Grigoryev Alexander ν. Nikitin Alexander, Αρ. Αγωγής: 4590/10, 9/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A292 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4590/10 Μεταξύ: Grigoryev Alexander Ενάγοντα - και - Nikitin Alexander Εναγόμενου - - - - - - - - - - - - - - - - - 9.10.2013 Για τον Ενάγοντα: κ. Μ. Χαραλάμπους για Μ. Κυπριανού & Σία ΔΕΠΕ, κ. Χρ. Ανδρέου για ν΄ ακούσει απόφαση Για τον Εναγόμενο: κα Κ. Κακουλλή για Χρύσης Δημητριάδης & Σία ΔΕΠΕ κα Ξ. Κασάπη για ν΄ ακούσει απόφαση Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας, Ρώσος υπήκοος, που κατοικεί μόνιμα στη Ρωσία, αξιώνει από τον Εναγόμενο, επίσης Ρώσο υπήκοο, 1.650.000 δολ. Αμερ.. Σύμφωνα με την αξίωση, κατά ή περί την 10.7.2010, ο Ενάγοντας δάνεισε στον Εναγόμενο 52.000.000 ρούβλια. Την ίδια μέρα, στη Λεμεσό, ο Εναγόμενος υπόγραψε έγγραφο με το οποίο αναγνώριζε το χρέος του προς τον Ενάγοντα, ότι το ισόποσο του δανείου σε δολάρια Αμερικής ήταν 1.650.000 και δεσμευόταν να το εξοφλήσει την 13.7.
- Σύμφωνα πάντα με την αξίωση, την 12.7.2010, και πάλι στη Λεμεσό, ο Εναγόμενος υπόγραψε νέο έγγραφο επιβεβαιώνοντας την οφειλή του και αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να επιστρέψει στον Ενάγοντα το ποσό του δανείου αυθημερόν και όχι αργότερα από τις 12.8.
- Ο Εναγόμενος δικογραφεί πως είχε επαγγελματική συνεργασία με τον Ενάγοντα που τερματίστηκε το Μάιο του 2010, χωρίς να παραμένει μεταξύ τους οποιαδήποτε εκκρεμότητα. Αρνείται ότι ο Ενάγοντας του δάνεισε 52.000.000 ρούβλια ή οποιοδήποτε άλλο ποσό. Παραδέχεται ότι υπόγραψε μια Έγγραφη Αναγνώριση Χρέους ημερομηνίας 10.7.2010 και μια Συμφωνία Δανείου ημερομηνίας 12.7.2010, φοβούμενος για τη ζωή του και τη σωματική ακεραιότητα του ιδίου και της οικογένειας του. Όπως καταγράφεται στην Έκθεση Υπεράσπισης: «Κατά/ή περί τις 9.7.2010 επισκέφθηκαν τον Εναγόμενο στο διαμέρισμα όπου έκανε τις διακοπές του μαζί με την οικογένεια του, ο Ενάγων συνοδευόμενος από ένα φίλο του ονόματι Μπουρ Μαξίμ Ιβάνοβιτς και από πέντε άγνωστους άντρες και διατύπωσαν απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας του Εναγομένου εκτός και αν υπέγραφε ότι χρωστά στον Μπουρ Μαξίμ Ιβάνοβιτς το ποσό των 52.000.000 ρουβλιών καθώς και τη Συμφωνία Δανείου μαζί με τον Ενάγοντα.» Διατείνεται ο Εναγόμενος πως στις 16.7.2010 υπέβαλε καταγγελία για τον εκβιασμό στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων για την περιοχή Πέροβο της Μόσχας. Ισχυρίζεται ο Ενάγοντας στην Απάντηση του πως τα δύο έγγραφα υπέγραψε ο Εναγόμενος με την ελεύθερη του βούληση και αρνείται ότι υποβλήθηκε οποιαδήποτε καταγγελία στο αναφερόμενο Τμήμα. Ο Ενάγοντας (Μ.Ε.1) (γραπτή δήλωση στα ρωσικά - Τεκμήριο 1 και πιστή μετάφραση στα ελληνικά - Τεκμήριο 2) αναφέρει πως είχε πολύ καλή επαγγελματική σχέση με τον Εναγόμενο που τον προσέγγισε ζητώντας του να τον δανείσει για να αντιμετωπίσει οικονομικές υποχρεώσεις που είχε στην Κύπρο. Έτσι, περί τα τέλη Μαρτίου του 2010, τον επισκέφθηκε στο γραφείο του στη Μόσχα και του παρέδωσε 52.000.000 ρούβλια σε μετρητά. Λόγω της μεταξύ τους εμπιστοσύνης, δεν υπογράφηκε οποιαδήποτε συμφωνία. Ο Εναγόμενος θα τον εξοφλούσε σε δύο μήνες, χωρίς τόκο, έτσι, αφού παρήλθαν τρεις μήνες και ο Εναγόμενος δεν τον εξόφλησε και τον απέφευγε, αποφάσισε να τον επισκεφθεί στη Λεμεσό με σκοπό να εισπράξει τα χρήματά του. Συναντήθηκαν στο ξενοδοχείο Απολλώνια στις 10.7.2010, και για εξασφάλιση και επιβεβαίωση ότι θα τον εξοφλούσε, ο Εναγόμενος υπόγραψε ιδιόχειρη Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων ημερομηνίας 10.7.2010 (Τεκμήριο 3 και μετάφραση στα ελληνικά Τεκμήριο 4). Στην απόδειξη καταγράφεται πως, ως εγγύηση, ο Εναγόμενος θα μεταβίβαζε διαμέρισμα σε κάποιον Μπουρέ Μαξιμ Ιβάνοβιτς. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα, ο Ιβάνοβιτς είναι στενός του φίλος και συνεργάτης, και ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του που διενεργεί εκ μέρους του διάφορες συναλλαγές. Ο Ιβάνοβιτς (Μ.Ε.4) (γραπτή δήλωση στα ρωσικά Τεκμήριο 10 και πιστή μετάφραση στα ελληνικά Τεκμήριο 11) μαρτύρησε πως ήταν παρών στη συνάντηση στο ξενοδοχείο Απολλώνια κατά την οποία, πέραν της υπογραφής της Απόδειξης Παραλαβής Χρημάτων, ο Εναγόμενος τους διαβεβαίωσε ότι θα αποπλήρωνε το ποσό των 52.000.000 ρουβλιών εντός ενός μηνός. Δύο ημέρες μετά, ανάφερε ο Ενάγοντας, σε συνεννόηση με τον Εναγόμενο, και για να υπάρχει περαιτέρω απόδειξη της ύπαρξης του δανείου και της οφειλής, ο Εναγόμενος υπόγραψε έγγραφο ημερομηνίας 12.7.2010 (Τεκμήριο 5). Το έγγραφο είναι σε δύο γλώσσες, ρωσικά και αγγλικά, ενώ υπάρχει και μετάφραση στα ελληνικά (Τεκμήριο 6). Τιτλοφορείται «Συμφωνία Δανείου» και παρείχε τη δυνατότητα στον Εναγόμενο να αποπληρώσει μέχρι 12.8.
- Αυτό υπογράφηκε ενώπιον πιστοποιούντος υπαλλήλου, κάποιου Vasken Medzayorian (Μ.Ε.3) που επιβεβαίωσε το γεγονός χωρίς να αμφισβητηθεί. Κατά την παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ο Medzayorian δεν είχε θύμηση της περίστασης ώστε να δώσει οιαδήποτε πληροφόρηση για τη συμπεριφορά των παρισταμένων. Όπως μαρτύρησε ο Ενάγοντας, το Τεκμήριο 5 ετοιμάστηκε από τον Oleg Burlov, προσωπικό του φίλο και συνέταιρο. Ο Burlov (Μ.Ε.2) (γραπτή δήλωση στα ρωσικά - Τεκμήριο 8 και πιστή μετάφραση στα ελληνικά - Τεκμήριο 9) αναφέρει πως ενημερώθηκε από τον Ενάγοντα για τη συνάντηση που είχε με τον Εναγόμενο στις 10.7.2010 και συμβούλεψε τον Ενάγοντα ότι θα έπρεπε να υπογραφεί και άλλο έγγραφο από τον Εναγόμενο, ώστε ο Ενάγοντας να είναι περισσότερο εξασφαλισμένος ότι θα εισπράξει τα χρήματα που του δάνεισε. Το Τεκμήριο 5 ετοίμασε ο ίδιος, μετά από οδηγίες του Ενάγοντα, αφού είχε σχετικά δείγματα τέτοιων συμφωνιών στην κατοχή του. Ήταν και ο ίδιος παρών κατά την υπογραφή του από τους διαδίκους ενώπιον του Medzayorian. Το κλίμα ήταν φιλικό και ο Εναγόμενος υπόγραψε ελεύθερα, χωρίς καμιά πίεση και χωρίς να τον απειλήσει ο οποιοσδήποτε. Παρών ήταν επίσης και ο Ιβάνοβιτς. Υποστήριξε ο Ενάγοντας πως οι ισχυρισμοί για πίεση και απειλές προς τον Εναγόμενο ή την οικογένεια του, δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια και πως ο τελευταίος υπόγραψε με την ελεύθερη του βούληση. Ο Εναγόμενος (Μ.Υ.2) (γραπτή δήλωση στα ρωσικά Τεκμήριο 13 και πιστή μετάφραση στα ελληνικά Τεκμήριο 14), μαρτύρησε πως με τον Ενάγοντα είχε επιχειρηματική συνεργασία από το 2008 μέχρι και το Μάιο του 2010 την οποία ο ίδιος τερμάτισε λόγω πληροφοριών που είχε λάβει αναφορικά με τον Ενάγοντα. Αναφέρει πως όταν τερμάτισε τη συνεργασία δεν υπήρχαν μεταξύ τους εκκρεμότητες, όμως ο Ενάγοντας αντιμετώπισε αρνητικά και επιθετικά τον τερματισμό της συνεργασίας και διαμαρτυρόταν ότι του είχε προκαλέσει ζημιά. Ο Εναγόμενος κατέθεσε πως ουδέποτε ο Ενάγοντας του δάνεισε το ποσό των 52.000.000 ρουβλιών υποστηρίζοντας πως την Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων και τη Συμφωνία Δανείου υπόγραψε κατόπιν απειλών. Όπως προειπώθηκε, ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε πως αποφάσισε και επισκέφθηκε τον Εναγόμενο στην Κύπρο με σκοπό να εισπράξει τα χρήματα του, αφού ο Εναγόμενος δεν τον εξόφλησε και τον απέφευγε. Αν η συνολική εκδοχή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, σημαίνει πως υφίστατο κάποια οφειλή, το ισχυριζόμενο χρέος ή έστω κάποιο άλλο. Κατά πόσο ο Ενάγοντας λέγει όλη την αλήθεια επί του προκειμένου, είναι η παράμετρος που κρίνει την ουσία της υπόθεσης. Ό,τι με ασφάλεια ως προς την αλήθεια του μπορεί να εξαχθεί από τη μαρτυρία του Ενάγοντα, είναι πως αφίχθηκε στην Κύπρο χωρίς προσυνεννόηση με τον Εναγόμενο και κάθε άλλο παρά με φιλική διάθεση. Αυτή η πτυχή της μαρτυρίας του Ενάγοντα συνεκτιμάται με την μαρτυρία του Ιβάνοβιτς, ότι ο Ενάγοντας του ζήτησε να ταξιδέψει μαζί του από την Ρωσία στην Λεμεσό ώστε να τον βοηθήσει να εισπράξει τα χρήματα που του όφειλε ο Εναγόμενος. Αντεξετάστηκε ο Ιβάνοβιτς ως προς την μορφή της βοήθειας που θα πρόσφερε στον Ενάγοντα χωρίς να είναι καθόλου πειστικός για την εξήγηση που εν τέλει έδωσε. Αρχικά, είπε πως είναι κουμπάρος με τον Ενάγοντα και απλά θα ερχόταν μαζί του στην Κύπρο. Προέβαλε στην συνέχεια πως έχει σπουδάσει αγγλικό δίκαιο και παρά το ότι δεν ασκεί δικηγορία, συνόδευσε τον Ενάγοντα για να του παρέχει νομικές συμβουλές. Όμως, η απόφαση για καταρτισμό της Συμφωνίας Δανείου δεν ήταν δική του, ούτε το κείμενο της καταρτίστηκε από τον ίδιο. Ακόμα και η Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων που συντάχθηκε στην παρουσία του δεν συντάχθηκε με τη συνδρομή του. Ο ίδιος όπως το έθεσε, απλά είπε ότι έπρεπε να γίνει μια βεβαίωση. Τη διάβασε, όμως οι νομικές του γνώσεις δεν φαίνεται να τον βοήθησαν να διαπιστώσει πως το έγγραφο δεν βεβαίωνε πως ο Εναγόμενος χρωστούσε να πληρώσει στον Ενάγοντα. Καταγράφει στη γραπτή του δήλωση πως ο Εναγόμενος υπόγραψε Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων με την οποία αναγνώριζε το χρέος του προς τον Ενάγοντα, ενώ πουθενά στο έγγραφο δεν γίνεται αναφορά στον τελευταίο. Η μόνη αναφορά σε όνομα άλλο από του Εναγόμενου είναι στο δικό του, με τη δήλωση πως ως εγγύηση ο Εναγόμενος θα του μεταβίβαζε διαμέρισμα. Κατά την αντεξέταση του Ενάγοντα και με αναφορά στη Συμφωνία Δανείου που, όπως ανέφερε, ετοιμάστηκε από τον Burlov ρωτήθηκε ο Ενάγοντας κατά πόσο ο Burlov ήταν δικηγόρος. Απάντησε αρνητικά. Δεν προεκτάθηκε όμως να αναφέρει πως νομικές συμβουλές λάμβανε από τον Ιβάνοβιτς. Εάν ο Ιβάνοβιτς είχε συνοδεύσει τον Ενάγοντα στην Κύπρο για να το συμβουλεύει νομικά, θα αναμενόταν πως ο Ενάγοντας θα έκανε αναφορά. Η θέση του Ιβάνοβιτς ότι συνόδευσε τον Ενάγοντα στην Κύπρο για να του παράσχει νομικές υπηρεσίες δεν γίνεται αποδεκτή. Το περιεχόμενο της Απόδειξης Παραλαβής Χρημάτων παρέχει υποστήριξη στο μέρος της εκδοχής του Εναγόμενου πως αρχικά ό,τι του ζητήθηκε να υπογράψει ήταν ότι οφείλει χρήματα στον Ιβάνοβιτς και όχι στον Ενάγοντα. Τον Ιβάνοβιτς γνώριζε ως φίλο του Ενάγοντα. Σε κάποιο στάδιο, φαίνεται, όπως αναφέρει ο Εναγόμενος, ο Ιβάνοβιτς απαίτησε από τον Ενάγοντα την επιστροφή χρημάτων που ο Ιβάνοβιτς του έδωσε για να επενδύσει και ο Ενάγοντας του παρέστησε ότι τα είχε δώσει στον ίδιο. Οπόταν ο Ενάγοντας και ο Ιβάνοβιτς απαιτούσαν όπως ο Εναγόμενος πληρώσει στον Ιβάνοβιτς τα χρήματα που υποτίθεται ότι του έδωσε ο Ενάγοντας. Το περιεχόμενο της Απόδειξης Παραλαβής Χρημάτων τείνει να υποστηρίξει την ύπαρξη οικονομικού συμφέροντος του Ιβάνοβιτς στο επίδικο ζήτημα. Η εκδοχή τέθηκε υπόψη του Ιβάνοβιτς που και πάλι έδωσε μη πειστική εξήγηση για την εμπλοκή του ονόματός του. Είπε πως αναγράφηκε ότι ο Εναγόμενος θα μεταβιβάσει διαμέρισμα σε αυτόν αντί στον Ενάγοντα για θέμα φορολογίας χωρίς να δώσει επεξήγηση, προσθέτοντας πως καταγράφηκε το δικό του όνομα επειδή κάποιος ξένος δεν μπορεί να έχει πολλά ακίνητα στην Κύπρο στο όνομα του. Αποδέχτηκε, ωστόσο, πως ο Ενάγοντας δεν είχε ακίνητα στην Κύπρο, προβάλλοντας, αντιλαμβανόμενος την ανεπάρκεια της εξήγησης του, πως ο Ενάγοντας είχε σκοπό να αγοράσει περιουσία. Είναι κοινό έδαφος πως η συνάντηση κατά την οποία υπογράφηκε η Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Απολλώνια στη Λεμεσό. Ο Ενάγοντας καμιά εξήγηση δεν έδωσε για το πώς διευθετήθηκε η συνάντηση αυτή, πολύ περισσότερο με δεδομένο ότι αφίχθηκε στην Κύπρο χωρίς προσυνεννόηση με τον Εναγόμενο και τη θέση του πως ο τελευταίος δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματα του. Ο Εναγόμενος έδωσε τη δική του εξήγηση, που συνιστά και τη βάση της υπεράσπισης του στην αξίωση. Στις 9.7.2010 τον επισκέφθηκαν στο διαμέρισμα του στη Λεμεσό, όπου περνούσε τις διακοπές του με την οικογένεια του, ο Ενάγοντας συνοδευόμενος από τον Ιβάνοβιτς και άλλους πέντε άγνωστους άνδρες. Στο διαμέρισμα εισήλθαν ο Ενάγοντας με τον Ιβάνοβιτς και ένα ακόμη άνδρα. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στο διάδρομο της πολυκατοικίας. Σε πολύ έντονο ύφος εκστομίστηκαν απειλές εναντίον του ιδίου, αλλά και για την οικογένεια του, για να υπογράψει ότι οφείλει χρήματα στον Ιβάνοβιτς. Εκφραστής των απειλών ήταν ο άγνωστος άνδρας. Η σύζυγος και οι δύο ανήλικες θυγατέρες του Εναγόμενου βρίσκονταν στο διαμέρισμα και ο Εναγόμενος ζήτησε από τη σύζυγο του να πάρει τα παιδιά, που είχαν τρομάξει, σε άλλο δωμάτιο. Υποσχέθηκε στους άνδρες που είχαν εισέλθει στο διαμέρισμά του ότι εάν έφευγαν θα τους συναντούσε την επόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Απολλώνια που γειτνιάζει της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμα του. Την επόμενη το απόγευμα, κατόπιν τηλεφωνικής συνεννόησης, επισκέφθηκε, συνοδευμένος από τη σύζυγο του, το ξενοδοχείο Απολλώνια όπου συνάντησε τον Ενάγοντα, τον Ιβάνοβιτς και τον άγνωστο άνδρα που μαζί τους είχε εισέλθει στο διαμέρισμά του την προηγούμενη μέρα. Ο Ιβάνοβιτς έδωσε τη δική του εξήγηση για το πώς διευθετήθηκε η συνάντηση στο Απολλώνια. Ανάφερε πως επισκέφθηκαν το διαμέρισμα του Εναγόμενου και χτύπησαν την πόρτα. Ο Εναγόμενος απουσίαζε και η συνάντηση διευθετήθηκε να γίνει στο Απολλώνιο κατόπιν τηλεφωνικής συνομιλίας με τη σύζυγο του. Επιβεβαιώνεται η εκδοχή του Εναγόμενου, τουλάχιστο στην έκταση που υποστηρίζει ότι δέχθηκε απροειδοποίητη επίσκεψη στο διαμέρισμά του. Ο Ιβάνοβιτς αναφέρθηκε στον πληθυντικό χωρίς να προσδιορίσει ρητά πως συνόδευε τον Ενάγοντα. Άφησε να νοηθεί πως ήταν μαζί με τον Ενάγοντα. Εγείρεται σε τέτοια περίπτωση ζήτημα γιατί ο Ενάγοντας να μην αποκαλύψει αυτή την επίσκεψη. Εάν όμως δεν ήταν ο ίδιος μαζί με τον Ιβάνοβιτς τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ύποπτα αφού θα σήμαινε πως ενέπλεξε και άλλο πρόσωπο. Παραμένω όμως στην πρώτη περίπτωση για να σημειώσω ότι η παράλειψη του Ενάγοντα να αναφερθεί στην επίσκεψη στο διαμέρισμα του Εναγόμενου μπορεί να συνδέεται με το γεγονός ότι κάτι το μεμπτό επεσυνέβη σε αυτήν, όπως ο Εναγόμενος μαρτύρησε, και το οποίο ο Ενάγοντας ήθελε να αποκρύψει. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του Εναγόμενου πως στις 16.7.2010 υπέβαλε καταγγελία για εκβιασμό στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων για την περιοχή Πέροβο της Μόσχας, η Υπεράσπιση παρουσίασε φωτοαντίγραφο βεβαίωσης ημερομηνίας 16.8.2010 (Τεκμήριο15 στα ρωσικά και πιστή μετάφραση στα ελληνικά Τεκμήριο 16) ότι έγινε καταγγελία περί εκβιασμού εναντίον του Ενάγοντα και του Ιβάνοβιτς στις 16.7.2010 που καταχωρίστηκε με αριθμό
- Από πλευράς του Ενάγοντα παρουσιάστηκε φωτοαντίγραφο βεβαίωσης ημερομηνίας 10.12.2010 (Τεκμήριο 7 στα ρωσικά και πιστή μετάφραση στα ελληνικά Τεκμήριο 12) όπου αναφέρεται πως δεν εκδόθηκε ποτέ αναφορά με αριθμό 10359 στις 16.8.2010 από το εν λόγω Τμήμα και πως ο Εναγόμενος δεν υπόβαλε σε αυτό οιαδήποτε δήλωση σχετικά με τον Ενάγοντα. Οι δύο βεβαιώσεις στα ρωσικά (Τεκμήριο 15 και 7) φέρουν σχεδόν πανομοιότυπο λογότυπο και σφραγίδα και είναι, όπως προειπώθηκε, και οι δύο φωτοαντίγραφα. Η πραγματικότητα κατά πόσο έγινε καταγγελία, ως διατείνεται ο Εναγόμενος ή όχι, και ποιο έγγραφο δεν είναι αυθεντικό, εάν δεν πρόκειται περί λάθους, μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την κρίση της αξιοπιστίας των διαδίκων και κατά κύριο λόγο του Εναγόμενου. Επομένως, η παράμετρος δεν είναι στοιχείο υποβοηθητικό στην κρίση της αξιοπιστίας των διαδίκων. Ό,τι άλλο θα μπορούσε να συνεκτιμηθεί θα ήταν η αναφορά του Ιβάνοβιτς πως είχε εγερθεί στη Ρωσία ποινική υπόθεση εναντίον του. Αναφέρθηκε ο Ιβάνοβιτς στο 2013 και πως η υπόθεση απορρίφθηκε. Δεν δόθηκαν όμως επί μέρους λεπτομέρειες ώστε να ήταν δυνατό να διαπιστωθεί κατά πόσο η δίωξη του Ιβάνοβιτς συνδεόταν με τη συγκεκριμένη καταγγελία στην οποία αναφέρθηκε ο Εναγόμενος ή μεταγενέστερη άλλη. Έγινε συζήτηση αναφορικά με τον όρο 2.1 της Συμφωνίας Δανείου. Το ρωσικό κείμενο που, σύμφωνα με τον όρο 8.5, είναι το αυθεντικό, αναφέρει ότι: «Ο Δανειστής υποχρεούται να παραδώσει στον Δανειζόμενο το αναφερόμενο στην παράγραφο 1.
- της Συμφωνίας ποσό χρέους μέχρι την 12/07/2010.». Το αγγλικό κείμενο εναποθέτει την υποχρέωση στον δανειζόμενο. Καταγράφεται ότι: «The Borrower is obliged to hand over to the Creditor specified in p. 1.1 of the Agreement loan amount in time till 12.07.2010.» Το περιεχόμενο της Συμφωνίας δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι κοινό έδαφος πως καταρτίστηκε για να δημιουργηθεί γραπτή μαρτυρία για κάποιο χρέος. Πραγματικό κατά τον Ενάγοντα και ανύπαρκτο κατά τον Εναγόμενο. Ό,τι επιβεβαιώνεται είναι η προχειρότητα της περίστασης. Δεν αναζητήθηκαν οι υπηρεσίες δικηγόρου και χρησιμοποιήθηκε ένα πρότυπο συμφωνίας που κατείχε ο Burlov. Ο Ενάγοντας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας και δεν αισθάνομαι ασφάλεια να βασιστώ στη μαρτυρία του. Όπως προειπώθηκε, πουθενά στην Έκθεση Απαίτησης δεν γίνεται αναφορά σε δάνειο που έγινε στον Εναγόμενο κατά το Μάρτιο του 2010 στη Μόσχα. Πέραν του ζητήματος της ασυνέπειας της δοθείσης μαρτυρίας με τη δικογραφία, αναδύεται και ζήτημα αξιοπιστίας, στο κατά πόσο δηλαδή η εκδοχή για δάνειο που έγινε στη Μόσχα το Μάρτιο του 2010, ανταποκρίνεται στην αλήθεια ή συνιστά σενάριο που επινοήθηκε σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρισης της αγωγής. Παρέκκλιση από τη δικογραφία δεν αποτελεί αιτιολογία για την απόρριψη ισχυρισμού ως αναληθούς (βλ. Γιασεμή ν. Ρούσου
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1098), όμως η δικογραφημένη θέση ότι το δάνειο έγινε κατά ή περί την 10.7.2010 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ημερομηνίας 22.9.2010 του Μιχάλη Χαραλάμπους, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Ενάγοντα, που καταχωρίστηκε προς υποστήριξη αίτησης, ιδίας ημερομηνίας, για εξασφάλιση συντηρητικού διατάγματος στην παρούσα αγωγή. Κατά την αντεξέτασή του Ενάγοντας ανάφερε πως ο ίδιος έδωσε οδηγίες προς τους δικηγόρους του, τόσο για την καταχώριση της αγωγής όσο και της αίτησης, αρχικά δε συμφώνησε και υιοθέτησε τη σχετική παράγραφο 5 της πιο πάνω ένορκης δήλωσης. Ο Εναγόμενος είχε καταχωρίσει Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης στην αίτηση εκείνη. Σε υποστηρικτική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας 1.12.2010 σημείωνε πως η επαγγελματική του συνεργασία με τον Ενάγοντα είχε τερματιστεί το Μάιο του
- Εάν η θέση αυτή μπορούσε να τεκμηριωθεί, τότε δεν θα ήταν καθόλου πειστικό για τον Ενάγοντα να συνεχίζει να διατείνεται ότι τον Ιούλιο του 2010, όταν πλέον οι σχέσεις των μερών είχαν διασαλευτεί, δάνεισε τέτοιο ποσό στον Εναγόμενο. Ανάφερε διά ζώσης αντεξεταζόμενος ο Ενάγοντας πως το ποσό που δάνεισε τον Εναγόμενο, πήρε από λογαριασμό του στην Τράπεζα Sbarebank. Όταν του ζητήθηκε κατά πόσο είχε σχετική απόδειξη ανάληψης του ποσού, προέβαλε τη θέση πως το ποσό βρισκόταν σε Τραπεζική θυρίδα όπου είχε κρίνει πιο βολικό να το έχει. Το είχε συσσωρεύσει από διάφορες επιχειρηματικές του δραστηριότητες, αναφέροντας πως θα ήταν πολύ μεγάλη ιστορία να εξηγήσει πως. Ούτε θυμόταν τι φορολογικές δηλώσεις είχε υποβάλει για την περίοδο που κέρδισε το πιο πάνω ποσό. Προκύπτει από το περιεχόμενο των γραπτών δηλώσεων του Burlov και του Ιβάνοβιτς, σε σύγκριση και με τη διά ζώσης μαρτυρία τους, πως αυτοί τις προσυπόγραψαν και τις υιοθέτησαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως η μαρτυρία τους, με μεγάλη ετοιμότητα, προφανώς για να εξυπηρετήσουν την υπόθεση του Ενάγοντα. Ο Burlov δεν μου έκανε καθόλου θετική εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Προσέτρεξε να επιβεβαιώσει στοιχεία της υπόθεσης του Ενάγοντα για τα οποία δεν είχε ιδία γνώση. Ανάφερε πως γνωρίζει για το δανεισμό σε μετρητά το Μάρτιο του 2010 και ενώ δεν ήταν παρών στη συνάντηση που έγινε στο Απολλώνια, σημειώνει: «Αναφέρω κατηγορηματικά [δική μου έμφαση] ότι τόσο την απόδειξη παραλαβής χρημάτων όσο και τη συμφωνία ο Εναγόμενος τα υπόγραψε ελεύθερα, χωρίς καμιά πίεση και χωρίς να τον απειλήσει ο οποιοσδήποτε.». Τον Εναγόμενο γνώρισε την 12.7.2010 και αναμφίβολα αυτό που καταγράφει στη γραπτή του δήλωση και υιοθέτησε ως αληθές, ότι δηλαδή τον γνώριζε προσωπικά εφόσον είχε διάφορες επαγγελματικές σχέσεις με τον Ενάγοντα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ήταν τέτοια η ποιότητα του μάρτυρα ώστε να μην είναι δυνατό το Δικαστήριο να διακρίνει στοιχεία της μαρτυρίας του τα οποία μπορεί να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ούτε ο Ιβάνοβιτς μου άφησε την εικόνα αξιόπιστου μάρτυρα στη μαρτυρία του οποίου θα μπορούσα να βασιστώ. Κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του ο Ιβάνοβιτς υποστήριξε πως ένα μήνα μετά τα επίδικα γεγονότα ο Εναγόμενος του τηλεφώνησε απειλώντας τον πως εάν δεν «τραβήξει πίσω» θα έχει προβλήματα με τις αστυνομικές αρχές στη Ρωσία. Ότι ο Εναγόμενος είχε γνωριμίες στην Κύπρο και αν ο Ιβάνοβιτς ερχόταν στην Κύπρο θα τον έβαζαν στη φυλακή. Υποθέτει ο Ιβάνοβιτς πως η απειλή του Εναγόμενου για να «τραβήξει πίσω» ήταν επειδή ο ίδιος είχε βοηθήσει τον Ενάγοντα. Γεννάται το ερώτημα πώς ο Ιβάνοβιτς θα υπαναχωρούσε εάν δεν είχε ο ίδιος απαίτηση σε κάτι. Είναι παραδεκτό από την Υπεράσπιση πως ο Εναγόμενος ήρθε σε μεταγενέστερο χρόνο των επίδικων γεγονότων σε επαφή με τον Ιβάνοβιτς στη Μόσχα και του εξήγησε πως δεν χρωστούσε οτιδήποτε στον Ενάγοντα και συνεπώς ο Ιβάνοβιτς δεν θα έπρεπε να αναμένει από τον Εναγόμενο οιοδήποτε ποσό. Στη γραπτή του δήλωση ο Ιβάνοβιτς αναφέρει για τον Εναγόμενο: «. ο ίδιος αναφέρει ότι έκανε επανειλημμένες συναντήσεις μαζί μου και ότι με έπεισε ότι δεν είναι ο Εναγόμενος που μου οφείλει χρήματα. Εγώ όπως ο Εναγόμενος αναφέρει, πείστηκα με τα λεγόμενα του και ως εκ τούτου δεν θα προχωρούσα εναντίον του. Περαιτέρω ο εναγόμενος αναφέρει ότι όταν έλαβε γνώση για τη δικαστική διαδικασία αποτάθηκε σε εμένα και ότι εγώ του ανάφερα ότι δεν είχα σχέση με την υπόθεση και ότι την απόδειξη παραλαβής χρημάτων την είχα δώσει από τότε στον ενάγοντα.» και σχολιάζει: «Όλα αυτά που αναφέρει ο εναγόμενος επιθυμώ να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ουδέποτε [δική μου έμφαση] με πήρε τηλέφωνο ο εναγόμενος και ουδέποτε [δική μου έμφαση] συζήτησα μαζί του σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Όλα αυτά είναι κατασκευασμένα ψεύδη εκ μέρους του για να αποφύγει τις οφειλές του προς τον ενάγοντα.» Η διά ζώσης μαρτυρία του Ιβάνοβιτς είναι, επί του προκειμένου, σε αντίθεση και ασυμβίβαστη με τη γραπτή του δήλωση. Εφόσον είναι κοινό έδαφος πως υπήρξε διαβούλευση του Εναγόμενου με τον Ιβάνοβιτς μετά τα επίδικα γεγονότα, για το επίδικο ζήτημα, ανεξαρτήτως του τι ειπώθηκε, προκύπτει πως οι αναφορές του Ιβάνοβιτς στη γραπτή του δήλωση πως ουδέποτε συζήτησε με τον Εναγόμενο, είναι ψευδείς. Επιβεβαιώνεται πως ο Ιβάνοβιτς με προθυμία υιοθέτησε τη γραπτή του δήλωση διατεθειμένος να ψευδολογήσει για να εξυπηρετήσει την υπόθεση του Ενάγοντα. Ο Εναγόμενος ήταν πειστικός αναφορικά με τις συνθήκες που επικράτησαν κατά την επίσκεψη του Ενάγοντα με τη συνοδεία του στο διαμέρισμα του. Τρομοκρατήθηκε από την παρουσία των ανδρών και τις απειλές που έγιναν. Η συμπεριφορά του, όπως ο ίδιος την περίγραψε, δεν εμπεριέχει κάτι το αφύσικο έτσι που αφ΄ εαυτής να δημιουργεί ερωτηματικά στο κατά πόσο περιγράφει γεγονότα που πράγματι διαδραματίστηκαν. Το γεγονός πως διαβουλεύτηκε με τη σύζυγο του για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίσουν την κατάσταση και ότι συμβουλεύτηκε το δικηγόρο του στη Ρωσία αντί να προστρέξει στην κυπριακή αστυνομία για βοήθεια, κάθε άλλο παρά αναδεικνύει πως ψεύδεται. Δεν είναι ασύνηθες πρόσωπο που απειλείται, υπό το κράτος του φόβου, να μην αποταθεί στην αστυνομία. Ακόμη μπορεί κάποιος να μην προσφύγει στις αρχές μετά από λογική και ψύχραιμη σκέψη εκτιμώντας τη σοβαρότητα των απειλών και τη διάθεση του δράστη να πραγματοποιήσει την απειλή του εάν ο ίδιος παρεκκλίνει των εντολών του. Ο Εναγόμενος θεώρησε τις απειλές ως πραγματικές και οι περιστάσεις δικαιολογούσαν την εκτίμηση του. Οπόταν το να μην αποταθεί στην κυπριακή αστυνομία, όπως ρητά προειδοποιήθηκε να μην πράξει, κάθε άλλο παρά υποδηλεί πως δεν ομιλεί την αλήθεια. Είμαι πεπεισμένος πως την 9.7.2010 πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη του Ενάγοντα και του Ιβάνοβιτς, με τη συνοδεία τους, στο διαμέρισμα του Εναγόμενου όπου επικράτησαν οι συνθήκες όπως περιγράφησαν από τον τελευταίο. Ο Ενάγοντας με τη μαρτυρία του και των μαρτύρων που παρουσίασε δεν έχει πείσει το Δικαστήριο ότι πράγματι δάνεισε στον Εναγόμενο το ποσό των 52.000.000 ρουβλιών καθ΄ οιονδήποτε χρόνο. Δεν αποκλείεται, μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου που είχαν στο παρελθόν επαγγελματική συνεργασία, να υπήρχε κάποια διαφορά στη μορφή κάποιας απαίτησης ή διεκδίκησης από τον Ενάγοντα εναντίον του Εναγόμενου, ειλικρινής ή και δικαιολογημένη ή και όχι. Τέτοιο όμως ζήτημα δεν ηγέρθηκε από κανένα ως επίδικο. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του Εναγόμενου πως υπόγραψε τόσο την Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων όσο και τη Συμφωνία Δανείου όχι γιατί αναγνώριζε πως είχε δανειστεί από τον Ενάγοντα το ποσό των 52.000.000 ρουβλιών, αλλά φοβούμενος για την ασφάλεια της οικογένειας του και του ιδίου. Εφόσον ο Εναγόμενος ουδέν ποσό δανείστηκε από τον Ενάγοντα, δεν είχε υποχρέωση να αποπληρώσει οιοδήποτε. Συνεπώς, ουδεμία αντιπαροχή δόθηκε εις αντάλλαγμα της υπογραφής είτε της Απόδειξης Παραλαβής Χρημάτων είτε της Συμφωνίας Δανείου. Τα δύο έγγραφα, στην έκταση που θα μπορούσε να τεκμηριώνουν συμβατική υποχρέωση του Εναγόμενου είναι άνευ εννόμου αποτελέσματος και δεν τον δεσμεύουν. Αναφέρεται το Κλητήριο Ένταλμα πως ο Εναγόμενος διαμένει στο διαμέρισμα 102, στην πολυκατοικία Vashiotis Hallmark Flats, στην οδό Γεωργίου Α΄ 56, στη Λεμεσό, προβάλλεται δε ο ισχυρισμός πως αυτός είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου και διαμένει στο ρηθέν διαμέρισμα. Περαιτέρω, με την Έκθεση Απαίτησης αφήνετο σαφώς να νοηθεί ότι ο ισχυριζόμενος δανεισμός πραγματοποιήθηκε στη Λεμεσό, αφού δικογραφείται πως «Κατά/ή περί την 10/7/2010 ο Ενάγων δάνεισε στον Εναγόμενο το ποσό των 52.000.000 Ρουβλιών το οποίο θα χρησιμοποιούσε ο Εναγόμενος για δικούς του σκοπούς. Προς εξασφάλιση του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος θα αποπλήρωνε και θα εξοφλούσε το ποσό το οποίο δανείστηκε από τον Ενάγοντα ο Εναγόμενος υπόγραψε την ίδια ημέρα στη Λεμεσό [δική μου έμφαση] έγγραφο με το οποίο αναγνώριζε το χρέος». Καταγράφεται αρχικά στην Έκθεση Απαίτησης πως η αξίωση του Ενάγοντα είναι για ποσό 1.650.000 δολ. Αμερ., οφειλόμενο δυνάμει δανείου, το οποίο παραχωρήθηκε από τον Ενάγοντα στον Εναγόμενο κατά/ή περί την 10.7.
- Στο τέλος της Έκθεσης Απαίτησης καταγράφεται πως ο Ενάγων αξιώνει το ποσό ως οφειλόμενο δυνάμει δανείου το οποίο παραχωρήθηκε από τον Ενάγοντα στον Εναγόμενο κατά/ή περί την 12.7.
- Στην Έκθεση Υπεράσπισής του ο Εναγόμενος αρνείται ότι είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου ή ότι διαμένει στο συγκεκριμένο διαμέρισμα. Διατείνεται πως είναι μόνιμος κάτοικος Μόσχας παραδεχόμενος ότι δικαιούται σε εγγραφή του αναφερομένου διαμερίσματος στο όνομα του. Ο Εναγόμενος υποστήριξε με τη μαρτυρία του τις πιο πάνω θέσεις χωρίς να αμφισβητηθεί. Άλλωστε και ο ίδιος ο Ενάγοντας ανάφερε πως γνώριζε πως την εποχή εκείνη ο Εναγόμενος διέμενε με την οικογένεια του σε διαμέρισμα στη Μόσχα. Γνώριζε πού βρισκόταν το διαμέρισμα αυτό, όμως δεν το είχε ποτέ επισκεφθεί. Ότι ο Εναγόμενος δεν ήταν μόνιμος κάτοικος Κύπρου επιβεβαιώνεται και από επιστολή του Τμήματος Αλλοδαπών και Μετανάστευσης ημερομηνίας 12.5.2010 (Τεκμήριο 19) με την οποία του κοινοποιήθηκε πως δεν μπορούσε να του εκδοθεί άδεια προσωρινής παραμονής καθότι διαπιστώνετο ότι διέμενε στην Κύπρο μόνο για σύντομες περιόδους. Κατά τη μαρτυρία του ο Ενάγοντας προέβαλε τη σαφή θέση πως τα 52.000.000 ρούβλια δάνεισε και παρέδωσε σε μετρητά στον Εναγόμενο στη Μόσχα κατά το Μάρτιο του
- Κατά τον ίδιο τον Ενάγοντα, τόσο η Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων όσο και η Συμφωνία Δανείου απλά επιβεβαίωναν και επιμαρτυρούσαν την υφιστάμενη υποχρέωση του Εναγόμενου να τον αποπληρώσει. Οι δικηγόροι του Ενάγοντα υποστηρίζουν στην τελική τους αγόρευση πως, εφόσον τα δύο έγγραφα υπογράφηκαν στην Κύπρο, δεν μπορεί να εγείρεται ζήτημα αναρμοδιότητας των κυπριακών Δικαστηρίων. Ακόμα πως εφόσον ο Ενάγοντας καταχώρισε εμφάνιση άνευ όρων και συμμετείχε στη διαδικασία, δεν μπορεί να εγείρει το ζήτημα. Συλλογισμοί της μορφής του κατά πόσο η Απόδειξη Παραλαβής Χρημάτων ή και η Συμφωνία Δανείου στην Κύπρο συνιστούσαν μεταβολή της άγραφης συμφωνίας του δανείου των 52.000.000 ρουβλιών, θα προϋπόθετε την ενασχόληση του Δικαστηρίου με το περιεχόμενο εγγράφων για τα οποία ήδη αποφάνθηκε πως δεν επιφέρουν οιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα και με την προφορική συμφωνία δανεισμού που κατέληξε πως ποτέ δεν υπήρξε. Ο Ενάγοντας δικογράφησε μια αξίωση την οποία, στο πρόσωπο του Κλητηρίου Εντάλματος, το Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει. Απέτυχε να αποδείξει την απαίτηση του και το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από την απόρριψη της αγωγής. Ως εκ των ανωτέρω, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, στην κλίμακα της αγωγής, και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Final Αναφορά: Δάνειο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο