Λεωνίδα Κωνσταντίνου Ευαγόρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Παραπομπής: 28/12, 21/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A317 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Παραπομπής: 28/12 Μεταξύ: Λεωνίδα Κωνσταντίνου Ευαγόρου εκ Πισσουρίου Αιτητού και Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αποζημιούσης Αρχής --------------------- Αίτηση ημερομηνίας 11.12.2012 για συνένωση Ημερομηνία: 21.10.2013 Εμφανίσεις: Για Αποζημιούσα Αρχή-Αιτήτρια: κα Μ. Αναστασίου Για Απαιτητή στην 28/12-Καθ΄ου η αίτηση 1: κα Λ. Κυπριανού για κα Ε. Πουλλά Για Απαιτητή στην 31/12-Καθ΄ου η αίτηση 2: κα Λ. Κυπριανού για κα Κ. Χ΄Χαραλάμπους Για Απαιτητή στην 33/12-Καθ΄ου η αίτηση 3: κ. E. Πίτρος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή: Ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εκκρεμούν για εκδίκαση οι Ειδοποιήσεις Παραπομπής με αριθμούς 28/2012, 31/2012 και 33/2012 για καθορισμό δίκαιης αποζημίωσης λόγω απαλλοτρίωσης ακινήτου. Απαιτητές είναι ξεχωριστά πρόσωπα σε κάθε ειδοποίηση παραπομπής. Στις 11.12.2012 καταχωρήθηκε, στο φάκελο της Ειδοποίησης Παραπομπής υπ΄αριθμό 28/12, αίτηση (στο εξής η Επίδικη Αίτηση) από την Αποζημιούσα Αρχή (στο εξής Αιτήτρια) με την οποία ζητείται συνένωση και συνεκδίκαση των πιο πάνω αναφερομένων ειδοποιήσεων παραπομπής. Νομική βάση της αίτησης είναι η Δ.14 και η Δ.48 κ.2 και 9 (
- e)των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, οι Περί Καθορισμού Αποζημιώσεων Κανονισμοί του 1956 Κ. 9 και 10, ο Νόμος 15/62, η Νομολογία και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην Επίδικη Αίτηση αναφέρεται πως τα γεγονότα που την υποστηρίζουν φαίνονται στους φακέλους των υποθέσεων. Συνίστανται δε στο ότι υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα, τέτοιας σημασίας, τα οποία καθιστούν αναγκαία και/ή επιθυμητή τη συνένωση τους. Πιο συγκεκριμένα: (α) Και οι τρεις παραπομπές αφορούν το ίδιο ακίνητο, του οποίου οι Απαιτητές είναι ιδιοκτήτες κατά μερίδια. (β) Και οι τρεις παραπομπές αφορούν την ίδια Γνωστοποίηση και το ίδιο Διάταγμα Απαλλοτρίωσης. Στην Επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε στις 15.03.2013 από τους τρεις Απαιτητές (στο εξής Καθ΄ων η Αίτηση), κοινή Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Οι λόγοι ένστασης, είναι οι ακόλουθοι: (α) Οι Παραπομπές αφορούν διαφορετικούς Απαιτητές οι οποίοι δεν συναινούν στη συνένωση των Αιτήσεων τους και ο καθένας έχει διαφορετική θεώρηση της υπόθεσης του και διαφορετική απαίτηση. (β) Οι δικηγόροι των Απαιτητών είναι διαφορετικοί και στις 3 παραπομπές. (γ) Η Αποζημιούσα Αρχή - Αιτήτρια προσπαθεί με την επιδιωκόμενη συνένωση των Παραπομπών να πληρωθούν Δικηγορικά μιας και μόνον παρουσίας του Δικηγόρου των Απαιτητών. (δ) Με τις Παραπομπές των οποίων επιζητείται η συνένωση ζητούνται διάφορες θεραπείες και θα δημιουργηθεί σύγχυση με την κοινή εκδίκαση οποιωνδήποτε των πραγματικών και νομικών σημείων. Οποιαδήποτε δε νομικά πλεονεκτήματα των Απαιτητών υποσκελίζονται με την επιδιωκόμενη συνένωση, επιπρόσθετα με τα νομικά και πραγματικά προβλήματα που θα δημιουργηθούν. (ε) Οι Απαιτητές/Καθ΄ ων η Αίτηση θεωρούν ότι θα ήταν άδικο και ανεπιεικές προς αυτούς εάν εκδοθεί το ζητούμενο Διάταγμα γιατί τα νομικά τους πλεονεκτήματα υποσκελίζονται και επιπρόσθετα επιδιώκεται καθυστέρηση στην εκδίκαση των Αιτήσεων τους, γιατί στην ουσία αυτό επιδιώκεται. Θα δημιουργηθεί σύγχυση και αταξία λόγω της πολλαπλότητας των θεμάτων που εγείρονται και δεν θα δίνεται η δυνατότητα οποιασδήποτε τροποποίησης των δικογράφων σε περίπτωση που τούτο απαιτηθεί. Η ακρόαση της Επίδικης Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των όσων την υποστηρίζουν και στους λόγους ένστασης. Μαρτυρία υπό μορφή ένορκων δηλώσεων δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Μέσα από τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων προωθήθηκαν επιχειρήματα προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Από την πλευρά της Αιτήτριας υποδείχθηκε ότι ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχουν τρεις παραπομπές οι οποίες αφορούν το ίδιο ακίνητο, του οποίου οι Απαιτητές είναι συνιδιοκτήτες κατά 1/3 μερίδιο. Και οι τρεις παραπομπές αφορούν την ίδια γνωστοποίηση και ίδιο διάταγμα Απαλλοτρίωσης. Οι εκτιμητές που ετοίμασαν τις αιτιολογημένες εκθέσεις εκτίμησης είναι οι ίδιοι και στις τρεις παραπομπές. Με αναφορά στα όσα προνοούνται στον Κ.10 των Περί Καθορισμού Αποζημίωσης Κανονισμών του 1956, αλλά και στη Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως επίσης και στη βάση σχετικής νομολογίας, προκύπτει ότι η συνένωση των τριών παραπομπών αποβλέπει και θα λειτουργήσει προς όφελος της απονομής της δικαιοσύνης, καθότι θα εξοικονομηθούν έξοδα και δικαστικός χρόνος. Τα επιχειρήματα και οι συλλογισμοί προς αντίκρουση της Επίδικης Αίτησης, τα οποία προβάλλονται από την πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση συνοψίζονται στο ότι τυχόν συνένωση των παραπομπών θα δημιουργήσει αταξία λόγω της πολλαπλότητας των θεμάτων που εγείρονται. Κάθε παραπομπή θα απωλέσει την ανεξαρτησία της και οι Απαιτητές θα στερηθούν του δικαιώματος για ξεχωριστή προώθηση των συμφερόντων τους. Είναι φανερό, κατά την εισήγηση, ότι σκοπός της Αποζημιούσας Αρχής είναι η παρελκυστική τακτική και η καθυστέρηση στην ακρόαση των τριών υποθέσεων, χρησιμοποιώντας χρονοβόρα δικαστική διαδικασία. Το γεγονός δε, ότι οι τρεις παραπομπές αφορούν το ίδιο ακίνητο δεν μπορεί να επενεργήσει προς όφελος της Αιτήτριας. Νομική πτυχή: Οι σχετικές διατάξεις τις οποίες επικαλείται η Αιτήτρια είναι ο Κ.10 των Περί Αποζημίωσης Κανονισμών του 1956 (The Compensation Assessment Tribunal Rules, 1956) καθώς και η Δ.14 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες προβλέπουν τα ακόλουθα: Κ.10: "
(1)Where more than one notice of reference has been given in respect of the same land, an application to the President, in accordance with the provisions of Rule 9, for an order that the references shall be heard together may be made by the authority liable for the payment of compensation
(2)Where any such notices of reference have been given as are referred to in the last foregoing paragraph, the President or the Tribunal may, without any application in that behalf, make an order that the appeals or references shall be heard together.
(3)When two or more references are pending before the Tribunal whether by the same or different claimants against the same Acquiring Authority, and the subject of such reference involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such references as to render it desirable that the references should be consolidated, the President or the Tribunal may, on the application of any interested party, or of his or its own motion, make an order that the references shall be heard together.
(4)An order for consolidation may be made with respect to some only of the matters to which the notices of reference relate." Κ.10: (σε ελεύθερη μετάφραση) «.
- Όπου πέραν της μίας ειδοποίησης παραπομπής έχει εκδοθεί αναφορικά με το ίδιο ακίνητο, αίτηση προς τον Πρόεδρο, σχετιζόμενη με τις πρόνοιες του Κ.9, για διάταγμα ότι οι παραπομπές θα πρέπει να ακουστούν μαζί μπορεί να γίνει από την Αρχή που είναι υπεύθυνη για την πληρωμή αποζημίωσης.
- Όπου τέτοιες ειδοποιήσεις παραπομπής έχουν εκδοθεί, όπως αναφέρονται στην τελευταία προαναφερόμενη παράγραφο, ο Πρόεδρος ή το Δικαστήριο μπορούν, χωρίς οποιαδήποτε αίτηση προς αυτή την κατεύθυνση, να εκδώσουν διάταγμα ότι τέτοιες εφέσεις ή παραπομπές θα πρέπει να ακουστούν μαζί.
- Όπου δύο ή περισσότερες παραπομπές εκκρεμούν ενώπιον Δικαστηρίου είτε από ίδιους είτε διαφορετικούς απαιτητές εναντίον της ίδιας Απαλλοτριούσας Αρχής, και το αντικείμενο τέτοιας παραπομπής εμπλέκει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος, τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα εμπλεκόμενα θέματα σε τέτοιες παραπομπές, το οποίο καθιστά επιθυμητό, ότι όλες οι παραπομπές πρέπει να συνενωθούν, ο Πρόεδρος ή το Δικαστήριο μπορούν στη βάση αίτησης οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου μέρους ή από δική τους πρωτοβουλία, να εκδώσουν διάταγμα ότι οι παραπομπές θα ακουστούν μαζί .
- Διάταγμα για συνένωση μπορεί να εκδοθεί αναφορικά με μερικά από τα θέματα στα οποία οι ειδοποιήσεις παραπομπής αφορούν.» O.14 R.2 «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge order that they be consolidated. Δ.14 Κ.2: (σε ελεύθερη μετάφραση) "Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να διατάξει τη συνένωσή τους." Η ρύθμιση του Κ.10 δεν φαίνεται να έχει διαφορετικό πνεύμα και νόημα από τα προβλεπόμενα στη Δ.
- Σκοπός και των δύο προνοιών είναι ο ίδιος. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι τα όσα έχουν νομολογηθεί κατ' εφαρμογή της Δ.14 αποτελούν καθοδηγητικές γραμμές κατά την εφαρμογή του Κ.
- Μέσα δε από τις πρόνοιες του Κ.10 προκύπτει πως υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι που επιτρέπουν τη συνένωση. Πρώτον, όταν οι Ειδοποιήσεις Παραπομπής σχετίζονται με το ίδιο ακίνητο, οπότε είναι αρκετό στοιχείο για να οδηγήσει σε συνένωση Παραπομπών, αφού βέβαια προηγηθεί η άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Κ.10
(1)
(2)). Δεύτερο, όταν υπάρχουν Ειδοποιήσεις Παραπομπής για αποζημίωση εναντίον της ίδιας Αρχής Αποζημίωσης, είτε από ίδιους ή ξεχωριστούς Απαιτητές, και οι παραπομπές εγείρουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικό ζήτημα τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα θέματα αυτών που καθίσταται επιθυμητό να συνεκδικασθούν. Νοείται πάλι ότι το Δικαστήριο θα ασκήσει διακριτική ευχέρεια προς τη συνένωση ή μη (Κ.10
(3). Η Δ.14 έλκει την καταγωγή της από τη Δ.49 Κ.8 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Ο κύριος σκοπός της συνένωσης είναι η εξοικονόμηση χρόνου, εξόδων και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών. Δεδομένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 Κ. 2 το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η συνένωση των αγωγών είναι επιθυμητή για σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης (βλέπε Balley n. Marchioness Curzon of Kedleston and others
(1932)All E.R. 398, στις σελ. 402 - 403, Georghios Hadjiathanassiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 401). Η συνένωση θεωρείται ότι είναι επιθυμητή όταν κριθεί ότι υπάρχει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότων τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα, ώστε να είναι επιθυμητό να αποφευχθεί η πολλαπλότητα των διαδικασιών και η σπατάλη δικαστικού χρόνου και δαπάνης. Κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τους παράγοντες, που έχουν διαχρονικά προσδιοριστεί και εκτεθεί μέσα από την κυπριακή νομολογία. Ενδεικτική είναι η νομολογία στις υποθέσεις Samata Enterprises Limited v. Γεωργίου Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876 και Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. APAK AGRO INDUSTRIES κ.α.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. σελ. 1721 όπου διαφαίνεται ότι το καθοριστικό στοιχείο και κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από τις εκθέσεις απαιτήσεων είτε των αγωγών, είτε των ειδοποιήσεων παραπομπών, ως είναι η παρούσα περίπτωση, και ανεξάρτητα από τις υπερασπίσεις ή ανταπαιτήσεις. Έχει επίσης διευκρινιστεί ότι με τη συνένωση και συνεκδίκαση των αγωγών δεν πετυχαίνεται συγχώνευση των ξεχωριστών απαιτήσεων, ούτε και παύουν αυτές να περιέχουν αυτοτελείς αξιώσεις και ούτε συνεπάγεται εξομοίωση των επίδικων θεμάτων που εγείρονται σε κάθε μια από τις αγωγές που συνενώνονται. Το Δικαστήριο θα εκδικάσει τις αγωγές που θα συνενωθούν μαζί, αντί ξεχωριστά, λόγω του κοινού νομικού ή πραγματικού σημείου που υφίσταται μεταξύ τους, η αυτοτέλειά τους όμως, ως αξιώσεις ή απαιτήσεις, θα παραμείνει και ουδόλως θα επηρεασθεί, με κατάλληλες βέβαια οδηγίες του Δικαστηρίου αν αυτό απαιτηθεί κατά την ακροαματική διαδικασία. Διαπιστώσεις και Συμπεράσματα Δικαστηρίου: Με βάση τα δικόγραφα των Εκθέσεων Απαίτησης και των τριών παραπομπών προκύπτουν τα ακόλουθα αδιαμφισβήτητα στοιχεία: (α) Οι τρεις παραπομπές και κατ' επέκταση οι απαιτήσεις τους αφορούν και σχετίζονται με τον καθορισμό δίκαιης αποζημίωσης για ένα ακίνητο (τεμάχιο 128 με αριθμό εγγραφής 00/25722 στο χωριό Πισσούρι) του οποίου ιδιοκτήτες, κατά ένα τρίτο μερίδιο, είναι οι τρεις καθ' ων η αίτηση. (β) Ζητούνται διαφορετικά ποσά από τον κάθε Απαιτητή-Καθ΄ου η αίτηση ως αποζημίωση για την απαλλοτρίωση του πιο πάνω ακινήτου στη βάση εκτιμήσεων από τον ίδιο εκτιμητή. (γ) Οι τρεις παραπομπές σχετίζονται με την ίδια γνωστοποίηση και ίδιο διάταγμα απαλλοτρίωσης. (δ) Οι Απαιτητές και στις τρεις ειδοποιήσεις παραπομπής είναι ξεχωριστά πρόσωπα. Με βάση το πιο πάνω υπόβαθρο το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί εάν ενώπιον του υπάρχουν στοιχεία τα οποία του επιτρέπουν να εκδώσει διάταγμα συνένωσης, στη βάση οποιουδήποτε από τους λόγους που καθορίζει ο Κ.10. Κρίνεται ότι τα στοιχεία που διέπουν τις τρεις παραπομπές εμπίπτουν και καλύπτονται και από τους δύο λόγους. Είναι εμφανές ότι, με βάση τις εκθέσεις απαιτήσεων των τριών παραπομπών αυτές, σχετίζονται με ένα και το αυτό ακίνητο. Προκύπτει ότι το στοιχείο (α) ανωτέρω, με αναφορά στον Κ.10
(1)και
(2)συνιστά ικανοποιητικό υπόβαθρο για άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για συνένωση των τριών παραπομπών. Το δε στοιχείο (δ) ουδόλως αποτελεί κώλυμα για συνένωση. Υπάρχει επίσης κοινό ζήτημα Νόμου, αφού πρόκειται για τον καθορισμό της καταβλητέας αποζημίωσης σύμφωνα με τα Άρθρα 9 και 10 του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης Νόμου του 1962, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Υπάρχει ακόμη κοινό ζήτημα γεγονότων. Αυτά είναι (α) το ακίνητο είναι ενιαίο, (β) η γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης και το διάταγμα απαλλοτρίωσης είναι το ίδιο, (γ) ο εκτιμητής των απαιτητών είναι ο ίδιος, συνεπώς δεν θα χρειασθεί να έρθει τρεις φορές στο Δικαστήριο για μαρτυρία. Απομένει συνακόλουθα να εξεταστούν, στα πλαίσια ευρύτερης θεώρησης, οι θέσεις που διατυπώνονται από τους Καθ' ων η Αίτηση, ως λόγοι ένστασης και κατά πόσο αυτοί δύνανται, ως τέτοιοι, να αποτρέψουν τη συνεκδίκαση των παραπομπών. Ωστόσο πριν το Δικαστήριο προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας των λόγων ένστασης οφείλει να επισημάνει τα πιο κάτω:
(1)Στο φάκελο της παραπομπής υπ' αρ. 28/12 υπάρχει καταχωρημένη στις 15.03.2013, ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην επίδικη αίτηση, εκ μέρους όλων των Καθ' ων η Αίτηση από το δικηγόρο κο Ε. Πίτρο ο οποίος μέχρι τότε εκπροσωπούσε και τους τρεις Καθ' ων η Αίτηση.
(2)Στον ίδιο φάκελο της παραπομπής υπ' αρ. 28/12 υπάρχει καταχωρημένη στις 22.05.2013 ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου μέσα από την οποία, δηλώνεται ότι σε αντικατάσταση του κου Ε. Πίτρου, θα εμφανίζεται για τον Απαιτητή η κα Ευαγγελία Πουλλά.
(3)Στο φάκελο της παραπομπής υπ' αρ. 31/12 υπάρχει καταχωρημένη στις 22.05.2013 ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου μέσα από την οποία, δηλώνεται ότι σε αντικατάσταση του κου Ε. Πίτρου, θα εμφανίζεται για τον Απαιτητή η κα Κατερίνα Χ''Χαραλάμπους.
(4)Στο φάκελο της πιο πάνω παραπομπής υπ' αρ. 28/12 πέραν από την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης η οποία καταχωρήθηκε στις 15.03.2013 εκ μέρους του κου Ε. Πίτρου για όλους τους Καθ' ων η Αίτηση, υπάρχει καταχωρημένη ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 18.06.2013 στην επίδικη αίτηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση 1 από τη δικηγόρο κα Ευαγγελία Πουλλά.
(5)Τόσο η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 15.03.2013, αλλά και η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 18.06.2013 περιλαμβάνουν στο τίτλο τους, τους τίτλους και των τριών παραπομπών.
(6)Οι δύο πιο πάνω αναφερόμενες ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης έχουν ταυτόσημο περιεχόμενο πλην των ονομάτων των δικηγόρων και του ότι η μία καταχωρήθηκε εκ μέρους όλων των Καθ' ων η Αίτηση και η άλλη εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση 1. Η διατύπωση των πιο πάνω δεδομένων υπαγορεύει συμπέρασμα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση έθεσαν τους λόγους ένστασης τους διά της Ειδοποίησης Περί Πρόθεσης Ένστασης ημερομηνίας 15.03.2013 εκπροσωπούμενοι από τον κον Ε. Πίτρο. Συνεπώς η Ειδοποίησης Περί Πρόθεσης Ένστασης ημερομηνίας 18.06.2013 εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση 1, διά της νέας δικηγόρου του, ήταν αφ' ενός μεν περιττή αλλά και εκτός άδειας του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου δεν θα ληφθεί υπόψη και θα αγνοηθεί. Επιπρόσθετα, στη βάση των πιο πάνω δεδομένων (υπό αριθμούς 1 - 6) προκύπτει ότι και οι δύο ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης φέρουν λανθασμένο τίτλο. Τούτο επειδή ο τίτλος τους είναι ωσάν να έχει προηγηθεί διάταγμα για συνεκδίκαση τους. Κατ' ακολουθία το Δικαστήριο διερωτάται εάν ενώπιον του έχει έγκυρο διαδικαστικό έγγραφο εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση έναντι της επίδικης αίτησης. Ανάλογο θέμα, όχι όμως ακριβώς το ίδιο, προέκυψε στην υπόθεση Γιαννάκης Έλληνας και άλλος ν. Αντρέα Χριστοδούλου ,
(1993)1 Α.Α.Δ. 485 όπου το Εφετείο θεώρησε ως μη έγκυρη ειδοποίηση έφεσης, η οποία δεν έφερε τον ίδιο τίτλο με τον τίτλο της αγωγής και της εκκαλούμενης απόφασης. Ωστόσο μετά το 1993 έχει τροποποιηθεί (24.02.1995) η Δ.64 με την οποία η μη συμμόρφωση με τα προβλεπόμενα στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας θα θεωρείται παρατυπία και δεν θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Συνεπώς η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 15.03.2013 η οποία παρουσιάζει την προαναφερόμενη αντικανονικότητα, σύμφωνα με τη Δ.64 συνιστά παρατυπία. Η ακροαματική διαδικασία της Επίδικης Αίτησης διεξάχθηκε χωρίς να εγερθεί η εν λόγω παρατυπία εκ μέρους των Αιτητών. Συναφώς δεν έθεσαν και οποιοδήποτε θέμα πρόκλησης βλάβης σε αυτούς εξαιτίας της παρατυπίας. Οποιαδήποτε διόρθωση της παρατυπίας σε αυτό το στάδιο θα εξυπηρετούσε μόνο τη ορθή συμπλήρωση του φακέλου και θα απαιτούσε καταχώρηση τριών νέων ξεχωριστών ειδοποιήσεων ένστασης με τον τίτλο της κάθε παραπομπής και με ίδιο περιεχόμενο ως προς τα υπόλοιπα. Έχοντας υπόψη τα όσα έχουν ειπωθεί στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Ευθύβουλου Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 366 εκδίδεται διάταγμα θεραπείας και απαλλαγής από την πιο πάνω παρατυπία. Λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της παρατυπίας και τις εξουσίες που πηγάζουν από τη Δ.64 Κ.2 το Δικαστήριο κρίνει ότι η ύπαρξη της παρατυπίας δεν το εμποδίζει από του να λάβει υπόψη την ουσία των λόγων ένστασης. Επανερχόμενο το Δικαστήριο στο θέμα της ουσίας της επίδικης Αίτησης, κρίνεται ότι, με τη συνεκδίκαση όπως την έχει προδιαγράψει το Δικαστήριο ουδεμία πολυπλοκότητα είναι δυνατό να προκύψει αλλά ούτε και σύγχυση ως ισχυρίζεται η πλευρά των Καθ΄ ων η αίτηση. Ομοίως, κρίνεται πως ούτε οποιαδήποτε σπατάλη εξόδων είναι δυνατό να προκύψει, αλλά ούτε και καθυστέρηση στην εκδίκαση. Πολύ δε περισσότερο ουδεμία από τις τρεις παραπομπές θα απωλέσει την αυτοτέλειά της, αλλά ο κάθε Απαιτητής θα προωθήσει την απαίτησή του με τα αποδεικτικά μέσα και δικονομικά μέτρα που έχει στη διάθεσή του. Δεν έχει υποδειχθεί, άλλωστε, από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση πιθανότητα πρόκλησης βλάβης εξαιτίας στέρησης οποιουδήποτε ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος εξαιτίας της συνεκδίκασης. Τέθηκε ισχυρισμός από τους Καθ΄ων η αίτηση για πρόκληση αταξίας. Δεν γίνεται αντιληπτό σε τι αντανακλά αυτή η θέση, αλλά ούτε και εξειδικεύθηκε με αναφορά στη διαδικασία ακρόασης. Συνεπώς απορρίπτεται. Καθίσταται εμφανές ότι η συνεκδίκαση θα περιορίσει τα έξοδα αλλά και θα εξοικονομηθεί χρόνος, ως εκ τούτου θα προκύψει όφελος για τη δικαιοσύνη. Δεν εντοπίζεται ικανό οποιοδήποτε από τα προταθέντα στοιχεία εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση το οποίο να συνηγορεί εναντίον της συνεκδίκασης των τριών παραπομπών. Αντίθετα, τα στοιχεία που τις περιβάλλουν υπαγορεύουν και καθιστούν απόλυτα αναγκαία και επιθυμητή τη συνεκδίκασή τους. Ουδείς λόγος ένστασης δύναται να επιτύχει. Εν΄ όψει των πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η συνεκδίκαση των παραπομπών υπ' αρ. 28/12, 31/12 και 33/12. Όσον αφορά τον καθορισμό παραπομπής οδηγού στη συνεκδίκαση, κρίνεται ότι τα περιστατικά που τις περιβάλλουν δεν υπαγορεύουν σε οποιαδήποτε από αυτές να είναι ή να μην είναι οδηγός. Η επιλογή του Δικαστηρίου θα στηριχθεί στη χρονική προτεραιότητα καταχώρησης. Η υπ΄αρ. 28/12 η οποία καταχωρήθηκε προγενέστερα των άλλων δύο ορίζεται ως οδηγός. Αναφορικά με τα έξοδα της επίδικης αίτησης αυτά επιδικάζονται εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση και προς όφελος της Αιτήτριας, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της συνεκδίκασης των παραπομπών. (Υπ.) ............ Δ. Ι. Κίτσιος, Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΛΗ - ΙΜ Subject: Civil/other actions/interim Αναφορά: Συνεκδίκαση παραπομπών- Κ. 10 των Κανονισμών του 1956 και Δ.14 Κ.2 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο