιορίστηκε στις ένορκες δηλώσεις σε ό,τι αναφέρεται και σχετίζεται με γεγονότα. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση αγορεύσεων. Ουδείς εκ των διαδίκων ζήτησε αντεξέταση των Ενόρκως Δηλούντων. Οι θέσεις των Αιτητών συνίστανται στο ότι, ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι ξεκάθαρο πως ο Καθ' ου η Αίτηση αφ' ενός μεν έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, αφ' ετέρου αυτός δε διαθέτει κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο. Απορρίπτουν τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι λόγω προηγηθέντος διατάγματος, το οποίο κατέστηκε απόλυτο, η υπόθεση του έχει καλές προοπτικές επιτυχίας. Αυτό δεν είναι αρκετό για να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ του. Η θέση του Καθ' ου η Αίτηση, ότι έχει ευρεία οικονομική δυνατότητα, σημαίνει πως η διαταγή για παροχή εγγύησης για ασφάλεια εξόδων, δε θα αποτελέσει γι' αυτόν εμπόδιο για πρόσβαση του προς το Δικαστήριο. Αντίθετα, σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής, με έξοδα υπέρ των Αιτητών, οι τελευταίοι θα εμποδιστούν ή θα δυσκολευθούν στην εκτέλεση οποιωνδήποτε μέτρων για πληρωμή των εξόδων τους. Αναφορικά με το λόγο ένστασης περί ύπαρξης της Συνθήκης της Χάγης, στην οποία έχει προσχωρήσει η Κύπρος και το Ισραήλ, με την οποία δεν επιτρέπεται η διαταγή για ασφάλεια εξόδων σε πρόσωπα που καταχωρούν αγωγές στα Δικαστήρια των δύο αυτών χωρών, οι Αιτητές εισηγούνται ότι θα πρέπει να απορριφθεί, καθότι, δεν προσκομίστηκε μαρτυρία προς τούτο και δη ότι το Ισραήλ έχει επικυρώσει τη Σύμβαση. Κατά τους Αιτητές η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρείται καθυστερημένα αλλά ούτε και καταχρηστικά. Παρά το ότι οι Ενάγοντες εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο, είναι ενδεχόμενο η αξίωση της Ενάγουσας 1 να επιτύχει και να αποτύχει η αξίωση του Ενάγοντα 2-Καθ΄ου η αίτηση. Τέλος, όσον αφορά στο λόγο ένστασης για παρατυπία, οι Αιτητές αποδέχονται ότι, όντως υπήρξε γραμματειακό λάθος στο όνομα των Εναγόντων 1, πρόκειται δε για παρατυπία την οποία το Δικαστήριο δυνάμει της Δ.64 μπορεί να θεραπεύσει. Από την άλλη πλευρά οι δικηγόροι του Καθ' ου η Αίτηση θεωρούν, ότι το Δικαστήριο ήδη αποφάσισε στις 28.2.13, πως η αγωγή έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας όταν κατέστησε απόλυτο προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 26.11.
- Συνεπώς η υπόθεση των Εναγόντων έχει ισχύ. Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες δεν κατέβαλαν την τραπεζική εγγυητική, που διέταξε το Δικαστήριο, οφείλεται στο ότι έκριναν πως αυτό ήταν ασύμφορο. Δε σημαίνει όμως ότι αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Σε κάθε περίπτωση, εάν η αγωγή των Εναγόντων αποτύχει, ένα σετ εξόδων θα επιδικαστεί εναντίον τους, η δε Ενάγουσα 1 θα το καλύψει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Ενάγοντας 2 δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες. Εισηγούνται ακόμα πως οι Αιτητές από τη μια ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν τα έξοδά τους, από την άλλη όμως ζητούν την έκδοση διαταγής για ασφάλεια εξόδων, πράγμα που δεικνύει ότι, ο στόχος τους είναι να στερήσουν τους Ενάγοντες από του να προσφύγουν στο Δικαστήριο. Νομική Πτυχή Η επίδικη Αίτηση στηρίζεται στη Δ.60 Κ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προβλέπει τα ακόλουθα: Ο Ενάγοντας (και σε περίπτωση ανταπαίτησης ο Εναγόμενος) ο οποίος διαμένει μόνιμα εκτός Κύπρου ή εκτός Κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα, έστω και αν διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην υπόθεση Θεμιστοκλής Σολωμού Χαραλαμπίδης ν. Ιάκωβου Πέτρου κ.α.
(2003)1 Γ Α.Α.Δ. 1698 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η νομική πτυχή του ζητήματος έχει ευθυγραμμιστεί από τη νομολογία μας, στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος μας και στο άρθρο 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που έχει κυρωθεί από την πολιτεία μας με το Ν. 39/62. Οι σχετικές αποφάσεις είναι: Continental Ins.co of Hampshsire v. O'Regan
(1998)1 A.Α.Δ. 1087, που υιοθετήθηκε και στην πολιτική έφεση 11265 Vincent David Conway ν. Νεόφυτου Ηλία, ημερ. 21.10.2002. Στις πιο πάνω υποθέσεις αντικείμενο συζήτησης ήταν η Δ.60 θ.1, που προνοεί για ασφάλεια εξόδων όταν ενάγων στην αγωγή ή εφεσείων σε έφεση είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και στερείται οποιασδήποτε περιουσίας στην Κύπρο. Οι νομικές όμως αρχές που ισχύουν για την πιο πάνω διάταξη, και τη Δ.35 που μας αφορά, είναι οι ίδιες. Η θεμελιακή σκέψη είναι πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης, έχει ως βάση τη δυνατότητα του ενάγοντος, ή του εφεσείοντος ανάλογα με την περίπτωση, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Αν δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα το αίτημα απορρίπτεται. Η λογική πίσω από τη σκέψη έγκειται στην αρχή πως, αν η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε δεν εκδίδεται η διαταγή. Υπερισχύει το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, που διασφαλίζουν οι πιο πάνω συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις.» Στην υπόθεση Union De cooperatives Agricoles De Cereales De Semeces v. Apak Agro Industries Ltd κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170, με αναφορά στην αγγλική νομολογία, αναφέρθηκε πως δεν αποκλείεται σε κατάλληλη περίπτωση, και σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, το Δικαστήριο να απορρίψει αίτημα για ασφάλεια εξόδων λόγω καθυστέρησης. Όμως ο γενικός κανόνας διατυπώνεται ρητά στη Δ.60 Κ.1, η οποία αναφέρεται σε κάθε στάδιο της αγωγής. Η νομολογία αναγνωρίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή ασφάλειας εξόδων, όταν ο ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού. Σύμφωνα με αυτή, αφού τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγοντας έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη είναι κατ' εξοχή, η τυχόν κατοχή από τον ενάγοντα περιουσίας στη Δημοκρατία, η οποία μπορεί να καλύψει τα οποιαδήποτε έξοδα ήθελαν επιδικαστεί υπέρ του εναγομένου, και η ισχύς της υπόθεσης του. Σχετικά με τη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων, έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην αγγλική υπόθεση Porzelack KG v. Porzelack (UK) Ltd
(1987)1 All E.R. 1074 στην οποία ο δικαστής Browne-Wilkinson V-C υπέδειξε τα εξής: « It seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. . . This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on an application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time. Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighed in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighed. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure.»[ Στην υπόθεση Sally Line Ltd v. Greenmar Navigation Ltd κ.ά
(1993)1 Α.Α.Δ.633 παρατηρήθηκε πως ο άκαμπτος κανόνας, ο οποίος διατυπώθηκε στην υπόθεση Crozat v. Brogden
(1894)2 Q.B. 30, σύμφωνα με τον οποίο ο εναγόμενος δικαιούται σε ασφάλεια των εξόδων οποτεδήποτε ενάγεται από αλλοδαπό ενάγοντα, έπαυσε να εφαρμόζεται. Το Δικαστήριο συνήθως αποκλίνει υπέρ της έκδοσης διαταγής για παροχή ασφάλειας των εξόδων του εναγομένου, αν ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, δυνάμενα να εκποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων του εναγομένου, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής. Τέτοια περίπτωση συντρέχει όταν ο Ενάγοντας δε δύναται να συμμορφωθεί με διάταγμα παροχής εγγύησης, ως ασφάλειας εξόδων, λόγω οικονομικής αδυναμίας, κάτι που θα ισοδυναμούσε με στέρηση του δικαιώματος του για πρόσβαση στην απονομή δικαιοσύνης. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων και Συμπέρασμα Δικαστηρίου Με γνώμονα τις προαναφερόμενες κατευθυντήριες γραμμές αλλά και νομολογιακές αρχές, προς εξάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο, αφού έχει μελετήσει τις ένορκες δηλώσεις των δύο πλευρών, αποφαίνεται κατά πόσον πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για επιτυχία της Αίτησης. Όπως είναι αντιληπτό προέχει διαπίστωση κατά πόσο ο Ενάγοντας 2 είναι κάτοικος εξωτερικού, και δεν είναι Ευρωπαίος πολίτης. Κρίνεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει μόνιμη διαμονή στην Κύπρο, ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι κάτοικος εξωτερικού και αυτό προκύπτει από όλα τα στοιχεία που βρίσκονται εντός του φακέλου της υπόθεσης. Στο κλητήριο ένταλμα αναφέρεται ότι αυτός είναι από το Ισραήλ. Επιπλέον μέσα από την ένορκη δήλωση, που υποστηρίζει την ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση, και ειδικότερα από τις παραγράφους 5 και 8, γίνεται έμμεσα αποδεχτό ότι αυτός δεν είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου. Η πιο πάνω διαπίστωση νομιμοποιεί το Δικαστήριο στην άσκηση της δικαιοδοσίας του για έκδοση ή μη διατάγματος ασφάλειας εξόδων. Διαπιστώνεται περαιτέρω πως, ο ισχυρισμός και η θέση των Αιτητών ότι, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο και ιδιαίτερα ακίνητη είναι βάσιμος. Ουδόλως αυτός αμφισβητείται από τον Καθ' ου η Αίτηση, αντίθετα ενισχύεται μέσα από τα αναφερόμενα στην ένορκη δήλωση της Άρτεμις Κωνσταντίνου, προς υποστήριξη των λόγων ένστασης. Όσον αφορά την ισχύ της υπόθεσης του Καθ' ου η Αίτηση, το βάρος απόδειξης βαρύνει αυτόν (βλέπε υποθέσεις Alhamari v. Alia
(1990)1 Α.Α.Δ. 434 και Studland Holdings Ltd v. Σωφρόνιου Ευσταθίου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1809). Έχοντας κατά νου τα όσα παρατέθηκαν προγενέστερα με αναφορά στην αγγλική υπόθεση Porzelack KG v. Porzelack (UK) Ltd
(1987)1 All E.R. 1074 κρίνεται ότι ο Ενάγοντας 2, Καθ' ου η Αίτηση, δεν απέδειξε με μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου την ισχύ της υπόθεσης του. Η αναφορά επί της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει τους λόγους ένστασης, στην οριστικοποίηση προσωρινού διατάγματος εναντίον των Αιτητών, δεν αποτελεί ικανοποιητική απόδειξη για την παρούσα Επίδικη Αίτηση. Το βάρος απόδειξης, ισχυρής υπόθεσης εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση, είναι διαφορετικό από αυτό που ο τελευταίος κλήθηκε να αποσείσει στα πλαίσια της αίτησης για προσωρινό διάταγμα. Στην περίπτωση προσωρινών διαταγμάτων απαιτείται απόδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή. Στα πλαίσια της Επίδικης Αίτησης, ξεκάθαρα διατυπώθηκε μέσα από τη Νομολογία η αρχή ότι, απαιτείται απόδειξη ισχυρής υπόθεσης. Σαφώς πρόκειται για κάτι περισσότερο από την ύπαρξη ορατής πιθανότητας και κάτι λιγότερο βέβαια από την απόδειξη βεβαιότητας επιτυχίας. Από την πλευρά τους οι Αιτητές, αναφορικά με την ισχύ της δικής τους υπόθεσης, επικαλούνται και αυτοί τα όσα ήγειραν κατά την ένσταση τους, κατά την προηγηθείσα εκδίκαση προσωρινού διατάγματος. Πρόκειται περί ισχυρισμών, για έλλειψη δικαιοδοσίας εκ μέρους των Κυπριακών Δικαστηρίων, για ύπαρξη δεδικασμένου λόγω απόφασης Ισραηλινού Δικαστηρίου, καθώς και για κατάχρηση διαδικασίας. Το επιχείρημα τους είναι πως, το γεγονός ότι το Δικαστήριο επέλεξε να μην αποφανθεί επί αυτών των σημείων, κατά την εκδίκαση προσωρινού διατάγματος, δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για σοβαρά ζητήματα. Συμφωνεί το Δικαστήριο με τη θέση αυτή, δεν είναι όμως ικανή να προσδώσει συγκεκριμένη βαρύτητα ή ισχύ στη υπόθεση των Αιτητών, μεγαλύτερη από την ισχύ της υπόθεσης του Καθ΄ου η αίτηση. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις κρίνεται ότι αποτελούν δικαιολογητική βάση για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, εκτός και αν οποιοσδήποτε λόγος ένστασης επιτύχει. Τέθηκε ζήτημα εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση για καθυστέρηση στην υποβολή της επίδικης Αίτησης. Απορρίπτεται η θέση του Καθ' ου η Αίτηση. Το χρονικό διάστημα το οποίο έχει παρέλθει από την καταχώρηση της αγωγής, παρά τη μεσολάβηση εκδίκασης προσωρινού διατάγματος, δεν κρίνεται από μόνο του, όπως προβάλλεται, ικανό, για στοιχειοθέτηση υπέρμετρης καθυστέρησης. Στην παρούσα υπόθεση επίσης δεν προκύπτουν καταχρηστικές περιστάσεις ή περιστάσεις τέτοιες που να καθιστούσαν την καθυστέρηση αποφασιστικό παράγοντα. Απορρίπτεται επίσης η θέση του Καθ' ου η Αίτηση πως εφόσον και οι δύο Ενάγοντες εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο, σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής και επιδίκασης εξόδων εναντίον τους, ένα σετ εξόδων θα προκύψει, και αυτό μπορεί να το καλύψει η Ενάγουσα
- Εφόσον με την παροχή εγγύησης ως ασφάλειας εξόδων σκοπός είναι, αν αποτύχει η αγωγή, να είναι κατοχυρωμένοι οι Αιτητές, υπάρχουν πολλά σενάρια τα οποία μπορούν να ανατρέψουν την εξασφάλιση τους. Ενδέχεται να επιτύχει στην αγωγή ο Ενάγοντας 1 και να αποτύχει ο Ενάγοντας 2-Καθ' ου η Αίτηση. Ενδέχεται να υπάρξει διορισμός πρόσθετου ή ξεχωριστού δικηγόρου σε κατοπινό στάδιο. Σε περίπτωση δε που αυτό δεν συμβεί στο άμεσο μέλλον, οι Αιτητές θα έχουν να συναντήσουν και να υπερπηδήσουν το ζήτημα της καθυστέρησης, αν αποταθούν στο μέλλον για ασφάλεια εξόδων, με κίνδυνο να απωλέσουν το δικαίωμα τους. Η αναφορά στην ένορκη δήλωση της Άρτεμης Κωνσταντίνου (παράγραφος 12), ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα όποια έξοδα κληθεί να καταβάλει, διότι το σχετικό ποσό είναι πολύ μικρό μπροστά στις οικονομικές του δυνατότητες, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατόν η επιτυχία της επίδικης Αίτησης να λειτουργήσει ως εμπόδιο για πρόσβαση στο Δικαστήριο εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση. Ο λόγος ένστασης, που σχετίζεται με την ύπαρξη συνθήκης η οποία υπογράφτηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, θεωρείται από το Δικαστήριο ότι έχει εγκαταλειφθεί αφού δεν προωθήθηκε μέσα από τις αγορεύσεις του Καθ΄ου η Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει όμως, ο λόγος αυτός δε δύναται να ευσταθήσει αφού, όπως υπέδειξαν οι Αιτητές, καμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για την απόδειξη του ισχυρισμού. Η Συνθήκη της Χάγης δεν είναι διμερής συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Πρόκειται για διεθνή συμφωνία με δικαίωμα προσχώρησης και επικύρωσης από τα ενδιαφερόμενα κράτη. Η Συμφωνία αυτή έγινε την 01.03.1954 και η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε να προσχωρήσει σ΄αυτήν το 1999 και την κύρωσε το 2000 με το Ν.3(ΙΙΙ)/
- Καμία ανάλογη μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για προσχώρηση στην εν λόγω Συνθήκη από πλευράς Ισραήλ. Στην υπόθεση Studland (ανωτέρω) τέθηκε ισχυρισμός για ύπαρξη Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης η οποία προνοούσε περί απαλλαγής από τη παροχή ασφάλειας εξόδων. Το Εφετείο απέρριψε τη θέση καθότι δεν αποδείχθηκε ότι η εν λόγω Συνθήκη ανανεώθηκε μετά τα πέντε χρόνια που ήταν η αρχική διάρκεια ισχύς της. Τέλος όσον αφορά το γεγονός ότι στον τίτλο της Επίδικης Αίτησης, αλλά και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει αυτή, το όνομα των Εναγόντων 1 γράφτηκε με ένα «Τ» και όχι με δύο, κρίνεται ότι συνιστά απλή παρατυπία την οποία το Δικαστήριο κρίνει ότι μπορεί να θεραπεύσει διά της απαλλαγής της. Είναι δε τέτοιας φύσεως που δεν δικαιολογείται να επηρεάσει την απόφαση του Δικαστηρίου επί της ουσίας της Επίδικης Αίτησης. Εκδίδεται διάταγμα άρσης της εν λόγω παρατυπίας με την προσθήκη του γράμματος «Τ», στο όνομα των Εναγόντων 1 στον τίτλο της Επίδικης Αίτησης αλλά και της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει, από το συνήγορο των Αιτητών αμέσως μετά την απαγγελία της παρούσας απόφασης. (Σχετική είναι η υπόθεση Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1(Α) ΑΑΔ 366). Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι ουδείς λόγος ένστασης δύναται να επιτύχει. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω, η Επίδικη Αίτηση επιτυγχάνει. Αναφορικά με το ύψος του ποσού, έχοντας διέλθει τον προτεινόμενο κατάλογο εξόδων, με βάση την εμπειρία και πρακτική, τη φύση της απαίτησης, το στάδιο που βρίσκεται η υπόθεση, έχει δε εφεσιβληθεί πρωτόδικη απόφαση, ημερομηνίας 28.02.2013 αναφορικά με προσωρινό διάταγμα το οποίο κατέστηκε απόλυτο, καθώς και το ότι η εμφάνιση των δυο Εναγομένων είναι κοινή, κρίνεται ότι το ποσό των €8.000,00 είναι εύλογο και δίκαιο να δοθεί ως εγγύηση για ασφάλεια εξόδων των Αιτητών. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ο Καθ΄ου η αίτηση-Ενάγοντας 2 διατάσσεται να παράσχει προς όφελος των Αιτητών-Εναγομένων 2 ασφάλεια εξόδων ύψους €8.000,00 υπό μορφή κατάθεσης σε μετρητά ή τραπεζικής εγγύησης ή άλλης εγγύησης προς ικανοποίηση των Αιτητών ή των δικηγόρων τους. Η ασφάλεια εξόδων να παρασχεθεί εντός 45 ημερών από σήμερα. Μέχρι να παρασχεθεί η προαναφερόμενη ασφάλεια εξόδων κάθε διαδικασία στην αγωγή, στο μέρος που αφορά τον Καθ΄ου η αίτηση-Ενάγοντα 2 αναστέλλεται. Σε περίπτωση που η ασφάλεια εξόδων δεν παρασχεθεί εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η αγωγή θα θεωρείται απορριφθείσα. Τα έξοδα της επίδικης αίτησης, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή για να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να πληρωθούν στο τέλος της δίκης επί της αγωγής. (Υπ.) Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΛΗ - ΙΜ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για ασφάλεια εξόδων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο