Frantisek Stepanek κ.α. ν. Avila Management Services Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 1043/11, 30/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A332 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1043/11 Μεταξύ:
- Frantisek Stepanek
- Jaroslav Rokos
- Sokolovska Uhelna, Pravni Nastupce A.S. Εναγόντων - και -
- Avila Management Services Limited
- Flemming Edsberg
- Vumond Investments Limited Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 4.10.2012 30.10.2013 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Κ. Θεοδωρίδης με κ. Κ. Κούμα Για τους Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Ν. Θρασυβούλου για Ανδρέας Γιωργκάτζης ΔΕΠΕ Για την Καθ΄ ης η Αίτηση 3 Ελένη Χρυσάνθου: κ. Π. Κούρτελος με κα Σ. Χρίστου Flemming Edsberg και Ελένη Χρυσάνθου παρόντες Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 19.12.2011, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο εξέδωσε με Ενδιάμεση Απόφαση διατάγματα αποκάλυψης τύπου «Norwich Pharmacal» εναντίον της Εναγόμενης 1 εταιρείας, της Avila και του Εναγόμενου 2, του Edsberg. Αυτά τροποποιήθηκαν στις 9.1.
- Την 27.6.2012 η Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου επικυρώθηκε από το Εφετείο. Προς συμμόρφωση, την 9.7.2012 ο Edsberg καταχώρησε ένορκη δήλωση επισυνάπτοντας 33 τεκμήρια. Την ίδια ημερομηνία, ένορκη δήλωση για την Avila ορκίστηκε η Ελένη Χρυσάνθου επισυνάπτοντας 20 τεκμήρια. Είναι η θέση των Εναγόντων πως δεν υπήρξε συμμόρφωση και γι΄ αυτό καταχώρισαν την υπό κρίση αίτηση με την οποία εξαιτούνται διάταγμα του Δικαστηρίου για έκδοση Εντάλματος Δέσμευσης (Writ of Attachment) το οποίο να διατάζει την επιβολή προστίμου εναντίον της Avila και την επιβολή προστίμου και/ή τη σύλληψη και φυλάκιση της Χρυσάνθου και του Edsberg μέχρι τη συμμόρφωση και/ή υπακοή τους στο διάταγμα αποκάλυψης, λόγω του ότι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν και παράκουσαν αυτό. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Petr Malek, Τσέχου δικηγόρου των Εναγόντων. Τόσο η Avila και ο Edsberg όσο και η Χρυσάνθου, καταχώρισαν Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης. Προβάλλονται διάφοροι λόγοι ένστασης που αφορούν τόσο στην επίδοση του διατάγματος αποκάλυψης, όσο και στο κατά πόσο υπήρξε συμμόρφωση με αυτό. Επιτράπηκε η καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων έτσι ώστε το ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό να είναι: · Ένορκη δήλωση ημερομηνίας 4.10.2012 του Malek · Ένορκη δήλωση ημερομηνίας 9.1.2013 της Μαρίας Νικολαϊδου · Ένορκη δήλωση ημερομηνίας 9.1.2013 του Edsberg · Ένορκη δήλωση ημερομηνίας 9.1.2013 της Χρυσάνθου · Συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 16.5.2013, που καταχωρίστηκε την 23.5.2013, του Malek · Συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 7.8.2013 της Χρυσάνθου. · Συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 27.9.2013 της Νικολαϊδου · Συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 27.9.2013 του Edsberg Το διάταγμα αποκάλυψης απευθύνεται προς, και διέτασσε την Avila, τον Edsberg και αξιωματούχους ή διευθυντές ή άλλα πρόσωπα που ενεργούν κατ΄ εντολή τους. Αφορούσε έγγραφα που έχουν ή είχαν στην κατοχή ή φύλαξη τους η Avila και ο Edsberg υπό την οποιαδήποτε ιδιότητα τους ή βρίσκονται στη φύλαξη, κατοχή ή έλεγχο τρίτων προσώπων από τα οποία η Avila και ο Edsberg διατάσσονται να τα αποσύρουν. Περαιτέρω, πληροφορίες ως προς το πού τα έγγραφα μπορούν να ανευρεθούν. Η αποκάλυψη θα γινόταν με ένορκη δήλωση, είτε προσωπικά είτε μέσω δικηγόρων, αξιωματούχων ή διευθυντών τους. Η Ενδιάμεση Απόφαση και κατ΄ ακολουθία το συνταχθέν διάταγμα περιείχαν πρόνοιες αναφορικά με το χρόνο συμμόρφωσης. Με εκ συμφώνου διάταγμα ημερομηνίας 9.1.2012 το διάταγμα αποκάλυψης τροποποιήθηκε και επανακαθορίστηκε ο χρόνος συμμόρφωσης σε αυτό. Κατά δε τη διαδικασία της έφεσης εκδόθηκε, την 29.2.2012, μονομερώς διάταγμα αναστολής του διατάγματος αποκάλυψης μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση, που την 4.5.2012, εκ συμφώνου, κατέστηκε απόλυτο. Η θεματολογία του υλικού του οποίου διατασσόταν η αποκάλυψη, έχει τέσσερεις πτυχές.
- Έγγραφα ή αντίγραφα συμφωνιών, σχεδίων συμφωνιών, κάθε μορφή ηλεκτρονικής αλληλογραφίας τα οποία σχετίζονται με την εταιρεία Aqua Investments Ltd, τους Ενάγοντες και κάποιον Jan Κrouzecky ή και τις μετοχές της Ενάγουσας 3, Sokolovska και την εταιρεία Elizwood Trading Ltd.
- Πρωτότυπα ή αντίγραφα εγγράφων, συμφωνιών, σχεδίων συμφωνιών, επιστολών, κάθε μορφής αλληλογραφία, σημειώσεις, καταχωρίσεις σε αρχείο τα οποία σχετίζονται με τις εταιρικές υποθέσεις της Aqua, της Avila και της Εναγόμενης 3, Vumond.
- Τα αρχεία πληρωμών, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών, τραπεζικών λογαριασμών των διαμεσολαβητών, οικονομικών κινήσεων, στοιχείων σχετικά με τον αποστολέα και δικαιούχο του χρηματικού ποσού και σχετικών δικαιωμάτων τους όσον αφορά την Aqua από την ημερομηνία σύστασης και εγγραφής της στο εμπορικό μητρώο.
- Οποιαδήποτε έγγραφα που επιβεβαιώνουν την ταυτότητα των άμεσων ιδιοκτητών της Aqua από την ημερομηνία σύστασης και εγγραφής της στο εμπορικό μητρώο. Είναι η θέση των Εναγόντων πως η Avila και ο Edsberg κατείχαν τα έγγραφα τα οποία καλύπτονται από το διάταγμα αποκάλυψης, «. αλλά αυτοί τεχνηέντως και ηθελημένα αρνήθηκαν να αποκαλύψουν και αντί αυτών, αποκάλυψαν άλλα έγγραφα, σε μια έκδηλη προσπάθεια να ισχυριστούν μεταγενέστερα ότι δήθεν συμμορφώθηκαν με τα εν λόγω Διατάγματα και να αποφύγουν οποιαδήποτε διαδικασία παρακοής εναντίον τους.» Αναφορικά με τη Χρυσάνθου, η τιμωρία της ζητείται γιατί, σύμφωνα με την Αίτηση, ηθελημένα παρότρυνε και/ή συνέργησε ώστε η Avila να παρακούσει και να μη συμμορφωθεί με το διάταγμα αποκάλυψης. Κατά τη θέση τους, τούτο προκύπτει από τα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν στις 9.7.2012 και από έγγραφα τα οποία οι Ενάγοντες έλαβαν κατά την εκτέλεση διαταγμάτων έρευνας και αποκάλυψης σε ξένη δικαιοδοσία. Αναφέρουν οι Ενάγοντες πως δεν μπορούν να αποκλείσουν ότι μπορεί να δεσμεύονται από καθήκον εμπιστευτικότητας να μην αποκαλύψουν τα τελευταία, οπόταν θα προχωρούσαν με διαδικασία ενώπιον του ξένου Δικαστηρίου για να απαλλαγούν από πιθανές απαγορεύσεις και να είναι σε θέση να παρουσιάσουν τα σχετικά στοιχεία. Προφανώς τούτο δεν έχει γίνει και η επιχειρηματολογία τους περιορίζεται στη βάση των εγγράφων που αποκαλύφθηκαν στις 9.7.
- Σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης του διατάγματος αποκάλυψης, αναφέρει ο Malek, στην πρώτη του ένορκη δήλωση, πως επισυνάπτει αντίγραφο του διατάγματος ημερομηνίας 19.12.2011 όπως έχει τροποποιηθεί την 9.1.2012 και πως αυτό επιδόθηκε στην Avila στις 11.1.2012 και στον Edsberg και την Χρυσάνθου στις 16.1.
- Ό,τι, όμως, επισυνάπτεται είναι το διάταγμα ημερομηνίας 19.12.2011 (που συντάχθηκε την 21.12.2011) και το διάταγμα ημερομηνίας 9.1.2012 [PM1]. Οι σχετικές ένορκες δηλώσεις επίδοσης που επισυνάπτονται [PM1 (Α), (B) και (Γ)] καταγράφουν ότι επιδόθηκαν διάταγμα, ενδιάμεση απόφαση και τροποποιημένο διάταγμα, όμως, ό,τι επισυνάπτεται πως παραλήφθηκε, είναι μόνο το διάταγμα ημερομηνίας 9.1.
- Επανέρχεται ο Malek στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση και επισυνάπτει ξανά τις ένορκες δηλώσεις επίδοσης που τώρα σε αυτές επισυνάπτονται και η Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 19.12.2011 και το διατακτικό μέρος αυτής που συντάχθηκε την 21.12.2011 [Exh.2, 3 και 6]. Στα επιπλέον δύο έγγραφα που επισυνάπτονται στις ένορκες δηλώσεις επίδοσης δεν υπάρχει υπογραφή ότι παραλήφθηκαν, ωστόσο, στις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις εκ μέρους των ενισταμένων που ακολούθησαν, δεν αμφισβητείται πως παραδόθηκαν και τα τρία έγγραφα. Εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η αποδοχή εκ μέρους των Εναγόντων πως δεν επιδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 19.12.2011 όπως τροποποιήθηκε, όπως αρχικά ισχυρίστηκε ο Malek, αλλά, πέραν της Ενδιάμεσης Απόφασης, επιδόθηκαν το διάταγμα ημερομηνίας 19.12.2011 που συντάχθηκε την 21.12.2011 και το διάταγμα ημερομηνίας 9.1.
- Το άρθρο 42 των περί Δικαστηρίων Νόμων προνοεί:- «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιοασδήποτε πράξεως, διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφή αποζημιώσεως ως το δικαστήριο δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ΄ οποιοδήποτε διάταγμα του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος.» Έχει νομολογηθεί ότι η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου (βλ. Krashias Shoe v. Adidas
(1989)1(Ε) A.A.Δ. 750). Στη Safarino v. Sun Shoes
(1984)1 C.L.R. 738 λέχθηκε ότι (σε δική μου μετάφραση): «Ένα διάταγμα Δικαστηρίου, ισοδυναμεί με διαταγή του ίδιου του Νόμου και είναι ακόμα περισσότερο ακριβές γιατί προσδιορίζει τι πρέπει να γίνει ή τι δεν πρέπει να γίνει. Κατά κανόνα, η ανυπακοή προς τέτοιο Διάταγμα, υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της δικαστικής διαδικασίας, και αποτελεί μια περιφρόνηση με ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες. Η υπακοή σε Διατάγματα Δικαστηρίου αποτελεί ένα από τα θεμέλια της πολιτισμένης ζωής.» Η Διαταγή 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας συνιστά τη δικονομική διάταξη η οποία διέπει και ρυθμίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου όπως αυτή παρέχεται και οριοθετείται με το άρθρο 42 των περί Δικαστηρίων Νόμων. Προνοείται ότι: «
- Όπου οιονδήποτε Διάταγμα εξεδόθη υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου και δίδει οδηγίες να γίνει κάτι ή απαγορεύει να γίνει κάτι, θα πρέπει να οπισθογραφηθεί από τον Πρωτοκολλητή στο αντίγραφο που θα επιδοθεί στο πρόσωπο από το οποίο ζητείται να υπακούσει σε αυτό με μία σημείωση ως εξής: - Εάν εσείς ο κατονομαζόμενος Α.Β. παραλείψετε να υπακούσετε στο Διάταγμα αυτό εντός του χρόνου που καθορίζεται σε αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη (προσαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου) και η περιουσία σας σε κατάσχεση.
- Επίσημο αντίγραφο Διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το Διάταγμα. Η επίδοση πρέπει, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να είναι προσωπική.
- Αν ο καθ΄ ου η αίτηση δεν αποδείξει ικανοποιητική δικαιολογία για την μη παρουσία του κατά την ορισθείσα ημερομηνία της κλήσεως ή αν παρουσιαστεί και δεν δείξει καλή βάση που να ικανοποιήσει το Δικαστήριο γιατί να μη τιμωρηθεί για ανυπακοή, το Δικαστήριο μπορεί να τον καταδικάσει σε τέτοιο πρόστιμο ή σε φυλάκιση για τέτοιο χρόνο που το Δικαστήριο θα διατάξει .» Στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1085, 1089-1090 αναφέρεται ότι: «Στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287, διευκρινίστηκε και, σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, βεβαιώθηκε ότι η επίδοση συντεταγμένου διατάγματος δικαστηρίου, οπισθογραφημένου με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για παρακοή του υπό κρίση διατάγματος του Δικαστηρίου. Η διαδικασία για τη διαπίστωση της ευθύνης ατόμου για παρακοή διατάγματος δικαστηρίου είναι ιδιόμορφη. Ενώ η διαδικασία εντάσσεται στο πεδίο της αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Αυτό επιβάλλεται από τις συνέπειες που συνεπάγεται η καταδίκη του καθ΄ ου η αίτηση, που ταυτίζονται με τις κυρώσεις ποινικού δικαστηρίου. Στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, εξηγείται ότι το Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, παρέχει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας να τιμωρεί, κατ΄ ανάλογο τρόπο προς το ποινικό δικαστήριο, τους καταφρονούντες τα διατάγματα του. Διασαφηνίστηκε, επίσης, ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής διέπεται από τις διατάξεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία:- «. καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος.» Ανάλογη υπήρξε η προσέγγιση του Δικαστηρίου στην Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, σε διαδικασία καταφρόνησης διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου. (Βλ. επίσης Photiou v. HadjiForados
(1988)1 C.L.R. 384, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.4)
(1993)1 Α.Α.Δ. 961, Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389). Η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, τον κατήγορο. Υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων, που συνθέτουν την κατηγορία, δεν χωρούν - Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365.» Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Τάκη Μακρίδη
(1991)1 Α.Α.Δ. 401, 406 αναφέρεται πως: «. σε περιπτώσεις, όπως εδώ που αφορούν την ελευθερία του πολίτη οι δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία, πρέπει να τηρούνται αυστηρά και κατά γράμμα.» Το διάταγμα αποκάλυψης δεν απευθύνεται ονομαστικά προς τη Χρυσάνθου. Είναι κοινό έδαφος ότι αυτή είναι εργοδοτούμενη στην Avila και, σύμφωνα με τους Ενάγοντες, το πρόσωπο το οποίο αντιπροσωπεύει την Avila στην παρούσα αγωγή με διάφορες ένορκες δηλώσεις στις οποίες έχει προβεί εκ μέρους της Avila σε ενδιάμεσες διαδικασίες. Σύμφωνα με την Αίτηση, η τιμωρία της ζητείται γιατί ηθελημένα παρότρυνε και/ή συνέργησε ώστε η Avila να παρακούσει και να μη συμμορφωθεί με το διάταγμα αποκάλυψης. Η ίδια αναφέρει πως είναι μια απλή υπάλληλος της Avila και πως η εμπλοκή της με τα επίδικα θέματα, που ήταν ελάχιστη, πηγάζει από αυτό το γεγονός. Ουδεμία ανάμιξη είχε στην ουσία της διαφοράς των διαδίκων. Την ένορκη δήλωση αποκάλυψης ορκίστηκε ενεργώντας εκ μέρους και για λογαριασμό της Avila και όχι υπό την προσωπική της ιδιότητα. Στην έκταση που θα υποστηριζόταν πως η περίπτωση της Χρυσάνθου καλύπτεται από την πρόνοια στο διάταγμα με την οποία διατάσσονταν οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα ενεργούν κατ΄ εντολή της Avila και του Edsberg, είμαι της άποψης πως η αναφορά καλύπτει πρόσωπα που ενεργούσαν κατά τους ουσιώδεις χρόνους σε σχέση με τις υποθέσεις της Avila και του Edsberg και θα μπορούσε να έχουν κάτι προς αποκάλυψη. Δεν υποστηρίζεται πως η Χρυσάνθου είχε διευθυντική θέση ή άλλου αξιωματούχου στην Avila. Η αναφορά στην ένορκη δήλωση επίδοσης [PM1(B)] πως η Χρυσάνθου είναι διευθύντρια της Avila δεν έχει αποδεικτική αξία. Δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κανένας άλλος δεν το υποστηρίζει. Αντίθετα η Χρυσάνθου δηλώνει πως ουδέποτε υπήρξε αξιωματούχος της Avila. Η εξουσιοδότηση της ήταν να ορκιστεί την ένορκη δήλωση αποκάλυψης για λογαριασμό της Avila. Δεν έχει με κανένα τρόπο καταδειχθεί ότι η Χρυσάνθου, ως εκ της θέσης της ή άλλως, θα μπορούσε να παροτρύνει ή παρότρυνε ή συνέργησε στη μη υπακοή του διατάγματος από την Avila. Η θέση της ότι ουδέποτε ενθάρρυνε ή συνωμότησε με οποιοδήποτε δεν έχει κλονιστεί. Όταν το πρόσωπο που διατάσσεται να προβεί σε ένορκη αποκάλυψη είναι νομικό, την ένορκη δήλωση θα ορκιστεί εκ μέρους του κάποιο φυσικό πρόσωπο. Είναι ενδεχόμενο, ανάλογα και με τη φύση του διατάγματος και την ιδιότητα του προσώπου που ορκίζεται, αυτό να έχει και προσωπικές ευθύνες, λόγω όμως άλλης ιδιότητας και όχι μόνο γιατί ορκίστηκε την ένορκη δήλωση αποκάλυψης. Περαιτέρω, καθόσον αφορά την ένορκη δήλωση επίδοσης στην οποία γίνεται αναφορά στο όνομα της Χρυσάνθου [PM1(Β) και Exh.6], είναι πρόδηλο πως ό,τι σε αυτήν αφέθηκε έναντι της υπογραφής της ήταν προς επίδοση για την Avila. Αναφέρεται στην ένορκη δήλωση επίδοσης ότι: «Εγώ, ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΚΛΕΙΤΟΥ ΙΔΙΩΤΗΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣ, Επιδότης ορκίζομαι και λέγω ότι επέδωσα επίσημο αντίγραφο του Διατάγματος, Ενδιάμεσης Απόφασης και Τροποποιημένο Διάταγμα στην Αγωγή με Αριθμό 1043/2011 του Πρωτοκολλητείου Λ/σού στο Λ/σό την 16/01/2012 και ώραν 11:00 αφήνονταν το έναντι της υπογραφής της Ελένη Χρυσάνθου από Άγιο Τύχωνα Λ/σός για την εναγόμενη
- AVILA MANAGEMENT SERVICES LTD. Η πιο πάνω Ελένη Χρυσάνθου είναι διευθύντρια της πιο πάνω Εναγόμενης Εταιρείας.» Ότι προηγήθηκε κάποιες μέρες προηγουμένως ξανά επίδοση στην Avila, στο εγγεγραμμένο της γραφείο, δεν διαφοροποιεί τα δεδομένα. Το διάταγμα αποκάλυψης δεν απευθύνεται προς τη Χρυσάνθου, ούτε προς κατηγορία προσώπων στην οποία αυτή εμπίπτει. Το διάταγμα αποκάλυψης δεν της επιδόθηκε. Απλά παρέλαβε τα έγγραφα που έχουν αναφερθεί για λογαριασμό της Avila. Δεν αποκαλύπτεται κάτι άλλο πέρα αυτού που η ίδια αποδέχεται ότι ορκίστηκε την ένορκη δήλωση αποκάλυψης κατόπιν οδηγιών και πληροφοριών από τους εργοδότες της. Πέραν των νομικών προϋποθέσεων αναφορικά με το περιεχόμενο του διατάγματος και τον τρόπο επίδοσης του που πρέπει ευλαβικά να τηρούνται, δεν πρέπει να εκφεύγει της προσοχής το περιεχόμενο της ιδίας της διαταγής του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο καθόρισε το χρόνο συμμόρφωσης «σε 10 μέρες από την επίδοση στους Αιτητές [που ήταν η Avila και ο Edsberg] της τροποποιημένες[ης] απόφασης ημερομηνίας 19/12/2011». Ακόμα και στην περίπτωση που οι πρόνοιες της Δ.42Α ικανοποιούνταν και θα ήταν αρκετό, όπως οι Ενάγοντες ισχυρίζονται, να γίνει η επίδοση του διατάγματος ημερομηνίας 19.12.2011 που συντάχθηκε την 21.12.2011 συνοδευόμενου από το διάταγμα ημερομηνίας 9.1.2012 και το πλήρες κείμενο της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερομηνίας 19.12.2011, το Δικαστήριο στην υπόθεση αυτή είχε ρητά καθορίσει το χρόνο συμμόρφωσης ως ανωτέρω και έθεσε συγκεκριμένη προϋπόθεση: να επιδοθεί η τροποποιημένη απόφαση ημερομηνίας 19.12.
- Το συνταχθέν διάταγμα προνοούσε στην παράγραφο Α πως η ένορκη αποκάλυψη έπρεπε να γίνει εντός 20 ημερών από την επίδοση, ενώ στην παράγραφο Β ότι τα έγγραφα που θα αναφέρονταν στις ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης έπρεπε να παραδοθούν στους δικηγόρους των Εναγόντων στην Κύπρο εντός 10 ημερών από την επίδοση του διατάγματος. Η τροποποίηση αφορούσε την Ενδιάμεση Απόφαση της 19.12.2011, με τη διαγραφή μιας φράσης στη σελίδα
- Ορθά, εφόσον κρίθηκε αναγκαίο, εκδόθηκε διάταγμα τροποποίησης της Ενδιάμεσης Απόφασης. Αυτή εμπεριείχε τη δικαστική διαταγή. Η συνταχθείσα απόφαση είναι η μεταφορά κατά τρόπο συνοπτικό του διατακτικού μέρους της δικαστικής απόφασης. Κατ΄ ακολουθία της τροποποίησης της Ενδιάμεσης Απόφασης θα έπρεπε το διατακτικό της μέρος όπως τροποποιήθηκε να συνταχθεί. Έχω διέλθει το αιτητικό στην αίτηση ημερομηνίας 29.3.2011 στη βάση της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα αποκάλυψης για να διαπιστώσω τη σημασία της τροποποίησης. Στην παράγραφο Α, όπως οι Ενάγοντες ζητούσαν, η αποκάλυψη έπρεπε να γίνει εντός 7 ημερών. Στην παράγραφο Β η παράδοση των εγγράφων έπρεπε να γίνει εντός 10 ημερών. Με την Ενδιάμεση Απόφαση εκδόθηκαν διατάγματα: «. ως οι παράγραφοι Α και Β της Αίτησης με τη διαφοροποίηση ως προς το χρόνο συμμόρφωσης που θα είναι 20 μέρες από την επίδοση του διατάγματος σε αυτούς και όχι 7 ημέρες όπως αναγράφεται στην Αίτηση». Ενώ το Δικαστήριο αναφέρεται τόσο στην παράγραφο Α όσο και στη Β της αίτησης διαφοροποιεί την προθεσμία μόνο σε σχέση με την παράγραφο Α. Ενδεχομένως να είχε εκλάβει πως και οι δύο παράγραφοι αναφέρονταν σε 7 ημέρες και πως με την παρέμβαση του καθόριζε το χρόνο συμμόρφωσης και στις δύο. Όμως δεν ήταν έτσι, με αποτέλεσμα η συνταχθείσα απόφαση, αντικατοπτρίζοντας δίκαια την Ενδιάμεση Απόφαση, να περιέχει την ανομοιομορφία που παρατηρήθηκε. Με την τροποποίηση που έγινε στις 9.1.2012 απαλείφθηκε η φράση «και όχι 7 ημέρες όπως αναγράφεται στην Αίτηση», έτσι ώστε η Ενδιάμεση Απόφαση να διαβάζεται «. ως οι παράγραφοι Α και Β της Αίτησης με τη διαφοροποίηση ως προς το χρόνο συμμόρφωσης που θα είναι 20 μέρες από την επίδοση του διατάγματος σε αυτούς». Σε αυτή τη βάση το διατακτικό μέρος της Ενδιάμεσης Απόφασης θα έπρεπε να συνταχθεί εκ νέου, να καταγράφεται ότι πρόκειται για την απόφαση η οποία εκδόθηκε στις 19.11.2011 και τροποποιήθηκε την 9.1.2012, και ως χρόνος συμμόρφωσης τόσο στην παράγραφο Α όσο και στη Β να γίνεται αναφορά σε 20 μέρες από την επίδοση του διατάγματος. Το ζήτημα δεν θα τελείωνε εδώ. Το διάταγμα της 9.1.2012 εμπεριέχει και δεύτερο μέρος. Με αυτό παρατείνεται ο χρόνος συμμόρφωσης έτσι που αυτός να καθορίζεται σε 10 μέρες από την επίδοση της τροποποιημένης απόφασης ημερομηνίας 19.12.
- Το μέρος αυτό είναι ασυμβίβαστο με το διάταγμα αποκάλυψης όπως διαμορφώνεται με το πρώτο μέρος του διατάγματος τροποποίησης. Ενώ με την τροποποίηση της Ενδιάμεσης Απόφασης ο χρόνος συμμόρφωσης καθοριζόταν σε 20 μέρες από την επίδοση του διατάγματος της τροποποιημένης απόφασης, με το δεύτερο μέρος ο χρόνος καθοριζόταν σε 10 μέρες από την επίδοση πάλι της τροποποιημένης απόφασης. Στους Καθ΄ ων η Αίτηση θα επιδιδόταν ένα διάταγμα που θα έλεγε στις παραγράφους του ότι η συμμόρφωση έπρεπε να γίνει σε 20 μέρες από την επίδοση ενώ θα ανέφερνε επίσης ότι ο χρόνος συμμόρφωσης στην απόφαση ημερομηνίας 19.12.2011 παρατείνετο και καθοριζόταν σε 10 μέρες από την επίδοση. Το διάταγμα ουδέποτε συντάχθηκε και ουδέποτε επιδόθηκε σε οποιοδήποτε. Ούτε οι νομικές προϋποθέσεις τηρήθηκαν ούτε έγινε αυτό που διέταξε το Δικαστήριο. Ότι ο Edsberg αναφέρει στην ένορκη του δήλωση αποκάλυψης πως η διαταγή αποκάλυψης αναστάληκε με τελευταία αναστολή που εξέπνευσε 27.6.2012, στην έκταση που εξυπακούει πως αυτός κατανοούσε πως μετά τις 27.6.2012 όφειλε να συμμορφωθεί, δεν εξαλείφει ούτε αδυνατίζει τις προϋποθέσεις που αφορούν τη δέουσα επίδοση του διατάγματος αποκάλυψης. Ούτε το γεγονός ότι καταχωρίστηκαν ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης από τον Edsberg και τη Χρυσάνθου εκ μέρους της Avila. Η Αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, συνεπώς δεν είναι αναγκαίο ούτε χρήσιμο το Δικαστήριο να ενασχοληθεί με το κατά πόσο οι ένορκες αποκαλύψεις που έγιναν στις 9.7.2012 θα συνιστούσαν ή όχι συμμόρφωση. Ενδεχομένως να είναι ορθό να ζητηθεί η εκ νέου τροποποίηση της Ενδιάμεσης Απόφασης προτού αυτή ζητηθεί να συνταχθεί και επιδοθεί, ώστε οι Ενάγοντες να μπορέσουν να προωθήσουν την υπόθεσή τους. Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2, που είχαν κοινή εκπροσώπηση, θα δικαιούνται σε ένα σετ εξόδων και η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 σε διαφορετικό σετ εξόδων. (Υπ.) ................. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση παρακοής διατάγματος Δικαστηρίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο