← Κύπρος

Μιχαλάκη Ιωάννου ν. Κυριάκου Ιωάννου, Aρ. Αγωγής: 1511/13, 10/9/2013

Μιχαλάκη Ιωάννου ν. Κυριάκου Ιωάννου, Aρ. Αγωγής: 1511/13, 10/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A252 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 1511/13 Μεταξύ: Μιχαλάκη Ιωάννου, από τη Λεμεσό Ενάγοντα - και - Κυριάκου Ιωάννου, από τη Λεμεσό Εναγόμενου ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 12.4.2013 για έκδοση προσωρινού διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 10.9.2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Μ. Κονής Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η αίτηση: κα Λ. Χ΄΄ Λοϊζου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας, με την αγωγή του, η οποία καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 10.4.2013 αξιώνει εναντίον του εναγόμενου τ' ακόλουθα: «

  1. Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις και/ή τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές και/ή επαυξημένες Αποζημιώσεις του Περί Αστικών Αδικημάτων νόμου Κεφ.148, εναντίον του Εναγόμενου λόγω της παράνομης επίθεσης εναντίον του Ενάγοντα στις 03/03/2012 στον Ασώματο η οποία επέφερε στον Ενάγοντα βαριά Σωματική Βλάβη.
  2. Τόκον με επιτόκιο 5,5% ετησίως επί του ποσού των Αποζημιώσεων που θα επιδικαστούν από το Δικαστήριο μέχρι εξόφλησης.
  3. Δικηγορικά έξοδα πλέον Φ.Π.Α., πλέον Νόμιμο τόκο.» Δύο μέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 12.4.2013, ο ενάγοντας καταχώρισε μονομερή αίτηση με την οποία ζητά την έκδοση του ακόλουθου προσωρινού διατάγματος: «(Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες του ή οποιοδήποτε από αυτούς, από του να διαθέσει, μεταφέρει και/ή χρησιμοποιήσει και/ή αποξενώσει οποιοδήποτε ποσό και/ή μέχρι το ποσό των €70,000 το οποίο είναι κατατεθειμένο σε οποιοδήποτε λογαριασμό και/ή λογαριασμούς του Καθ' ου η Αίτηση-Εναγομένου σε οποιοδήποτε κατάστημα των τραπεζών Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD, Alpha Bank Cyprus Ltd, USB Bank PLC, Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Ελληνική Τράπεζα, Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού και/ή οποιοδήποτε άλλο λογαριασμό βρεθεί ότι υπάρχει σε οποιαδήποτε άλλη Τράπεζα η οποία εδρεύει στην Κύπρο, μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω αίτησης και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου.» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στη Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τέλος, στη νομολογία. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του ενάγοντα. Τα συνοψίζω: O ενάγοντας, ηλικίας 47 είναι παιδί του εναγόμενου, ηλικίας 73 ετών. Ο ενάγοντας είναι ιδιοκτήτης κατοικίας στον Ασώματο, στην οποία κατόπιν συμφωνίας διέμεναν οι γονείς του. Η συμφωνία διαλάμβανε ότι οι γονείς του, ως αντάλλαγμα της δωρεάν διαμονής τους στην οικία του, θα του μεταβίβαζαν στο μέλλον δικό τους ακίνητο, το οποίο βρίσκεται στο Ακρωτήρι. Στο συγκεκριμένο ακίνητο, ο ενάγοντας διατηρούσε ανέκαθεν φάρμα ζώων. Κατά παράβαση της συμφωνίας, οι γονείς του, κατά ή περί το 2011 μεταβίβασαν το υπό αναφορά ακίνητο στην αδελφή του Χριστίνα Προκοπίου, η οποία καταχώρησε αγωγή εναντίον για παράνομη επέμβαση, η οποία εκκρεμεί. Στη συνέχεια καταχώρησε κι' αυτός αγωγή εναντίον των γονιών του, αξιώνοντας τόσο αποζημιώσεις όσο και την έξωσή τους. Και αυτή η αγωγή εκκρεμεί. Έκτοτε οι σχέσεις τους έχουν επιδεινωθεί, ενώ οι γονείς του, μεταξύ των ημερομηνιών 25 και 26.2.2012 έφυγαν από την κατοικία του, χωρίς να του παραδώσουν τα κλειδιά. Το τι έγινε στη συνέχεια απορρέει από το περιεχόμενο των παραγράφων 9 και 10 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα, το οποίο παρατίθεται αυτούσιο: «9) Στις 03/03/2012 και ώρα 3.00 το απόγευμα ο Κυριάκος Ιωάννου μετέβηκε στην πρώην κατοικία όπου διέμενε στον Ασώματο δηλαδή την οικία μου για να παραλάβει κάποια προσωπικά αντικείμενα αλλά βρήκε την κλειδαριά αλλαγμένη και παραβιάζοντας την κλειδαριά εισήρθε εντός της κατοικίας μου. Εγώ πληροφορήθηκα το συμβάν και πήγα εκεί για να δω τι συμβαίνει εκεί με το αυτοκίνητο μου όπου από πίσω ερχόταν και η σύζυγος μου με άλλο όχημα. Στο αυτοκίνητο μου βρισκόταν και το κυνηγετικό μου όπλο όπου το ξέχασα για σκοπούς επιδιόρθωσης. Όταν έφτασα βρισκόταν και ένα συγγενικό μας πρόσωπο το οποίο με ακινητοποίησε μήπως προκληθεί οποιοδήποτε κακό, και ενώ η κατάσταση είχε ηρεμήσει και καθώς είχα ακινητοποιηθεί από το συγγενικό μας πρόσωπο ο πατέρας μου με πλησίασε και παράνομα και απρόκλητα μου επιτέθηκε, όπου αρχικά με κτύπησε με ξύλο που κρατούσε στο χέρι του και στη συνέχεια ανέσυρε μαχαίρι με μαχαίρωσε στην ωμοπλάτη και στην κοιλιακή χώρα, καθόλη την διάρκεια της επίθεσης που δέχτηκα το κυνηγητικό μου όπλο βρισκόταν στο αυτοκίνητο σκεπασμένο. Στη συνέχεια έφυγα από το μέρος και πήγα στην Αστυνομία των Βρετανικών βάσεων όπου το κατάγγειλα ενώ από εκεί με μετέφερε ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου χειρουργήθηκα. Στις 03/03/2012 εξετάστηκα από την Ιατροδικαστή Ελένη Αντωνίου όπου διαπιστώθηκε ότι φέρω βαθειά θλαστικά τραύματα στην αριστερή πλευρά της κοιλίας και πολύ βαθύ τραύμα στην δεξιά ωμοπλάτη και αμυντικό τραύμα στο αριστερό χέρι τα οποία προκλήθηκαν από νυσσών και τέμνων όργανο. Εν σχέσει με την ως άνω υπόθεση έχει δημιουργηθεί ο Ποινικός φάκελος Σ12/2012 και ακόμη δεν έχει καταχωρηθεί η Ποινική υπόθεση εναντίον του πατέρα μου. Αντίγραφο Ένορκης Δήλωσης του Αστυνομικού Π. Θεοφίλου για την επίθεση επισυνάπτεται και Σημειούται ΤΕΚΜΗΡΙΟ Γ. 10) Ένεκα της απρόσκλητης, παράνομης επίθεσης του Εναγόμενου ήταν να τραυματιστώ σοβαρά και να παραμείνω στο νοσοκομείο μέχρι τις 07/03/2012 όπου και εξήλθα ενώ παρακολουθούμε και από ψυχίατρο λόγω των ψυχολογικών προβλημάτων που μου δημιούργησε η επίθεση από τον πατέρα μου, για ψυχολογική στήριξη». Ακολούθως, ο ενάγοντας ισχυρίζεται τα εξής: Από πληροφορία που έχει ο πατέρας του διατηρεί χρήματα σε τραπεζικό ίδρυμα που δε γνωρίζει ο ίδιος, ύψους €70.000,
  4. Περαιτέρω έχει ακούσει ότι έχει κάνει διαθήκη και τον άφησε εκτός. Η παράνομη επίθεση που δέχθηκε ήταν απρόκλητη και παρ' ολίγο να του κοστίσει τη ζωή. Όπως τον πληροφορεί ο δικηγόρος του δικαιούται γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τον τραυματισμό και τη ζημιά που του προκάλεσε ο εναγόμενος, τις οποίες κα διεκδικεί με την παρούσα αγωγή. Πρόθεση του πατέρα του είναι μόλις αρθούν τα περιοριστικά μέτρα να αποσύρει τα λεφτά από την τράπεζα και να τα εξαφανίσει. Άλλη περιουσία δεν έχει. Σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του δε θα μπορέσει να ικανοποιήσει την απαίτησή του, επειδή, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, μόλις λάβει γνώση της αγωγής ο πατέρας του θα εξαφανίσει τα χρήματα. Αν το Δικαστήριο εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, δε θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στον εναγόμενο, η οποία θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να αποκατασταθεί σε μελλοντικό στάδιο. Σε αντίθετη περίπτωση, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού ο εναγόμενος θα αποξενώσει τα κατατεθειμένα χρήματά του. Στις 15.4.2013 που η αίτηση τέθηκε ενώπιόν μου για πρώτη φορά διέταξα την επίδοσή της, ορίζοντάς την για το σκοπό αυτό στις 25.4.
  5. Δεν υπήρξε επίδοσή της μέχρι τότε, οπότε και την όρισα εκ νέου για επίδοση στις 9.
  6. και ακολούθως, στις 16.5.2013, οπότε και επιδόθηκε. Εν τω μεταξύ, στις 25.4.2013, κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος δόθηκε άδεια στον ενάγοντα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εν λόγω ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε στις 30.4.2013 και ενάγοντας, στις παραγράφους 2 μέχρι 4 ισχυρίζεται τα εξής: «
  7. Με την προηγούμενη Ένορκή Δήλωση μου ζητούσα όπως δεσμεύσει το ποσό των €70,000 σε όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς όπως αναφέρεται στην παράγραφο Α της αιτήσεως μου, καθ' ότι δεν γνώριζα ακριβώς που είχε τραπεζικούς λογαριασμούς.
  8. Από έρευνα και απ' ότι γνωρίζω ο πατέρας μου ο Εναγόμενος με αριθμό ταυτότητας 365300 διατηρεί Τραπεζικό Λογαριασμό στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD και/ή Τράπεζα Κύπρου Δημοσία Εταιρεία Λτδ ύψους €6800 και στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ €60,
  10. Γι' αυτό με την παρούσα Ένορκη Δήλωση μου ζητώ να δεσμευτούν μόνο ο Τραπεζικός Λογαριασμός στην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD και/ή Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ μέχρι του ποσού των €6800 και ο Τραπεζικός Λογαριασμός στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ μέχρι του ποσού των €60,000.» Ο εναγόμενος, στις 20.6.2013 καταχώρησε ένσταση στην αίτηση, η οποία εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: «(α) Ο Ενάγων με την μαρτυρία του παρουσιάζει ελλιπείς, αναληθείς και/ή παραπλανητικούς και/ή αβάσιμους και/ή ατεκμηρίωτους και/ή αβάσιμους ισχυρισμούς στην προσπάθεια του να παραπλανήσει το Σεβαστό Δικαστήριο για να επιτύχει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και απέκρυψε ουσιώδη στοιχεία μη προσερχόμενος ενώπιον του με καθαρά χέρια. (β) Ο Ενάγων δεν έχει καλή υπόθεση, ούτε αιτία αγωγής, ούτε υπάρχει επείγον ή σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση εναντίον του Εναγόμενου και/ή δεν τηρούνται οι υπό του νόμου προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (γ) Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. (δ) Η αγωγή εγέρθηκε με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο στο οποίο δεν αναγράφονται λεπτομέρειες της απαίτησης του Ενάγοντα και το Σεβαστό Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφασίσει ως προς την καλή αιτία της αγωγής και/ή τις πιθανότητες επιτυχίας του Ενάγοντα/Αιτητή. (ε) Αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα έχει δραστικότατες συνέπειες και θα είναι καταστροφικό, θα προξενήσει δε ανεπανόρθωτη ζημιά στον Εναγόμενο. (στ) Ο παράγοντας δυσπραγίας (hardship) με την έκδοση του διατάγματος θα λειτουργήσει καταλυτικά εις βάρος του Εναγομένου». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του εναγόμενου. Συνοψίζω από αυτά όσα κατά τη γνώμη μου είναι αναγκαία, δεδομένης της φύσης της υπό κρίση αίτησης: Ουδέποτε επιτέθηκε και/ή χτύπησε και/ή τραυμάτισε τον ενάγοντα. Απεναντίας, στον ουσιώδη χρόνο είναι ο ενάγοντας ο οποίος απρόκλητα και/ή αδικαιολόγητα του επιτέθηκε και το χτύπησε, τραυματίζοντάς τον. Δε διατηρεί σε κανένα τραπεζιτικό ίδρυμα λογαριασμό ύψους €70.000,00 και ούτε έχει κάνει διαθήκη. Η μόνη περιουσία που έχει ανέρχεται στο ποσό των €9.550,00 που είναι κατατεθειμένο στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, σε τρεις λογαριασμούς, ως ακολούθως: σε κοινό λογαριασμό με το Σόλωνα Προκοπίου, €5.000,
  11. Σε κοινό, επίσης, λογαριασμό με τη Χριστίνα Προκοπίου, €3.900,
  12. Σε λογαριασμό στον οποίο εμβάζεται η σύνταξή του, €5.100,
  13. Στον ίδιο, στους δύο πρώτους λογαριασμούς ανήκει το ½. Χρησιμοποιεί τα παραπάνω ποσά για τα τρέχοντα έξοδα διαβίωσής του και ιδιαίτερα για την επείγουσα, αναγκαία και καθημερινή ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη. Αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Συγκεκριμένα πάσχει από σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, χρόνια μαρμαρυγή και χρόνια βρογχίτιδα. Έχει μόνιμα καθετήρα και λαμβάνει οξυγόνο κατ' οίκον. Αδικαιολόγητα ο ενάγοντας ζητά να δεσμευτεί ο λογαριασμός του. Ο ίδιος είναι αφερέγγυος και στην πολύ πιθανή περίπτωση που θα χάσει τις υποθέσεις που εκκρεμούν μεταξύ τους δε θα έχει χρήματα να τον αποζημιώσει και να πληρώσει τους δικηγόρους του. Ούτε καλή ούτε γνήσια υπόθεση έχει και ούτε πιθανότητα επιτυχίας εναντίον του. Ο παράγοντας δυσπραγίας με την έκδοση των διαταγμάτων θα λειτουργεί καταλυτικά εις βάρος του, αφού θα ήταν άδικο να δεσμευτούν τα μόνα χρήματα που έχει με αποτέλεσμα να μην έχει οποιοδήποτε άλλο πόρο διαβίωσης και να απειλείται η υγεία και ζωή τους. Ο ενάγοντας προσπαθεί εκδικητικά και κακόβουλα να του δεσμεύσει τη μόνη περιουσία που έχει που είναι αναγκαία για την αξιοπρεπή και στοιχειώδη διαβίωσή του, την οποία, εν πάση περιπτώσει διατηρεί από κοινού με τρίτα πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι στην αγωγή. Ο ενάγοντας δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και με ψευδείς συκοφαντίες και αποκρύπτοντας ουσιώδη γεγονότα προσπάθησε και προσπαθεί να πετύχει την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Τέλος, δεν έχει παρουσιάσει οτιδήποτε που να δείχνει ότι έχει πρόθεση να αποξενώσει τα λιγοστά του χρήματα. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχόμενου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων που ακολούθησαν. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με το πρώτο λόγο ένστασης καταλογίζεται στον ενάγοντα, ότι, στην προσπάθειά του να παραπλανήσει το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα απέκρυψε ουσιώδη στοιχεία και δεν προσήλθε ενώπιόν του με καθαρά χέρια. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 583 επισημαίνονται τα εξής, συναφώς με το θέμα: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Περαιτέρω, σύμφωνα με την Ιερά Μητρόπολη Πάφου και Aristo Developers Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 211/10, ημερομηνίας 14.7.2011: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως. («uberrima fides»). (δέστε τις υποθέσεις Brink´s Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264-267 και Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος». Τέλος, σύμφωνα με τη Σάββα v. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081: «Η έκταση της υποχρέωσης για αποκάλυψη γεγονότων σε μονομερείς αιτήσεις αναπτύχθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navig. Co Ltd κ.ά.
(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 C.L.R. 58. Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 C.L.R. 543. Sekavin S.A. v. Ship "Platon ch"
(1987)1 C.L.R.
  1. Amathus Navigation Co Ltd v. Concort Express Liners and others, Αγωγή Ναυτοδικείου 27/93, ημερομηνίας 22 Δεκεμβρίου
  2. Στη Zachariades v. Liveras and others
(1989)1 C.L.R. 437, κρίθηκε υπό το φως της Αγγλικής νομολογίας ότι η μη αποκάλυψη όρου της μεταξύ των μερών συμφωνίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο της αλλοδαπής συνιστά εκτροπή από την αρχή της πλήρους αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος. Αντίθετα με την απόφαση στη Zachariades (ανωτέρω) και τις αρχές των Αγγλικών αποφάσεων που υιοθετεί, η απόφαση του δικαστηρίου στην Ellinger v. Guinness, Mahom & Co.,
(1939)4 All E.R. 16, τείνει να υποστηρίξει ότι η μη αποκάλυψη πρέπει να συνοδεύεται και από πρόθεση εξαπάτησης (deceit) και να δικαιολογείται η ακύρωση, προσέγγιση που απηχείται και σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Cyprus Potato Marketing Board v. Primiaks (Pacific Violet) και άλλου, υπόθεση αρ. 93/89, ημερομηνίας 28 Μαρτίου 1990 και Sons of Afif Yamout v. Schiffahrts - Gex. Elbe M.B.H. & Co, και άλλων, Αγ. Ναυτοδικείου αρ. 11/89 και 12/89, ημερομηνίας 25 Ιουνίου 1990, η κατάληξη της οποίας δεν εγκρίθηκε κατά την αναθεώρησή της. (Βλέπε Sons of Afif Yamout (αναφέρεται πιο κάτω)). Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε The Andria
(1984)1 All E.R. 1126 (CA), The Hagen
(1908)P. 189. Boyce v. Gill
(1981)64 L.T. 824. Brink's Mat Ltd Elombe
(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Stavros Hotel Appartments Limited και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλων, Πολιτική Έφεση αρ. 8181, ημερομηνίας 23 Μαρτίου 1995). Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ότι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Στην υπόθεση RESOLA (CYPRUS) LTD v. Χρήστου, Πολιτική Έφεση 9610, ημερ. 31.3.1998 ειπώθηκαν τα εξής: "Όπως διαπιστώσαμε στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED και άλλου - (Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90 - 30.5.96)), πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης, εξ αντικειμένου είναι αβάσιμος, με μόνο λόγο, το γεγονός ότι, αφ' ης στιγμής διατάχθηκε η επίδοση της υπό κρίση αίτησης, την οποία καταχώρησε μονομερώς ο ενάγοντας, οπότε και μετατράπηκε σε δια κλήσεως, χωρίς να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, δεν τίθεται θέμα ακύρωσης ανύπαρκτου διατάγματος, λόγω απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Υπεισέρχομαι τώρα στο θέμα των ουσιαστικών προϋποθέσεων που θα πρέπει να πληρούνται για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την εξουσία έκδοσης παρεμπιμπτόντων διαταγμάτων έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου «Νaime S» (Αρ.2)
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και τ' ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Bασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω): «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τ' ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων· με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Τέλος, με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση επισημαίνεται ότι αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα τώρα με την Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253, η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ενώ στην Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788 υπενθυμίζεται ότι γενικώς, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. Αναμφίβολα πρόκειται για τύπου Mareva το διάταγμα που επιζητεί ο ενάγοντας, οπότε, οι παραπάνω αρχές, θα πρέπει να ιδωθούν σε συνάρτηση και μ' όσα ακολουθούν, από αποφάσεις και πάλι του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Στη θεμελιακή θα έλεγα υπόθεση συναφώς με το θέμα (Seamark Consultancy Services Limited κ.ά. v. Joseph P. Lasala κ.α.
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 162 - απόφαση ολομέλειας -) επισημαίνονται τα εξής: «Στην Κύπρο η εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, περιλαμβανομένων και των διαταγμάτων τύπου Mareva διέπεται από το άρθρο 32
(1)του Ν 14/60 του οποίου η εμβέλεια είναι πολύ ευρεία δεδομένου ότι, στα δικαστήρια που ασκούν πολιτική δικαιοδοσία, παρέχεται η εξουσία να εκδίδουν παρεμπίπτοντα διατάγματα σ΄ όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το δικαστήριο κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο. Βέβαια στο άρθρο 32 υπάρχει πρόνοια ότι τέτοια διατάγματα δεν εκδίδονται εκτός αν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ότι υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής διάδικος να δικαιούται σε θεραπεία και ότι εκτός αν εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην υπόθεση BP Holdings Ltd κ.α. ν. Ανδρέα Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 τονίστηκε ότι τα δικαστήρια της Κύπρου λειτουργούν με βάση την ευρύτατη εξουσία που τους παρέχεται από το άρθρο 32 του Ν 14/60. Σε σχέση με την αλλαγή που επήλθε στην Αγγλική νομολογία το 1975, με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων τύπου Mareva, το Εφετείο στην προαναφερόμενη υπόθεση παρατήρησε ότι το άρθρο 45 του Supreme Court of Judicature (Consolidation) Act του 1925, στο οποίο βασίστηκαν οι Αγγλικές αποφάσεις Nippon Ysen Kaisha v. Karagiorghis
(1975)3 All E.R. 282 και Mareva Compania Naviera S.A. v. International Bulk Carriers S.A.
(1975)2 Lloyd´s Rep. 509, είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 37
(1)του δικού μας παλαιού περί Δικαστηρίων Νόμου 40/53 και με το άρθρο 32 του ισχύοντος Νόμου 14/60. Είναι πρόδηλο πως τα Αγγλικά δικαστήρια έκριναν τότε ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν τις ραγδαίες εξελίξεις στην τεχνολογία, ειδικότερα στον τομέα της επικοινωνίας, καθώς βέβαια και τις σύγχρονες μεταβολές στους τρόπους συναλλαγής των ανθρώπων. Λέχθηκε στην υπόθεση Κιταλίδης (ανωτέρω) ότι σήμερα μπορεί να γίνουν δοσοληψίες σε όλα τα μέρη της γης μέσα σε λίγα λεπτά μέσω του συστήματος τηλεμηνυμάτων. Χρήματα μπορεί να μεταφερθούν από τον ένα λογαριασμό σε άλλο και από τη μια χώρα στην άλλη σε λίγα δευτερόλεπτα. Η απαίτηση των σύγχρονων ρυθμών ζωής οδήγησαν τα Δικαστήρια στη σκέψη πως θα έπρεπε να αναδιαπλάσουν το πλαίσιο της εξουσίας τους για να παρέχεται σ΄ αυτά η δυνατότητα τέτοιου χειρισμού των προσωρινών διαταγμάτων, ώστε αυτά να καθίστανται αποτελεσματικά μέχρι τη λήξη της διαφοράς. Είναι προφανές λοιπόν ότι, δυνάμει του άρθρου 32 του Ν 14/60 με το οποίο παρέχεται ευρύτατη εξουσία στα Δικαστήρια που ασκούν πολιτική δικαιοδοσία να εκδίδουν παρεμπίπτοντα διατάγματα, και με βάση τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Κιταλίδη (ανωτέρω) περί αναδιάπλασης του πλαισίου της εξουσίας των δικαστηρίων ώστε τα παρεμπίπτοντα διατάγματα που εκδίδονται να καθίστανται αποτελεσματικά μέχρι τη λήξη της διαφοράς αλλά και τα όσα παρατηρήθηκαν, γενικά, σε σχέση με τις σύγχρονες μεταβολές στους τρόπους συναλλαγής των ανθρώπων, παρείχετο έρεισμα στο πρωτόδικο δικαστήριο να εκδώσει, στην προκείμενη περίπτωση, παρεμπίπτοντα διατάγματα που να δεσμεύουν και περιουσιακά στοιχεία των εφεσειόντων, εκτός δικαιοδοσίας». Μολονότι οι παραπάνω αρχές και επισημάνσεις είναι από απόφαση της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, δεν αναιρούν καθ' οιονδήποτε τρόπο τ' ακόλουθα, από την απόφαση στην υπόθεση Spidertrade Com Finance Limited v. Χατζηγαβριήλ
(2003)1(Α) Α.Α.Δ 121, τα οποία, σε σημαντικό βαθμό αναφέρονται και στην προηγούμενη: «Το ακυρωθέν διάταγμα ήταν τύπου Mareva. Η δυνατότητα έκδοσης τέτοιων διαταγμάτων εισήχθη στην Αγγλία το 1975 με νομολογιακή μεταβολή της ως τότε επικρατήσασας πρακτικής που δεν αναγνώριζε την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων για τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων εναγομένου, όταν αυτά δεν αποτελούσαν το αντικείμενο της αγωγής, προς ικανοποίηση της τελικής απόφασης. Κρίθηκε πως η δικαστική επέμβαση ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις αναγκαία και πως το άρθρο 45 του Supreme Court of Judicature (Consolidation) Act 1925 παρείχε σχετική εξουσία: βλ. Mareva Compania Naviera S.A. v. International Bulkcarriers S.A.
(1975)2 Lloyd΄s Rep. 509 και Nippon Yusen Kaisha v. Karageorgis
(1975)1 W.L.R. 1093. Η Κυπριακή νομολογία υιοθέτησε τη νέα γραμμή δεδομένου ότι η προηγούμενη περιοριστική ερμηνεία του δικού μας αντίστοιχου άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60(όπως τροποποιήθηκε) στηριζόταν στην παλαιότερη Αγγλική αντίληψη και πρακτική: βλ. Pastella Marine Co. Ltd v. National Iranian Tanker Co. Ltd
(1987)1 C.L.R. 583. Οι πρώτες περιπτώσεις διαταγμάτων Mareva αφορούσαν εναγομένους εκτός δικαιοδοσίας οι οποίοι διατηρούσαν χρήματα σε τράπεζες εντός της δικαιοδοσίας με άμεσο κίνδυνο μεταβίβασης των χρημάτων εκτός δικαιοδοσίας, ιδιαίτερα ενόψει της μεγάλης πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή. Μεταγενέστερα, τέτοια διατάγματα κάλυψαν και την περίπτωση εναγομένων που διέμεναν εντός δικαιοδοσίας υπό ύποπτες όμως περιστάσεις που δημιουργούσαν ιδιαίτερο φόβο για το ενδεχόμενο μεταβίβασης των χρημάτων τους εκτός δικαιοδοσίας - Rahman (Prince Abdul) v. Abu-Taha and another
(1980)W.L.R. 1268 - όπως και την περίπτωση, καθώς λέχθηκε στην Rasu Maritime S.A. v. Perusahaon
(1978)Q.B., 664, εμπορευμάτων αντί χρημάτων. Παρότι όμως το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 παρέχει, εντός των εκεί ρητώς προσδιορισθέντων ορίων, ευρεία διακριτική εξουσία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, και παρότι η άσκηση αυτής της εξουσίας πρέπει να διατηρείται ελαστική, ελεύθερη από τυπικούς κανόνες, υπόκειται εντούτοις σε αρχές που αποβλέπουν σε διατήρηση της ισορροπίας στα δικαιώματα των διαδίκων. Η στέρηση, μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης την οποία ο εναγόμενος θα υποστεί με τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής, δεν δικαιολογείται παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ήτοι σε εκείνες όπου καταδεικνύεται ότι ισχυρή αιτία αγωγής θα παρέμενε χωρίς αντίκρυσμα λόγω άμεσου, απτού κινδύνου απομάκρυνσης περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό προς παρεμπόδιση ικανοποίησης της αναμενόμενης απόφασης στην αγωγή. Είναι κατά την άποψή μας προφανές ότι η παρούσα δεν ήταν μια τέτοια εξαιρετική περίτπωση. Όπως υποδείξαμε πρόσφατα στην Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου, Πολ. Έφ. 11261, ημερ. 13 Νοεμβρίου 2002, η εν λόγω εξουσία «πρέπει να ασκείται με φειδώ, όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης» για το ενδεχόμενο είσπραξης εξ αποφάσεως χρέους». Η ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με την απόφασή της στην Seamark (ανωτέρω) έδωσε οριστικά τέλος στη συζήτηση για το κατά πόσο η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, με τα οποία δεσμεύονται περιουσιακά στοιχεία - τύπου Mareva - εκτίνεται και πέραν της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. Για λόγους που αναφέρονται με αναφορά στην υπόθεση ΑBP Holdings Ltd κ.ά. ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 αποφασίστηκε ότι η εμβέλεια αυτής της φύσης διαταγμάτων εκτείνεται και εκτός δικαιοδοσίας. Η Spidertrade (ανωτέρω επίσης), ενώ δεν αφίσταται των αρχών που καθιερώνει η Seamark πραγματεύεται και κάποια άλλη, ιδιαίτερη πτυχή του θέματος της έκδοσης διαταγμάτων τύπου Mareva, η οποία σχετίζεται με την τρίτη ουσιαστική προϋπόθεση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων γενικά, με βάθρο το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Καθιερώνεται συναφώς η ακόλουθη αρχή: Παρά την ευρεία διακριτική εξουσία που παρέχει το άρθρο 32 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εντούτοις, η σχετική εξουσία υπόκειται σε αρχές που αποβλέπουν σε διατήρηση της ισορροπίας στα δικαιώματα των διαδίκων. Η στέρηση μέχρι και την έκδοση τελικής απόφασης που θα υποστεί ο εναγόμενος με τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής, δεν δικαιολογείται, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ήτοι σε εκείνες όπου καταδεικνύεται ότι ισχυρή αιτία αγωγής θα παρέμεινε χωρίς αντίκρισμα λόγω άμεσου, απτού κινδύνου απομάκρυνσης περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό προς παρεμπόδιση ικανοποίησης της αναμενόμενης απόφασης στην αγωγή. Η σχετική εξουσία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ, όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης για το ενδεχόμενο είσπραξης εξ αποφάσεως χρέους. Σε κατάλληλες περιπτώσεις, ο συμβαλλόμενος μπορεί για την εξασφάλισή του να μεριμνήσει εκ των προτέρων. Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: H αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Ακολουθεί το σκεπτικό. Ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός του ενάγοντα ότι εκτός κι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, ο εναγόμενος πατέρας του, μόλις λάβει γνώση της αγωγής, είτε ακόμη, μόλις αρθούν τα περιοριστικά μέτρα προτίθεται να αποσύρει τα λεφτά από την τράπεζα και να τα εξαφανίσει, με αποτέλεσμα, ο ίδιος, να μην μπορέσει να ικανοποιήσει την απαίτησή του σε περίπτωση που επιτύχει η αγωγή του, αφίσταται της τελευταίας από τις παραπάνω νομολογιακές αρχές και τούτο γιατί, ενώ επιδιώκει δέσμευση περιουσιακών στοιχείων του εναγόμενου που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής, πρώτο, ούτε καν υπαινίσσεται ότι σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, υπάρχει άμεσος απτός κίνδυνος απομάκρυνσης των χρημάτων του εναγόμενου στο εξωτερικό και δεύτερο, ομολογεί πως, ό,τι επιδιώκει με το αιτούμενο διάταγμα είναι να μπορέσει να ικανοποιήσει την απαίτησή του σε περίπτωση που επιτύχει η αγωγή του. Για να το πω και διαφορετικά, μου ζητά να ασκήσω την επί του προκειμένου εξουσία, την οποία καθηκόντως θα πρέπει να ασκώ με φειδώ, ως μέτρο εξασφάλισης για τα ενδεχόμενο είσπραξης εξ αποφάσεως χρέους. Μολονότι η τύχη της αίτησης έχει κριθεί, εντούτοις, χάριν πληρότητας της απόφασής μου και τούτο, ιδιαίτερα για το ενδεχόμενο που οι μέχρι τώρα διαπιστώσεις μου κριθούν εσφαλμένες σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης, θα συνεχίσω. Με απλή αντιπαραβολή των εκατέρωθεν ουσιαστικών ισχυρισμών, δηλαδή εκείνων που αφορούν στο κατ' ισχυρισμό του ενάγοντα επεισόδιο επίθεσης που δέχθηκε από τον εναγόμενο πατέρα του στις 3.3.2012, ο οποίος τον τραυμάτισε σοβαρά σε δύο μέρη, ισχυρισμός που υποστηρίζεται και από ιατρική μαρτυρία, σε συνδυασμό ασφαλώς με τη φύση της αξίωσής του εναντίον του εναγόμενου, όπως αυτή διατυπώνεται στην οπισθογράφηση απαιτήσεως του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος της αγωγής του είναι φανερό ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η περί αντιθέτου θέση του εναγόμενου δε με βρίσκει σύμφωνο, επειδή παραβλέπει τα εξής, μεταξύ άλλων: Καταρχήν, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί απλή άρνηση δεν αποτελεί υπεράσπιση, κάτι που κάνει ο ίδιος, έναντι του ισχυρισμού του ενάγοντα ότι του επιτέθηκε και τον τραυμάτισε σοβαρά, ισχυρισμός, που για να επαναλάβω, υποστηρίζεται και από ιατρική μαρτυρία. Έπειτα, δεδομένου ότι, καθώς επίσης έχει νομολογηθεί, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων, η ουσία, επί του προκειμένου είναι ότι, θεωρούμενα ως αληθή όσα ο ενάγοντας καταλογίζει στον εναγόμενο, στοιχειοθετούν το αστικό αδίκημα της επίθεσης, που αποτελεί την αιτία της αγωγής του πρώτου εναντίον του δεύτερου. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, καθώς ήδη έχει αναφερθεί, με αναφορά στην Odysseos και πάλι, αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με αυτά φυσικά δε μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245). Παρατηρώ τα εξής: Ο ενάγοντας, με την κρίση αίτησή ζητά την έκδοση διατάγματος που ν' απαγορεύει στον εναγόμενο να διαθέσει, μεταφέρει και/ή χρησιμοποιήσει και/ή αποξενώσει οποιοδήποτε ποσό μέχρι και το ποσό των €70.000,00 που είναι κατατεθειμένο σ' οποιοδήποτε λογαριασμό ή λογαριασμούς του σ' οποιαδήποτε τραπεζικό ίδρυμα. Όπως αναφέρει στην παράγραφο 12 της ένορκης του δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, από πληροφορία που έχει, χωρίς όμως να αποκαλύπτει ως όφειλε τον πληροφοριοδότη του, ο πατέρας του διατηρεί σε τραπεζικό ίδρυμα το παραπάνω ποσό, αλλά δε γνωρίζει σε ποιο. Με τη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση, ημερομηνίας 30.4.2013 ισχυρίζεται τα εξής, συναφώς με το θέμα: Από έρευνα και απ' ό,τι γνωρίζει, χωρίς και πάλι να αναφέρει σε τι συνίσταται η έρευνα και πώς γνωρίζει, ο πατέρας του διατηρεί τραπεζικό λογαριασμό στην Cyprus Popular Bank Co Ltd και/ή Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ύψους €6.800,00 και στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ, €60,000,
  1. Με την ίδια δήλωση ζητά δέσμευση των παραπάνω ποσών. Δε δέχομαι τους παραπάνω ισχυρισμούς του ενάγοντα, οι οποίοι καταρρίπτονται με πειστικό τρόπο από τη μαρτυρία του εναγόμενου, ο οποίος επισυνάπτει και σχετικά τεκμήρια, από τα οποία προκύπτει ότι τα μόνα χρήματα που διαθέτει, ύψους €9.550,00 είναι κατατεθειμένα στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, σε τρεις διαφορετικούς λογαριασμούς, ως εκτίθεται σε άλλο σημείο, πιο πάνω. Μάλιστα, εκτός από το ποσό των €5.100,00 που έχει σε δικό του λογαριασμό, το υπόλοιπο ποσό αποτελεί το μερίδιό του επί του συνολικού ποσού των €8.900,00 που είναι κατατεθειμένο στους άλλους δύο λογαριασμούς που διατηρεί στο συγκεκριμένο τραπεζικό ίδρυμα, μαζί με άλλα πρόσωπα (ένα σε κάθε λογαριασμό). Το περιεχόμενο του τεκμηρίου Θ στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει τους λόγους ένστασης στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επιβεβαιώνει πλήρως τους παραπάνω ισχυρισμούς του. Επιπλέον, το περιεχόμενο του τεκμηρίου Ζ στην ίδια δήλωση παρουσιάζει ως υπόλοιπο του λογαριασμού που διατηρεί στη Λαϊκή Τράπεζα, για την περίοδο 1.1.2013 μέχρι και 31.5.2013 το ποσό των €8,86, ενώ, σύμφωνα με το περιεχόμενο σχετικής βεβαίωσης της Τράπεζας Κύπρου, ημερομηνίας 5.6.2013 (τεκμήριο Η στην ένορκη δήλωση του εναγόμενου), ο εναγόμενος, τη στιγμή που δόθηκε η βεβαίωση δε διατηρούσε κανένα λογαριασμό με την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Απ' όσα προηγήθηκαν είναι σαφές ότι η σχετική - τρίτη ουσιαστική προϋπόθεση για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος θα πρέπει να εξεταστεί με αναφορά στο ποσό των €9.550,00 που ο εναγόμενος διατηρεί πράγματι στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, που είναι και η μόνη περιουσία την οποία διαθέτει. Ικανοποιείται η σχετική - τρίτη προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Δεδομένης της ομολογίας του εναγόμενου ότι η μόνη περιουσία που έχει είναι το ποσό των €9.550,00 (ανωτέρω), σε συνδυασμό και με την ηλικία του καθώς και με την παραδοχή του ότι είναι συνταξιούχος, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι, ο ενάγοντας, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του δε θα μπορέσει να αποζημιωθεί από τον εναγόμενο, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι με την αγωγή του αξιώνει αποζημιώσεις στην κλίμακα: €50.000,00 - €100.000,
  2. Δεδομένου ότι πληρούνται και οι τρεις ουσιαστικές προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος, ό,τι απομένει είναι να σταθμίσω κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να το εκδώσω. Η απάντηση είναι αρνητική. Σε αντίθεση με τον ενάγοντα, ο οποίος ισχυρίστηκε αναληθώς ότι ο εναγόμενος πατέρας του διατηρεί σε τραπεζικό ίδρυμα χρήματα, αρχικά, ύψους €70.000,00 και ακολούθως, €66.800,00, σε δύο τραπεζικά ιδρύματα, ο εναγόμενος απέδειξε με πειστικό και τεκμηριωμένο τρόπο ότι τα μόνα χρήματα που διαθέτει ανέρχονται στο κατά πολύ μικρότερο ποσό των €9.550,
  3. Όχι μόνο αυτό απέδειξε, αλλά και ότι το ποσό αυτό - που δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο - του είναι απολύτως αναγκαίο για τη διαβίωσή του καθώς και για την επείγουσα, αναγκαία και καθημερινή ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη, εξαιτίας των σοβαρών, ομολογουμένως, προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει τα οποία πιστοποιούνται με ιατρική μαρτυρία. Είναι φανερό λοιπόν, ότι, ενώ ο ενάγοντας επιδιώκει την δέσμευση του παραπάνω ποσού, προκειμένου να εξασφαλιστεί έναντι του εναγόμενου σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του, για τον τελευταίο, όπως ορθά το θέτει - χωρίς να έχει αμφισβητηθεί κιόλας από τον ενάγοντα, ο οποίος έχει και το βάρος να με πείσει να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα - εάν δεσμευτούν τα χρήματά του και διαταραχθεί το σημερινό status quo δε θα έχει οποιοδήποτε άλλο πόρο διαβίωσης, ενώ την ίδια ώρα θα τεθεί και σε κίνδυνο η υγεία και ζωή του. Επομένως, ούτε δίκαιο μα ούτε και εύλογο είναι να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα που με απλά λόγια σημαίνει ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και γι' αυτό το λόγο. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγόμενου και σε βάρος του ενάγοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.