ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. ΠΑΝΙΚΟΥ ΟΡΦΑΝΙΔΗ, Αρ. Αγωγής: 3013/13, 4/9/2013

(3)και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αίτηση φαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτήν ένορκη δήλωση του Ανδρέα Βύρα, προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου των Εναγόντων. Οι Ενάγοντες, λέγει, είναι σωματείο νομίμως εγγεγραμμένο στη Κυπριακή Δημοκρατία. Την 1.11.2007 το Σωματείο υπέγραψε με τον Εναγόμενο συμφωνία με την οποία ο Εναγόμενος θα παρείχε τις υπηρεσίες του ως επαγγελματίας προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας του Σωματείου. Την 5.11.2008 το Σωματείο τερμάτισε τη συμφωνία για το λόγο ότι, μεταξύ άλλων, ο Εναγόμενος δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη άδεια ώστε να του επιτρέπεται, ως δημόσιος υπάλληλος να συνάψει σύμβαση εργασίας. Ο Εναγόμενος καταχώρισε ενώπιον της Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου αίτηση επίλυσης της οικονομικής του διαφοράς μετά των Εναγόντων. Την 27.4.2009 οι Ενάγοντες καταχώρησαν υπεράσπιση ενώπιον της Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Την 24.6.2010 η Επιτροπή Επίλυσης Διαφορών της Κ.Ο.Π. εξέδωσε απόφαση δικαιώνοντας τους Ενάγοντες. Ο Εναγόμενος καταχώρησε έφεση στη Δικαστική Επιτροπή της Κ.Ο.Π., η οποία ανέτρεψε την απόφαση της Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών και εξέδωσε απόφαση υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων για το ποσό των €76.

1. Ακολούθως οι Ενάγοντες καταχώρισαν έφεση εναντίον της απόφασης αυτής και στις 22.10.2012 το Εφετείο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου απέρριψε την έφεση με το αιτιολογικό ότι το αθλητικό Εφετείο στερείτο δικαιοδοσίας. Στις 7.11.2012 οι Ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση περιοδικών πληρωμών ενώπιον της Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών της Κ.Ο.Π. η οποία εξέδωσε απόφαση για καταβολή του ποσού των €76.730 σε μηνιαίες δόσεις μέχρι εξόφλησης. Δεν συμμορφώθηκαν με την απόφαση αυτή και τον Γενάρη του 2013 τιμωρήθηκαν με βάση τους πειθαρχικούς κανονισμούς της Κ.Ο.Π. Οι Ενάγοντες πρέπει να υποβάλουν δήλωση τους ότι η οφειλή τους προς τον Εναγόμενο έχει τακτοποιηθεί ή ότι έχει παραπεμφθεί ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου το οποίο εξέδωσε διάταγμα για μη καταβολή του ποσού μέχρι την τελική εκδίκαση της ενώπιον του υπόθεσης. Σε περίπτωση που δεν γίνουν αυτά θα επιβληθεί στους Ενάγοντες πειθαρχική ποινή λόγω μη συμμόρφωσης με τα κριτήρια της FIFA 2013/
2. Η ποινή που θα τους επιβληθεί θα είναι αυτή της αφαίρεσης 3 βαθμών από τον βαθμολογικό πίνακα της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης 2013/2014 και η απαγόρευση μεταγραφών για ποδοσφαιριστές πέραν των 21 ετών. Με ανακοίνωση της η Κ.Ο.Π. στις 9.7.13 ενημέρωνε ότι η FIFA δεν μπορεί να επιλύσει θέματα που αφορούν αποφάσεις που έχουν ληφθεί εκτός και αν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές συμφωνήσουν. Με βάση το περιεχόμενο της ανακοίνωσης της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, το σωματείο, οι Ενάγοντες, έχει επιλογή είτε να πληρώσει είτε να προσκομίσει διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Οι Ενάγοντες θεωρούν ότι δεν είναι ορθό και δίκαιο να καταβάλουν το ποσό των €76.730 για το λόγο ότι ο Εναγόμενος έχει εγκαταλείψει την προπονητική του καριέρα και ως εκ τούτου δεν εμπίπτει πλέον στη δικαιοδοσία της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ώστε εάν τελικά επιτύχει η διαδικασία του Σωματείου να μπορεί να λάβει μέτρα επιστροφής των χρημάτων που θα καταβάλει στον Εναγόμενο. Επίσης το ποσό της απόφασης είναι τόσο μεγάλο που σε συνδυασμό με την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση καθίσταται αδύνατο να καταβληθεί χωρίς να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο Σωματείο και στην εύρυθμη λειτουργία του. Υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να υποστούν οι Ενάγοντες ανεπανόρθωτη ζημιά εάν το Σωματείο δεν καταβάλει το πιο πάνω ποσό. Η ποινή που θα επιβληθεί στο Σωματείο είναι η αφαίρεση 3 βαθμών από το βαθμολογικό πίνακα και θα τους απαγορευτούν οι μεταγραφές για ποδοσφαιριστές πέραν των 21 ετών. Αντίθετα ο Εναγόμενος δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά καθώς αντλεί από αλλού εισοδήματα καθώς δεν ήταν πλήρως αφοσιωμένος, υπό την βιοποριστική έννοια, στην προπονητική του καριέρα. Στις 15.7.13 εκδόθηκε μονομερώς το αιτούμενο διάταγμα για τη συνέχιση της ισχύος του οποίου ενίσταται ο Εναγόμενος. Καταχώρισε ένσταση την οποία βάσισε στο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9 και άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1, 2, 4 και
3. Ο Εναγόμενος, Καθ΄ ου η Αίτηση καταγράφει στην ειδοποίηση ένστασης αριθμό λόγων για τους οποίους ενίσταται, μεταξύ των οποίων είναι και οι ακόλουθοι: «
4. Καμιά βλάβη και καμία ζημιά δεν θα υποστούν οι Ενάγοντες από την μη έκδοση του παρόντος Διατάγματος.
5. Η αίτηση των Εναγόντων επιπλέον δεν πληρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 που πρέπει να συνυπάρχουν.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση του ιδίου του Εναγομένου Πανίκου Ορφανίδη. Λέγει στην ένορκη του δήλωση ότι στην Αίτηση δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε καλός λόγος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, παρά μόνον για τους λόγους ότι οι Ενάγοντες έχουν οικονομικές δυσκολίες και η μη έκδοση του ισοδυναμεί με αφαίρεση 3 βαθμών. Η παρούσα Αίτηση έγινε για να περάσουν οι Ενάγοντες/Αιτητές τα κριτήρια της FIFA τα οποία ελήγαν στις 30.6.13. Οι Ενάγοντες χρησιμοποίησαν στο παρελθόν την ίδια τακτική με άλλη όμως διαδικασία για να περάσουν τα κριτήρια της FIFA. Εκτός από την Αίτηση μηνιαίων δόσεων που έκαμαν στις 7.11.12 και την έφεση στο Εφετείο της Κ.Ο.Π. στις 22.10.2012, κανένα άλλο ένδικο μέσο έκαμαν μέχρι την καταχώριση της παρούσας. Αντιθέτως, είχαν επικοινωνία με τον Εναγόμενο για να τους διευκολύνει στην αποπληρωμή του ποσού. Οι Ενάγοντες τόσο με την Αίτηση μηνιαίων δόσεων όσο και με την αποδοχή της απόφασης του Εφετείου αναγνώρισαν την οφειλή τους. Ακολούθως οι Ενάγοντες καταχώρησαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να απαντήσουν στους ισχυρισμούς του Εναγομένου. Στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ο Ανδρέας Βύρας λέγει ότι «ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν αποκαλύπτει ούτε το ύψος ούτε το είδος της ζημιάς που θα υποστεί. Αμφισβητώ έντονα το γεγονός ότι θα υποστεί καθώς έχει τερματίσει την προπονητική του καριέρα πριν την 'τελεσιδικία' της υπόθεσης του στην Κ.Ο.Π και εξακολουθεί να εργάζεται, με πολύ καλό μισθό, αντιλαμβάνομαι, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού.» Οι δικηγόροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες αναπτύσσουν τα επιχειρήματα τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων χωρίς οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες να αντεξεταστεί. Στην απόφαση Iacovou Brothers (Constr.) Ltd ν Fashionwise Ltd

(2000)1 ΑΑΔ σελ. 1377 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (Ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν Adidas Sportschuhfabriken Adi Dossier K.G.

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750 και Louis Vuitton ν Dermosak Ltd and Orphanidou

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης» Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 ΑΑΔ 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρησή του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 AAΔ 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ιδίας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 269 - 70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι την έκθεση απαίτησης, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του Ενάγοντος έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates

(1982)1 CLR 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολό της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει ο Ενάγων με την αγωγή του. Ο Αιτητής πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Η Απαίτηση των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου είναι «δήλωση ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η συμφωνία εργοδότησης του Εναγομένου στους Ενάγοντες ημερ. 1.11.2007 είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή μη παράγουσα οποιοδήποτε νομικό αποτέλεσμα και ότι οι Ενάγοντες δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στον Εναγόμενο δυνάμει της συμφωνίας αυτής». Συγκεκριμένα οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι ο Εναγόμενος κατάρτισε το επαγγελματικό συμβόλαιο εργοδότησης του χωρίς την εκ των προτέρων απαιτούμενη από το άρθρο 65

(2)του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1990, Ν. 1/1990, άδεια για ιδιωτική απασχόληση, παρόλο που, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ήταν και είναι δημόσιος υπάλληλος, δικαστικός υπάλληλος, εργαζόμενος στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Η Δικαστική Επιτροπή της Κ.Ο.Π. επιδίκασε προς όφελος του Εναγομένου €76.730 με βάση το πιο πάνω συμβόλαιο το οποίο είναι άκυρο και/ή παράνομο και/ή δεν παράγει οποιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Τούτο προκύπτει μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων, περίληψη των οποίων παρέθεσα πιο πάνω. Στην απόφαση, στην υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ

(2001)1 ΑΑΔ σελ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Και συνεχίζει το Δικαστήριο στην ίδια απόφαση και λέγει τα εξής: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολ. Εφ. 10274, ημερομηνίας 10.9.99. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Απονομή πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι μόνο η επιτυχία έκδοσης απόφασης ως η έκθεση απαίτησης. Απονέμεται πλήρης δικαιοσύνη όταν οι Ενάγοντες κατορθώσουν να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας σε μια δικαστική απόφαση. Τέτοιος κίνδυνος, δηλαδή να μην απολαύσουν οι Ενάγοντες τους καρπούς της επιτυχίας τους σε περίπτωση έκδοσης υπέρ τους απόφασης θα υπάρχει σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση διατάγματος και στην περίπτωση που καταβάλουν το ποσό που επιδίκασε η Δικαστική της Κ.Ο.Π χωρίς τη δυνατότητα επιστροφής του από τον Εναγόμενο. Τέτοιος ισχυρισμός από πλευράς Εναγόντων δεν υπάρχει αλλά ούτε και τέτοιος κίνδυνος υπάρχει. Δηλαδή ότι ο Εναγόμενος δεν έχει τη δυνατότητα ή την οικονομική ευχέρεια να επιστρέψει το ποσό σε περίπτωση που εξαναγκασθούν οι Ενάγοντες να καταβάλουν το ποσό στον Εναγόμενο και ακολούθως εκδοθεί απόφαση υπέρ τους. Αντιθέτως αυτό που λέγει ενόρκως ο Ανδρέας Βύρας είναι ότι ο Εναγόμενος εξακολουθεί να εργάζεται, με πολύ καλό μισθό. ΄Αρα έχει την οικονομική δυνατότητα ο Εναγόμενος να επιστρέψει το ποσό σε περίπτωση που οι Ενάγοντες καταβάλουν το ποσό των €76.730 στον Εναγόμενο. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 δεν ικανοποιείται. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.

(2001)1 ΑΑΔ 396, 402). Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι δεν πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει. Η Αίτηση απορρίπτεται και το διάταγμα ημερομηνίας 15.7.13 ακυρώνεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Εναγομένου - Καθ΄ ου η Αιτητή και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Πιστό αντίγραφο Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πρωτοκολλητής Subject: Civil Action/Interim Application Αναφορά: Απαγορευτικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο