← Κύπρος

CA China Spine (Limassol) Limited ν. Tiffany Investments Limited κ.α., Αρ. Υπόθ.:457/2013, 6/9/2013

CA China Spine (Limassol) Limited ν. Tiffany Investments Limited κ.α., Αρ. Υπόθ.:457/2013, 6/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A249 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. Κονή, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθ.:457/2013 Μεταξύ: C.A. China Spine (Limassol) Limited Ενάγουσας Και 1. Tiffany Investments Limited 2. M.I.M. Services Limited Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 1.2.13 Ημερομηνία: 6 Σεπτεμβρίου 2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κος Α. Γαβριηλίδης για κκ. Σκορδής, Παπαπέτρου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. (κα Κολατσή για να ακούσει απόφαση) Για τις Εναγόμενες- Καθ' ων η Αίτηση: κος Δ. Αραούζος για Chrysses Demetriades & Co LLC (κ. Λελέκης για να ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο η ενάγουσα αξιώνει εναντίον των εναγομένων: « Α. Διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 δεν δικαιούνται να διακόψουν ή και να αποσυνδέσουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης, νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην Μονάδα (Unit) 151 του εμπορικού κέντρου «My Mall» στο Ζακάκι που αναφέρεται στη Συμφωνία Παροχής Άδειας Χρήσης (License Agreement) ημερομηνίας 9/5/2009 μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 1 ή και στη συναφή Συμφωνία Διαχείρισης (Management Agreement) μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 2 ή και να παρεμποδίζουν την απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα στην απουσία δικαστικού διατάγματος που να διατάσσει την παράδοση της κατοχής της εν λόγω Μονάδας από την Ενάγουσα ή και που να εξουσιοδοτεί τη διακοπή ή και την αποσύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα. Β. Διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 υποχρεούνται να αποζημιώσουν την Ενάγουσα για κάθε ζημιά που η Ενάγουσα έχει υποστεί ή και θα υποστεί ως αποτέλεσμα της διακοπής ή και αποσύνδεσης της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην Μονάδα (Unit) που αναφέρεται στην παράγραφο (Α) ανωτέρω ή και ως αποτέλεσμα της παρεμπόδισης της απρόσκοπτης και συνεχιζόμενης παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει ή και να εμποδίζει τις Εναγόμενες 1 και 2 από του να διακόψουν ή και να αποσυνδέσουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα (Unit) που αναφέρεται στην παράγραφο (Α) ανωτέρω ή και από του να παρεμποδίζουν την απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα μέχρι την έκδοση δικαστικού διατάγματος που να διατάσσει την παράδοση της κατοχής της εν λόγω Μονάδας από την Ενάγουσα ή και που να εξουσιοδοτεί την διακοπή ή και την αποσύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα. Δ. Γενικές ή και ειδικές ή και τιμωρητικές ή και παραδειγματικές αποζημιώσεις. Ε. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα επίδοσης.» Ταυτόχρονα με την καταχώρηση του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου η Ενάγουσα καταχώρησε μονομερή αίτηση και πέτυχε την έκδοση του ακόλουθου προσωρινού διατάγματος «το οποίο απαγορεύει ή και εμποδίζει τις Εναγόμενες αρ. 1 και 2 από του να διακόψουν ή και αποσυνδέσουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης, νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην Μονάδα (Unit) 151 του εμπορικού Κέντρου "My Mall" στο Ζακάκι που αναφέρεται στη Συμφωνία Παροχής Άδειας Χρήσης (License Agreement) ημερομηνίας 9.5.2009 μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 1 ή και στη συναφή Συμφωνία Διαχείρισης (Management Agreement) μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης αρ. 2 ή και από του να παρεμποδίζουν την απρόσκοπτη και συνεχιζόμενη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής με τον ως άνω αριθμό και τίτλο ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου ή μέχρι την έκδοση δικαστικού διατάγματος που να διατάσσει την παράδοση της κατοχής της εν λόγω Μονάδας από την Ενάγουσα ή και που να εξουσιοδοτεί την διακοπή ή και την αποσύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης, νερού, υγραερίου, ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας (utility) στην εν λόγω Μονάδα». Οι Ενάγομενες - Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση για τη συνέχιση του ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Αφού η κάθε πλευρά καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση ακολούθησε η ακρόαση κατά την οποία οι δικηγόροι των δυο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων τόσο στην αίτηση όσο και στην ένσταση. Κρίνω σκόπιμο όπως αναφερθώ στη συνέχεια στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που αφορούν την αίτηση και την ένσταση καθώς και των λόγων ένστασης. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Αβραάμ (Χ.Α.) διευθύνοντα συμβούλου των Εναγόντων. Ο Χ.Α. αναφέρει στη ένορκη δήλωσή του ότι η Ενάγουσα είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης η οποία ασχολείται με τη διαχείριση εστιατορίου ταχείας εξυπηρέτησης που προσφέρουν εδέσματα κινεζικής και ασιατικής κουζίνας ενώ η Εναγομένη 1 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η ιδιοκτήτρια και η Εναγομένη 2 η διαχειρίστρια (management company) του εμπορικού κέντρου γνωστού ως «My Mall» στο Ζακάκι στη Λεμεσό. Σύμφωνα επίσης με τον ενόρκως δηλούντα η Ενάγουσα την 9/5/09 συνήψε με την Εναγομένη 1 Συμφωνία για Παροχή Άδειας Χρήσης (License Agreement) με την οποία παραχωρήθηκε στην Ενάγουσα άδεια χρήσης του καταστήματος αρ. 151 στο εμπορικό κέντρο για το σκοπό λειτουργίας εστιατορίου ταχείας εξυπηρέτησης προσφέροντας κινέζικη και ασιατική κουζίνα ενώ ταυτόχρονα σύνηψε με την Εναγομένη 2 σχετική Συμφωνία Διαχείρισης (Management Agreement). Οι Συμφωνίες, οι οποίες ήταν διάρκειας 7 ετών με δυνατότητα ανανέωσης τους για άλλα 7 έτη, περιλάμβαναν μεταξύ άλλων όρους ότι από όλες τις μονάδες (καταστήματα) του εμπορικού κέντρου οι οποίες υπερέβαιναν τις 176, μόνο 10 καθορίζονταν ως εστιατόρια (food units) και σε περίπτωση επέκτασης του εμπορικού κέντρου δεν θα υπήρχε οποιαδήποτε ουσιαστική απόκλιση από την αρχική αναλογία (ratio) των μονάδων εστιατορίων με των μονάδων καταστημάτων. Εάν μέχρι την 30/6/2009 δεν λειτουργούσε τουλάχιστον το 70% των καταστημάτων του εμπορικού κέντρου η Ενάγουσα είχε δικαίωμα να τερματίσει τη συμφωνία ή να συνεχίσει να πληρώνει μηνιαία ποσοστό 8% στον κύκλο εργασιών της («Turnover Fees») μέχρι να συμπληρωθεί το 70% της πληρότητας λειτουργήσιμων μονάδων στο εμπορικό κέντρο. Τηρουμένων των πιο πάνω η Ενάγουσα ήταν υποχρεωμένη καταβάλει στους Εναγομένους: « (
  2. i)το ποσό των €7.400 μηνιαίως πλέον Φ.Π.Α. το οποίο αντιπροσώπευε το ελάχιστο ποσό για άδεια χρήσης της Μονάδας (στο εξής «Minimum License Fees»), και σε περίπτωση που τα Turnover License Fees για κάθε περίοδο δώδεκα μηνών ήταν περισσότερα από τα Minimum License Fees τότε η Ενάγουσα θα κατάβαλλε την διαφορά μεταξύ των δύο. (
  3. ii)το ποσό των €1.625,- μηνιαίως πλέον Φ.Π.Α. (171 τετραγωνικά μέτρα Χ €9,5 για κάθε τετραγωνικό μέτρο (gross) το οποίο αντιπροσώπευε έξοδα διαχείρισης (στο εξής «Management Fees»), (iii) τραπεζική εγγύηση για το ποσό των €20.757,50 (το οποίο αντιπροσώπευε δύο μηνών Minimum License Fees and Management Fees πλέον Φ.Π.Α.), (
  4. iv)προκαταβολή για το ποσό των €20,757.50 (το οποίο αντιπροσώπευε δύο μηνών Minimum License Fees and Management Fees πλέον Φ.Π.Α.). (
  5. v)το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος που αναλογούσε στην Μονάδα 151 μηνιαία.» Οι Εναγόμενες δεν θα είχαν το δικαίωμα να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα εκτός και εάν η Ενάγουσα δεν πλήρωνε τα Minimum License Fees η και τα Management Fees ή και τον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος και εφόσον θα έδιδε 7 ημέρες γραπτή προειδοποίηση στην Ενάγουσα. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ακόμα στην ένορκη δήλωσή του ότι η Ενάγουσα από την έναρξη της Συμφωνίας κατέβαλλε στις Εναγόμενες όλα τα συμφωνηθέντα πιο πάνω ποσά (διευκρινίζοντας ότι κατέβαλλε τα Turnover Fees και όχι τα Minimum License Fees). Οι Εναγόμενες με επιστολή τους ημερομηνίας 04/05/2010 ενημέρωσαν την Ενάγουσα ότι η πληρότητα λειτουργήσιμων μονάδων στο εμπορικό κέντρο είχε φθάσει στο 70% και την κάλεσαν όπως αρχίσει να πληρώνει τα Minimum License Fees για τη Μονάδα δηλαδή το ποσό των €7.400 πλέον Φ.Π.Α. Η Ενάγουσα διαφώνησε ως προς το κατά πόσο υπήρξε πληρότητα του 70% και συνέχισε να πληρώνει τα Turnover Fees ενώ ακολούθησε ανταλλαγή επιστολών μεταξύ της Ενάγουσας και Εναγομένων. Την ίδια περίοδο η Ενάγουσα διαπίστωσε ότι οι Εναγόμενοι κατά παράβαση της μεταξύ τους Συμφωνίας επέτρεψαν τη δημιουργία και λειτουργία τουλάχιστον έξι νέων εστιατορίων ή και καφετεριών εντός του εμπορικού κέντρου χωρίς να έχουν τις απαραίτητες άδειες από τις αρμόδιες αρχές. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε τεράστιες ζημιές στην ενάγουσα αφού περιορίζετο κατά πολύ ο κύκλος εργασιών της και η Ενάγουσα κάλεσε τις Εναγόμενες όπως σταματήσουν την παρανομία αυτή. Ακολούθησαν δυο συναντήσεις μεταξύ των δυο πλευρών (20/7/2010 και 1/12/10) όπου οι Εναγόμενες αμφισβήτησαν ότι ενήργησαν παράνομα ή κατά παράβαση των όρων των σχετικών αδειών του εμπορικού κέντρου που έδειχναν 10 Μονάδες εστιατορίου. Αποτέλεσμα των πιο πάνω συναντήσεων ήταν η δημιουργία αμοιβαίας κατανόησης ότι η Ενάγουσα όφειλε να πληρώνει μόνο τα Turnover Fees. Την 5/5/11 οι εκπρόσωποι των Εναγομένων σε συνάντηση που είχαν με εκπροσώπους της Ενάγουσας απαίτησαν από την Ενάγουσα την πληρωμή των Minimum License Fees από την 1/11/11 και πρότειναν την υπογραφή προσθήκης (addendum) στις συμφωνίες. Ακολούθησε αλληλογραφία των μερών η οποία κατέληξε σε άρνηση της Ενάγουσας να αποδεχθεί την υπογραφή της προτεινόμενης προσθήκης. Ακολούθησε νέα ανταλλαγή μηνυμάτων και επιστολών μεταξύ των μερών. Την 20/6/2011 και 21/6/2011 οι Εναγόμενες με (άνευ βλάβης) επιστολή των δικηγόρων τους απαίτησαν από την Ενάγουσα την πληρωμή της διαφοράς μεταξύ των Turnover Fees και των Minimum License Fees από την 1/11/11 μέχρι και την 21/6/11 (€33.673 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.) διαφορετικά θα τερμάτιζαν τις συμφωνίες και θα προέβαιναν σε απαίτηση βάσει της εγγυητικής επιστολής που παραδόθηκε από την Ενάγουσα σύμφωνα με τους όρους των Συμφωνιών ως εξασφάλιση. Περαιτέρω οι Εναγόμενες ισχυρίστηκαν ότι υπήρχε πρόθεση και αποδοχή (offer and acceptance) σε σχέση με την προτεινόμενη προσθήκη (Addendum) με αποτέλεσμα να υπάρχει δεσμευτική συμφωνία για πληρωμή των Minimum License Fees από την 1/1/11 και μειωμένα Minimum License Fees από την 1/7/11. Η Ενάγουσα με επιστολή του δικηγόρου της απέρριψε τα πιο πάνω και επανέλαβε τη θέση της ότι είχε υποχρέωση να πληρώνει μόνο τα Turnover Fees και ότι αυτά είχαν πληρωθεί μέχρι το τέλος Ιουνίου του έτους 2011 όπως και ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος ως επίσης ο λογαριασμός που αφορούσε την παροχή ψύξης (production of chilled water) όμως όσον αφορά τον τελευταίο ζητήθηκε λεπτομερής ανάλυση του λογαριασμού αφού ήταν κατά πολύ ψηλότερος από το προηγούμενο έτος. Την 5/7/2011 οι Εναγόμενες μέσω των δικηγόρων τους απέστειλαν στην Ενάγουσα φερόμενη επιστολή τερματισμού με την οποία παρουσιάζονταν να τερματίζουν τις συμφωνίες και με την οποία κάλεσαν την Ενάγουσα όπως εντός 15 ημερών παραδώσει την ελεύθερη κατοχή της Μονάδας και να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της. Την 8/7/2011 οι Εναγόμενες προέβησαν σε απαίτηση δυνάμει της ως άνω εγγυητικής επιστολής και έλαβαν από το Συνεργατικό Πιστωτικό Ίδρυμα που την εξέδωσε το ποσό των €20.757,50. Την 15/7/11 η Ενάγουσα με συστημένη επιστολή των δικηγόρων της εξήγησε ότι ο φερόμενος τερματισμός των συμφωνιών από πλευράς Εναγομένων ήταν παράνομος και άκυρος και ότι η είσπραξη του ποσού των €20.757,50 ήταν αδικαιολόγητη και παράνομη. Ταυτόχρονα η Ενάγουσα ειδοποίησε τις Εναγόμενες ότι δικαιωματικά θα συνέχιζε να κατέχει τη Μονάδα αρ. 151, θα υπερασπιζόταν οποιαδήποτε νομική διαδικασία εκ μέρους των Εναγομένων για έξωση, ότι θα λάμβανε όλα τα ενδεικνυόμενα νομικά μέτρα σε σχέση με τις πολυάριθμες παραβάσεις των όρων των συμφωνιών από πλευράς Εναγομένων και ότι οποιαδήποτε μελλοντικά οφειλόμενα Turnover fees και Management Fees θα ήταν αφαιρετέα από το ποσό της ζημιάς που προκλήθηκε και θα συνέχιζε να προκαλείται στην Ενάγουσα. Επιπρόσθετα η Ενάγουσα ζήτησε από τις Εναγόμενες ανάλυση των ποσών που αυτές αξίωναν σε σχέση με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης για το μήνα Ιούνιο του 2011. Ως επακόλουθο των πιο πάνω η Ενάγουσα σταμάτησε να πληρώνει τα Turnover Fees και Management Fees. Η Ενάγουσα συνέχισε να πληρώνει τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος και νερού για τη Μονάδα 151 εκτός όμως το ξεχωριστό λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος που αφορούσε την παροχή ψύξης αναμένοντας από τις Εναγόμενες γραπτή εξήγηση για τον υπολογισμό και την παράλογη αύξηση των ποσών που χρεώνονταν. Στις 10/8/2011 οι Εναγόμενες καταχώρησαν εναντίον της Ενάγουσας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την Αγωγή με αρ. 3899/11 με την οποία αξιώνουν, μεταξύ άλλων: (α) Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η Ενάγουσα παραδώσει ελεύθερη κατοχή της Μονάδας 151, (β) Δήλωση ότι οι Εναγόμενοι δικαιούνταν να σταματήσουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα, (γ) Αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση από κατά ή περί την 20/07/2011 μέχρι τελικής παράδοσης της Μονάδας 151 στους Εναγομένους. Η Ενάγουσα καταχώρησε εμφάνιση στην αγωγή 3899/11 την 19/11/11 και μετά από πάροδο 15 μηνών δεν είχε ακόμη καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης. Η Ενάγουσα ενημέρωσε τις Εναγόμενες σχετικά με την πρόθεσή της να καταχωρήσει Ανταπαίτηση το ποσό της οποίας θα υπερέβαινε κατά πολύ το ποσό της Απαίτησης. Οι Εναγόμενες με επιστολή ημερομηνίας 24/11/11 ζήτησαν από την Ενάγουσα την αποπληρωμή των ποσών που είχαν ζητήσει να πληρωθούν σε σχέση με την παροχή ηλεκτρισμού για σκοπούς ψύξης για τους μήνες Ιούλιο - Οκτώβριο 2011 αναφέροντας ότι το ποσό ήταν αδιαμφισβήτητο (€7.377,02 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.) και απειλώντας την Ενάγουσα ότι θα ζητούσαν διάταγμα του Δικαστηρίου για διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα 151. Η Ενάγουσα απάντησε με επιστολή της ημερομηνίας 05/11/11 παραπέμποντας στις επιστολές των δικηγόρων της ημερομηνίας 4/7/11 και 15/7/11 με τις οποίες ζήτησε λεπτομερή ανάλυση των ποσών που είχε χρεωθεί και θεωρούσε υπέρογκα αναφέροντας ταυτόχρονα ότι αν οι Εναγόμενες προχωρούσαν με αίτηση για έκδοση διατάγματος για διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος αυτή θα ήταν αβάσιμη ή ανυπόστατη. Την 12/4/12 οι Εναγόμενες μέσω των δικηγόρων τους απέστειλαν νέα επιστολή με την οποία ζητούσαν και την αποπληρωμή των Management Fees (σε σχέση με τα οποία είχαν τερματίσει τη συμφωνία και τα οποία αξιώνουν και με την αγωγή 3899/11) και έξοδα για παροχή ψύξης τα οποία κατά τους ίδιους ήταν αδιαμφισβήτητα, απειλώντας ότι σε αντίθετη περίπτωση θα εξασκούσαν το δικαίωμά τους να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα συμφώνως τους άρθρου 40 του Παραρτήματος Τροποποιήσεων της Συμφωνίας. Η Ενάγουσα απάντησε με επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 2/5/12 ότι οι Εναγόμενες δεν νομιμοποιούντο να επικαλούνται τους όρους των συμφωνιών δεδομένου ότι οι ίδιες επέμεναν να τις θεωρούν ως τερματισθείσες. Στην ίδια επιστολή σημειώνετο ότι η Ενάγουσα είχε ζητήσει επαλειμμένα ανάλυση των ποσών που οι Εναγόμενες ζητούσαν να τους καταβληθούν σε σχέση με την παροχή ηλεκτρισμού για σκοπούς ψύξης χωρίς να υπάρξει ανταπόκριση ενώ γινόταν αναφορά στις ζημιές που η Ενάγουσα είχε υποστεί ως αποτέλεσμα των πολυάριθμων παραβάσεων των όρων των συμφωνιών από τις Εναγόμενες οι οποίες θα συμπεριλαμβάνονταν στην ανταπαίτηση που θα καταχωρείτο στα πλαίσια της αγωγής 3899/11. Ακολούθησε μια περίοδος μέχρι τον Σεπτέμβριο του έτους 2011 που έγιναν διάφορες συζητήσεις προς επίλυση των διαφορών που είχαν προκύψει χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην συνέχεια ότι στις 13/10/12 οι Εναγόμενες ενεργώντας αυθαίρετα, παράνομα και στην απουσία οποιουδήποτε δικαστικού διατάγματος διέκοψαν την παροχή ρεύματος/γκαζιού στην Μονάδα 151 προβάλλοντας τον αβάσιμο ισχυρισμό ότι η Μονάδα δεν ήταν ασφαλής για λειτουργία λόγω κάποιων κατάλοιπων μαγειρικού λαδιού που είχαν συσσωρευθεί στο σύστημα εξαερισμού της Μονάδας. Η Μονάδα 151 έμεινε κλειστεί για έξι ημέρες δημιουργώντας τεράστιες ζημιές στην Ενάγουσα. Στο διάστημα αυτό η Ενάγουσα μερίμνησε για τον καθαρισμό του εξοπλισμού και του συστήματος εξαερισμού της Μονάδας από ειδικούς οι οποίοι επιβεβαίωσαν ότι τα κατάλοιπα λαδιού που είχαν συσσωρευθεί δεν ήταν τέτοια που να δημιουργούν οποιοδήποτε κίνδυνο ή θέμα ασφάλειας. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα αποκαταστάθηκε μετά που οι Εναγόμενες παρέλαβαν επιστολή της Ενάγουσας ημερομηνίας 18/10/12 στην οποία επισυνάπτονταν βεβαιώσεις από όλα τα αρμόδια τμήματα και αρχές ότι η Μονάδα ήταν κατάλληλη και ασφαλής για λειτουργία. Την 14/12/12 (ημέρα Παρασκευή) οι δικηγόροι των Εναγομένων απέστειλαν επιστολή με την οποία παρουσιάζονταν να δίνουν στην Ενάγουσα ειδοποίηση 24 ωρών περί της πρόθεσης των Εναγομένων να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα 151 λόγω της μη καταβολής των Management Fees και των ποσών που οι Εναγόμενες ζήτησαν να τους καταβληθούν σε σχέση με την παροχή ηλεκτρισμού για σκοπούς ψύξης. Στην εν λόγω επιστολή γινόταν επίκληση του όρου 22.4.3 της Συμφωνίας Παροχής Άδειας Χρήσης, ο οποίος προνοεί ότι σε περίπτωση που διδόταν Ειδοποίηση Τερματισμού της συμφωνίας σύμφωνα με τις πρόνοιες του όρου 22.3 αυτής οι Εναγόμενες θα δικαιούντο να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα εφόσον έδιδαν 24 ώρες προειδοποίηση για την πρόθεση τους αυτή, ως επίσης του όρου 10.1.2 της Συμφωνίας Διαχείρισης ο οποίος προνοεί ότι, σε περίπτωση καθυστέρησης καταβολής των Management Fees ή σε περίπτωση παράβασης των όρων της Συμφωνίας Διαχείρισης οι Εναγόμενες θα δικαιούντο να διακόψουν την παροχή υπηρεσιών που αφορούσαν κλιματισμό ή και ηλεκτρισμό ή και νερό στη Μονάδα. Η Ενάγουσα απάντησε την ίδια ημέρα με επιστολή των δικηγόρων της στην οποία σημειωνόταν, μεταξύ άλλων, ότι, σύμφωνα με το Κυπριακό δίκαιο, η αυθαίρετη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος σε υποστατικό που ενοικιάζεται η και αποτελεί το αντικείμενο άδειας χρήσης είναι κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις παράνομη και ότι οποιοσδήποτε συμβατικός όρος παρουσιαζόταν να δίδει στις Εναγόμενες τέτοιο δικαίωμα ήταν έκδηλα παράνομος και άκυρος. Στην ίδια επιστολή σημειωνόταν επίσης ότι οι Εναγόμενες δεν είχαν δικαίωμα να επικαλούνται όρους των Συμφωνιών τις οποίες οι ίδιες θεωρούν ως τερματισθείσες και ότι, εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με το άρθρο 40 του Παραρτήματος Τροποποιήσεων των Συμφωνιών η Ενάγουσα δεν είχε τέτοιο δικαίωμα. Ακολούθησε ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δικηγόρων των δυο πλευρών και η Ενάγουσα σε μια προσπάθεια να αποτρέψει αυτή την παράνομη ενέργεια και να μειώσει τις ζημιές της (δεδομένου ότι ήταν περίοδος Χριστουγέννων και η κίνηση στο εμπορικό κέντρο ήταν αυξημένη) συμφώνησε να πληρώσει και πλήρωσε , με πλήρη επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων της, όλα τα ποσά που οι Εναγόμενες ζητούσαν να πληρωθούν σε σχέση με την παροχή ηλεκτρισμού για σκοπούς ψύξης τα οποία ανέρχονταν σε €18.931συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. Από την πλευρά τους οι Εναγόμενες συμφώνησαν και δεσμεύθηκαν (με πλήρη επιφύλαξη των θέσεων και ισχυρισμών τους) να μην διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα 151 μέχρι και την 31/1/2013 ενώ η Ενάγουσα συμφώνησε και δεσμεύθηκε να μην απευθυνθεί στο Δικαστήριο για έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος εναντίον των Εναγομένων μέχρι την εν λόγω ημερομηνία. Τέλος συμφωνήθηκε να καταβληθούν στο μεσοδιάστημα νέες προσπάθειες μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων για συνολική διευθέτηση των διαφορών που ανέκυψαν μεταξύ των διαδίκων. Την 16/1/2013 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ των δικηγόρων των δυο πλευρών και παρά την υποβολή εκατέρωθεν προτάσεων δεν κατέστη δυνατή η κατάληξη σε συμφωνία για διευθέτηση των μεταξύ των διαδίκων διαφορών. Ως αποτέλεσμα και στη βάση των όσων οι Εναγόμενες είχαν δηλώσει προτίθενται να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα την 1/2/2012. Συνεπεία των πιο πάνω καταλήγει ο ενόρκως δηλών ικανοποιούνται πλήρως όλες οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος σε μονομερή βάση σημειώνοντας τα ακόλουθα: « (
  6. i)Τα όσα αναφέρονται πιο πάνω καταδεικνύουν ότι με την παρούσα Αγωγή εγείρονται σοβαρά ζητήματα για εκδίκαση και ότι υπάρχει τουλάχιστον ορατή πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται στις θεραπείες που ζητεί. Όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, ακόμα και αν γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί των Εναγομένων (τους οποίους η Ενάγουσα αρνείται και απορρίπτει κατηγορηματικά για τους λόγους που έχουν ήδη εξηγηθεί) ότι ο τερματισμός των Συμφωνιών από τις Εναγόμενες ήταν νόμιμος, ότι οι Εναγόμενες έχουν αγώγιμο δικαίωμα να ζητούν την έξωση της Ενάγουσας ή και την παράδοση της κατοχής της Μονάδας 151 και ότι η Ενάγουσα παράνομα αρνείται, μετά την τερματισμό των Συμφωνιών, να καταβάλλει τα Turnover Fees, ή τα License Fees ή τα Management Fees, είναι σαφές ότι, οι Εναγόμενες δεν δικαιούνται να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να επιχειρήσουν να εκδιώξουν την Ενάγουσα χωρίς παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας διακόπτοντας αυθαίρετα την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ή άλλων υπηρεσιών (utilities) στην Μονάδα 151. Ιδιαίτερα αφ΄ ης στιγμής η Ενάγουσα ως έχει προαναφερθεί, έχει καταβάλει (με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων της) όλα τα (εκ πρώτης όψεως υπέρογκα) ποσά που οι Εναγόμενες της ζήτησαν να καταβάλει σε σχέση με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ή και την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης (production of chilled water). Σημειώνω ότι το γεγονός ότι η ανάγκη εξασφάλισης δικαστικού διατάγματος αποτελεί προϋπόθεση για τη νόμιμη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα 151 αναγνωρίστηκε από τις Εναγόμενες τόσο με την επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 24/11/11 στην οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο 22 πιο πάνω (όπου γίνεται αναφορά σε πρόθεση των Εναγομένων να ζητήσουν σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου) όσο και δια της Αγωγής 3899/11 στα πλαίσια της οποίας οι Εναγόμενες (ως ενάγουσες στην εν λόγω αγωγή) ζητούν, μεταξύ άλλων, ως τελική θεραπεία διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους επιτρέπει να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα 151. (
  7. ii)Είναι σαφές ότι οι πράξεις τις οποίες η Ενάγουσα επιδιώκει να εμποδίζει δια του προσωρινού διατάγματος που επιζητείται με την υπό κρίση Αίτηση είναι παράνομες. Είναι επίσης σαφές ότι αυτό που επιδιώκουν οι Εναγόμενες είναι να εκδιώξουν την Ενάγουσα χωρίς παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας και χωρίς να προηγηθεί η εξέταση από το Δικαστήριο της νομιμότητας του φερόμενου τερματισμού των Συμφωνιών και κατά πόσο οι Εναγόμενες δικαιούνται να αξιώνουν την έξωση της Ενάγουσας. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι Εναγόμενες, για 15 ολόκληρους μήνες, παραλείπουν να προωθήσουν την Αγωγή 3899/11, προφανώς λόγω των ανησυχιών τους σε σχέση με την έκβαση της ή/και λόγω του φόβου που τους προκαλεί η εκφρασθείσα πρόθεση της Ενάγουσας να εγείρει Ανταπαίτηση σε σχέση με τις σημαντικότατες ζημιές που υπέστη ως αποτέλεσμα των πολυάριθμων παραβάσεων των όρων των Συμφωνιών από τις Ενάγουσες. (iii) Εν όψει της προηγούμενης διαγωγής των Εναγομένων και τις σαφώς και κατ' επανάληψη εκφρασθείσας πρόθεσης τους να προχωρήσουν σήμερα σε διακοπή της παροχής ηλεκτρισμού ρεύματος ή και άλλων υπηρεσιών (utilities) στην Μονάδα 151, η Ενάγουσα έκδηλα νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα Αγωγή και να ζητεί την έκδοση του προσωρινού διατάγματος που επιζητείται με την υπό κρίση Αίτηση. (
  8. iv)Είναι ξεκάθαρο ότι εάν το επιζητούμενο προσωρινό Διάταγμα δεν εκδοθεί οι Εναγόμενες θα προχωρήσουν σήμερα σε διακοπή της παροχής ηλεκτρισμού ρεύματος στην Μονάδα 151 με αποτέλεσμα αυτή να μην μπορεί να λειτουργήσει. Η ζημιά που η Ενάγουσα θα υποστεί σε τέτοια περίπτωση, που θα περιλαμβάνει και ζημιά στο καλό της όνομα, θα είναι τεράστια. Η ζημιά αυτή θα είναι πρακτικά πολύ δύσκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια. (
  9. v)Οι Εναγόμενες ουδεμία ζημιά θα υποστούν σε περίπτωση έκδοσης του επιζητούμενου προσωρινού διατάγματος. Συναφώς επαναλαμβάνω ότι η Ενάγουσα, ως έχει προαναφερθεί, έχει καταβάλει (με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων της) όλα τα (εκ πρώτης όψεως υπέρογκα) ποσά που οι Εναγόμενες της ζήτησαν να καταβάλει σε σχέση με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ή και την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος για σκοπούς ψύξης (production of chilled water). (
  10. vi)Η Ενάγουσα έχει καταχωρήσει την παρούσα αγωγή και την υπό κρίση Αίτηση αμέσως μετά την 31.1.2013 που, ως εξηγείται πιο πάνω, ήταν η ημερομηνία μέχρι την οποία είχε αναλάβει δέσμευση να μην αποταθεί στο Δικαστήριο στα πλαίσια της προσωρινής διευθέτησης με τις Εναγόμενες στην οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο 30 πιο πάνω. (vii) Υπό τις περιστάσεις υπάρχει κατεπείγουσα ανάγκη για άμεση έκδοση του επιζητούμενου προσωρινού διατάγματος.» Οι Εναγόμενες Καθ' ών η αίτηση στην ένστασή τους προβάλουν τους ακόλουθους λόγους: 1. Η Αίτηση των Αιτητών είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική και/ή οι Αιτητές εξαπάτησαν το Δικαστήριο και δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια, δεδομένου ότι παρέλειψαν και/ή παραβίασαν την υποχρέωση τους για να αποκαλύψουν στοιχεία, γεγονότα και όρους ουσιώδους σημασίας, τα οποία αν αποκάλυπταν θα επηρέαζαν την εξάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Μεταξύ άλλων οι Αιτητές παρέλειψαν να αναφερθούν και/ή επικαλεστούν τους ακόλουθους όρους της Συμφωνίας Άδειας Χρήσης και Διαχείρισης ημερομηνίας 9/5/2009 καθώς και τα ακόλουθα στοιχεία και γεγονότα: Α. Τον όρο 29 της Συμφωνίας Άδειας Χρήσης από τον οποίο προκύπτει ότι οι Αιτητές δεν έχουν κανένα δικαίωμα συμψηφισμού μεταξύ των ποσών που οφείλουν στους Καθ' ων η Αίτηση (τα οποία υποχρεούνται να καταβάλουν και εμποδίζονται να αμφισβητήσουν) και αυτών που ισχυρίζονται ότι αξιώνουν εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, τα οποία μάλιστα ουδέποτε συγκεκριμενοποίησαν ή έδωσαν λεπτομέρειες. Η υποχρέωση καταβολής των οφειλόμενων ποσών βάση των επίδικων συμφωνιών είναι απόλυτη, αδιαμφισβήτητη και δεν χωρεί άλλης ερμηνείας. Β. Τον όρο 40 του Παραρτήματος Τροποποιήσεων (Annex of Amendments) ο οποίος συνδέεται με τον όρο 12.9.10.10 και τον όρο 22.4.3 της Συμφωνίας Άδειας Χρήσης καθώς και τον όρο 10.1.2 της Συμφωνίας Διαχείρισης, σύμφωνα με τους οποίους προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν και έχουν δικαίωμα να διακόψουν τη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στην Μονάδα εάν οφείλονται τα έξοδα άδειας χρήσης και/ή τα διαχειριστικά έξοδα και/ή τα έξοδα κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος. Στο δικαίωμα αυτό οι Αιτητές συγκατατέθηκαν αφού έλαβαν νομική συμβουλή. Συνεπώς οι Αιτητές εμποδίζονται από του να αιτούνται το επίδικο διάταγμα λόγω της επίδικης Συμφωνίας Άδειας Χρήσης (όπως τροποποιήθηκε) καθώς και της Συμφωνίας Διαχείρισης και/ή λόγω της συμπεριφοράς και/ή των δεσμεύσεων και/ή της αναγνώρισης τέτοιου δικαιώματος από τους Αιτητές στις επίδικες συμφωνίες. Γ. Τους όρους 26 και 35.1 της Συμφωνίας Άδειας Χρήσης από τους οποίους προκύπτει ότι οι Αιτητές εμποδίζονται να ισχυρίζονται πως οι επίδικες συμφωνίες προέβλεπαν οποιουσδήποτε άλλους όρους εκτός από αυτούς που καταγράφηκαν στην Συμφωνία Άδειας Χρήσης ή τροποποιήθηκαν από το Παράρτημα Τροποποιήσεων. Δ. Διάφορες επιστολές που ανταλλάχθηκαν μεταξύ των διαδίκων και/ή των δικηγόρων τους, από τις οποίες προκύπτει ότι ο λόγος μη καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης ήταν γιατί καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με σκοπό την εξώδικη διευθέτηση σε βαθμό που είχε ετοιμαστεί και σχετική συμφωνία (Addendum). Οι Αιτητές απέδωσαν αυτή την καθυστέρηση των Καθ' ων η Αίτηση σε δήθεν φόβο των Καθ' ων η Αίτηση λόγω της πρόθεσης των Αιτητών να καταχωρήσουν ανταπαίτηση, γεγονός που ήταν ψέμα. Οι Αιτητές ουδέποτε συγκεκριμενοποίησαν την απαίτηση τους και παρέμειναν μόνο σε θεωρητικούς ισχυρισμούς. Εν πάση περιπτώσει έστω και αν όντως υπάρχουν τέτοιες απαιτήσεις δεν αποτελεί λόγο για μη πληρωμή των οικονομικών υποχρεώσεων των Αιτητών. Ε. Ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν δώσει στοιχεία και πληροφορίες αναφορικά με την διαδικασία και τον τρόπο χρέωσης και εντελώς παραπλανητικά οι Αιτητές ισχυρίστηκαν ότι δεν έλαβαν ποτέ στοιχεία. Στ. Ότι σύμφωνα με το δελτίο επιθεώρησης του ΚΟΤ ημερομηνίας 15/10/12, η Μονάδα κρίθηκε ακατάλληλη (υπήρχε κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς) με αποτέλεσμα η λειτουργία της να ανασταλεί από τους ίδιους τους Αιτητές, για να επαναλειτουργήσει μετά από λίγες μέρες και αφού λήφθηκαν τα αναγκαία μέτρα από τους Αιτητές. 2. Με βάση τα γεγονότα που οι ίδιοι οι Αιτητές παρουσίασαν στο Δικαστήριο, πληρούνται οι προϋποθέσεις για διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος εφόσον με δική τους παραδοχή αποδέχονται την παράλειψη τους να πληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Οι Αιτητές δεν εστίασαν την προσοχή του Δικαστηρίου σε αυτή της πτυχή της υπόθεσης και στο γεγονός ότι με την δική τους έγκριση και συγκατάθεση, μάλιστα κατόπιν νομικής συμβουλής, αποδέχθηκαν και αναγνώρισαν το εν λόγω δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση. 3. Οι Αιτητές κακόβουλα και/ή εκδικητικά αρνούνται να πληρώνουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και εκμεταλλεύονται το νομικό σύστημα και/ή καθυστερούν και/ή αρνούνται σκόπιμα να πληρώσουν, προκαλώντας ζημιά στους καθ' ων η Αίτηση εφόσον οι τελευταίοι αναγκάζονται και καταβάλουν με δικά τους χρήματα οποιαδήποτε έξοδα αφορούν τους Αιτητές. Συνεπώς μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση η ζημιά που θα προκληθεί στους Καθ' ων η Αίτηση θα είναι τεράστια και το Δικαστήριο έχει εξουσία να εμποδίσει τέτοια συμπεριφορά και να διατάξει τους Αιτητές να συμμορφωθούν με τις οικονομικές και συμβατικές τους υποχρεώσεις. 4. Οι Αιτητές σκόπιμα παρέλειψαν να θέσουν στην προσοχή του Δικαστηρίου στους πιο πάνω όρους των Συμφωνιών Άδειας Χρήσης και/ή δεν εστίασαν την προσοχή του Δικαστηρίου στις εν λόγω πρόνοιες των Συμφωνιών οι οποίες αμφισβητούσαν τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα αυτό το γεγονός να επηρέασε την κρίση του Δικαστηρίου κατά την εξάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. 5. Οι Αιτητές σκόπιμα επιχείρησαν να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο μια πολύπλοκη υπόθεση για να το πείσουν να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα χωρίς ωστόσο να αποκαλύψουν όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Αντιθέτως αναφέρθηκαν σε εντελώς άσχετα γεγονότα ή ισχυρισμούς που δεν είχαν καμία σχέση με το αιτούμενο διάταγμα πλημμυρίζοντας το Δικαστήριο με αχρείαστες πληροφορίες και ισχυρισμούς και προκαλώντας σύγχυση στο Δικαστήριο. 6. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στην βάση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου καθώς και των άρθρων 4, 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Η ένσταση συνοδεύεται από δήλωση (επίσημη διαβεβαίωση) YORAM KEDEM στην Αγγλική γλώσσα η οποία μεταφράστηκε στα ελληνικά μέσω της Ένορκης Δήλωσης του Θωμά Χριστοδούλου, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία Chrysses Demetriades & Co LLC, δικηγόρων των Εναγομένων. Ο Yoram Kedem αναφέρει στην δήλωση του ότι είναι διευθυντής (Manager) στην Εναγόμενη 2 - Καθ' ης η αίτηση η οποία είναι η διαχειριστική εταιρεία του εμπορικού κέντρου το οποίο ανήκει στην Εναγόμενη 1. Έχει προσωπική γνώση των θεμάτων που αφορούν την παρούσα αγωγή και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τις Εναγομένες να προβεί στη διαβεβαίωση αυτή. Ο Yoram Kedem (Υ.Κ.) χαρακτηρίζει την αιτήτρια ως παράνομη επεμβασία στο εμπορικό κέντρο των Εναγομένων 1 το οποίο λειτουργεί από την Εναγομένη 2 στην οποία στάληκε την 5/7/2011 επιστολή τερματισμού και ακολούθησε η αγωγή 3899/11 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού την 10/8/2011 με την οποία οι Εναγόμενες αιτούνται από το Δικαστήριο μεταξύ άλλων την έξωσή τους. Αναφέρει ακόμα ότι η Αιτήτρια δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρέλειψε να αναφερθεί σε διάφορες πρόνοιες μεγάλης σημασίας με αποτέλεσμα να μην επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου σ' αυτές και ουσιαστικά να το εξαπατήσει. Η Ενάγουσα - Αιτήτρια οφείλει από την 1/2/13 στους Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση ποσό που δεν είναι μικρότερο των €302.130,00 συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. ποσό το οποίο δεν δύναται να το αμφισβητήσει επί της ουσίας. Περαιτέρω δυνάμει του όρου 29 της Συμφωνίας Παραχώρησης Άδειας Χρήσης (License Agreement) ημερομηνίας 9/5/09, ο οποίος δεν αναγνωρίζει στην Ενάγουσα οποιοδήποτε δικαίωμα συμψηφισμού, η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν δύναται να απαλλαγεί από την υποχρέωση της να πληρώνει οποιαδήποτε οφειλόμενα ποσά που οφείλονται στις Εναγομένες παρά το γεγονός ότι ήγειρε ισχυρισμό για παραβάσεις της συμφωνίας εναντίον των Εναγομένων για τον οποίο δεν έχει δώσει λεπτομέρειες για τις ισχυριζόμενες ζημιές και ως εκ τούτου είναι μόνο στη θεωρία. Ο εν λόγω όρος δεν αποκαλύφθηκε από την Ενάγουσα στην Αίτησή της. Η Ενάγουσα αποφάσισε να μην πληρώνει οτιδήποτε από τον Ιούλιο του έτους 2011, αντίθετα με τον όρο 29. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Ενάγουσα να εκμεταλλεύεται την κατάσταση να εμπορεύεται, να κερδίζει χωρίς να πληρώνει οτιδήποτε (εκτός από ένα μικρό ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος εντός της μονάδας) και συνεχίζει να κατέχει την Μονάδα παράνομα. Η υποχρέωση της αιτήτριας να καταβάλει όλα τα οφειλόμενα ποσά σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας Παραχώρησης Άδειας Χρήσης (ΣΠΑΧ) (License Agreement) είναι απόλυτη, ειδικότερα υπό το φως των διατάξεων του όρου 29 της συμφωνίας. Η παράλειψη καταβολής οποιασδήποτε πληρωμής, όπως στην προκειμένη περίπτωση, δίδει το δικαίωμα στις Εναγομένες να ασκήσουν το δικαίωμα επιλογής τους να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα σύμφωνα με τις πρόνοιες της ΣΠΑΧ. Το δικαίωμα ισχύει ειδικά τώρα που η ΣΠΑΧ έχει τερματισθεί και η αιτήτρια είναι παράνομη επεμβασίας. Ακόμα σύμφωνα με τον όρο 40 του Παραρτήματος των Τροποποιήσεων (Annex Of Amendments) της ΣΠΑΧ η αιτήτρια συγκατατέθηκε και ενέκρινε ρητά και ξεκάθαρα το δικαίωμα των Εναγομένων να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα. Επομένως η αιτήτρια κωλύεται από του να αιτείται από το Δικαστήριο το εν λόγω διάταγμα. Αποτελεί ακόμα θέση του ΥΚ ότι η αιτήτρια χρησιμοποιεί κακόπιστα και εκμεταλλεύεται τα κεφάλαια των Εναγομένων για να πληρώνει για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ως επίσης για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος κλιματιστικού, τα οποία αναλογούν στη Μονάδα της αιτήτριας και τα ποσά χρεώνονται κατ' αναλογία του μεγέθους της Μονάδας, ως μέρος ολόκληρου του εμπορικού κέντρου σύμφωνα με τις πρόνοιες της Συμφωνίας Διαχείρισης. Σύμφωνα επίσης με τον ΥΚ ούτε η ΣΠΑΧ ούτε η Συμφωνία Διαχείρισης επιβάλλουν οποιαδήποτε υποχρέωση στις Εναγόμενες να λάβουν οποιαδήποτε δικαστικό διάταγμα πριν τη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Η παράλειψη της Αιτήτριας να καταβάλει πλήρως τα οφειλόμενα ποσά σε περίπτωση τερματισμού παρέχει ξεκάθαρα στις Εναγόμενες να ενεργήσουν σύμφωνα με τον όρο 22.4.3 της ΣΠΑΧ ο οποίος τους παρέχει το δικαίωμα να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα αφού δώσουν 24ωρη ειδοποίηση για την πρόθεσή τους αυτή. Η ίδια πρόνοια περιλαμβάνεται στον όρο 10.1.2 της Συμφωνίας Διαχείρισης. Ο όρος 40 του Παραρτήματος των Τροποποιήσεων (Annex Of Amendments) επιβάλει απόλυτη υποχρέωση στην Αιτήτρια να πληρώσει στο ακέραιο της οφειλές της. Ο ΥΚ συνεχίζει ακόμα λέγοντας ότι η Αιτήτρια τροποποίησε τον όρο 12.9.10 της ΣΠΑΧ με τις παραγράφους 36, 37, 38, 39, 41 και ειδικότερα με την παράγραφο 40 που επιβεβαίωσε ρητώς ότι σε περίπτωση που η Αιτήτρια παρέλειπε να καταβάλει τα τέλη διαχείρισης ή και τα τέλη παραχώρησης άδειας χρήσης ή και τον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος οι Εναγόμενες μπορούσαν να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα. Όσον αφορά την περίοδο προειδοποίησης η τροποποιημένη παράγραφος 40 των Παραρτημάτων των Τροποποιήσεων προβλέπει ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση που δεν καταβληθούν τα τέλη διαχείρισης ή τα τέλη παραχώρησης άδειας χρήσης ή το ηλεκτρικό ρεύμα τότε οι Αιτητές συμφωνούν στη διακοπή της παροχής. Η παράγραφος 22.4.3 προβλέπει ότι σε περίπτωση που τερματιστεί η συμφωνία απαιτείται μόνο προειδοποίηση 24 ωρών (αντί 7 ημερών). Ο ΥΚ αναφέρει στη συνέχεια ότι ποσό το οποίο δεν είναι μικρότερο από €10.385 από τα απλήρωτα τέλη διαχείρισης αντιστοιχεί άμεσα στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος και η μη πληρωμή του εν λόγω ποσού δίδει το δικαίωμα στους Εναγόμενους να προχωρήσουν με τη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος χωρίς την ανάγκη οποιασδήποτε περαιτέρω προειδοποίησης και παραθέτει ανάλυση του ηλεκτρικού ρεύματος του εμπορικού κέντρου για το έτος 2012 και εξηγήσεις. Στην πραγματικότητα, καταλήγει ο ΥΚ αυτό που πράττει η Ενάγουσα είναι να αυξάνει τις υποχρεώσεις της έναντι των Εναγομένων επί καθημερινής βάσης και έχει αγνοήσει ξεκάθαρα κάθε υποχρέωση την οποία υπέχει δυνάμει της ΣΠΑΧ και είναι η υπομονή και ανοχή των Εναγομένων που επέτρεψε στην Αιτήτρια να κάνει χρήση της Μονάδας χωρίς προβλήματα. Παρόλα αυτά ζητείται από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Αιτήτρια έχει επιβάλει αδικαιολόγητα στις Εναγόμενες ένα πρόσθετο βαρύ φορτίο, το οποίο είναι η «δωρεάν κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος» και σε γενικές γραμμές η δωρεάν κατοχή της Μονάδας. Ο ΥΚ αναφέρει στη συνέχεια ότι απορρίπτει όλο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του ΧΑ που συνοδεύει την αίτηση το οποίο χαρακτηρίζει αβάσιμο, άσχετο υποστηρίζοντας ότι η Αιτήτρια κωλύεται στα πιο πολλά σημεία από του να τα εγείρει. Στο υπόλοιπο μέρος της διαβεβαίωσης του ο ΥΚ απαντά σε συγκεκριμένους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του ΧΑ. Από το μέρος αυτό σημειώνονται τα ακόλουθα: Οι Εναγόμενες δέχονται ότι οι όροι 4 και 7 του Παραρτήματος της Τροποποίησης προέβλεπαν ένα σενάριο σύμφωνα με το οποίο εάν δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί η επιδιωκόμενη πληρότητα του εμπορικού κέντρου μέχρι μια ορισμένη ημερομηνία, η Αιτήτρια θα είχε το δικαίωμα είτε να τερματίσει είτε να καταβάλει ένα ποσό αντίστοιχο με το 8% του μηνιαίου κύκλου εργασιών των επιχειρήσεων της Μονάδας πλέον Φ.Π.Α. μέχρι το χρόνο κατά τον οποίο θα επιτευχθεί το όριο. Η Αιτήτρια επέλεξε να παραμείνει στο εμπορικό κέντρο και συμφώνησε να καταβάλει τα συμφωνηθέντα τέλη του κύκλου εργασιών της και τα έξοδα διαχείρισης και για το χρόνο εκείνο δεν ήγειρε καμία απολύτως αξίωση εναντίον των Εναγομένων. Μόνο όταν οι Εναγόμενες πληροφόρησαν την Ενάγουσα με την επιστολή τους ημερομηνίας 4/5/10 ότι επιτεύχθηκε το όριο, η Ενάγουσα αποφάσισε μονομερώς να παραβιάσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις να καταβάλει πλήρως τέλη αδείας χρήσης δυνάμει του όρου 9 της ΣΠΑΧ. Η Αιτήτρια κατέβαλε ποσά που οφείλονταν δυνάμει της ΣΠΑΧ και ουδέποτε αμφισβήτησε τα ποσά που καταβλήθηκαν. Δεν υπάρχει πουθενά στην ΣΠΑΧ σύνδεση μεταξύ της πληρότητας (occupancy) και της υποχρέωσης καταβολής των τελών διαχείρισης. Ωστόσο μέχρι το Μάρτιο του 2013 η Ενάγουσα δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό από τον Ιούλιο του 2011 δηλαδή για πάνω από 18 μήνες με αποτέλεσμα το οφειλόμενο ποσό την 1/2/13 για το ηλεκτρικό ρεύμα και τα τέλη διαχείρισης να είναι €41.051 και τα μη καταβληθέντα τέλη άδειας χρήσης να είναι €261.079. Απορρίπτεται πλήρως ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι οι Εναγόμενες επέτρεψαν τη δημιουργία και λειτουργία έξι τουλάχιστον νέων εστιατορίων ή και καφετεριών εντός του εμπορικού κέντρου κατά παράβαση της μεταξύ των συμφωνίας και χωρίς να έχουν τις απαραίτητες άδειες από τις αρμόδιες αρχές. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί αμοιβαίας κατανόησης ότι αυτή όφειλε να πληρώνει μόνο τα Turnover Fees οι Εναγόμενες απαντούν ότι γίνεται εκ μέρους της Ενάγουσας μια κυνική κατάχρηση της ακεραιότητας των Εναγομένων οι οποίοι προσπάθησαν να επιλύσουν τη διαφορά σε μια φιλική βάση για καλή πίστη και παρείχαν στην Ενάγουσα κάθε δυνατή ευκαιρία να θεραπεύσει την παράβασή της, ότι οι Εναγόμενες συμφώνησαν ότι ενώ το θέμα ήταν υπό συζήτηση η Ενάγουσα θα συνέχιζε να καταβάλει τα τέλη του κύκλου εργασιών μέχρι τη στιγμή που θα πείθετο ότι πραγματικά επιτεύχθηκε το όριο, στην προσπάθεια των Εναγομένων για επίτευξη λύσης, ότι η ομάδα διαχείρισης της Εναγομένης 1 παρείχε στην Ενάγουσα το δικαίωμα να κάνει χρήση της δέσμευσης της καταβολής των τελών του κύκλου εργασιών μέχρι τον Οκτώβριο του 2010. Μόνο όταν κατέστη σαφές στις Εναγόμενες ότι η Ενάγουσα δεν είχε πρόθεση να τηρήσει τις συμβατικές τις υποχρεώσεις ακόμα και όταν είχε επιτευχθεί το όριο όπως και ούτε να προβεί σε οποιαδήποτε ουσιαστική διευθέτηση, οι Εναγόμενες δεν είχαν άλλη επιλογή από του να ζητήσουν την παρέμβαση Δικαστηρίου. Ως μόνο λόγο της μη καταχώρησης έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 3899/11 Ε.Δ. Λεμεσού οι Εναγόμενες αναφέρουν ότι οι ίδιες ξεγελάστηκαν από τον ΧΑ ότι η Ενάγουσα ενδιαφέρετο να επιλύσει φιλικά το θέμα. Επισυνάπτεται δέσμη επιστολών για επιβεβαίωση της θέσης αυτής. Η βάση υπολογισμού κρύου νερού ισχύει εξ ίσου για όλους τους κατόχους άδειας χρήσης του εμπορικού κέντρου συμπεριλαμβανομένης της Ενάγουσας. Καμιά από τις Μονάδες του χώρου σίτισης δεν έχει αμφισβητήσει τη μέθοδο υπολογισμού εκτός από την Ενάγουσα και αυτό για προφανείς λόγους. Δόθηκε στο ΧΑ κάθε ευκαιρία να λάβει όλες τις διευκρινίσεις που ζήτησε σχετικά με το σύστημα και ο ίδιος ο ΥΚ κάθισε μαζί του και του εξήγησε τον μηχανισμό λεπτομερώς. Επισυνάπτονται ηλεκτρονικά μηνύματα που επιβεβαιώνουν την αποκάλυψη των εν λόγω πληροφοριών. Κατά τη διάρκεια του έτους 2010 ο κύκλος εργασιών της Ενάγουσας στο εμπορικό κέντρο δεν ήταν μικρότερος του ποσού των €460.000 και κατά τη διάρκεια του χρονικού αυτού διαστήματος δεν έχει πληρώσει ούτε ένα ευρώ έναντι της άδειας χρήσης, των τελών διαχείρισης ή ακόμα και των τελών του κύκλου εργασιών αλλά ούτε για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και κλιματιστικού που κάνει χρήση η Μονάδα της στο κοινό καθιστικό. Όσον αφορά τον ισχυρισμό στην ένορκο δήλωση του ΧΑ ότι οι Εναγόμενες ενεργώντας αυθαίρετα, παράνομα και στην απουσία οποιουδήποτε δικαστικού διατάγματος διέκοψαν την παροχή ρεύματος/γκαζιού στη Μονάδα προβάλλονταν τον αβάσιμο ισχυρισμό ότι η Μονάδα δεν ήταν ασφαλής για λειτουργία λόγω κάποιων κατάλοιπων μαγειρικού λαδιού που είχαν συσσωρευθεί στο σύστημα εξαερισμού της Μονάδας ο ΥΚ αναφέρει ότι ο ισχυρισμός απορρίπτεται διότι απέχει πολύ από την αλήθεια και δίδει τις δικές του εξηγήσεις και επισυνάπτει σχετικά έγγραφα. Ο ΥΚ ολοκληρώνει τη διαβεβαίωση του αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι το δικαίωμα των Εναγομένων να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος είναι συμβατικό (όροι 12.9.10.10, 22.3.4, 40 των Παραρτημάτων των Τροποποιήσεων και της Συμφωνίας Διαχείρισης), είχε συμφωνηθεί από κοινού και ειδικά από τα μέρη και συμπεριλήφθηκε και γραπτώς, όταν η Ενάγουσα έλαβε νομική συμβουλή. Η Ενάγουσα δεν έχει κανένα δικαίωμα για συμψηφισμό με βάση τον όρο 29 και ως εκ τούτου η υποχρέωση της να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά είναι σαφής και ξεκάθαρη. Ως εκ τούτου οποιοδήποτε ισχυρισμό εγείρει η Ενάγουσα για αποζημιώσεις είναι άσχετος. Η Ενάγουσα σε μια εντελώς αντιφατική στάση αφενός παραδέχεται (άμεσα ή έμμεσα) την υποχρέωση της να πληρώνει (το οποίο σε κάθε περίπτωση αποδεικνύεται από τη συμφωνία) και από την άλλη αρνείται να πληρώσει και εγείρει ως δικαιολογία διάφορους αστήριχτους και αδικαιολόγητους ισχυρισμούς. Το γεγονός ότι υπάρχουν εκκρεμή ποσά που οφείλονται δίδει το δικαίωμα στις Εναγόμενες να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στη μονάδα για το οποίο η Ενάγουσα συγκατατέθηκε και ενέκρινε με τη μορφή της συμφωνίας. Η Ενάγουσα κωλύεται και δεν δύναται να εγείρει ζήτημα παρανομίας του δικαιώματος διακοπής της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, όταν επέλεξε να μην πληρώνει και παραμείνει στη Μονάδα με ένα εντελώς προκλητικό τρόπο. Η πλευρά της Ενάγουσας - Αιτήτριας προχώρησε, κατόπιν άδειας, σε καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του ΧΑ ημερομηνίας 16/4/13. Ο ΧΑ αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ότι αρνείται όλους και καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένσταση και την δήλωση του ΥΚ που τη συνοδεύει στο βαθμό που αυτή είναι αντίθετη ή ασυμβίβαστη με το περιεχόμενο της πρώτης ένορκης δήλωσης του. Ακολούθως ο ΧΑ πραγματεύεται τους λόγους ένστασης και ειδικότερα τον ισχυρισμό των Εναγομένων ότι η Ενάγουσα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, εξαπάτησε το Δικαστήριο με την παράλειψή της να αναφερθεί ή και να επιστήσει την προσοχή του Δικαστηρίου σε συγκεκριμένους όρους της ΣΠΑΧ και της Συμφωνίας Διαχείρισης ισχυρισμό τον οποίο αρνείται και δίδει τις δικές του εξηγήσεις. Το ίδιο πράττει και για τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Αναφέρει ακόμα ότι μερικά λεπτά μετά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος την 1/2/13 οι Εναγόμενες απέστειλαν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επιστολή των δικηγόρων τους με την οποία πληροφορούσαν την Ενάγουσα ότι η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και άλλων υπηρεσιών στην Μονάδα της Ενάγουσας θα διακοπτόταν την επόμενη μέρα και επισυνάπτει σχετικό έγγραφο προς επιβεβαίωση του ισχυρισμού του. Η πλευρά των Εναγομένων προχώρησε και αυτή με τη σειρά της, κατόπιν αδείας, σε συμπληρωματική δήλωση (διαβεβαίωση) του ΥΚ ημερομηνίας 24/4/13 στα Αγγλικά και έχει καταχωρηθεί ένορκη δήλωση του Θωμά Χριστοδούλου στην οποία περιέχεται μετάφραση της δήλωσης (διαβεβαίωσης) του ΥΚ στα ελληνικά. Στην συμπληρωματική του δήλωση ο ΥΚ πραγματεύεται το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του ΧΑ και δίδει τις δικές του εξηγήσεις και σχόλια επί του περιεχομένου της με ιδιαίτερη έμφαση στο καθήκον της Ενάγουσας - Αιτήτριας για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς αίτησής της ημερομηνίας 1/2/13. Σημειώνεται ο ισχυρισμός του ότι κατά την 24/4/13 η Ενάγουσα όφειλε στις Εναγόμενες το συνολικό ποσό των €328.749 ενώ τα τέλη Διαχείρισης μέχρι και τον Απρίλιο του έτους 2013 ανέρχονταν σε €45.764 από τα οποία ποσό €11.441 θα έπρεπε να πληρωθεί στην Αρχή Ηλεκτρισμού. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 επανεξετάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 CLR 557 και σε πληθώρα άλλων αποφάσεων και είναι αχρείαστη οποιαδήποτε επανάληψη τους σε έκταση. Αρκεί μόνο να λεχθεί ότι πρέπει να ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού προτού εξεταστούν περαιτέρω εκείνοι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Η πρώτη προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από του να καταδειχθεί συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και είναι αρκετό να επιδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέραν από την απλή πιθανότητα επιτυχίας αλλά και κάτι λιγότερο από τον βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Οι δυο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες και μπορεί να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ακόμη ένα βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει στο στάδιο αυτό την αίτηση με σκοπό την κατάληξη τελικών συμπερασμάτων είτε επί του πραγματικού είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης αφού αυτό αποτελεί έργο του εκδικάζοντος την ουσία της υπόθεσης Δικαστηρίου (Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω) και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248). Βεβαίως κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με την διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών προϋποθέσεων είναι αναγκαία χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates ανωτέρω). Περαιτέρω λόγω του ότι η διαδικασία έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος προέρχεται από το δίκαιο της επιείκειας το Δικαστήριο δύναται χωρίς να εξετάσει την ουσία του, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει (βλ. Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου ανωτέρω.) Ο παράγων του χρόνου μπορεί επίσης να είναι σημαντικός και ο αιτητής θα πρέπει να δείξει κατά το μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του έτερου μέρους στην διαφορά, το δε Δικαστήριο μπορεί για τον λόγο αυτό να ακυρώσει το διάταγμα, λόγω του ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Stavros Hotel Apartments Ltd (No2)
(1994)1 AAΔ 836, Bαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 947). Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος είναι υπό συνήθεις συνθήκες η διατήρηση του status quo ante μέχρι της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας (Βλ. Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1 ΑΑΔ 169, Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578). Εξετάζοντας την υπό κρίση αίτηση κρίνω σκόπιμο όπως εξεταστεί πρώτα το θέμα του κατά πόσον υπήρξε τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το μονομερές στάδιο ώστε το Δικαστήριο να ακυρώσει το διάταγμα χωρίς να προχωρήσει καν στην εξέταση της ουσίας του. Στην υπόθεση Pescara Inv. Ltd v. Πλοίου Ganza,
(1998)1 ΑΑΔ 1454 λέχθηκε ότι: "Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επιδρούν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου για την παροχή ή μη της αιτούμενης θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται κατ΄ εξοχή στην περίπτωση τέτοιων αιτήσεων. Το στοιχείο της πρόθεσης εξαπάτησης είναι άσχετο. Εκείνο που έχει αποφασιστική σημασία είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εφ΄ όσον, στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής (βλέπε, μεταξύ άλλων, Amathus Navigation Co. Ltd v. Concort Express Liners and others
(1993)1 Α.Α.Δ. 1030, Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλων
(1995)1 ΑΑΔ 248, Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Limited κ.α.,
(1996)1(Α) ΑΑΔ 597, Caspi Shipping Ltd και άλλοι v. Πλοίου SAPPHIRE SEAS, (Αρ.2)
(1997)1(Β) ΑΑΔ 833, The Timberland Co. of U.S.A. ν. Evans & Sons Limited και άλλοι,
(1998)1 ΑΑΔ 1179, The Andria,
(1984)1 All E.R. 1126 (C.A.)." Περαιτέρω στην υπόθεση Α. ΕLIA & CO LTD, (Αρ.2)
(1999)1 ΑΑΔ 428 λέχθηκε ότι: «Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. (Ιδε Χριστοφόρου ν. Γρηγορίου
(1995)1 ΑΑΔ 224). Αν ο αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. (Ιδε Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party)
(1998)3 All E.R. 178).» Ομοίως στην υπόθεση Brink's (ανωτέρω) αναφέρεται ότι η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα που θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Οι Εναγόμενες - Καθ΄ων η Αίτηση υποστηρίζουν ότι η Ενάγουσα -Αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο στοιχεία, γεγονότα και όρους ουσιώδους σημασίας τα οποία αν αποκαλύπτονταν θα επηρέαζαν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κάτι που η Αιτήτρια απορρίπτει. Οι περισσότερες εισηγήσεις των Εναγομένων επί του ζητήματος αυτού αφορούν πρόνοιες της ΣΠΑΧ και της Συμφωνίας Διαχείρισης τις οποίες η ενάγουσα επισυνάπτει στην αίτησή της και στις οποίες γίνεται εκτενής αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Καταλήγω επομένως ότι η Ενάγουσα - Αιτήτρια έχει σε γενικές γραμμές συμμορφωθεί με την αρχή αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Εξετάζοντας τις δυο πρώτες προϋποθέσεις η πρώτη διαπίστωση στην οποία προβαίνω είναι ότι δεν φαίνεται βάση αγωγής στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο της Ενάγουσας. Δεν φαίνεται δηλαδή κατά πόσον οι αιτούμενες θεραπείες στηρίζονται είτε στη ΣΠΑΧ ημερομηνίας 9/5/09 είτε στη Συμφωνία Διαχείρισης είτε σε παράνομη επέμβαση κ.λ.π. Παρά την πιο πάνω διαπίστωσή μου συμφωνώ με τη θέση του εκπροσώπου των Εναγομένων ότι οι δυο πρώτες προϋποθέσεις θα πρέπει να εξεταστούν έχοντας ως αφετηρία την επιστολή των δικηγόρων των Εναγομένων ημερομηνίας 5/7/11 με την οποία τερματίζουν την ΣΠΑΧ και τη Συμφωνία Διαχείρισης (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση). Αν ο τερματισμός είναι παράνομος και η Ενάγουσα δεν τον αποδέχεται και θεωρεί ότι οι Συμφωνίες βρίσκονται σε ισχύ τότε η Ενάγουσα θα πρέπει να τηρεί τις υποχρεώσεις της και να πληρώνει τα τέλη διαχείρισης, τέλη άδειας χρήσης κ.λ.π. Όπως η ίδια η Ενάγουσα παραδέχεται αυτή έπαυσε να καταβάλλει τέλη Διαχείρισης και τέλη άδειας χρήσης μετά την επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 15/7/11(Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση). Από τη στιγμή επομένως που η Ενάγουσα θεωρούσε σύμφωνα με την επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 15/7/11 το φερόμενο τερματισμό των συμφωνιών ως παράνομο και επέλεξε την συνέχιση της κατοχής της Μονάδας, δεν εδικαιούτο να θεωρεί ότι από τούδε και στο εξής τα τέλη διαχείρισης και τα τέλη άδεια χρήσεως θα ήταν αφαιρετέα από το ποσό της ζημιάς που ισχυρίζεται ότι προκλήθηκε. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με τον όρο 29 της ΣΠΑΧ που δεν αναγνωρίζει στον αδειούχο δικαίωμα συμψηφισμού. «
  1. N O RIGHT OF SET-OFF It is hereby specifically agreed and understood that License shall have no rights whatsoever to set-off any amounts which may be due and owing to it by Licensor against the amount of the License Payments due and payable by it, and against the amount of Management Fees due and payable by it in terms of the provisions of the Management Agreement. If and to the extent that Licensee enjoys such rights of set-off by operation of law, Licensee hereby specifically agrees to waive such rights." Επομένως από τη στιγμή που η Ενάγουσα σταμάτησε να πληρώνει από τον Ιούλιο του έτους 2011 τα τέλη διαχείρισης και τα τέλη άδεια χρήσης οι Εναγόμενοι είχαν δικαίωμα να προχωρήσουν σε διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος με βάση το άρθρο 40 του Παραρτήματος των Τροποποιήσεων: «
  2. Despite anything else stated in the License Agreement but subject to article 12.9.10.10, the Licensor shall not have the right to disconnect the electricity to the Unit unless the Licensee isn't paying the License fees and/or the Management fees and/or the electricity bills and only after giving the Licensee a 7 (seven) days notice." , Αλλά και η Εναγόμενη 2 με βάση το άρθρο 10.1.2 της Συμφωνίας Διαχείρισης «To completely or partially stop rendering the Services with respect to the Licensee/Occupant (including to stop supplying the air conditioning and/or electricity and/or water Services to the applicable Unit)." Στο Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωσης του ΥΚ περιέχεται επιστολή των δικηγόρων των Εναγομένων προς τους δικηγόρους της Ενάγουσας ημερομηνίας 12/4/12 όπου φαίνεται να γίνεται επίκληση από τις Εναγόμενες του όρου 40 του Παραρτήματος των Τροποποιήσεων. Από την άλλη πλευρά αν ο τερματισμός των συμφωνιών ήταν νόμιμος, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας ισχυρίστηκε ότι ακόμη και σε περίπτωση που η σύμβαση τερματίζεται κατά τρόπο απόλυτα νόμιμο και ο ενοικιαστής (ή αδειούχος του υποστατικού όπως η παρούσα υπόθεση) αρνείται να παραδώσει την κατοχή του υποστατικού που χρησιμοποιεί, ο νόμος αναγνωρίζει στον αδειούχο (ή ενοικιαστή) κατάλοιπα δικαιώματος κατοχής τέτοια που απαιτείται και επιβάλλεται η παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας για έξωσή του. Επικαλέστηκε προς τούτο την υπόθεση Thanos Hotels κ.α. ν. Ιωακείμ,
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ. 1167, την Kennedy Hotels v. Indjirdjian
(1992)1 A.A.Δ. 400 και την απόφαση του Ε.Δ. Λάρνακας στην αγωγή 2011/97 (Χρυσόστομου Ξιούρουπα ν Υπεραγορά Μενέλαος Λτδ). Βάσισε βεβαίως τη θέση του στο επιχείρημα ότι με τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος ουσιαστικά επιδιώκεται η εκδίωξη της Ενάγουσας. Η πλευρά των Εναγομένων στήριξε την αντίθετη θέση της στην υπόθεση Perera v. Vandiyar
(1953)1 All E.R.1109 στην οποία αποφασίστηκε ότι η διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος από τον ιδιοκτήτη δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει το αστικό αδίκημα (tort) της επέμβασης (trespass) στο ακίνητο αλλά μόνο παράβασης συμφωνίας. Όπως λέχθηκε από τον Sir Raymond Eveshed, M.R.: "In my judgment, the tenant in the case now before us has not proved any separate tort. I am not satisfied that there is a tort of eviction. In so far as eviction is achieved, it seems to me, prima facie, to be a breach of contract. Nor am I satisfied that there was any trespass here in relation to the gas and electricity. " Η υπόθεση Perera υιοθετήθηκε στην πολύ πρόσφατη απόφαση Grange v Quinn
(2013)EWCA Civ 24. Στην υπόθεση Perera δεν υπήρχε ρητή πρόνοια που έδιδε το δικαίωμα διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος στον ιδιοκτήτη όπως στην παρούσα υπόθεση. Σύμφωνα με τον όρο 22.4.3 της ΣΠΑΧ προβλέπεται τέτοιο δικαίωμα με προειδοποίηση 24 ωρών πράγμα που φαίνεται να έπραξαν οι Εναγόμενες με την επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 14/12/12 (Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση). «22.4 In the event that Licensor shall have furnished Licensee with its Termination Notice, then and in such event the following provisions shall apply (without derogating from all other provisions in this Agreement): 22.4.1 Vacating the Unit, Licensee shall vacate the Unit by not later than the date specified in the termination notice, and if failing to do so, the provisions of Paragraph 23.4 below shall apply; 22.4.2 Lien. Licensor and/or the Management Company shall have the right of lien over all the equipment and stocks of Licensee located in the Unit, as security for the payment of all and any amounts due and owing by Licensee to Licensor and/or the Management Company pursuant to the provisions of this Agreement and/or the Management Agreement, and/or in settlement of any compensation which may become due and payable to Licensor and/or the Management Company in consequence of Licensee's default. 22.4.3 Disconnection of Utilities. Licensor shall be entitled to disconnect the electricity supply to the Unit after having furnished with 24 hours advance notice of its intention to do so; 22.4.4 Reimbursement of Expenses. Licensee shall be obliged and hereby undertakes to reimburse the Licensor and/or the Management Company all and any expenses which may have been incurred by them by reason of its breach and default (including legal fees and expenses), and same immediately upon receipt of their written demand to do so. 22.4.5 Realization of Securities. Licensor shall be entitled to exercise all or part of the securities furnished to it in terms of the provisions of this Agreement. 22.4.6 Waiver of Rights. Licensee shall not be entitled to oppose and/or object to and/or take any steps to prevent or delay Licensor from entering into a new License agreement in respect of the Unit with any third party and/or in any way to prevent or frustrate the issue of a license in respect of the Unit to an alternative Licensee. The provisions of this Paragraph shall be applicable to the relations between Licensor and Licensee as well as to the relations between Licensee and any alternative Licensee of the Unit, and shall be deemed to constitute a contractual undertaking made by Licensee in favour of a third party." Η απόφαση στην αγωγή 2011/97 Ε.Δ. Λάρνακας (ανωτέρω) βασίστηκε σε διαφορετικά γεγονότα από την παρούσα υπόθεση αφού στη συμφωνία των μερών δεν υπήρχε πρόνοια που έδιδε δικαίωμα διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος στον ιδιοκτήτη σε περίπτωση παράβασης των υποχρεώσεων του ενοικιαστή ενώ η διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος συνοδευόταν και από άλλες ενέργειες του ιδιοκτήτη (είσοδος στο κρεοπωλείο, απομάκρυνση εξοπλισμού, κλείδωμα του κρεοπωλείου κ.λ.π.). Στην Kennedy Hotels v. Indjirdjian (ανωτέρω) τα γεγονότα είναι επίσης πολύ διαφορετικά από την παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση αυτή η Εφεσείουσα για να εξαναγκάσει τον Εφεσίβλητο (ο οποίος έχασε κάθε δικαίωμα κατοχής του διαμερίσματος) να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, κατεδάφισε μέρος της σκάλας που οδηγούσε στο διαμέρισμα και μέρος της στέγης. Στη Thanos Hotels κ.α. ν. Ιωακείμ (ανωτέρω) όπου ο Ενάγοντας κατείχε υποστατικά βάση άδειας χρήσης (license), αποφασίστηκε ότι υπέρβαση του δικαιώματος κατοχής ακινήτου μετά τη λήξη της ενοικίασης ή και άδειας χρήσης δεν παρέχει στον ιδιοκτήτη να ανακτήσει με βία την κατοχή του. Στην υπόθεση αυτή υπήρχαν αμφισβητούμενα γεγονότα ως προς τον τρόπο που εισήλθαν οι Εναγόμενοι - Εφεσείοντες στο εν λόγω υποστατικό (ο Ενάγων ισχυρίζετο σπάσιμο των κλειδαριών και αποκοπή ρεύματος και νερού ενώ οι Εναγόμενοι ότι απλώς άνοιξαν με το δικό τους κλειδί που δικαιωματικά κρατούσαν) όμως το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν ανέφερε οτιδήποτε ως κατάληξή του ως προς τον τρόπο επέμβασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε κατ' έφεση την απαίτηση του αδειούχου (Ενάγοντα) τον οποίο οι ιδιοκτήτες (Εναγόμενοι) «εξεδίωξαν» χωρίς να εξασφαλίσουν διάταγμα του Δικαστηρίου. Στην απόφαση αυτή λέχθηκαν και τα ακολούθα: « .. Αναφορικά με τη θεραπεία της αυτοβοήθειας (the remedy of self- help) σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στη σελ. 396 της υπόθεσης Bristol Corporation (ανωτέρω), η ουσία των οποίων είναι ότι παρόλο που ένας πολίτης δικαιούται να προχωρήσει σε ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου (εκεί που κάποιο πρόσωπο κατέχει τούτο σαφώς παράνομα) χωρίς τη βοήθεια του δικαστηρίου και νοουμένου ότι μπορεί να πράξει τούτο ειρηνικά, εντούτοις είναι συμβουλεύσιμο όπως πράττει τούτο μέσω δικαστηρίου. Ταυτόχρονα όμως και τα δικαστήρια θα πρέπει να φροντίζουν όπως το δικαίωμα του αυτό εξασφαλίζεται σύντομα.» Στην παρούσα υπόθεση όπως προκύπτει από τα ενώπιόν μου στοιχεία η πλευρά των Εναγομένων πάντοτε αποκάλυπτε προς την Ενάγουσα την πρόθεσή της για διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος δίδοντας σχετική ειδοποίηση και επικαλούμενη πάντοτε πρόνοιες της ΣΠΑΧ και της Συμφωνίας Διαχείρισης. Κρίνω ότι τα πιο πάνω δεν μπορούν να εξομοιωθούν με βίαιη συμπεριφορά έχοντας υπόψη και την νομολογία που έχει αναφερθεί. Παρόλο που είναι συμβουλεύσιμο όπως η ανάκτηση κατοχής πετυχαίνεται μέσω Δικαστηρίου εντούτοις δεν απαγορεύεται η ανάκτηση της με ειρηνικό τρόπο έχοντας υπόψη τα όσα έχουν λεχθεί στην Thanos Hotels κ.α. ν. Ιωακείμ (ανωτέρω). Καταλήγω επομένως ότι σε κάθε περίπτωση όπως έχει εξηγηθεί πιο πάνω είτε η Ενάγουσα θεωρεί ότι οι Συμφωνίες έχουν νόμιμα τερματιστεί είτε έχουν τερματιστεί παράνομα και είναι σε ισχύ δεν έχει κατορθώσει να ικανοποιήσει τα δυο πρώτα κριτήρια. Παρόλο που δεν είναι πλήρως ξεκάθαρη η θέση της Ενάγουσας, δηλαδή ποια από τις δυο πιο πάνω θέσεις υποστηρίζει, αυτή δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι Συμφωνίες είναι σε ισχύ, να συνεχίζει να κατέχει το υποστατικό και να τις παραβαίνει χωρίς να καταβάλλει τα τέλη Διαχείρισης, τέλη άδειας χρήσης κ.λ.π. και παράλληλα να ζητεί τη βοήθεια του Δικαστηρίου. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Λενιάνα Τούριστ ν. Καρπασίτης & Υιοι
(1991)1 Α.Α.Δ. 75: «Είναι ξεκάθαρο και τούτο δεν αμφισβητείται, ότι οι εφεσίβλητοι διάπραξαν προκαταβολική παράβαση του συμβολαίου. Συνεπώς, οι εφεσείοντες είχαν δικαίωμα επιλογής. Ή να αποδεχθούν την προκαταβολική παράβαση και να αξιώσουν αποζημιώσεις ή να μην την αποδεχθούν, να θεωρήσουν ότι η σύμβαση εξακολουθεί να υφίσταται και είναι έγκυρη και να αναμένουν την εκπλήρωση της από πλευράς εφεσίβλητων. Σε τέτοια περίπτωση, αν οι εφεσίβλητοι δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους κατά το χρόνο που συμφωνήθηκε η εκπλήρωση τους, τότε οι εφεσείοντες θα μπορούσαν να αξιώσουν ειδική εκτέλεση.» Από την άλλη αν οι συμφωνίες έχουν τερματιστεί νόμιμα και πάλι δεν μπορεί να ζητείται από την Ενάγουσα η βοήθεια του Δικαστηρίου έχοντας υπόψη τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Το Δικαστήριο εξέδωσε το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 1/2/13 έχοντας υπόψη ότι από τη φύση της η αίτηση αλλά και η παρούσα αγωγή εμπεριέχουν το στοιχείο της προληπτικής αγωγής (quia timet), (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. 1. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.α. 2002 1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Commercial Injunctions, Fifth Edition, Steven Gee Q.C., M.A. (Oxon.), Sweet & Maxwell 2004). Επομένως το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης εξέτασε τις δυο πρώτες προϋποθέσεις πάνω σε αυτή τη βάση και όχι μετά οποιαδήποτε διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στη Μονάδα εκ μέρους των Εναγομένων. Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω οι θέσεις της Ενάγουσας όσον αφορά τις δυο πρώτες προϋποθέσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και ότι αυτές δεν ικανοποιούνται. Όσον αφορά τη θέση ότι οι πιο πάνω όροι περί διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος είναι παράνομοι ως αντίθετοι με τη δημόσια πολιτική (contrary to public policy) οι εισηγήσεις της πλευράς της Ενάγουσας κυμάνθηκαν σε γενικές και αόριστες επισημάνσεις και ως εκ τούτου δεν γίνονται αποδεκτές. Περαιτέρω η πλευρά της Ενάγουσας δεν εξαιτείται στο κλητήριο ένταλμα δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι πιο πάνω όροι είναι άκυροι λόγω παρανομίας. Προς συμπλήρωσης της όλης εικόνας σημειώνεται ότι όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση βρίσκω ότι αυτή ικανοποιείται αφού σε περίπτωση μη συνέχισης του διατάγματος σε ισχύ και σε ενδεχόμενη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στο μέλλον η Ενάγουσα θα έχει σοβαρές δυσκολίες στην εκτέλεση των εργασιών της και στη λειτουργία της επιχείρησής της. Ενόψει όμως της κατάληξής μου όσον αφορά την πρώτη και τη δεύτερη προϋπόθεση η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 1/2/13 ακυρώνεται και η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος της Ενάγουσας - Αιτήτριας ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της όλης υπόθεσης. (Υπ.) ......... Α.Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: prosorino diatagma) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.