← Κύπρος

LEADERBRANDS CO LIMITED ν. G. & A. KAZAMIAS TRADING LIMITED (H.E.128411) κ.α., Αρ. Αγωγής: 4708/2012, 10/10/2013

LEADERBRANDS CO LIMITED ν. G. & A. KAZAMIAS TRADING LIMITED (H.E.128411) κ.α., Αρ. Αγωγής: 4708/2012, 10/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A294 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4708/2012 Μεταξύ: LEADERBRANDS CO LIMITED, από Λεμεσό Εναγόντων -και-

  1. G. & A. KAZAMIAS TRADING LIMITED (H.E.128411), από Λάρνακα
  2. ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΖΑΜΙΑ (Α.Τ. 607722), από Λάρνακα
  3. ΑΝΔΡΟΥΛΑΣ ΚΑΖΑΜΙΑ (Α.Τ. 631093), από Λάρνακα Εναγομένων ............ Αίτηση ημερομηνίας 18.10.2012 και προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 23.10.2012 Ημερομηνία: 10.10.2013 Για Αιτητές- Ενάγοντες: κα Ζορπάνου για κα Κλειώ Λοίζου Για Εναγόμενους 2 και 3- Καθ΄ων η αίτηση: κ. Ε. Ιωσήφ για Kampouri & Gialeli LLC ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 18.10.2012 οι ενάγοντες καταχώρισαν, με Κλητήριο Ειδικώς Οπισθογραφημένο την παρούσα αγωγή, διεκδικώντας αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά Δηλώσεις Δικαστηρίου (α) ότι οι εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή 3 έχουν παραβεί και/ή διαρρήξει και/ή αθετήσει τη μεταξύ τους συμφωνία αναγνώρισης χρέους ημερομηνίας 08.08.2011, (β) ότι οι Εναγόμενοι 2 και/ή 3 έχουν παραβεί τις συμβατικές και/ή νομικές και/ή άλλες υποχρεώσεις τους δυνάμει της έγγραφης εγγύησης ημερομηνίας 08.08.2011 με την οποία εγγυήθηκαν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των εναγομένων 1 και/ή ότι ανέλαβαν από κοινού και/ή αλληλέγγυα με τους εναγόμενους 1 την ευθύνη αποπληρωμής οφειλομένων ποσών προς τους ενάγοντες και/ή εκπλήρωση συμβατικών και/ή νομικών και/ή άλλων υποχρεώσεων των εναγομένων 1 προς τους ενάγοντες. Ζητείται επίσης η έκδοση απόφασης για το ποσό των €142.909,46 με τόκο 8% ετησίως από 08.08.2011 μέχρι εξόφλησης, δυνάμει συμφωνίας αναγνώρισης χρέους και/ή δυνάμει γραπτών εγγυήσεων. Τέλος, ζητείται η εκποίηση υποθήκης που έχει εγγραφεί προς όφελος των εναγόντων σε κτήμα (Τεμάχιο 551, Άγιος Φανούριος Κλήμης, Δήμος Αραδίππου) ιδιοκτησίας των Εναγομένων 2 και/ή
  4. Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην Έκθεση Απαίτησης οι ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ασχολούμενη με επιχείρηση λιανικού εμπορίου τροφίμων και/ή άλλων συναφών ειδών. Οι ενάγοντες διατηρούσαν εμπορική συνεργασία με τους εναγόμενους 1 προμηθεύοντας τους τελευταίους και/ή πωλώντας σ΄αυτούς, διάφορα είδη διατηρώντας τρεχούμενο λογαριασμό, ο οποίος χρεωνόταν με διάφορα ποσά για προϊόντα για τα οποία οι ενάγοντες εξέδιδαν τιμολόγια στο όνομα των εναγομένων 1 και πιστωνόταν με διάφορα ποσά που κατά διαστήματα οι εναγόμενοι 1 πλήρωναν. Περί τις 08.08.2011 οι εναγόμενοι 1 στη Λεμεσό υπέγραψαν συμφωνία αναγνώρισης και/ή αποδοχής χρέους, αναγνωρίζοντας ότι οφείλουν στους ενάγοντες, στα πλαίσια της πιο πάνω συνεργασίας, το ποσό των €135.909,46 πλέον τόκο 8% ετησίως. Οι εναγόμενοι 2 και 3, οι οποίοι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν διευθυντές και μέτοχοι των εναγομένων 1, ανέλαβαν προσωπικά να εγγράψουν υποθήκη σε εγγεγραμμένη, επ΄ονόματι, περιουσία τους για εξασφάλιση και/ή εγγύηση πληρωμής του χρέους των εναγομένων 1, αλλά και του επιπλέον ποσού των €7.000,00 για διάφορα έξοδα, οπότε η υποθήκη θα εγγραφόταν για το συνολικό ποσό των €142.909,
  5. Την ίδια μέρα οι εναγόμενοι 2 και 3 προχώρησαν στην υπογραφή ξεχωριστής έγγραφης εγγύησης για τις οφειλές των εναγομένων 1 ως επίσης ενέγραψαν προς τούτο και την υποθήκη με αριθμό Υ4425/11 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού αφορώσα το τεμάχιο 551 στην Αραδίππου. Σύμφωνα με τους ενάγοντες, οι εναγόμενοι κατά παράβαση των συμφωνηθέντων δεν εκπλήρωσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, όπως καθορίστηκαν με έγγραφες συμφωνίες, παρόλο ότι οι ενάγοντες τους κάλεσαν προς τούτο επανειλημμένα. Στάληκε δε επιστολή ημερομηνίας 15.05.2012 μέσω δικηγόρου. Οι ενάγοντες τερμάτισαν τις συμφωνίες και/ή τα εγγυητήρια λόγω παράβασης ουσιωδών όρων. Με μονομερή αίτηση τους ημερομηνίας 18.10.2012 (στο εξής η Επίδικη Αίτηση) οι ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) ζήτησαν την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, τα οποία να εμποδίζουν τους εναγόμενους 2 και 3 από του να πωλήσουν, δωρίσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσουν ολόκληρο ή μέρος δυο ακινήτων, τα οποία είναι εγγεγραμμένα έκαστο ξεχωριστά στο όνομα των εναγομένων 2 και
  6. Στις 23.10.2012 εκδόθηκε, στη βάση των πιο πάνω αιτημάτων της Επίδικης Αίτησης, απαγορευτικό διάταγμα. Η μαρτυρία που υποστήριξε την Επίδικη Αίτηση προέρχεται από τον Κυριάκο Παναγίδη, διευθυντή και μέτοχο των Αιτητών, διατυπωμένη σε ένορκη δήλωση ημερομηνίας 18.10.
  7. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση επαναλαμβάνονται, τα όσα έχουν προαναφερθεί, ως αναφερόμενα στην Έκθεση Απαίτησης σχετιζόμενα με την αξίωση των Αιτητών. Περαιτέρω, γίνεται αναφορά πως κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων των Αιτητών, τα όσα αποκαλύπτονται στην ένορκη δήλωση δικαιολογούν συμπέρασμα ότι υπάρχει σοβαρό θέμα προς εκδίκαση, ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται στις θεραπείες που ζητούν. Εξ όσων καλύτερα πιστεύει και γνωρίζει, ο Κ. Παναγίδης αν δεν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα θα είναι σχεδόν αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού οι εναγόμενοι 1 δεν έχουν περιουσιακά στοιχεία και/ή στα περιουσιακά τους στοιχεία, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα στον Έφορο Εταιρειών, υπάρχουν κυμαινόμενες επιβαρύνσεις σε ισχύ από δύο τράπεζες για το ποσό που ξεπερνά τις €141.000,
  8. Η οικονομική κατάσταση των Εναγομένων 1, εξ όσων ο ενόρκως δηλών πιστεύει και γνωρίζει, είναι πολύ κακή αλλά και οι εναγόμενοι 2 και 3 έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως επανειλημμένα του έχουν ισχυριστεί. Ως αποτέλεσμα αν δεν δεσμευθεί κάποια περιουσία τους θα καθίσταται επισφαλής η πληρωμή οποιουδήποτε ποσού που ενδεχομένως επιδικάσει το Δικαστήριο. Επιθυμία δε των εναγομένων 2 και 3 είναι να πωλήσουν την περιουσία τους. Όπως περαιτέρω αναφέρει ο ενόρκως δηλών το καλοκαίρι του 2011 οι εναγόμενοι υπόγραψαν την επίδικη συμφωνία και τα εγγυητήρια βασιζόμενοι στο ότι αδυνατούσαν να εξοφλήσουν τις οφειλές τους και ζητούσαν χρόνο για να το πράξουν. Οι απαιτήσεις των Αιτητών δεν μπορούν να εξασφαλιστούν μόνο με την ύπαρξη υποθήκης, καθότι, προηγείται χρονικά εγγραφή υποθήκης προς όφελος άλλων πιστωτών στο ίδιο κτήμα. Το οφειλόμενο ποσό δυνάμει της προγενέστερης υποθήκης έχει ανέβει εξαιτίας καθυστέρησης πληρωμής από τους εναγόμενους, και σε περίπτωση πώλησης του υποθηκευμένου ακινήτου δεν θα ικανοποιήθούν οι Αιτητές και/ή θα ικανοποιηθούν ελάχιστα. Γινόταν επίσης αναφορά σε κατ΄επείγουσα ανάγκη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων ενόψει του ότι, από πληροφορίες τρίτων προσώπων οι Καθ΄ων η αίτηση 2 και 3, είχαν εκφράσει πρόσφατα τη πρόθεση τους είτε να αποξενωθούν πλήρως είτε να εγγράψουν υποθήκη στα ακίνητα, των οποίων ζητήθηκε η δέσμευση. Στην πιο πάνω ένορκη δήλωση επισυνάφθηκαν τρεις έγγραφες συμφωνίες ημερομηνίας 08.08.2011, ως Τεκμήρια Α και Β και επιστολή δικηγόρου ημερομηνίας 15.05.2012, ως Τεκμήριο Γ. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) καταχώρισαν στις 26.03.2013 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης στην Επίδικη Αίτηση, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  9. Οι αιτούμενες θεραπείες υπό Α, Β και Γ της Αιτήσεως, είναι παράλογες, υπέρμετρες και/ή καταχρηστικές καθ΄ότι τα υπό Α και Β αναφερόμενα ακίνητα ουδέποτε υπήρξαν καθ΄οιονδήποτε τρόπο αντικείμενο συνδιαλλαγής μεταξύ των Αιτητών και των Καθ΄ων η αίτηση και ως εκ τούτου δεν υφίσταται οποιαδήποτε νομική συσχέτιση με την αγωγή της Αιτήτριας.
  10. Οι Αιτητές κατά ή περί την 8ην Αυγούστου 2011 έχουν εγγράψει προς όφελος τους υποθήκη, στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού, με αριθμό Υ4425/2011, ύψους €142.909,46 και €55.421,19 εις το ακίνητο - αποθήκη, τεμάχιο 551, στην περιοχή Αγίου Φανουρίου Κλήμης, στην Αραδίππου, επαρχία Λάρνακας, για να εξασφαλίσουν ισόποση οικονομική αξίωση από τους εναγομένους 1 περιουσία που ανήκει στους καθ΄ων η Αίτηση 2 και
  11. Ως εκ τούτου οποιαδήποτε άλλη δυνάμενη υπό τις περιστάσεις αξιούμενη εξασφάλιση από τους Αιτητές καθίσταται παράνομη και/ή καταχρηστική.
  12. Δεν πληρούνται οι αυστηρές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60).
  13. Η επίδικη Αίτηση γίνεται εκδικητικά και για να ικανοποιήσει αλλότριους σκοπούς καθότι οι καθ΄ων η Αίτηση υπέγραψαν προσωπικές έγγραφες εγγυήσεις έκαστος, προς όφελος των Αιτητών διά τα ποσά €142.909,46 και €55.421,19 προς εξασφάλιση ισόποσης απαίτησης των Αιτητών από τους Εναγομένους.
  14. Οι Αιτητές απέκρυψαν δολίως ουσιαστικά στοιχεία και γεγονότα από το Δικαστήριο με αποτέλεσμα να μην προσέρχονται ενώπιον του με καθαρά χέρια (clean hands). Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση, ημερομηνίας 26.03.2013, του εναγόμενου 2 Γεώργιου Καζαμία - Καθ' ου η Αίτηση 1 στην οποία προέβηκε με εξουσιοδότηση και από την εναγόμενη 3 - Καθ' ης η Αίτηση
  15. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην εν λόγω ένορκη δήλωση, ο Κυριάκος Παναγίδης μαζί με τη δικηγόρο του περί τις αρχές Αυγούστου 2011 επισκέφθηκαν αυτόν και την πρώην σύζυγο του- Καθ' ης η Αίτηση 2 για εξεύρεση οικονομικού διακανονισμού για τις οφειλές των εναγομένων 1 προς τους Αιτητές. Έγινε πρόταση όπως οι Καθ΄ων η αίτηση αναγνωρίσουν εγγράφως το υπόλοιπο που οι εναγόμενοι 1 όφειλαν στους Αιτητές. Οι Καθ΄ων η αίτηση διερωτήθηκαν και εξεπλάγηκαν καθότι μεταξύ των δυο εταιρειών υπήρχαν διευκολύνσεις και γινόταν αλληλοπρομήθεια με εμπορεύματα που αυτές εισήγαγαν από το εξωτερικό. Παρόλο που υπήρξαν κατά καιρούς πιστωτικά ή χρεωστικά υπόλοιπα από την μία εταιρεία στην άλλη, αυτό ήταν αποδεκτή πρακτική. Κατά την ίδια επίσκεψη ειπώθηκε στους Καθ΄ων η αίτηση, από τον Κυριάκο Παναγίδη, ότι η έγγραφη αναγνώριση του χρεωστικού υπολοίπου θα ήταν τυπικού χαρακτήρα. Ακόμη τους ειπώθηκε ότι στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής ύφεσης η τράπεζα αρνιόταν επιπλέον χρηματοδότηση στους Αιτητές, και ως εκ τούτου κινδύνευαν με κλείσιμο, με περαιτέρω ενδεχόμενο τον τερματισμό και της συνεργασίας μεταξύ Αιτητών και εναγομένων
  16. Για το λόγο αυτό τους ζητήθηκε η εγγραφή υποθήκης ύψους €55.441,19 σε κτήμα που ανήκει σε αυτόν και στην πρώην σύζυγο του. Για τους πιο πάνω λόγους και μόνο οι Καθ΄ων η αίτηση αποδέχθηκαν να εγγράψουν υποθήκη προς όφελος των Αιτητών. Διατυπώνεται περαιτέρω η θέση ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ουδέποτε συγκατατέθηκε να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο αναγνώρισης χρέους. Αν η υπογραφή του βρίσκεται σε οποιοδήποτε έγγραφο που καταμαρτυρεί κάτι τέτοιο, δεν ήταν σε γνώση του ή δεν ήταν σε γλώσσα αντιληπτή σε αυτόν, αλλά ούτε και έλαβε ανεξάρτητη νομική συμβουλή πριν το υπογράψει. Όσον αφορά στο Τεκμήριο Β (έγγραφα με τίτλο Guarantee) πρόκειται για κατασκευασμένη από τους Αιτητές μαρτυρία, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η εκτιμημένη αξία του ενυπόθηκου ακινήτου, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση 1, το 2010, ανερχόταν στο ποσό, καταναγκαστικής πώλησης, €900.000,
  17. Σε περίπτωση δε που εκδίδονταν τα αιτούμενα διατάγματα (προφανώς εννοείται η διατήρηση των ήδη εκδοθέντων διαταγμάτων) αυτά θα ήταν καταδικαστικά για τους Καθ΄ων η αίτηση αποστερώντας από αυτούς οποιοδήποτε μελλοντικό δικαίωμα εκποίησης της περιουσίας τους. Από το γάμο τους οι Καθ΄ων η αίτηση έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, ηλικίας 19 και 26 ετών. Το ένα εκ των δυο παιδιών είναι διαβητικό και από καιρού εις καιρό εισάγεται σε αυστηρή μονάδα παρακολούθησης διαβητικών ή ταξιδεύει στο εξωτερικό με αποτέλεσμα να απαιτούνται αρκετά χρήματα για να υπάρξει ανταπόκριση στις ανάγκες του. Δηλώνεται ωστόσο ότι οι Καθ΄ων η αίτηση δεν έχουν πρόθεση να αποξενωθούν ή να επιβαρύνουν οποιαδήποτε περιουσία τους. Εξ όσων ο Καθ' ου η Αίτηση 1 συμβουλεύεται από τον δικηγόρο του, οι αξιώσεις των Αιτητών μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήμα και ως εκ τούτου δεν θα ήταν αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Προωθήθηκε η θέση εκ μέρους των Αιτητών ότι η ύπαρξη ήδη υποθηκευμένης περιουσίας προς όφελος τους δεν είναι εξασφάλιση αφού, σε περίπτωση έκδοσης απόφασης προς όφελος τους, στο υποθηκευμένο κτήμα προϋπάρχουν δυο υποθήκες προς όφελος της ΣΠΕ Μακράσυκας για το ποσό των €660.000,00 συνολικά. Το χρέος των Καθ΄ων η αίτηση προς τη ΣΠΕ Μακράσυκας έχει εκτοξευθεί λόγω μη πληρωμών. Υπάρχει πιθανότητα μη ικανοποίησης τυχόν εκδοθείσας απόφασης προς όφελος των Αιτητών. Επιχειρηματολογώντας για τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων οι Αιτητές επεσήμαναν πως τόσο η αξίωση τους αλλά και η αίτηση τους στηρίζεται σε παραβίαση συμφωνίας αναγνώρισης και αποδοχής χρέους όλων των Καθ΄ων η αίτηση, γεγονός που καθιστά ξεκάθαρη την απαίτηση τους. Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αλλά και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ων η αίτηση είναι υπαρκτός. Οι εναγόμενοι 1 δεν έχουν περιουσιακά στοιχεία, και αν υπάρχουν είναι επιβαρυμένα με κυμαινόμενες επιβαρύνσεις από την Τράπεζα Κύπρου. Η δε οικονομική κατάσταση των Καθ΄ων η αίτηση είναι πολύ άσχημη. Τόσο οι εναγόμενοι 1 όσο και οι Καθ΄ων η αίτηση αντιμετωπίζουν ακόμη δύο αγωγές, εγερθείσες από τους Αιτητές όπου οι Καθ΄ων η αίτηση έχουν αναγνωρίσει χρέος προς τους Αιτητές το οποίο ξεπερνά τις €250.000,
  18. Προτάθηκε δε στους Αιτητές να αγοράσουν ακίνητο των εναγομένων 1 που βρίσκεται στο χωριό Αλεθρικό. Φαίνεται έτσι η πρόθεση τους για αποξένωση της περιουσίας τους. Εκ μέρους των Καθ΄ων η αίτηση προβλήθηκε η θέση πως οι Αιτητές επιθυμούν διά των αιτούμενων διαταγμάτων να καταπατήσουν κάθε δικαίωμα τους, στερώντας τους από την εξουσία χρήσης και διάθεσης της περιουσίας τους. Οι Αιτητές δεν απέδειξαν, κατά την εισήγηση, ούτε το κατ΄επείγον έκδοσης προσωρινού διατάγματος αλλά ούτε και τις προϋποθέσεις έκδοσης τέτοιου διατάγματος. Απέκρυψαν δε να φέρουν σε γνώση του Δικαστηρίου ότι το υποθηκευμένο ήδη ακίνητο, σύμφωνα με την εκτίμηση που διενεργήθηκε για σκοπούς του χρέους των Καθ' ων η Αίτηση προς τη ΣΠΕ Μακράσυκας, εκτιμήθηκε στο ποσό των €900.000,00 το οποίο υπερκαλύπτει τόσο το χρέος στη ΣΠΕ Μακράσυκας όσο και το ενδεχόμενο ποσό προς όφελος των Αιτητών. Με αναφορά σε νομολογία η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση υπέδειξε ότι επιχειρείται, εκ μέρους των Αιτητών, εκ των υστέρων προσπάθεια εξασφάλισης ενδεχόμενου χρέους. Νομική πτυχή: Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Κεφ.
  19. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην αγόρευση τους οι δικηγόροι των Αιτητών δεν έκαναν αναφορά, και ορθά πρέπει να λεχθεί, στα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6, γι' αυτό το λόγο ούτε το Δικαστήριο θα ασχοληθεί με το θέμα που αυτά αφορούν, εκτός από του να παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,

(1994)1 ΑΑΔ 694 από τη σελίδα 701. «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη η διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεων και συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 CLR 585, ιδιαίτερα η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Έχει νομολογιακά αποσαφηνισθεί ότι οι ακόλουθες τρεις βασικές προϋποθέσεις θα πρέπει να συντρέχουν πριν το Δικαστήριο αποφασίσει ν΄ ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις έχει εξηγηθεί ότι ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα ή τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγοντας σε θεραπεία, επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Ενάγοντα για να αποζημιωθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Ενάγοντα δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο Εναγόμενος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει εάν είναι δυνατό ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο Ενάγοντας, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί προς την έκδοση τέτοιου διατάγματος. Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321. Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 CLR 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98 της 8.10.98). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα: Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές, χωρίς να διενεργείται οποιαδήποτε αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφ΄ όσον αυτές αμφισβητούνται και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση: Στηριζόμενο το Δικαστήριο στα όσα προβλήθηκαν στην ένορκη δήλωση των Αιτητών για τη διεκδίκηση ποσού €142.909,46 με τον ισχυρισμό ότι υπήρξε γραπτή αναγνώριση του χρέους αυτού εκ μέρους των Εναγομένων 1, με γραπτές εγγυήσεις (οι οποίες επισυνάφθηκαν) των Καθ΄ων η αίτηση, κρίνεται ότι η πλευρά των Αιτητών έχει ικανοποιήσει-αποδείξει ότι όντως ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία: Εξετάζοντας τις πιθανότητες να δικαιούνται οι Αιτητές σε θεραπεία ή την προοπτική επί αυτού του θέματος, κρίνεται ορθό να γίνουν οι εξής επισημάνσεις: Όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα που να επιτρέπουν στο Δικαστήριο να εξετάσει την πιθανότητα επιτυχίας. Εννοείται βέβαια πως τα γεγονότα αφ΄ενός μεν δεν πρέπει να είναι ασυμβίβαστα με την Έκθεση Απαίτησης, αφ΄ετέρου δε θα πρέπει να στοιχειοθετούν αγώγιμο δικαίωμα ή αιτία αγωγής. Μελετώντας την Έκθεση Απαίτησης διαπιστώνεται ότι στην παράγραφο 5 γίνεται, ακροθιγώς, αναφορά σε τρεχούμενο λογαριασμό με χρεωστικό υπόλοιπο, το οποίο οι εναγόμενοι 1 αναγνώρισαν γραπτώς. Στην ίδια παράγραφο, και στην επόμενη, γίνεται πλέον αναφορά σε συμφωνία αναγνώρισης και/ή αποδοχή χρέους με συγκεκριμένους όρους, τους οποίους οι Αιτητές θεωρούν ότι οι εναγόμενοι 1 και οι Καθ΄ων η αίτηση έχουν παραβιάσει. Σχετικός ισχυρισμός προβάλλεται ξεκάθαρα στην παράγραφο 10 της Έκθεσης Απαίτησης. Στο απαιτητικό της Έκθεσης Απαίτησης, ζητούνται, πέραν από Δηλώσεις του Δικαστηρίου ότι οι εναγόμενοι έχουν αθετήσει τη συμφωνία αναγνώρισης χρέους ημερομηνίας 08.08.2011, το ποσό των €142.909,46 και τόκος 8% ετησίως από 08.08.2011 δυνάμει συμφωνίας αναγνώρισης χρέους και/ή δυνάμει γραπτών εγγυήσεων που υπέγραψαν οι καθ' ων η αίτηση. Διαπιστώνεται από τα πιο πάνω πως, εφόσον οι ενάγοντες δεν αναφέρονται σε οποιαδήποτε αξία τιμολογίου στη βάση συγκεκριμένης συμφωνίας ή σε εκκαθαρισμένο-παραδεγμένο λογαριασμό (account stated), θεωρούν ως αιτία αγωγής τη γραπτή αναγνώριση χρέους. Προβάλλει ωστόσο αναγκαίο να επισημανθεί ότι η συμφωνία αναγνώρισης χρέους δε συνιστά από μόνη της αιτία αγωγής. Σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Νικόλας και Χρίστος Ιγνατίου κ.α. ν. Νικόλα Λεμονάρη
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1562. Πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι, το έγγραφο που παρουσιάστηκε ενώπιον του, δε συνιστούσε γραμμάτιο συνήθους τύπου, ωστόσο, εξέδωσε απόφαση στη βάση εγγράφου αναγνώρισης χρέους. Η πρωτόδικη απόφαση ανατράπηκε. Αναφέρθηκαν από το Εφετείο τα ακόλουθα: «Κατ΄αρχή και σύμφωνα με τη νομολογία όσον αφορά εναλλακτική βάση αγωγής, αυτή της «αναγνώρισης χρέους», ούτε αναγνωρίζεται ούτε σινιστά αυτοτελή βάση. Έγγραφο που περιέχει δήλωση η οποία συνιστά αναγνώριση χρέους θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατά τη δίκη για την απόδειξη κάποιας αιτίας αγωγής ως π.χ. για παράβαση συμφωνίας δανείου. Το ίδιο όμως το έγγραφο δεν συνιστά βάση αγωγής. (Βλέπε: D &G Products Ltd v. Χαράλαμπου Αναστασίου, Πολιτική Έφεση 10744, ημερ. 13.9.2002). ............................. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι τα δικόγραφα συνιστούν το θεμέλιο της δίκης και αποτελούν το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Παρέκκλιση από την αρχή αυτή εκτρέπει τη δίκη έξω από τα δικονομικά πλαίσια που παρέχουν εγγύηση για δίκαιη δίκη και ορθή απονομή της δικαιοσύνης (Βλέπε: Loucaides v. C.D. Hay & Sons
(1971)1 C.L.R. 134, Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους
(1990)1 Α.Α.Δ. 319 και Ελένη Βραχίμη ν. Πάρη Κουλουμπρή
(1992)1 Α.Α.Δ. 836).» Το Τεκμήριο 1 επί της ένορκης δήλωσης των Αιτητών εμπεριέχει έγγραφη αναγνώριση χρέους. Συνακόλουθα εφόσον το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης έχει ως βάση τη γραπτή συμφωνία αναγνώρισης χρέους εκ μέρους των εναγομένων 1, η οποία δεν αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής η αγωγή των Αιτητών με τη μορφή που έχει σήμερα, κάθε άλλο παρά έχει πιθανότητες επιτυχίας. Το κώλυμα, όπως διατυπώθηκε πιο πάνω, είναι τέτοιο που θα το αντιμετωπίσουν οι Αιτητές και κατά την ακρόαση της αγωγής, συνεπώς σχετίζεται με την προοπτική επιτυχίας. Το συμπέρασμα του Δικαστηρίου πρόδηλα καθορίζει και την τύχη της επίδικης Αίτησης. Παρά την εν λόγω εξέλιξη το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εξέταση των υπόλοιπων προϋποθέσεων σε περίπτωση που ήθελε ανατραπεί το προηγούμενο συμπέρασμα του. (γ) Η μη έκδοση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αναφορικά με αυτή την προϋπόθεση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί για την παρούσα υπόθεση, πως οποιαδήποτε ζημιά, έχει επέλθει ή θα επέλθει (π.χ. τόκοι) στους Αιτητές θα μπορούσε να εκτιμηθεί σε χρήμα, άλλωστε έχουν ήδη αποτιμήσει τη ζημιά τους σε €142.909,46 πλέον τόκους. Είναι όμως σημαντικό να επισημανθεί πως, στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Οι αναφορές των Αιτητών στο στάδιο της αγόρευσης ότι, οι Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν αγωγές εναντίον τους και θα κληθούν να πληρώσουν μεγάλα χρηματικά ποσά, και ότι σε περίπτωση που πετύχει η αγωγή δεν θα μπορέσουν να ικανοποιήσουν την απόφαση, δε λαμβάνονται υπόψη. Τέτοια στοιχεία θα έπρεπε να δοθούν με μαρτυρία. Είναι η θέση των Καθ΄ων η αίτηση ότι το υποθηκευμένο ακίνητο (αποθήκη στην Αραδίππου) εκτιμήθηκε το 2010 για σκοπούς του χρέους τους προς τη ΣΠΕ Μακράσυκας στο ποσό καταναγκαστικής πώλησης €900.000,00. Στοιχεία για το ακριβές ύψος του χρέους των Καθ΄ων η αίτηση προς τη ΣΠΕ Μακράσυκας δεν τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Η θέση των Αιτητών όμως, η οποία δεν αντικρούστηκε, είναι ότι το χρέος προς τη ΣΠΕ Μακράσυκας έχει εκτοξευθεί λόγω μη πληρωμών εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Επιπλέον η εκτίμηση για την αξία του υποθηκευμένου ακινήτου είναι πολύ παλαιά
(2010). Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται ενώπιον του Δικαστηρίου ότι, σε περίπτωση απόφασης προς όφελος των Αιτητών θα παρέμενε ικανοποιητικό ποσό προς ικανοποίηση τους. Προκύπτει περαιτέρω ότι τόσο η οικονομική κατάσταση των εναγομένων 1, όσο και των Καθ' ων η Αίτηση, δεν είναι καθόλου καλή. Αυτό αποδεικνύεται μέσα από την ύπαρξη δύο υποθηκών επί του ακινήτου στην Αραδίππου, προς όφελος της ΣΠΕ Μακράσυκας αλλά και από την υποθήκη που ενέγραψαν επί του ίδιου ακινήτου προς όφελος των Αιτητών. Ακόμη δε υπάρχουν κυμαινόμενες επιβαρύνσεις από την Λαϊκή Τράπεζα και την Τράπεζα Κύπρου για ποσό που ξεπερνά τις €141.000,00. Καμία αναφορά τέθηκε εκ μέρους των Καθ΄ων η αίτηση ότι αυτοί ή οι εναγόμενοι 1 βρίσκονται σε ευρωστία ή τέτοια οικονομική κατάσταση που δεν πρέπει να ανησυχούν οι Αιτητές. Δεν τέθηκαν επίσης στοιχεία για την αξία των δύο ακινήτων των Καθ΄ων η αίτηση, τα οποία δεσμεύθηκαν με το προσωρινό διάταγμα, ούτως ώστε να μπορούσε το Δικαστήριο να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι η αξία τους υπερβαίνει κατά πολύ την απαίτηση των Αιτητών. Είναι συνεπώς σοβαρό το ενδεχόμενο σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής το ποσό της αξίωσης των Αιτητών να μην μπορεί να ικανοποιηθεί ή να είναι δύσκολο να αποδοθεί δικαιοσύνη. Κρίνεται, με βάση τα πιο πάνω, ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Όσον αφορά το ισοζύγιο των επιπτώσεων από τη διατήρηση του προσωρινού διατάγματος, οι Καθ΄ων η αίτηση προβάλλουν τη θέση ότι θα στερηθούν του δικαιώματος μελλοντικής εκποίησης των δύο ακινήτων. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις και ανάγκες που υπάρχουν για το ένα εκ των δύο παιδιών τους, το οποίο αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, με αποτέλεσμα κατά καιρούς να εισάγεται σε μονάδα αυστηρής παρακολούθησης διαβητικών ή να ταξιδεύει στο εξωτερικό. Όπως έχει τεθεί ο εν λόγω ισχυρισμός, χωρίς οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά σε χρηματικά ποσά ή συγκεκριμένες χρονικές περιόδους δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να δώσει βαρύτητα, αφού ελλείπει το υπόβαθρο ούτως ώστε το κόστος θεραπείας να θεωρηθεί ως τέτοιο το οποίο, σε περίπτωση που θα παρέμενε σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα, θα προκαλούσε σοβαρή επίπτωση στη υγεία του παιδιού των Καθ΄ων η αίτηση. Αυτό σε συνάρτηση και με την απουσία αναφοράς για το ύψος των εισοδημάτων των Καθ΄ων η αίτηση, ούτως ώστε πάλι να συναχθεί ότι αυτά δεν είναι ικανοποιητικά προς αντιμετώπιση του προβλήματος υγείας. Οι Καθ΄ων η αίτηση προέβαλαν τη θέση ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο γεγονότα κατά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος. Δεν παραθέτουν όμως ποια είναι αυτά τα γεγονότα. Ως εκ τούτου, η σχετική θέση τους απορρίπτεται. Ήγειραν ακόμη οι Καθ΄ων η αίτηση τη θέση ότι δεν υπήρχε ζήτημα κατ΄επείγοντος στην έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 23.10.2012 και ως εκ τούτου αυτό θα πρέπει να ακυρωθεί. Η απάντηση στο θέμα αυτό προκύπτει άμεση μέσα από την απόφαση Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλα Ιωάννου Πολιτικές Εφέσεις 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 03.04.2012, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Χαρακτηριστικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Κασπαρή κ.ά. ν. Ανδρέου
(2004)1 Β ΑΑΔ 784, στη σελίδα 787: «Η έφεση δεν ευσταθεί. Το προσωρινό διάταγμα το οποίο εξέδωσε τελικά το Δικαστήριο, στις 16.5.2002, στηριζόμενο στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, δεν το εξέδωσε μονομερώς, χωρίς, δηλαδή, να ακουσθούν οι εφεσείουσες. Το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς την 31.1.2002 επιδόθηκε μετά την έκδοσή του, μαζί με την αίτηση, στις εφεσείουσες οι οποίες και καταχώρησαν γραπτή ένσταση στις 12.2.2002, με αποτέλεσμα η αίτηση να ακουσθεί και, στις 16.5.2002, με απόφαση του Δικαστηρίου, να προβάλλεται το ζήτημα του "κατεπείγοντος", στη βάση του άρθρου 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, ως λόγος εφέσεως των εφεσειουσών. Μετά την καταχώρηση ένστασης στο διάταγμα της 31.1.2002 η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν, ουσιαστικά, διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δια κλήσεως. Ως εκ τούτου, η τελική απόφαση της 16.5.2002 μπορούσε να εφεσιβληθεί μόνο για λόγους που ν΄ ανάγονται στο κατά πόσο συνέτρεχαν ή όχι οι τρεις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Με τον προβαλλόμενο λόγο έφεσης θα μπορούσε να προσβληθεί μόνο το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα της 31.1.2002. Όχι το διάταγμα της 16.5.2002." Συνάγεται από τα πιο πάνω, πως εάν πληρούνταν η δεύτερη προϋπόθεση, το Δικαστήριο θα ασκούσε τη διακριτική του ευχέρεια προς τη διατήρηση του προσωρινού διατάγματος, ημερομηνίας 23.10.2012, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη την αποτυχία στοιχειοθέτησης της δεύτερης προϋπόθεσης, η Επίδικη Αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 23.10.2012 ακυρώνεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον των Αιτητών, και προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) ............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΙΜ - ΛΗ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.