ΕΪΕΛΝΤΙ ΟΤΟΜΟΤΙΒ Ανώνυμη Εταιρεία Μισθώσεων Αυτοκινήτων ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Aρ. Αγωγής: 750/2013, 22/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A363 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Aρ. Αγωγής: 750/2013 Μεταξύ: ΕΪΕΛΝΤΙ ΟΤΟΜΟΤΙΒ Ανώνυμη Εταιρεία Μισθώσεων Αυτοκινήτων, από την Ελλάδα Εναγόντων και
- Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας
- Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων
- CH & G. EMPORIUM CARS LTD Εναγόμενων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 18.2.2013 για έκδοση προσωρινού διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22.11.2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές : κ. Γ. Παναγίδης (για ν' ακούσει απόφαση κα Ε. Αποστολίδου) Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση 1 και 2: κ. Π. Κυριακίδης (για ν' ακούσει απόφαση κα Πελαγία) Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση 3: κ. Α. Χαραλάμπους (για ν' ακούσει απόφαση κα Χριστοδούλου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες, με την αγωγή τους, η οποία καταχωρήθηκε με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αξιώνουν τ' ακόλουθα: «Α. Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία οι Ενάγοντες να αναγνωρίζονται ως οι νόμιμοι δικαιούχοι και/ή ιδιοκτήτες του οχήματος τύπου ΒΜW Χ5 3.0 DIESEL με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L
- Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάττει τον Εναγόμενο 1 και/ή 2 και/ή τους Εναγόμενους 3, όπως άμεσα παραδώσουν και/ή αποδώσουν και/ή επιτστρέψουν στους Ενάγοντες το όχημα τύπου ΒΜW Χ5 3.0 DIESEL με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L
- Γ. Απόφαση εναντίον των Εναγόμενων 1, 2 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για καταβολή αποζημιώσεων στους Ενάγοντες ως η παράγραφος 17 Α και Β της παρούσας αγωγής. Δ. Απόφαση εναντίον των Εναγόμενων 1, 2 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για καταβολή αποζημιώσεων στους Ενάγοντες εκ €1.000 μηνιαίως ως διαφυγόντα κέρδη και/ή απώλεια εισοδημάτων ως η παράγραφος 17 Γ της παρούσας. Ε. Απόφαση εναντίον των Εναγόμενων 1, 2 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για καταβολή αποζημιώσεων στους Ενάγοντες εκ 15% ετησίως επί της αξίας του οχήματος τύπου ΒΜΧ Χ5 3.0 DIESEL με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L102583 από τον Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι την ημερομηνία παραδόσεως του στους Ενάγοντες. ΣΤ. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και/ή δίκαια. Ζ. Έξοδα. Η. Φ.Π.Α.». Τα ουσιαστικά γεγονότα που θεμελιώνουν τις παραπάνω αξιώσεις των εναγόντων σύμφωνα πάντοτε με την αγωγή τους είναι τα εξής: Οι ενάγοντες, στον ουσιώδη χρόνο ήταν και είναι ακόμη ανώνυμη εταιρεία, δεόντως συσταθείσα στην Ελλάδα όπου και λειτουργεί και μεταξύ άλλων ασχολούνται με τη μίσθωση και ενοικίαση οχημάτων και/ή πολυτελών οχημάτων και/ή αυτοκινήτων σε τρίτους. Κατά τον ίδιο χρόνο ήσαν ιδιοκτήτες του οχήματος τύπου BMW X5 3.0 DIESEL, με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L102583 και αριθμό εγγραφής INT 8729 (στο εξής «το επίδικο όχημα»). Το επίδικο όχημα, δυνάμει σχετικής σύμβασης, η οποία συνάφθηκε κατά ή περί το Σεπτέμβρη του 2008 μεταξύ των προηγούμενων ιδιοκτητών του, ανώνυμη εταιρεία «SFS HELLASFINACE ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΙΣΘΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ» η οποία χρησιμοποιεί και την εμπορική επωνυμία «SFS HELLASFINACE LEASE &TRADE AE» και της επίσης ανώνυμης εταιρείας «ΑΦΟΙ ΧΑΛΚΙΑ ΑΕΒΕ», για την περίοδο από 17.9.2008 μέχρι και τις 17.9.2013 εκμισθώθηκε από τους πρώτους στους δεύτερους. Οι ενάγοντες, κατά ή περί τις 26.3.2010, κατόπιν σχετικής απόφασης του Νομάρχη Αθηνών και ή συμφωνίας απόσχισης απέκτησαν από τους εκμισθωτές του επίδικου οχήματος το σύνολο του ενεργητικού και παθητικού του κλάδου μακροχρόνιων μισθώσεων αυτοκινήτων καθώς επίσης και κάθε δικαίωμα, αγαθό, έννομη σχέση και απαιτήσεις τους κατά τρίτων. Σ' αυτά τα πλαίσια τούς διαδέχθηκαν και στα δικαιώματα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από την παραπάνω συμφωνία εκμίσθωσης του επίδικου οχήματος, ιδιοκτησίας τους πια, με την εταιρεία ΑΦΟΙ ΧΑΛΚΙΑ ΑΕΒΕ. Κατά ή περί τον Απρίλη του 2011, οι ενάγοντες ενημερώθηκαν για πρώτη φορά ότι το επίδικο όχημα, ενώ βρισκόταν υπό τον έλεγχο και/ή κατοχή της παραπάνω μισθώτριας εταιρείας, εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα στη Βουλγαρία, κλάπηκε. Κατά ή περί τα τέλη Ιουνίου, 2012 ενημερώθηκαν από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής ότι το όχημα βρισκόταν στην κατοχή της κυπριακής Αστυνομίας λόγω κατάσχεσης και/ή στα πλαίσια διερεύνησης ποινικής υπόθεσης κλοπής και/ή κλεπταποδοχής, επειδή κατά την εισαγωγή του στην Κύπρο από τους εναγόμενους 3, οι οποίοι, μεταξύ άλλων ασχολούνται με την αγορά, εισαγωγή και πώληση αυτοκινήτων και/ή οχημάτων στην Κύπρο, διαπιστώθηκε ότι ο αριθμός πλαισίου του ήταν αλλοιωμένος και/ή πλαστογραφημένος. Περί τα τέλη του Δεκέμβρη ενημερώθηκαν ότι το όχημα, από το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους βρίσκεται στην κατοχή των εναγόμενων 1 και/ή 2 (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας και Διευθυντής Τμήματος Τελωνείων, αντίστοιχα) σε αποθήκη και/ή χώρο που αυτοί διαχειρίζονται και/ή ελέγχουν στη Λεμεσό, ως προϊόν κατάσχεσης, λόγω παράβασης της τελωνειακής νομοθεσίας και/ή λόγω διάπραξης τελωνειακών αδικημάτων από τους εναγόμενους
- Ισχυρίζονται οι ενάγοντες ότι το επίδικο όχημα, ιδιοκτησίας τους, ενώ βρισκόταν εκτός ελληνικών συνόρων και συγκεκριμένα στη Βουλγαρία, κλάπηκε από άγνωστους σε αυτούς τρίτους και κατέληξε στους εναγόμενους 3, οι οποίοι στη συνέχεια το εισήγαγαν και/ή αποπειράθηκαν να το εισάγουν στην Κυπριακή Δημοκρατία για σκοπούς πώλησης και/ή διάθεσής του στην κυπριακή αγορά. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι 3, ακόμη κι αν κατά το χρόνο αγοράς και/ή απόκτησης του οχήματος ήταν καλόπιστοι αγοραστές και/ή εισαγωγείς του, αυτό δεν τους παρέχει νόμιμο τίτλο ιδιοκτησίας επί του οχήματος και/ή δεν τους νομιμοποιεί να αξιώνουν νόμιμη κατοχή και/ή ιδιοκτησία πάνω σ' αυτό. Το όχημα αποτελεί προϊόν κλοπής, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε πώληση και/ή διάθεση και/ή απόκτησή του έγινε μεταγενέστερα της απόκτησής του από τους ίδιους, πάσχει και/ή δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Με την υπό κρίση αίτηση, οι ενάγοντες ζητούν: (Α) Ενδιάμεσο Προσωρινό Διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή αντιπροσώπους αυτών από του να πωλήσουν, εκχωρήσουν, μεταβιβάσουν, εκποιήσουν ή διαθέσουν, παραδώσουν ή καταστρέψουν το όχημα τύπου ΒΜW Χ5 3.0 DIESEL με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L102583, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας αγωγής, μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας αγωγής. (Β) Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη διαταγή κρίνει το Σεβαστό Δικαστήριο και ήθελε θεωρήσει δίκαιη και/ή εύλογη. (Γ) Τα έξοδα της παρούσας αίτησης. (Δ) Φ.Π.Α.». Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 9, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39 και Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 8 και 9 και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Αυγουστίνου Τσάρκατζιη, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων των εναγόντων. Οι εναγόμενοι αντέδρασαν στην αίτηση καταχωρώντας δύο ενστάσεις. Η πρώτη καταχωρήθηκε από τους εναγόμενους 1 και 2 και η δεύτερη από τους εναγόμενους
- Η ένσταση των εναγόμενων 1 και 2 βασίζεται στους εξής λόγους: (α) Το δια της αιτήσεως αιτούμενο διάταγμα εάν και εφόσον εκδοθεί δεν θα έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα στο παρόν στάδιο τουλάχιστον και/ή δεν θα μεταβάλει την παρούσα κατάσταση πραγμάτων, αφού το επίδικο όχημα ήδη βρίσκεται στην κατοχή των Εναγομένων αρ. 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 και 2, υπό καθεστώς κατάσχεσης για σκοπούς δήμευσης με βάση τον Περί Τελωνειακό Κώδικα Νόμο αρ. 94(Ι)/
- Προς τούτο και κατά ή περί τις 19/11/2012 έχει καταχωρηθεί από τον Εναγόμενο αρ. 2 - Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 στην παρούσα Αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εναντίον της Εναγομένης αρ. 3 στην παρούσα Αγωγή εταιρείας, η Αγωγή με αριθμό 5272/2012 για σκοπούς δικαστικής κήρυξης σε δήμευση, μεταξύ άλλων οχημάτων, και του επίδικου οχήματος. (β) Ο ίδιος ο Δικηγόρος - ενόρκως δηλών για Ενάγοντες - Αιτητές στην Ένορκη Δήλωσή του καταγράφει το γεγονός της πληροφόρησης που έτυχε από τους Δικηγόρους των Εναγόντων ότι δηλαδή ο Εναγόμενος αρ. 2 - Καθ' ου η αίτηση αρ. 2 στην παρούσα Αγωγή έχει καταχωρήσει αγωγή δήμευσης εναντίον της Εναγομένης αρ. 3 στην παρούσα Αγωγή εταιρείας, για διάφορα οχήματα σε σχέση με τα οποία διαπράχθηκαν τελωνειακά αδικήματα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το επίδικο όχημα, που κατ' ισχυρισμόν των Εναγόντων - Αιτητών με βάση την παρούσα Αγωγή τους, τους ανήκει. (γ) Ως εκ των ανωτέρω προκύπτει ξεκάθαρα ότι οι προθέσεις των Εναγομένων αρ. 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 και 2 δεν πρόκειται να μεταβάλουν άμεσα τα δεδομένα που είναι εις γνώση των Εναγόντων - Αιτητών και/ή το παρών καθεστώς κατοχής του επίδικου οχήματος, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή του Εναγομένου αρ. 2 - Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 οπόταν και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Σε κάθε δε περίπτωση και με βάση την περί Τελωνειακού Κώδικα Νομοθεσία που έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση δεν τίθεται θέμα όπως η μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος να καθιστά δύσκολη ή αδύνατη την τυχόν απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. (δ) Για το ίδιο θέμα εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού η Αγωγή με αριθμό 4414/12, καταχωρηθείσα από μέρους της Εναγομένης αρ. 3 στην παρούσα Αγωγή εταιρείας εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, δηλαδή των Εναγομένων αρ. 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 και 2 στην Παρούσα Αγωγή, με την οποίαν αξιώνουν, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις για ζημιές, απώλειες και έξοδα που υπέστηκαν για τα οχήματα και μεταξύ αυτών του επίδικου που κατ' ισχυρισμόν τους τελούν υπό παράνομη κατάσχεση όπως επίσης και διάταγμα όπως αποδεσμεύσουν και/ή παραδώσουν και/ή επιστρέψουν την κατοχή αυτών. (ε) Δεν είναι ούτε ορθό, ούτε δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ως εκ τούτου ζητώ την απόρριψη της παρούσης αίτησης με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων - Αιτητών». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Αντώνη Μελά, δικηγόρου στο επαρχιακό γραφείο της Νομικής Υπηρεσίας στη Λεμεσό. Η ένσταση των εναγόμενων 3 εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: 1) Δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου έτσι ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση
- 2) Μεταξύ άλλων δεν έχει καταδειχθεί: (α) ότι οι Αιτητές έχουν καλό και βάσιμο αγώγιμο δικαίωμα ή υπόθεση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση
- (β) δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε λόγος με βάση τον οποίο να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ή ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση
- (γ) δεν έχει καταδειχθεί ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. 3) Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. 4) Οι Αιτητές δεν έχουν δικαιολογήσει καθόλου στην αίτηση τους τον λόγο που καθυστέρησαν στο να προβούν σε οποιεσδήποτε ενέργειες εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 3 για τουλάχιστον 8 μήνες από την περίοδο ενημέρωσης τους αναφορικά με την κατοχή του οχήματος από την Κυπριακή αστυνομία (Ιούνιος του 2012) μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αγωγής (Φεβρουάριο του 2013). 5) Δεν στοιχειοθετείται εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 3 οποιαδήποτε αξίωση και/ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Συγκεκριμένα δεν υπάρχει καμία συμβατική ή άλλη σχέση μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση 3 και/ή δεν έχει στοιχειοθετηθεί οποιοδήποτε γεγονός που να συνδέει τους Καθ' ων η Αίτηση 3 με την ισχυριζόμενη κλοπή ή κλεπταποδοχή του επίδικου οχήματος. 6) Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και καταχρηστική. Μεταξύ άλλων οι Αιτητές ενώ γνώριζαν και/ή είχαν κάθε ενημέρωση και/ή τον τρόπο να πληροφορηθούν για την καταχώρηση της υπόθεσης 5272/2012 Ε.Δ. Λεμεσού καθώς και της 4414/2012 Ε.Δ. Λεμεσού, εντούτοις προχώρησαν με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής καταχρηστικά και/ή αδικαιολόγητα χωρίς να ζητήσουν από το Δικαστήριο την άδεια του για να παρέμβουν στις εν λόγω αγωγές ως διάδικο μέρος και/ή για να προστεθούν ως διάδικοι». Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η ένσταση των εναγόμενων 3 εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του διευθυντή τους, Ανδρέα Αντωνίου. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό τους και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου «Νaime S» (Αρ.2)
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και τ' ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Bασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω): «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τ' ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων· με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Τέλος, με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση επισημαίνεται ότι αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης. Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Με μόνο λόγο ότι τόσο οι ενάγοντες όσο και οι εναγόμενοι 3 ισχυρίζονται ότι είναι ιδιοκτήτες του επίδικου οχήματος, γεγονός το οποίο επισημαίνεται και από τους εναγόμενους 1 και 2 - οι οποίοι φυσικά το προβάλλουν ως λόγο μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος - είναι σαφές ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Θα έλεγα πως, ούτε και υπάρχει περί αντιθέτου ισχυρισμός ή θέση από τους εναγόμενους. Απ' εκεί και πέρα, θεωρώ ότι οι ενάγοντες, στη βάση της μαρτυρίας που έχουν προσκομίσει απέδειξαν την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής. Η περί αντιθέτου θέση των εναγόμενων 3, δε με βρίσκει σύμφωνο. Ακολουθεί το σκεπτικό: Για να επαναλάβω σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)προστίθεται, απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες, στις παραγράφους 3, 4 και 5 της ένορκης δήλωσής του, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Οι ενάγοντες είναι ανώνυμη εταιρεία με έδρα το Μοσχάτο στην Αθήνα και μεταξύ άλλων ασχολούνται με τη μίσθωση αυτοκινήτων σε τρίτους. Στα πλαίσια των εμπορικών δραστηριοτήτων τους και για σκοπούς εξυπηρέτησης των πελατών τους είναι ιδιοκτήτες διαφόρων πολυτελών αυτοκινήτων τα οποία μισθώνουν σε τρίτους, έναντι αμοιβής. Ανάμεσα σ' αυτά περιλαμβάνεται και το επίδικο, τύπου BMW X5 3.0 DIESEL, με αριθμό πλαισίου WBAFF41070L102583, το οποίο, στον ουσιώδη χρόνο, στην Ελλάδα έφερε τον αριθμό εγγραφής INT
- Απέκτησαν το συγκεκριμένο όχημα περί το Μάρτη του 2010, από την ανώνυμη εταιρεία «SFS HELLASFINACE ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΙΣΘΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ» η οποία χρησιμοποιεί και την εμπορική επωνυμία «SFS HELLASFINACE LEASE &TRADE AE». Συγκεκριμένα, δυνάμει συμφωνίας απόσχισης μεταξύ των εναγόντων και της εν λόγω εταιρείας, η οποία επικυρώθηκε από τα αρμόδια όργανα στην Ελλάδα, οι πρώτοι απορρόφησαν και απέκτησαν από τους δεύτερους το σύνολο του ενεργητικού και παθητικού του κλάδου μακροχρόνιων μισθώσεων αυτοκινήτων τους καθώς και κάθε δικαίωμα, αγαθό, έννομη σχέση και απαιτήσεις τους κατά τρίτων. Πρόκειται για το τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση η σχετική συμφωνία απόσχισης και στο επισυνημμένο σ' αυτή παράρτημα, όπου αναφέρονται τα οχήματα που περιήλθαν πλέον στην ιδιοκτησία των εναγόντων, το επίδικο όχημα διακρίνεται στον αύξοντα αριθμό
- Όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί και θέσεις των εναγόντων επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο της γραπτής μαρτυρίας που προσκομίζουν. Η απόφασή μου που εκδόθηκε στο πλαίσιο άλλης υπόθεσης, την οποία επικαλέστηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγόμενων 3 προκειμένου να με πείσει να δεχτώ τη θέση των τελευταίων πως δε στοιχειοθετείται η σχετική - δεύτερη ουσιαστική προϋπόθεση για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Ο λόγος της εν λόγω απόφασης ήταν διαφορετικός. Στη σχετική με αυτή υπόθεση (αγωγή 2194/2012, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, απόφαση ημερομηνίας 5.10.2012) ο ενάγοντας, ο οποίος ισχυριζόταν πως ήταν ο ιδιοκτήτης και νόμιμος κάτοχος κάποιου οχήματος το οποίο αγόρασε με σύμβαση ενοικιαγοράς, το μόνο έγγραφο που παρουσίασε προς απόδειξη και επιβεβαίωση των εν λόγω ισχυρισμών του ήταν τον τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος, όχι όμως επ' ονόματί του, αλλά, επ' ονόματι των φερόμενων από το ίδιο ως πωλητών του οχήματος. Έκρινα ότι στη βάση του περιεχομένου του συγκεκριμένου εγγράφου, ο ενάγοντας δεν απέδειξε πως ήταν είτε ιδιοκτήτης του οχήματος είτε νόμιμος κάτοχός του δυνάμει σύμβασης ενοικιαγοράς και στη βάση του ακόλουθου σκεπτικού, ότι δεν ήταν ορατό το ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής του: «Ωστόσο, είτε ιδιοκτήτης του οχήματος είναι ο ενάγοντας είτε κάτοχός του δυνάμει σύμβασης ενοικιαγοράς δε νομίζω να αποδεικνύει είτε το ένα είτε το άλλο με το να προσκομίζει τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος, από τον οποίο προκύπτει ότι αυτό ανήκει σε τρίτο πρόσωπο που δεν είναι διάδικο. Από την ώρα που ο ενάγοντας επέλεξε να προσκομίσει έγγραφη μαρτυρία προς απόδειξη της νομικής του σχέσης με το επίδικο όχημα και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, θεωρώ πως το κατάλληλο έγγραφο που θα μπορούσε και όφειλε να προσκομίσει, είναι, είτε τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος επ' ονόματί του είτε τη γραπτή συμφωνία ενοικιαγοράς του. Και ενώ η ενόρκως δηλούσα γι' αυτόν, ουδεμία εξήγηση ή δικαιολογία δίδει γιατί δεν επισυνάπτεται στην ένορκη της δήλωση, οποιοδήποτε από τα παραπάνω έγγραφα, η απάντηση δίδεται από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα, ο οποίος, στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης, στη σελίδα 6 αναφέρει κατά λέξη τα εξής: «Στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 22/05/12, προσκομίστηκαν όλα τα έγγραφα που ο ενάγοντας και/ή οι δικηγόροι του είχαν στην κατοχή τους.» Η συγκεκριμένη αναφορά, μου επιτρέπει νομίζω να πω ότι ο ενάγοντας, αν και ισχυρίζεται ότι είναι ιδιοκτήτης και/ή νόμιμος κάτοχος δυνάμει συμφωνίας ενοικιαγοράς του επίδικου οχήματος, δε διαθέτει ούτε τίτλο ιδιοκτησίας μα ούτε και γραπτή συμφωνία ενοικιαγοράς. Εξ αυτού διαγράφεται και πόσο «ορατό» είναι το ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής του, χωρίς να χρειάζεται να υπεισέλθω στη μαρτυρία των εναγομένων, συναφώς με τη νομική σχέση που αυτοί ισχυρίζονται ότι έχουν με το επίδικο όχημα.» Τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το σκεπτικό μου (ανωτέρω) είναι τα εξής: Ο ενάγοντας που ισχυρίστηκε ότι ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος και διαζευκτικά κάτοχός του δυνάμει σύμβασης ενοικιαγοράς, το μόνο έγγραφο που παρουσίασε προς επιβεβαίωση των εν λόγω ισχυρισμών του, ήταν τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος, όχι επ' ονόματί του, αλλά επ' ονόματι κάποιου τρίτου. Σε σχέση με το διαζευκτικό ισχυρισμό του ότι ήταν κάτοχος του οχήματος δυνάμει σύμβασης ενοικιαγοράς, κανένα σχετικό έγγραφο παρουσίασε. Και ενώ ουδεμία εξήγηση ή δικαιολογία δόθηκε εκ μέρους του, για την παράλειψή του να προσκομίσει είτε τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος επ' ονόματί του είτε την κατ' ισχυρισμό του σύμβαση ενοικιαγοράς του οχήματος, ο δικηγόρος του, με τη γραπτή αγόρευσή του ισχυρίστηκε ότι στην υποστηριχτική της αίτησης, ένορκη δήλωση προσκομίστηκαν όλα τα έγγραφα που ο ενάγοντας και/ή οι δικηγόροι του είχαν στην κατοχή τους. Στη βάση του ισχυρισμού αυτού έκρινα ότι ο ενάγοντας, όχι απλώς δεν προσκόμισε τα σχετικά έγγραφα, αλλά, ούτε και είχε τέτοια έγγραφα. Συνεπώς, δεν υπήρχε ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής του. Στην παρούσα υπόθεση, τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετικά. Με απλή ανάγνωση του περιεχομένου των διαφόρων εγγράφων που προσκομίζουν οι ενάγοντες, σε συνδυασμό και με όσα αναφέρει ο ενόρκως δηλών γι αυτούς στη σχετική ένορκη δήλωσή του που υποστηρίζει το υπό κρίση αίτημά αποδεικνύεται στον αναγκαίο βαθμό, η σχέση που οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι έχουν με το επίδικο όχημα, η οποία και τους νομιμοποιεί να εγείρουν την παρούσα αγωγή. Μάλιστα, σε αντίθεση με τον ενάγοντα στην αγωγή 2194/12 (ανωτέρω) που ενώ ισχυρίστηκε πως ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος και διαζευκτικά κάτοχός του δυνάμει σύμβασης ενοικιαγοράς, το μόνο έγγραφο που προσκόμισε ήταν τίτλο ιδιοκτησίας του οχήματος που αποδείκνυε ότι αυτό ήταν γραμμένο επ' ονόματι κάποιου άλλου και όχι του ενάγοντα, οι ενάγοντες στην παρούσα υπόθεση ισχυρίζονται ότι κατέστησαν ιδιοκτήτες του επίδικου οχήματος βάσει συγκεκριμένης σύμβασης την οποία προσκομίζουν, το περιεχόμενο της οποίας επιβεβαιώνει τον εν λόγω ισχυρισμό τους. Και κάτι ακόμη. Σε αντίθεση με την υπόθεση στην αγωγή 2194/12 που προέκυπτε από τη μαρτυρία ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο εκδίδεται τίτλος ιδιοκτησίας σε σχέση με αυτοκίνητα, μαρτυρία που να καταδεικνύει έστω, ότι ισχύει κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα που μας αφορά στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει. Επομένως, θα ήταν άτοπο να πω στην παρούσα υπόθεση, ότι, επειδή οι ενάγοντες δεν προσκομίζουν τίτλο ιδιοκτησίας του επίδικου οχήματος, επ' ονόματι, είτε των ιδίων είτε εκείνων από τους οποίους το απέκτησαν, δεν είναι ιδιοκτήτες του. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση καθώς ήδη έχει αναφερθεί (με αναφορά στην Odysseos και πάλι) σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Χωρίς να μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245) επί του προκειμένου διαπιστώνω τ' ακόλουθα: Από την ανάγνωση του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης είναι φανερό ότι η βάση της αγωγής των εναγόντων εδράζεται στα άρθρα 37 και 39 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 (παράνομη κατακράτηση πράγματος και ιδιοποίηση, αντίστοιχα). Με αυτό ως δεδομένο δυσκολεύομαι να αντιληφθώ κατά ποια έννοια θα είναι αδύνατο ή έστω απλώς δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, ακόμη κι αν συμβεί οτιδήποτε από αυτά που αναφέρει ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες, στις παραγράφους 16 μέχρι 18 της ένορκης δήλωσής του. Καταρχήν, από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 37
(1)και 38 και 39 και 42 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου είναι σαφές, ότι, η βασική θεραπεία που παρέχεται σε περίπτωση επιτυχίας είναι η αποζημίωση, ενώ, η επιστροφή της ιδιοκτησίας στον ενάγοντα, είτε ως επιπλέον θεραπεία είτε ως υπαλλακτική της αποζημίωσης, ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Επί του προκειμένου, οι ενάγοντες που βασίζουν την αγωγή τους εναντίον των εναγόμενων στα παραπάνω αστικά αδικήματα, δεν εξηγούν για ποιο λόγο ή λόγους δεν μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγή τους, εκτός κι αν, σε τέτοια περίπτωση, πέραν από τις αποζημιώσεις που αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων, τους επιστραφεί και το επίδικο όχημα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι για τους ίδιους, το επίδικο όχημα έχει συλλεκτική ή για κάποιο λόγο ή λόγους συναισθηματική ή κάποια άλλη ιδιαίτερη αξία, εκτός από τη χρηματική. Στην απουσία τέτοιας αναφοράς, ό, τι απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο τα δικαιώματά τους μπορούν να κατοχυρωθούν με την επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο, οπότε η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθώς και η έκδοση διατάγματος επιστροφής του επίδικου οχήματος στους ίδιους στο τέλος της αγωγής, δεν είναι απαραίτητα. Ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες στην παράγραφο 16 της δήλωσής του, ότι σκοπός του αιτούμενου διατάγματος είναι να παρεμποδιστούν οι εναγόμενοι να αποξενώσουν μ' οποιοδήποτε τρόπο το επίδικο όχημα. επειδή κάτι τέτοιο θα αποβεί μοιραίο για τις αξιώσεις τους και η αγωγή τους θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Δε συμφωνώ με τους ενάγοντες ότι σε περίπτωση αποξένωσης του επίδικου οχήματος θα συμβεί είτε το ένα είτε το άλλο. Εν μέρει, οι λόγοι έχουν αναφερθεί καθ' ον χρόνο αναφερόμουν στη βάση της αγωγής και στις θεραπείες που οι ενάγοντες δικαιούνται σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους. Για να επαναλάβω η βασική θεραπεία που παρέχεται είναι η αποζημίωση. Στην προκειμένη περίπτωση, οι τέσσερις από τις πέντε, ουσιαστικά, θεραπείες που ζητούν οι ενάγοντες με την αγωγή τους αφορούν σε αποζημιώσεις, οι οποίες προβάλλονται κατά συγκεκριμένο τρόπο, με αναφορά στο ποσό που συνθέτει κάθε σχετική αξίωση. Οι εν λόγω αξιώσεις αφορούν στην αξία του επίδικου οχήματος, διαφυγόντα κέρδη και/ή εισοδήματα, απότοκο του γεγονότος ότι οι ενάγοντες, από το Σεπτέμβρη του 2012 μέχρι και την επιστροφή του οχήματος στους ίδιους, δεν μπορούν να το εκμεταλλευτούν εμπορικά και τέλος, μείωση της αξίας του μέχρι και την παράδοσή του στους ίδιους. Δεδομένου ότι ό υπολογισμός των αποζημιώσεων που αξιώνουν οι ενάγοντες είναι δυνατός και η επιδίκαση των αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εναγόντων, η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. την Odysseos (ανωτέρω). Για να επαναλάβω χωρίς να μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης, ανωτέρω) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη (ανωτέρω επίσης) στην προκειμένη περίπτωση, κανένα τέτοιο - μεταβλητό κριτήριο έχει τεθεί ενώπιόν μου, που να μου επιτρέπει να μη βασιστώ αποκλειστικά στο χρηματικό παράγοντα της αποζημίωσης. Προστίθενται και τα εξής: Ενώ στην ένορκη δήλωση του ενόρκως δηλούντα για τους ενάγοντες, δεν περιέχεται ισχυρισμός ότι η οικονομική κατάσταση των εναγόμενων είναι τέτοια που θα στερήσει από τους ενάγοντες τη δυνατότητα να αποζημιωθούν από αυτούς σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους, ο ισχυρισμός του διευθυντή των εναγόμενων της παραγράφου18 της ένορκης δήλωσής του, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία (δηλαδή οι εναγόμενοι 1 και 2) θεωρείται εκ των πραγμάτων αξιόχρεη παρέμεινε αναντίλεκτος. Ομοίως και ο ισχυρισμός του στην ίδια παράγραφο ότι το ίδιο ισχύει και για τους εναγόμενους 3, οι οποίοι μπορούν να αποζημιώσουν τους ενάγοντες σε περίπτωση που διαταχθούν από το Δικαστήριο, δεδομένου ότι οι πρώτοι, μόνο για το 2011 είχαν ετήσιο κύκλο εργασιών το ποσό των €5.852.617,00. Οι περί αντιθέτου ισχυρισμοί του ευπαίδευτου δικηγόρου των εναγόντων δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, καταρχήν, επειδή είναι καλά γνωστό, ότι το περιεχόμενο της αγόρευσης ενός δικηγόρου δεν αποτελεί μαρτυρία και έπειτα, επειδή τα όσα αναφέρει ο κ. Παναγίδης υπό μορφή απάντησης στους παραπάνω ισχυρισμούς του διευθυντή των εναγόμενων 3 δεν εμπίπτουν στα πλαίσια του κανόνα της δικαστικής γνώσης, για να θεωρούνται αποδεδειγμένα ως αναμφισβήτητα και πασίδηλα γεγονότα. Για όλους τους παραπάνω λόγους θεωρώ ότι οι ενάγοντες, ουδεμία ζημιά θα υποστούν σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ και να εξετάσω οποιοδήποτε από τους υπόλοιπους λόγους ένστασης στην αίτηση. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των εναγόμενων 1 μέχρι 3 και σε βάρος των εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο