GORSOAN LIMITED κ.α. ν. JANNA BULLOCK κ.α., Αρ. Αγωγής 3573/2012, 5/11/2013

(1)-

(4)και 13 και Δ.64, θθ.1 και 2, Δ.48, θ.θ. 2,3,4,6 και 7 , Δ.59, θ.3, 7, 10, 12, 13 και 35, επί των άρθρων 21, 31, 32, 45 και 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όπως έχει τροποποιηθεί, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 όπως έχει τροποποιηθεί, και ειδικά τα άρθρα 3 και 7, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο όπως έχει τροποποιηθεί και ειδικά στα άρθρα 34, 36 και 68, στον περί Συμβάσεων Νόμο, κεφ. 149 όπως έχει τροποποιηθεί και ειδικά στο άρθρο 25, στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθμ. 1393/07 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Νοεμβρίου 2007 περί της επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις, γενικά και στα άρθρα 1-4, 14 και 15 ειδικά, στον Κυρωτικό νόμο 40/1982 περί της Συμβάσεως της Χάγης περί της εν τη αλλοδαπή επίδοση δικαστικών ή άλλων εγγράφων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στον περί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κυρωτικό Νόμο του 1962 γενικά και του Άρθρου 6 ειδικά και επί των Άρθρων 30, 169 και 179 του Συντάγματος και επί των πρακτικών και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των γενικών αρχών του δικαίου. Η πιο πάνω αίτηση στηρίζεται στην ένορκη δήλωση της κας Ν. Ιακώβου, δικηγόρου στο γραφείο των Αιτητών, ενώ γίνεται παραπομπή σε ένορκη δήλωση του κ. Ν. Κληρίδη ημερομηνιας 8.10.2012 η οποία βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις θέσεις των Αιτητών είναι σημαντικά τα ακόλουθα: Το ιστορικό της διαδικασίας Στις 3.8.2012 οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την Αγωγή με αριθμό 3573/12 με Κλητήριο ΄Ενταλμα τύπου Δ.2 Θ.1, με την οποία αξιώνουν αποζημιώσεις εναντίον των Εναγομένων 1-15, μεταξύ άλλων, για διάφορες επικαλούμενες αδικοπραξίες. Ας σημειωθεί ότι στο εν λόγω Κλητήριο ετέθη η σημείωση «ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΠΙΔΟΣΗ ΕΚΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ». Ακολούθως στις 10.8.2012 καταχώρησαν μονομερή αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα που υποστηρίζεται από την Ένορκο Δήλωση του Vitaliy Evgenyevich Sirotkin ημερομηνίας 10.8.2012 (Εφεξής 'Ε.Δ. Σιρότκιν'), δια του οποίου, μεταξύ άλλων, θα εμποδίζονταν οι πιο πάνω Εναγόμενοι/Αιτητές να αποξενώσουν και/ή να μειώσουν την περιουσία τους μέχρι συγκεκριμένου ποσού. Στις 14.8.2012 το αιτούμενο διάταγμα εξεδόθη υπό του δικάζοντος Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Την ίδια μέρα οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν μονομερή Αίτηση για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Ειδοποίησης και/ή του ενδιάμεσου Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 εκτός δικαιοδοσίας σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 2, 7-

1. Η εν λόγω Αίτηση υποστηριζόταν από την ένορκη δήλωση της δικηγόρου Ελένης Αποστολίδου (εφεξής Ε.Δ. Αποστολίδου). Στις 16.8.2012 το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Ειδοποίησης και του ενδιάμεσου Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 εκτός δικαιοδοσίας ως η Αίτηση των Εναγόντων/Καθ'ων η Αίτηση. Ακολουθεί άλλη παρεμφερής αίτηση - σε σχέση με την επίδοση στο εξωτερικό - ημερομηνίας 3.9.
2. Στις 8.10.2012 οι Αιτητές/Εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση για άδεια καταχώρησης εμφάνισης υπό διαμαρτυρία καθώς και Αίτηση παραμερισμού της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος και της Ειδοποίησης Κλητηρίου Εντάλματος και/ή του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 στους Εναγομένους-Αιτητές,του Διατάγματος ημερομηνίας 16.8.2012 για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Ειδοποίησης Κλητηρίου Εντάλματος και/ή του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012, του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.
3. Στις 23.10.2012 το Δικαστήριο εξέδωσε σχετικό Διάταγμα, δυνάμει του οποίου οι Αιτητές καταχώρησαν εμφάνιση υπό διαμαρτυρία για τους πιο πάνω Εναγόμενους/Αιτητές στις 30.10.
4. Στα πλαίσια της διαδικασίας επίσης έγινε ακροαματική διαδικασία αναφορικά με τις ενδιάμεσες θεραπείες παγοποίησης ανά το παγκόσμιο εναντίον των Εναγομένων 1 - 15 και για αποκάλυψη για αρκετούς από τους Εναγόμενους (Βλ. απόφαση της αδελφού Δικαστού κας Κ.Σταματίου ημερ. 6.3.2013). Λόγοι που στηρίζουν τα αιτήματα Οι Αιτητές αιτούνται την ακύρωση και/ή παραμερισμό της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Ειδοποίησης Κλητηρίου Εντάλματος και/ή του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 για τον, μεταξύ άλλων, λόγο ότι η επίδοση δεν έγινε σύμφωνα με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.8.2012 και/ή το Νόμο, τους σχετικούς Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς και/ή τις Διεθνείς Συμβάσεις. Σε σχέση με το πιο πάνω, από τα έγγραφα της υπόθεσης έχουν σημασία τα εξής: Ενώ σε σχέση με την Εναγόμενη 1 και τον Εναγόμενο 2, για τον οποίο διατάχθηκε υποκατάστατη επίδοση δια της επίδοσης στην Εναγόμενη 1, το Διάταγμα ημερομηνίας 16.8.2012, καθώς και το μεταγενέστερο Διάταγμα ημερομηνίας 5.9.2012, προβλέπει η επίδοση να γίνει μέσω της Κεντρικής Αρχής των ΗΠΑ βάσει της Συνθήκης της Χάγης, η κατ' ισχυρισμό επίδοση τελικά έγινε μέσω υπηρεσιών ταχυδρομείου, συγκεκριμένα μέσω FEDEX, όπως φαίνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Είναι σημαντικό, κατά τους Αιτητές, να σημειωθεί ότι η Δικηγόρος Ελένη Αποστολίδου στην Ένορκη Δήλωση που υποστήριζε την αίτηση των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είχε εξηγήσει στο Δικαστήριο ότι, ως η ενημέρωση που έλαβε από τους δικηγόρους των Εναγόντων στις ΗΠΑ, η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας σε σχέση με την Εναγόμενη 1 ρυθμίζεται από το άρθρο 5(α) της Συνθήκης της Χάγης και ειδικά αναφέρθηκε στο μη εφαρμόσιμο του άρθρου 10(α) της ίδιας συνθήκης το οποίο προβλέπει την ενδεχόμενη δυνατότητα επίδοσης δικαστικών εγγράφων μέσω υπηρεσιών ταχυδρομείου. Πάντα από την πλευρά των Αιτητών ως εκ της πιο πάνω επεξήγησης, η επίδοση μέσω υπηρεσιών FEDEX, δεν συνιστά κατάλληλη επίδοση. Περαιτέρω σε σχέση με την επίδοση των προαναφερόμενων εγγράφων στους Αιτητές/Εναγόμενους 7-9 η επίδοση έχει γίνει σε διεύθυνση άλλη από αυτή που σημειώνεται στο Διάταγμα ημερομηνίας 16.8.2012, όπως φαίνεται και στο φάκελο του Δικαστηρίου. Ακόμα είναι η θέση τους ότι η αίτηση για σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος για τους Εναγομένους εκτός δικαιοδοσίας είναι αντίθετη με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Το εκδοθέν Διάταγμα πάσχει γιατί ακόμα και όταν υπάρχουν στο Κλητήριο Εναγόμενοι τόσο εντός όσο και εκτός δικαιοδοσίας είναι μεν δυνατόν να εκδοθεί Κλητήριο χωρίς άδεια, ωστόσο για το Κλητήριο που θα επιδοθεί εκτός δικαιοδοσίας, υπάρχει υποχρέωση ο Ενάγοντας να αποταθεί για «άδεια παράλληλου Κλητηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας». Επιπρόσθετα, ισχυρίζονται ότι το Διάταγμα για επίδοση πάσχει γιατί η ίδια η Αίτηση πάσχει από το γεγονός ότι δεν υπάρχει επαρκής προσδιορισμός και σαφής επίκληση των νομικών διατάξεων εκείνων που αφορούν τα επικαλούμενα αστικά αδικήματα. Η εν λόγω παρατυπία κρίνεται καθοριστική αφού επηρεάζει την έκδοση διατάγματος σε μονομερή αίτηση, όπου η επίκλησή τους θα αποτελούσε την νομική και ουσιαστική βάση για να κρίνει το Δικαστήριο αν υπάρχει καλή αιτία αγωγής, συζητήσιμη υπόθεση με πιθανότητες επιτυχίας. Εξάλλου η πιο πάνω παράλειψη συνιστά παραβίαση της Δ.48 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δυνάμει της οποίας « Κάθε αίτηση στον Πρωτοκολλητή θα πρέπει . και να αναφέρεται στο ειδικό άρθρο του Νόμου.» Γενικά οι Καθ' ων η Αίτηση/Ενάγοντες δεν εκπλήρωσαν και/ή δεν εκπλήρωσαν επαρκώς την υποχρέωσή τους να αποδείξουν το συζητήσιμο της υπόθεσης και την καταλληλότητας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Σε σχέση με το συζητήσιμο της υπόθεσης οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση έχουν παραπέμψει στην Ε.Δ. Σιρότκιν. Ωστόσο στην εν λόγω ένορκη δήλωση οι Ενάγοντες δεν έχουν παρουσιάσει ή δεν έχουν εξηγήσει επαρκώς πως τα επικαλούμενα αστικά αδικήματα μπορούν να δημιουργήσουν αγώγιμο δικαίωμα έναντι των Αιτητών /Εναγομένων δυνάμει είτε του Κυπριακού ή ακόμα πιο σημαντικά του Ρωσικού δικαίου, το οποίο φαίνεται να είναι το εφαρμοστέο δίκαιο στην παρούσα υπόθεση δυνάμει των παρουσιασθέντων γεγονότων. Δεν έχει ακόμα παρουσιαστεί η σχέση των Αιτητών/Εναγομένων με τα επικαλούμενα αστικά αδικήματα και αυτό καθιστά δύσκολο το έργο του Δικαστηρίου να αποφασίσει επί της πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής. Ως εκ τούτου το Διάταγμα καθίσταται ακροσφαλές. Ομοίως τα πιο πάνω συνιστούν επίσης παράλειψη πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων. Ακόμα οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας εκδίκασης του εν λόγω Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Ειδοποίησης του Κλητηρίου και του ενδιάμεσου Διατάγματος ημερομηνίας 14.8.
5. Συγκεκριμένα, οι απαιτήσεις κάτω από το Κλητήριο Ένταλμα γίνονται μόνο από τους Ενάγοντες 1 στους οποίους έχουν εκχωρηθεί τα ισχυριζόμενα αγώγιμα δικαιώματα από τους Ενάγοντες
6. Συμπερασματικά, η εκχώρησή αυτή είναι η βάση της νομιμοποίησης των Εναγόντων 1 στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή. Ωστόσο, με βάση το Τεκμήριο 3 της ΕΔ Σίροτκιν, με το τίτλο Επιπρόσθετη Συμφωνία αρ. 1 στη Συμφωνία αρ. 1 για την Εκχώρηση των Δικαιωμάτων Απαίτησης της 12 Απριλίου 2010 και με ημερομηνία 16 Ιουλίου 2012 - είναι σημαντική η προσθήκη στο άρθρο 1.1 της Συμφωνίας, η οποία έχει ως ακολούθως σε μετάφραση: «Μαζί με την εκχώρηση των Δικαιωμάτων Απαίτησης ο εκδοχέας θα εκχωρήσει στον Αποδέκτη εις ολόκληρον όλα τα δικαιώματα (απαιτήσεις) σχετικά με τα δικαιώματα απαίτησης οποιουδήποτε είδους (περιλαμβανομένου χωρίς επηρεασμό Απαιτήσεις για απάτη, συνομωσία, αστικό αδίκημα, αθέμιτο πλουτισμό και απαιτήσεις σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας). Συνεπώς, η εν λόγω συμφωνία έγινε χωρίς αντιπαροχή και εάν αυτό διέπετο από τον Κυπριακό Νόμο θα ήταν άκυρη. Βέβαια στη προαναφερόμενη συμφωνία (Άρθρο 7.2) αναφέρεται ότι διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με τους νόμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε μαρτυρία από τους Ενάγοντες για το Ρωσικό νόμο για το θέμα αυτό, πράγμα το οποίο συνιστά παράλειψη εκ μέρους τους. Αν θεωρείτο ότι ο Κυπριακός νόμος δεν ήταν διαφορετικός από τον Ρωσικό, τότε η εν λόγω επιπρόσθετη συμφωνία είναι άκυρη και έτσι οι Ενάγοντες 1 δεν νομιμοποιούνται στην έγερση της αγωγής αυτής συνεχίζουν τον συλλογισμό τους οι Αιτητές. Επιπρόσθετα και σχετικά με το θέμα της έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες δεν συμπεριέλαβαν στην Αγωγή συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία φαίνονται να συνδέονται άμεσα με τα επικαλούμενα αστικά αδικήματα και τα οποία δεν διαμένουν στην Δημοκρατία ενώ επιλέγουν να συμπεριλάβουν τους Αιτητές/Εναγόμενους για τους οποίους επαναλαμβάνουν ότι δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία που να τους συνδέει άμεσα με τα επικαλούμενα αστικά αδικήματα. Οι Ενάγοντες έχουν αποτύχει και παραλείψει να αποδείξουν ή να εξηγήσουν πως τα επικαλούμενα αδικήματα συνδέονται με τους Αιτητές. Η όποια σχέση των Εναγόντων με τους Εναγομένους είναι τόσο απομακρυσμένη που μάλιστα, εν τη απουσία των εκδοτών-πραγματικών Εναγομένων, δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει αγώγιμο δικαίωμα έναντι αυτών και ακόμα περισσότερο ούτε να θεμελιώσει καλή συζητήσιμη υπόθεση. Οι Ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών διότι οποιονδήποτε τέτοιο δικαίωμα περνά πρώτα από τους εκκαθαριστές των εκδοτών των χρεογράφων, οι οποίοι είναι ανύπαρκτοι σ' αυτή την διαδικασία». Σε σχέση με την πιο πάνω ισχυριζόμενη παράλειψη προσθέτουν ότι κάτω από τον τίτλο Ουσιαστικοί Εναγόμενοι, παράγραφοι 319-351 της ΕΔ Σίροτκιν, παρατίθενται τα ονόματα πέντε φυσικών προσώπων τα οποία δεν διαμένουν στη Δημοκρατία και τα οποία δεν έχουν περιληφθεί στην Αγωγή και δεν έχουν δοθεί εξηγήσεις γιατί αυτό δεν συνέβη. Συγκεκριμένα το πρώτο πρόσωπο, ο κ. Βαλέρυ Νόσοβ, είναι υπό κράτηση στη Ρωσία και αυτό καταγράφεται ως ο λόγος για να μην συμπεριληφθεί ως Εναγόμενος. Ο λόγος για τον οποίο δεν έχει προστεθεί ως Εναγόμενος είναι διότι αν προστίθετο η σύνδεση της Ρωσίας με την υπόθεση αυτή θα ήταν ακόμα δυνατότερη και έτσι οι Εναγόμενοι θα είχαν ακόμη ένα λόγο να δείξουν γιατί το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της αγωγής αυτής. Το ίδιο ισχύει για το τρίτο, τον κ. Κατλιαρένκο. Όσον αφορά τον δεύτερο, την κα Τζάννα Μπούλοκ, η οποία είναι η Εναγόμενη 1, δεν υπάρχει οποιαδήποτε εξήγηση όσον αφορά το γιατί η αγωγή αυτή δεν κατεχωρήθη στην Νέα Υόρκη των ΗΠΑ όπου κατοικεί, παρόλο που η διεύθυνση που έχει δοθεί στο Κλητήριο Ένταλμα δεν είναι η κατοικία της. Σε σχέση με τον τέταρτο, τον κ. ο Κουζνέτσοβ, ο οποίος είναι ο Εναγόμενος 2 (αλλά δεν εμφανίζεται) δηλώνεται ότι η παρούσα κατοικία του είναι άγνωστη στον κύριο Σίροτκιν αλλά παρόλα ταύτα στο Κλητήριο Ένταλμα δίδεται μια διεύθυνση στις ΗΠΑ η οποία είναι η ίδια με εκείνη της Εναγομένης
7. Ξανά καμιά εξήγηση δεν δίδεται όσον αφορά το γιατί η αγωγή δεν καταχωρήθηκε στις ΗΠΑ. Η κα Λ. Μπέζντελ που αναφέρεται μεταξύ άλλων στις παραγράφους 52 και 53 της ΕΔ Σίροτκιν δεν αναφέρεται ως ουσιαστικός Εναγόμενος ούτε και έχει περιληφθεί ως Εναγόμενη. Η ένσταση Οι Ενάγοντες ενίστανται στην πιο πάνω αίτηση με παραπλήσια νομική βάση με την αίτηση, επιπλέον όμως επικαλούνται τον Ε.Κ 44/2001, άρθρα 1-
8. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως εξής:
9. Η επίδοση του Κλητήριου Εντάλματος και/ή της ειδοποίησης και του ενδιάμεσου διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 είναι ορθή και σύμφωνη με το Νόμο.
10. Δεν χρειαζόταν άδεια για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος
11. Η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας περιλάμβανε την ορθή νομική βάση
12. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων στην αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας
13. Πληρούνταν όλες οι προϋποθέσεις για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας.
14. Το Δικαστήριο είχε και έχει πλήρη δικαιοδοσία
15. Η επίδοση του Κλητήριου Εντάλματος και/ή της ειδοποίησης και του ενδιάμεσου διατάγματος ημερομηνίας 14.8.2012 έγινε ορθά σε όλους τους Εναγομένους
16. Οι Εναγόμενοι έλαβαν γνώση των διαδικασιών έγκαιρα και είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις θέσεις τους.
17. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 1 και κωλύονται και/ή δεν δικαιούνται να προβούν στην παρούσα αίτηση.
18. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει εξουσία και/ή δικαιοδοσία να ακυρώσει διάταγμα λόγο παρατυπίας στην αίτηση.
19. Οποιαδήποτε παρατυπία διορθώνεται με την διαταγή
20. Περαιτέρω διά της ενόρκου δηλώσεως της κας Αποστολίδου, η οποία συνοδεύει την ένσταση, προκύπτουν τα ακόλουθα: Στις παραγράφους 7 και 8 της ένορκης δήλωσης της κας Ιακωβίδου υπάρχει ισχυρισμός ότι η επίδοση στην εναγομένη 1 έχει γίνει μέσω Fedex και πως αυτή είναι λανθασμένη αφού θα έπρεπε να γίνει μέσω των Κεντρικών Αρχών με βάση το άρθρο 5

(1)της Συνθήκης της Χάγης. Η πληροφόρηση που έχει η κα Ιακώβου είναι λανθασμένη απαντούν οι Ενάγοντες. Η επίδοση προς τον Εναγόμενο 2 δεν αφορά αφού η αίτηση δεν γίνεται από αυτόν. Όσον αφορά την Εναγομένη 1 η επίδοση όλων των εγγράφων έχει γίνει μέσω των Κεντρικών Αρχών των δύο χωρών. Έχει καταχωρηθεί στο φάκελο του Δικαστηρίου σχετική ένορκη δήλωση της κας Ελ. Αποστολίδου ημερομηνίας 24.9.2012 με την οποία επιβεβαίωνε την ορθή επίδοση μέσω των Κεντρικών Αρχών και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στην εν λόγο ένορκο δήλωση αντίγραφο της ενόρκου δήλωση επίδοση που έγινε από επιδότη της Νέας Υόρκης. Στην συνέχεια κατατέθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου και βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου η πρωτότυπη ένορκη δήλωση επίδοσης του επιδότη της Νέας Υόρκης ο οποίος επιβεβαιώνει ότι επέδωσε στην Εναγομένη 1 σύμφωνα με το διάταγμα ημερομηνίας 5.9.

1. Με βάση τα πιο πάνω η θέση που προβάλλεται στις παραγράφους 7 και 8 της Ε.Δ. Ιακώβου είναι λανθασμένη αφού η επίδοση προς την Εναγομένη 1 έχει γίνει σύμφωνα με τα διατάγματα του Δικαστηρίου. Όσον αφορά την επίδοση που έχει γίνει στους Εναγομένους 7, 8 και 9 και εγείρεται στην παράγραφο 9 της Ε.Δ. Ιακώβου, αυτή έχει γίνει στο εγγεγραμμένο γραφείο της κάθε εταιρείας. Το Διάταγμα ημερομηνίας 16.8.2012 αναφέρει ρητά ότι η επίδοση στους Εναγόμενους 7, 8 και 9 θα πρέπει να γίνει στα εγγεγραμμένα τους γραφεία. Η αναφορά σε διεύθυνση είναι παρεμπίπτουσα αφού σύμφωνα με την πληροφόρηση που είχαν οι Ενάγοντες εκείνη την περίοδο το εγγεγραμμένο γραφείο βρισκόταν στην συγκεκριμένη διεύθυνση που αναγράφεται στο διάταγμα. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια 2, 3 και 4 που συνόδευαν την Ε.Δ Αποστολίδου, ημερομηνίας 14.8.2012 προς υποστήριξη της αίτηση για άδεια επίδοσης στο εξωτερικό. Όταν, όμως το πρόσωπο που διενέργησε την επίδοση στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους ('ΒΠΝ') επισκέφθηκε το συγκεκριμένο γραφείο του εξήγησαν ότι δεν ήταν πλέον το εγγεγραμμένο γραφείο των Εναγομένων 7, 8 και
2. Τους πληροφόρησαν ότι το εγγεγραμμένο γραφείο ήταν των Icaza Gonzalez-Ruiz & Aleman (BVI) Trust Limited, 2nd Floor, Vanterpool Plaza, Road Town, Tortola, British Virgin Islands. Τότε επισκέφθηκε το εγγεγραμμένο γραφείο των Εναγομένων 7, 8 και 9 και επέδωσε τα δικαστικά έγγραφα. Επισυνάπτεται δε ως Τεκμήριο 2 ένορκη δήλωση του J. Faulkner, ο οποίος προέβηκε στην επίδοση των δικαστικών εγγράφων στο εγγεγραμμένο γραφείο των Εναγομένων 7, 8 και 9 ο οποίος επιβεβαιώνει ότι το εγγεγραμμένο γραφειό των Εναγομένων 7, 8 και 9 την στιγμή της επίδοσης ήταν το Icaza Gonzalez-Ruiz & Aleman (BVI) Trust Limited, 2nd Floor, Vanterpool Plaza, Road Town, Tortola, British Virgin Islands όπως και έγιναν οι επιδόσεις. Επιπρόσθετα επιβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο γραφείο αποδέχτηκε και παρέλαβε τα έγγραφα υπό την ιδιότητα του ως εγγεγραμμένο γραφείο των Εναγομένων 7 , 8 και
3. Συνεπακόλουθα, καταλήγει η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση, οι επιδόσεις στους Εναγόμενους 7, 8 και 9 έγιναν στο εγγεγραμμένο γραφείο των Εναγομένων 7, 8 και 9 σύμφωνα με το διάταγμα του δικαστηρίου ημερομηνίας 16.8.
4. Η αναφορά στο διάταγμα σε συγκεκριμένη διεύθυνση δεν θα πρέπει να εμποδίσει την ορθή επίδοση στο ορθό εγγεγραμμένο γραφείο, η αναφορά θα πρέπει να θεωρηθεί παρεμπίπτουσα αφού σε διαφορετική περίπτωση το διάταγμα δεν θα έχει νόημα. Το σημαντικό είναι ότι τα έγγραφα επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο την στιγμή της επίδοσης σύμφωνα με το διάταγμα του Δικαστηρίου. Όσον αφορά την παράγραφο 11 η οποία εγείρει θέμα άδειας για σφράγιση του κλητηρίου αυτή είναι λανθασμένη. Στην Ε.Δ. Ιακώβου προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι προτού προηγηθεί η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας θα πρέπει να ληφθεί άδεια για σφράγιση παράλληλου κλητηρίου. Αυτό δεν ευσταθεί αφού οι Θεσμοί Πολιτική Δικονομίας δεν προβλέπουν την ύπαρξη παράλληλου κλητηρίου. Το κλητήριο είναι ένα και είχε ήδη σφραγισθεί με την καταχώρηση του. Είναι, εν πάση περιπτώσει παραδεκτό ότι δεν χρειαζόταν άδεια για σφράγιση κατά την καταχώρηση λόγω της ύπαρξης εναγομένων εντός της δικαιοδοσίας. Όσον αφορά τις παραγράφους 12 και 13 της Ε.Δ. Ιακώβου, στις οποίες προβάλλεται ισχυρισμός ότι η αίτηση για επίδοση στο εξωτερικό πάσχει για το λόγο ότι δεν γίνεται σαφής προσδιορισμός και σαφής επίκληση των νομικών διατάξεων. Η θέση αυτή είναι λανθασμένη, η αίτηση αναφέρει ρητά ότι βασίζεται στις ορθές νομοθετικές πρόνοιες για σκοπούς άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Όσον αφορά τις παραγράφους 14 με 18 της Ε.Δ. Ιακώβου, σε αυτές προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν αποδείχτηκε το συζητήσιμο της υπόθεσης και η καταλληλότητα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και πάλι οι Ενάγοντες απαντούν ότι η θέση αυτή δεν ευσταθεί. Στην αίτηση για άδεια επίδοσης εκτός της δικαιοδοσίας είχε υιοθετήσει η ένορκη δήλωση Sirotkin ημερομηνίας 10.8.2012 που είχε κατατεθεί προς υποστήριξη της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων. Το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης δείχνει ότι υπάρχει καλή συζητήσιμη υπόθεση εναντίον όλων των εναγομένων συμπεριλαμβανομένων των Αιτητών. Συγκεκριμένα, η εν λόγω ένορκη δήλωση καταδεικνύει διάφορα πραγματικά και ουσιαστικά ζητήματα και απαιτήσεις μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων τα οποία, για λόγους που εκτίθενται στην συγκεκριμένη ένορκο δήλωση, είναι εύλογο όπως εκδικαστούν από αυτό το Δικαστήριο. Στην Ε.Δ Sirotkin αναλύονται με λεπτομέρεια οι βάσεις αγωγής εναντίον των Εναγομένων. Όσον αφορά το θέμα του Ρωσικού δικαίου, αυτό αποτελεί θέμα πραγματικής μαρτυρίας και στην απουσία προσκόμισης τέτοιας μαρτυρίας τεκμαίρεται ότι είναι το ίδιο με το Κυπριακό δίκαιο. Οι Ενάγοντες θεωρούν ότι παρουσίασαν και το Δικαστήριο είχε ενώπιον του όλη την αναγκαία μαρτυρίας με την οποία στοιχειοθετείται η ύπαρξη καλής εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και καλές πιθανότητες επιτυχίας εναντίον των Εναγομένων. Όσον αφορά τις παραγράφους 19 μέχρι 22 της Ε.Δ. Ιακώβου, γίνεται ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να ακούσει την υπόθεση λόγω της συμφωνίας εκχώρησης που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην ένορκο δήλωση Sirotkin. Καταρχάς και υπό την προϋπόθεση, την οποία δεν αποδέχονται οι ενάγοντες, ότι το επιχείρημα των Εναγομένων ότι δεν υπάρχει αντιπαροχή είναι ορθό, το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει τις υποχρεώσεις των Ουσιαστικών Εναγομένων. Η εγκυρότητα ή μη μίας συμφωνίας αφορά τους συμβεβλημένα μέρη και όχι οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο το οποίο δεν μπορεί να προβάλει ως υπεράσπιση την απουσία αντιπαροχής. Ανεξάρτητα από το πιο πάνω οι συμφωνίες μεταξύ των Εναγόντων αποτελούν ανάθεση και συνεπακόλουθα δεν χρειάζονται αντιπαροχή εν πάση περίπτωση. Ανεξάρτητα από το πιο πάνω και παρά το ότι δεν χρειάζεται αντιπαροχή τα μέρη έχουν συμφωνήσει σε αντιπαροχή με βάση τη πρώτη συμφωνία Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση κ. Sirotkin. Η τροποποίηση, τεκμήριο 3, απλά σκοπό είχε να διευκρίνηση μία ασάφεια στην πρώτη συμφωνία. Η διευκρίνηση στην ασάφεια αποτελεί αντιπαροχή και για τα δύο μέρη αφού διευκρινίζονται οι υποχρεώσεις τους. Είναι καλά νομολογημένο ότι η αντιπαροχή δεν χρειάζεται να είναι χρηματική. Εν πάση περίπτωση και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, η αγωγή εναντίον των Εναγομένων έχει καταχωρηθεί εναντίον τους και από τους δυο Ενάγοντες. Είναι λανθασμένη θέση ότι οι απαιτήσεις κάτω από το κλητήριο γίνονται μόνο από τον Ενάγοντα
5. Όσον αφορά τις παραγράφους 23 μέχρι 32 της Ε.Δ. Ιακώβου και πάλι ασχολείται με το θέμα της δικαιοδοσίας αλλά υπό διαφορετικό πρίσμα. Κατά πρώτο, έχει παρουσιαστεί μαρτυρία που εμπλέκει τους Εναγομένους με τα αστικά αδικήματα και με τις βάσεις αγωγής στις οποίες στηρίχθηκαν οι Ενάγοντες για να ζητήσουν την έκδοση των ενδιάμεσων διαταγμάτων. Η μαρτυρία αυτή βρίσκεται στην ένορκη δήλωση Sirotkin και αναλύεται με λεπτομέρεια. Όσον αφορά την μη συμπερίληψη προσώπων ως εναγομένων αυτό δεν επηρεάζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου επί των Εναγομένων που έχει ενώπιον του. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία με βάση τον Ευρωπαϊκό κανονισμό 44/2001 και δεν μπορεί να αποποιηθεί της δικαιοδοσίας αυτής. Όσον αφορά την παράγραφο 33 της Ε.Δ. Ιακώβου αυτή είναι και πάλι λανθασμένη. Οι ουσιαστικοί Εναγόμενοι που βρίσκονται στην Κύπρο είναι οι Εναγόμενοι 3, 4 και
6. Η εμπλοκή τους ως ουσιαστικών Εναγομένων φαίνεται από τις παραγράφους 23, 76, 88-95, 258-303 και 132-136 της ενόρκου δήλωσης Sirotkin. Συνεπακόλουθα τα Κυπριακά Δικαστήριο έχουν δικαιοδοσίας με βάση τον κανονισμό 44/2001 και κατ' επέκταση έχουν δικαιοδοσία επί των υπόλοιπων Εναγομένων και πάλι με βάση τον κανονισμό 44/
7. Οι αγορεύσεις Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι διά των εμπεριστατωμένων αγορεύσεων τους ασχολήθηκαν με όλα τα πιο πάνω θέματα παραθέτοντας πλούσια νομολογία. Επίσης στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της αίτησης κατατέθηκε εκ συμφώνου απόφαση Αμερικάνικου Δικαστηρίου την οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι θεώρησαν ως έμμεσα σχετική με τα επίδικα θέματα αφήνοντας ωστόσο το θέμα να κριθεί από το Δικαστήριο, αν δηλαδή όντως επηρεάζει και πως τα επίδικα θέματα της παρούσας αίτησης. Συμπεράσματα και κατάληξη του Δικαστηρίου · Ισχυρισμός για κακή επίδοση και για άλλες παρατυπίες Βρίσκω ότι με βάση το φάκελο του Δικαστηρίου το όντι οι επιδόσεις στους Εναγομένους 1 και 2 έγιναν με βάση τα διατάγματα ημερομηνίας 16.8.2012, και 5.9.2012 στα πλαίσια της συνθήκης της Χάγης μέσω των αρμοδίων Αρχών της Κύπρου και την ΗΠΑ. Η σχετική βεβαίωση επίδοσης στο φάκελο του Δικαστηρίου έτσι καταδεικνύει (βλ. και Ένορκη Δήλωση της κας Ελ. Αποστολίδου ημερομηνίας 24.4.2012 και Τεκμ.Α και Β επί της ιδίας Ένορκης Δήλωσης όπου βεβαιώνονται οι εν λόγω επιδόσεις). Αυτά τα έγγραφα δείχνουν ότι η επίδοση έγινε σύμφωνα με τα διατάγματα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.8.2012 και 5.9.
8. Αναφορικά τώρα με την επίδοση στους Εναγομένους 7, 8 και 9 και πάλι καταδεικνύεται από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι έχει συντελεσθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της κάθε εταιρείας. Η όποια διαφορά στη διεύθυνση δεν έχει σημασία αρκεί να πρόκειται για το εγγεγραμμένο γραφείο των εταιρειών αυτών. Δεν φαίνεται να είναι η θέση των Αιτητών ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Η όποια διαφορά διεύθυνσης του πραγματικού γραφείου επίδοσης και του αναφερομένου ως διευθυντή στο διάταγμα δεν είναι - κρίνω - θεμελιακό ειδικά στη βάση ότι οι περί ου ο λόγος Εναγόμενοι έχουν όντως ειδοποιηθεί. Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη του πράγματος θα ήταν τεχνοκρατική. Είναι χρήσιμη η αναφορά εν προκειμένω στην υπόθεση Φραγκέσκου ν. Γρηγορίου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1765 όπου τέθηκε ότι "το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, όπως η λογική του πράγματος επιβάλλει, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει, κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου (βλ. Τhe Annual Practice, 1960, Vol. 1, παραγ. 133-134)". Και αν ήθελε φανεί ότι υπήρξε κάποια παρατυπία στην επίδοση, κρίνω ότι είναι τέτοιας μορφής που δεν αγγίζει σίγουρα την ρίζα της διαδικασίας και κατά την Δ.64 είναι μια παρατυπία που δεν χρήζει καν διόρθωσης, αφού καμιά βλάβη δεν φαίνεται να προκαλείται (βλ. Pat Joneska ν. Ξένια Δημητρίου κ.α.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1526). Χρήσιμη καθοδήγηση, κρίνω, προσφέρει η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Sisenh Dau (Π.Ε. 23/13, ημερομηνίας 13.9.2013, η οποία αν και αφορούσε μόνο επίδοση με βάση τον Ε.Κ. 1393/07, προβαίνει σε γενικότερα χρήσιμα σχόλια ως προς σειρά παρατυπιών που παρουσιάσθηκαν. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα της απόφασης αυτής: «.. Πρόκειται για τυπολατρική εισήγηση που έρχεται σε αντίθεση, όχι μόνο με το όλο πνεύμα του Κανονισμού 1393/2007/ΕΚ, αλλά και με τους δικούς μας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σημασία έχει ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίηση που αποτελούσαν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας, περιήλθαν σε γνώση των εφεσιβλήτων.» .................................. «Επομένως στις περιπτώσεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του Καν. 1393/2007, η Δ.48. Θ. 13 αποκτά ιδιαίτερη δυναμική, ανάλογα με το αν η παράλειψη διασυνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια διασύνδεση. Κατά την κρίση μας, η διαπιστούμενη παράλειψη ήταν θεραπεύσιμη, δυνάμει της Δ.64 και σύμφωνα με το πνεύμα του Καν. 1393/2007 και τους τρόπους που προβλέπονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού.. Εναπόκειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθούν από το δικαστήριο την κατάλληλη θεραπεία δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχ. Dasaki Entertainment Co. Ltd ν. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ.2)

(2009)1 ΑΑΔ 356 και Olympia Designs (Properties) Limited v. Unique UK Inc.

(2010)1Β ΑΑΔ 1395). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία, αφού η μονομερής αίτηση έχει πλέον περιέλθει εις γνώσιν των Εφεσιβλήτων και στην πράξη έχει αυτοθεραπευτεί.» ................................... «Βέβαια σε περίπτωση που οι Εφεσίβλητοι δεν εμφανίζονταν εγκαίρως και λόγω της παράλειψης τους εκδίδετο απόφαση εναντίον τους, τότε η παράλειψη των Εφεσειόντων να συμπεριλάβουν και μετάφραση του διατάγματος, ενδεχομένως να αποκτούσε εντελώς διαφορετική διάσταση. .................................. Όμως στην προκειμένη περίπτωση οι Εφεσίβλητοι δεν ερημοδίκησαν, αλλά εμφανίστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, έστω και υπό διαμαρτυρία. Για αυτό θεωρούμε ότι και η συγκεκριμένη παράλειψη θα μπορούσε να θεραπευθεί για τους ίδιους λόγους που έχουμε αναφέρει, με την εκ των υστέρων αποστολή πιστής μετάφρασης του διατάγματος στους Εφεσιβλήτους.» .................................. «Κατά την κρίση μας τα μέρος των επτά πρωτόδικων αποφάσεων που αφορά στην ακύρωση της επίδοσης για λόγους που άπτονται παραλείψεων σε σχέση με το εθνικό δίκαιο, είναι εσφαλμένο, καθότι οι όποιες παραλείψεις θα μπορούσαν υπό τις περιστάσεις των συγκεκριμένων υποθέσεων να θεραπευθούν, σύμφωνα με το πνεύμα που καθορίζει ο ΕΚ 1393/2007. Παρά τα πολλαπλά προβλήματα που εντοπίστηκαν στον τρόπο που έγινε η επίδοση δεν προκύπτει από τα έγγραφα που αποστάληκαν για επίδοση πραγματική παραπλάνηση των Εφεσιβλήτων, αφού αυτοί εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου. Πέραν τούτου, οι Εφεσίβλητοι δεν προσδιόρισαν τη φύση της κατ' ισχυρισμό παραπλάνησης τους, αλλά και πιο σημαντικά τις επιπτώσεις σ' αυτούς από οποιαδήποτε πιθανή παραπλάνηση. Επομένως, δεν θα ακυρώναμε την επίδοση εκτός αν κριθεί από το ΔΕΕ ότι η επίδοση της τυποποιημένης βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση επίδοσης εγγράφων δυνάμει του ΕΚ 1393/2007 και ότι τυχόν παράλειψη επίδοσης της δεν είναι θεραπεύσιμη και συνιστά λόγο ακυρότητας της επίδοσης.» Είναι λοιπόν η κατάληξη ότι ο λόγος αυτός της αίτησης δεν μπορεί να πετύχει. Μη ύπαρξη άδειας για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος για τους εκτός δικαιοδοσίας εναγομένους Δεν έχω πεισθεί από τους Αιτητές ότι στην κρινόμενη περίπτωση δεν ισχύει η Larticon Co v. Detergenta Ltd

(2004)1(B) A.A.Δ. 1121. Δεν έχω περαιτέρω πεισθεί ότι έχει βάση ο ισχυρισμός «περί παράλληλου κλητηρίου» (Concurrent writ) αφού κάτι τέτοιο δεν προνοείται στους δικούς μας θεσμούς. Έχω μελετήσει της αντίστοιχες θέσεις με προσοχή και με αναφορά στην προσφερθείσα νομολογία. Είναι χρήσιμο να παρατεθεί ουσιώδες απόσπασμα από την Larticon η οποία απασχόλησε και τους δύο ευπαίδευτους συνήγορους με διαφορετική ερμηνευτική διάθεση. Στη σελίδα 1129 της Larticon αναφέρονται τα ακόλουθα: «... Όπως φαίνεται από τον τίτλο της αγωγής η α' εφεσίβλητη είναι εταιρεία που έχει διεύθυνση στη βιομηχανική περιοχή Ιδαλίου, ενώ η β' εφεσίβλητη είναι εταιρεία που έχει διεύθυνση στο Dusseldorf, Γερμανίας. Η καταχώριση του κλητηρίου εντάλματος έγινε με τη σημείωση πάνω από τον τίτλο της αγωγής «Όχι για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στους εναγόμενους 2 χωρίς τη σχετική άδεια του Δικαστηρίου». Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η λήψη άδειας για τη σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος πριν από την καταχώριση του λόγω της ύπαρξης διαδίκων εκτός δικαιοδοσίας δεν ήταν αναγκαία, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.6

(1)(h), εφόσο στο κλητήριο ένταλμα εμφανίζεται εναγόμενος εντός της δικαιοδοσίας. Η Δ. 6

(1)(

1. h)προνοεί ότι: "Subject to section 15 of the Courts of Justice Law, Cap. 11, service out of the jurisdiction of a writ of summons or notice of a writ of summons may be allowed by the Court or a Judge whenever.... (
2. h)Any person out of Cyprus is a necessary or proper party to an action properly brought against some other person duly served in Cyprus." ................................... Επομένως το κλητήριο καλώς εκδόθηκε και παραμένει σε ισχύ» Είναι η θέση της εφεσίβλητης ότι το πιο πάνω συμπέρασμα είναι λανθασμένο γιατί σύμφωνα με τη Διαταγή 2, θεσμός 2 των Κυπριακών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η εφεσείουσα θα έπρεπε να εξασφαλίσει την άδεια του Δικαστηρίου πριν από την καταχώριση της αγωγής. Η πιο πάνω προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι ορθή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετώπισε σωστά το σημείο που είχε εγερθεί και δεν νομίζουμε ότι συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος επέμβασης μας.» Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω μπορώ μ' ασφάλεια να καταλήξω στα ακόλουθα: Με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι χρειάζεται προηγούμενη της αγωγής άδεια για σφράγιση του κλητηρίου για εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας εφ' όσον υπάρχει συνεναγόμενος εντός της δικαιοδοσίας. Σαφώς έχει κριθεί και έχει διατυπωθεί το πιο πάνω από τον Κραμβή Δ. στην υπόθεση Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.ά.

(2005)1 ΑΑΔ 273 όπου στη σελίδα 279 επί λέξει αναφέρει: «Ο χρόνος καταχώρησης της αγωγής δεν είναι άλλος από το χρόνο που το δικόγραφο παραδίδεται στο πρωτοκολλητείο για καταχώρηση και παίρνει αριθμό. Στην περίπτωση που εξετάζουμε, η αγωγή καταχωρήθηκε και πήρε αμέσως αριθμό επειδή ο ένας από τους εναγόμενους είναι Κύπριος. Η υποβολή αίτησης της λήψη άδειας για τη σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος πριν από την καταχώρηση του λόγω της ύπαρξης των εναγομένων 2 που βρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας δεν ήταν αναγκαία εφόσον η αγωγή στρέφεται και εναντίον εναγομένου εντός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Βλ. Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 ΑΑΔ 1121. Συνεπώς δεν είναι κατά την άποψη μας λογικό οι εναγόμενοι που βρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας να τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης από άλλους ή της εναγόμενους επί του ιδίου κλητηρίου που βρίσκονται εντός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου.» Εφ' όσον στο κλητήριο ένταλμα εμφανίζονται εναγόμενοι από τους οποίους ένας τουλάχιστον διαμένει ή εδρεύει στην Κύπρο ενώ άλλος ή άλλοι βρίσκονται εκτός Κύπρου, τότε τυγχάνουν εφαρμογής και οι πρόνοιες της Δ.6.1(h), σύμφωνα με την οποία επίδοση εκτός δικαιοδοσίας κλητηρίου ή ειδοποίησης κλητηρίου, μπορεί να επιτραπεί οποτεδήποτε πρόσωπο εκτός Κύπρου είναι αναγκαίος ή κατάλληλος διάδικος σε αγωγή η οποία ορθά κινήθηκε εναντίον κάποιου άλλου προσώπου το οποίο διαμένει στην Κύπρο. Στο Annual Practice ανωτέρω, σελ. 146, σε σχέση με το O. 2 r. 4 αυτή η πρόνοια θα πρέπει να διαβάζεται μαζί με την υποπαράγραφο (

1. g)της Αγγλικής O. 11 r. 1. Και καταλήγει ως εξής: «In such cases the writ is issued without leave, and the plaintiff, having served the writ on the defendant within the jurisdiction, applies for leave to issue a concurrent writ for the service on the defendant out of the jurisdiction, as stated, supra, O. 6, r. 2, (
2. n)"Concurrent Writ" etc.» Σε τέτοια περίπτωση η διαταγή αυτή εφαρμόζεται σε αγωγές όπου ο διάδικος εκτός δικαιοδοσίας τυγχάνει αναγκαίος ή κατάλληλος διάδικος και το κλητήριο έχει επιδοθεί στο διάδικο εντός δικαιοδοσίας. Κατ' αυτό τον τρόπο το κλητήριο μπορεί να εκδοθεί χωρίς άδεια και ο ενάγων αφού επιδώσει το κλητήριο στον εναγόμενο διάδικο εντός της δικαιοδοσίας, τότε αποτείνεται και ζητά άδεια σφράγισης ή άδεια επίδοσης ή έκδοσης παράλληλου κλητηρίου για επίδοση στον εναγόμενο ο οποίος βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας (Halbury's Laws of England, 3rd Ed. Vol. 30 para 588). Αυτή η ειδική πρόνοια δεν υπάρχει στους δικούς μας θεσμούς, οπότε αν και θα μπορούσε να διατυπωθεί η άποψη ότι είναι ορθότερο να ακολουθηθεί αυτή η πορεία κατ' αναλογία ωστόσο στην πραγματικότητα οι Ενάγοντες διά της αίτησης τους για επίδοση στο εξωτερικό περιέλαβαν αυτή την θεραπεία, έστω και αν δεν ζήτησαν τυπικά άδεια "για σφράγιση" ή άδεια «για παράλληλο writ». Ακριβώς η αίτηση τους περιλάμβανε όλους τους σχετικούς θεσμούς αλλά και γινόταν αναφορά στα δεδομένα της υπόθεσης ώστε το Δικαστήριο αφενός και πρωταρχικά να επιτρέψει την επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας αλλά και αφετέρου να καθορίσει το σωστότερο τρόπο επίδοσης. Οπότε κρίνω ότι δεν υπάρχει ο,τιδήποτε μεπτό ή τουλάχιστον θεμελιακά άκυρο στον τρόπο που λειτούργησαν οι Ενάγοντες. Προβαλλόμενα ελαττώματα της Αίτησης για άδεια για επίδοση Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η έκδοση του διατάγματος είναι παράτυπη επειδή στην αίτηση δεν γίνεται αναφορά στο ειδικό άρθρο του νόμου που στηρίζεται. Αυτό δεν είναι σωστό. Από την ίδια την ίδια την αίτηση προσδιορίζονται οι θεσμοί που αποτελούν τη βάση της αίτησης. Προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι η αίτηση αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5 θ.θ 9 και 10, Δ.5A, Δ.6, Δ.48 θθ1, 2, 8

(1)α.1 α.2. (e) 12 και 13, Δ.64 θ.θ 1 και 2, στον ευρωπαϊκό κανονισμό 1393/2007 άρθρα 14 και 15, στο νόμο 40/1982 άρθρα 1, 2 και 3, στην συνθήκη της Χάγης ημερομηνίας 15.11.1965 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ....» Οπότε και ο λόγος αυτός δεν φαίνεται να έχει έρεισμα. Επίσης δεν είναι ορθό αυτό που εισηγείται η πλευρά των Αιτητών ότι δεν αναφέρονται τα συγκεκριμένα αστικά αδικήματα, οπότε και η μαρτυρία είναι ανεπαρκής. Εκείνο που έχει σημασία κατά τύπον είναι να υπάρχουν στο σώμα της αίτησης οι διατάξεις που αφορούν το αίτημα, δηλαδή οι διατάξεις επί της επίδοσης και όχι οι διατάξεις που αφορούν τη βάση αγωγής αλλά και ούτε εις βάθος αποκάλυψη αυτής της βάσης. Κατ' αναλογία ισχύει η υπόθεση Ντίνου Μιχαηλίδη ν. Χρήστου Πουργουρίδη

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1263. Ισχυρισμός για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη - ισχυρισμός για απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων - μη πλήρωση των προϋποθέσεων για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας - μη ύπαρξη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου - η απόφαση του Αμερικάνικου Δικαστηρίου και η σημασία του Στις παραγράφους 14 έως 18 της Ε.Δ. Ιακώβου προβάλλονται διάφοροι ισχυρισμοί που περιστρέφονται γύρω από το θέμα ικανοποίησης των προϋποθέσεων για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και συγκεκριμένα το συζητήσιμο της υπόθεσης και την καταλληλότητα για επίδοση. Ο κ. Δημητριάδης στην αγόρευση του, ειδικά στις σελ.19 - 22 ανέλυσε επιμελώς τα θέματα αυτά. Ειδικά τόνισε ότι το θέμα του ρωσικού δικαίου είναι ζήτημα πραγματικής μαρτυρίας για το οποίο παρατηρείται απουσία μαρτυρίας. Επιμένει ο κ. Δημητριάδης ότι το βάρος απόδειξης υπήρχε και παραμένει στους ώμους του επιδιώκοντος επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και ως εκ τούτου επιβεβαιώνεται η θέση των Αιτητών-Εναγομένων ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση δεν έχουν προβεί σε πλήρη αποκάλυψη και δεν έχουν αποκαλύψει επαρκή μαρτυρία που να υποστηρίζει το συζητήσιμο της υπόθεσης και την καταλληλότητα επίδοσής της εκτός δικαιοδοσίας. Αντίθετα και μέσα από την διαδικασία που ακολουθήθηκε και ακόμα εκκρεμεί στο Δικαστήριο των Η.Π.Α φαίνεται ότι το ρωσικό δίκαιο αναγνωρίζει αποκλειστική δικαιοδοσία στα ρωσικά εμπορικά δικαστήρια για αδικήματα όπως τα επικαλούμενα στην παρούσα αγωγή. Πρόσθετα ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών παρέθεσε και αγγλική νομολογία που φαίνεται να ενισχύει την τάση που ανατρέπει ή θέλει να θέσει εξαιρέσεις στην αρχή που επικαλούνται οι Ενάγοντες ότι στην απουσία μαρτυρίας αλλοδαπού δικαίου εφαρμόζεται το εγχώριο δίκαιο. Σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο έχει νομολογηθεί ότι στην απουσία μαρτυρίας αλλοδαπού δικαίου δεν εφαρμόζεται πάντα το αγγλικό, δηλαδή εν προκειμένω το Κυπριακό. (Βλ. Το σύγγραμμα Dicey, Morris and Collins, The Conflict of Laws, 14η Έκδοση, παρα. 9-025, όπου παρατίθεται απόσπασμα από την σχετική απόφαση Shaker v. Al-Bedrawi and others

(2002)EWCA Civ. 1452). Σε απάντηση αυτής της νομολογίας ο κ. Τσιρίδης παράθεσε πολύ πρόσφατη υπόθεση του Mr Justice Flaux, ημερομηνίας 3.10.2013, Νο.2012, Folio 1136 στην οποία και δεν υιοθετείται η προσέγγιση που εισηγείται ο κ. Δημητριάδης. Έχω εξετάσει τις αντίστοιχες θέσεις με προσοχή αφού έχω μελετήσει τις σχετικές αυθεντίες που οι δυο πλευρές παρέθεσαν. Όπως έχει εξηγηθεί οι Εναγόμενοι που βρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας είναι αναγκαίοι διάδικοι σε αγωγή στην οποία συμπεριλαμβάνονται και εναγόμενοι εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, γι' αυτό εξάλλου δεν χρειάστηκε η άδεια για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος. Στην αίτηση για άδεια επίδοσης εκτός της δικαιοδοσίας η Ελ. Αποστολίδου υιοθέτησε την E.Δ. Sirotkin ημερομηνίας 10.8.2012 που είχε κατατεθεί προς υποστήριξη της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων. Το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 10.8.2012 δεικνύει ότι υπάρχει καλή συζητήσιμη υπόθεση εναντίον όλων των εναγομένων συμπεριλαμβανομένων των Αιτητών. Συγκεκριμένα, η εν λόγω ένορκη δήλωση φανερώνει ικανοποιητικά διάφορα πραγματικά και ουσιαστικά ζητήματα και απαιτήσεις μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων τα οποία, για λόγους που εκτίθενται στην συγκεκριμένη ένορκη δήλωση, είναι εύλογο όπως εκδικαστούν από αυτό το Δικαστήριο. Στην ένορκη δήλωση Sirotkin αναλύονται - κρίνω - με επάρκεια οι βάσεις αγωγής εναντίον των Εναγομένων. Και υπό το πρίσμα του άρθρου 32 οι βάσεις αυτές κρίθηκαν ότι πληρούν τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που αντιστοιχούν με την συζητήσιμη υπόθεση που έχει σημασία στην κρινόμενη υπόθεση. Αρκεί στην παρούσα φάση το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι έχει καταδειχθεί συζητήσιμη υπόθεση. Κρίνω ότι αυτό εν προκειμένω καταδεικνύεται. Αναφορικά με το θέμα του Ρωσικού δικαίου και στις αρχές που προβάλουν οι δυο πλευρές έχω να παρατηρήσω ότι η νομική αρχή που προβάλουν οι Ενάγοντες ότι στην απουσία μαρτυρίας ξένου δικαίου τεκμαίρεται ότι είναι το ίδιο με το Κυπριακό δεν έχω πεισθεί από την προσφερθείσα νομολογία ότι αυτή η αρχή έχει αναιρεθεί. Δεν μπορεί να αγνοηθεί ακόμη ότι το Δικαστήριο δια της απόφασης ημερομηνίας 6.3.2013, έστω και υπό το πρίσμα του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, επιλήφθηκε αρκετά από τα εγειρόμενα θέματα και αποφάσισε σχετικά. Περαιτέρω γίνεται ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να ακούσει την υπόθεση λόγω της συμφωνίας εκχώρησης που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην Ε.Δ Sirotkin, χωρίς όμως το γεγονός να επηρεάζει τις υποχρεώσεις των Εναγομένων. Κατ' αρχήν μπορεί να ισχύσει ότι η εγκυρότητα ή μη μίας συμφωνίας αφορά συμβεβλημένα μέρη και όχι οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο το οποίο δεν μπορεί να προβάλει ως υπεράσπιση την απουσία αντιπαροχής. (Βλ. Chitty on Contracts, Volume I, παράγραφος 19.027). Είναι ορθό, εξάλλου αυτό που επισημαίνεται από τους Καθ' ων η Αίτηση, ότι η αγωγή εναντίον των Εναγομένων έχει καταχωρηθεί εναντίον τους και από τους δυο Ενάγοντες. Το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί να θεωρήσει ότι ο ένας Ενάγοντας είναι 'τυπικός' ή 'χωρίς αγώγιμο δικαίωμα'. Οι απαιτήσεις τους είναι κοινές και η λοιπή αξιολόγηση του θέματος αγγίζει την ουσία του πράγματος που θα κριθεί στην ακρόαση. Η διεθνής δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με βάση το Ε.Κ. 44/01 πηγάζει από την ιδία την ιδιότητα κάποιων εκ των Εναγομένων ως κατοίκων κρατών μελών. Είναι επίσης δεδομένο ότι η αγωγή στρέφεται εναντίον αρκετών Εναγομένων που διαμένουν στην Κύπρο. Σε σχέση με το θέμα του forum conveniens είναι γνωστό ότι Δικαστήριο δεν μπορεί να αρνηθεί δικαιοδοσία με βάση την νομική αρχή της Owusu v. Jackson Case C-281/02 [2005] ECR I-1383. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 2 της Συνθήκης των Βρυξελλών εφαρμόζεται ακόμη και όταν οι διάδικοι είναι από το ίδιο κράτος-μέλος. Αποφάσισε ακόμη ότι η συνθήκη των Βρυξελλών εμποδίζει δικαστήριο κράτους-μέλους να αρνηθεί δικαιοδοσία στην βάση ότι άλλο κράτος θα ήταν πιο κατάλληλο. Παρά το ότι η συνθήκη των Βρυξελλών έχει αντικατασταθεί από τον κανονισμό 44/2001, η αρχή που τέθηκε στην Owusu συνεχίζει να έχει εφαρμογή και βλ. Private International law, 14η Έκδοση των Cheshire, North & Fawcett στην σελίδα 325). Μάλιστα η αρχή που τέθηκε στην Owusu εφαρμόζεται ακόμη και όταν η κατ' ισχυρισμό καταλληλότερη δικαιοδοσία είναι κράτους - μη μέλους, όπως στην παρούσα περίπτωση, όπου γίνεται ισχυρισμός ότι το forum conveniens είναι η Ρωσία. Στην παρούσα περίπτωση τα Δικαστήριο της Κύπρου έχουν δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 2 του κανονισμού 44/2001 αφού οι Εναγόμενοι 3, 4 και 5 είναι Κυπριακές εταιρείες αλλά και άλλοι Εναγόμενοι από άλλες χώρες-μέλη. Συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να αρνηθεί δικαιοδοσία με βάση την νομική αρχή της Owusu. Παρατηρείται πάντως ότι η πλευρά των Αιτητών δεν εξέφρασε την θέση ότι ο Κ.44/01 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Όσον αφορά τους υπόλοιπους εναγόμενους (πλην πιθανόν της Εναγομένης 1 που δεν έχει την κατοικία της στην Ευρωπαϊκή Ένωση), το Κυπριακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 6.1 αφού θεωρούνται ως αναγκαίοι διάδικοι. Στο σύγγραμμα Cheshire & North, ανωτέρω, αναφέρεται ότι η αρχή που τέθηκε στην υπόθεση Owusu επεκτείνεται πέραν του άρθρου 2 του κανονισμού για να καλύψει και την δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 6. Στην σελίδα 326 αναφέρεται: "Admittedly the wording of special jurisdiction under articles 5, 6 and 7 and Sections 3, 4 and 5 of the Regulation is less obviously mandatory that the wording of Article 2. Nonetheless, there is no hint in the wording of Article 5, 6 and 7 and Sections 3, 4 and 5 that the principles laid down in these provisions can be derogated from. Owusu has been applied by GLOSTER J where jurisdiction was based on Article 6

(1). In her view it would equally apply whenever there is jurisdiction under the Regulation" Στην υπόθεση Viking Line Abp ν.

(1)The International Transport Workers' Federation,

(2)The Finnish Seamen's Union

(2005)EWHC 1222 εφαρμόστηκε η αρχή που τέθηκε στην Owusu σε δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 6.1 δηλαδή την ίδια δικαιοδοσία που οι Ενάγοντες επικαλούνται στην παρούσα υπόθεση όσον αφορά τους Ουσιαστικούς Εναγόμενους που βρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας. Στη βάση των πιο πάνω, ο ισχυρισμός ότι η Ρωσία ή η ΗΠΑ ή άλλη χώρα είναι η καταλληλότερη δικαιοδοσία δεν φαίνεται να στοιχειοθετείται. Ενόψει των νομικών αρχών που τέθηκαν στην Owusu και την Viking Line Abp οι οποίες εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση συμφωνώ με τους Καθ' ων η Αίτηση ότι δεν υπάρχει λόγος να αναλυθεί πόσοι ή ποιοι εναγόμενοι διαμένουν που ή πόσοι εναγόμενοι θα μπορούσαν να προστεθούν στην επίδικη διαδικασία. Ούτε και η ανάλυση όσον αφορά τη χώρα στην οποία διαδραματίστηκαν τα γεγονότα έχει οποιοδήποτε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία με βάση το κανονισμό 44/2001 και οι περιστάσεις εν προκειμένω δεν συνηγορούν υπέρ της αποποίησης δικαιοδοσίας. Αναφορικά με την Εναγόμενη 1, ακόμα και αν ήθελε θεωρηθεί ότι δεν εφαρμόζεται ο ΕΚ 44/2001 και οι αρχές της Owusu σε αυτή διότι είναι κάτοικος των Η.Π.Α., δεν θα ήταν ορθό για το δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία αναφορικά με την εναγόμενη αυτή μόνο για λόγους forum conveniens από τη στιγμή που η διαδικασία εναντίον των υπολοίπων εναγομένων θα συνεχίσει στην Κύπρο εφόσον το Κυπριακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία. Όντως θα προκαλείτο ένα παράλογο αποτέλεσμα αν το Δικαστήριο αποφάσιζε ότι δεν είναι το κατάλληλο forum να εκδικάσει την υπόθεση μόνον εναντίον της Εναγομένης 1. Αυτό θα προκαλούσε παράλληλες διαδικασίες σε διαφορετικά δικαστήρια με πιθανές συγκρουόμενες αποφάσεις και πολλαπλά δικαστικά και δικηγορικά έξοδα. (Βλ. AG of Zambia v. Meer Care & Desai

(2005)EWHC 2102). Άλλωστε θα ήταν παράλογο σε μια διαδικασία που ήδη κρίθηκε για διάφορους Εναγομένους το βάσιμο του ενδιαμέσου διατάγματος παγοποίησης αλλά και η έκδοση διαταγμάτων τύπου Norwich, στη βάση ακριβώς της κατ' αρχήν ύπαρξης δικαιοδοσίας αλλά και αναγκαιότητας της αποκάλυψης στοιχείων να αφαιρεθεί από το σκηνικό των ισχυριζόμενων αδικοπραξιών ένας μεγάλος αριθμός Εναγομένων που οι πράξεις ή οι ενέργειες του φαίνονται σχετικές. Αναφορικά με την απόφαση των ΗΠΑ ημερομηνίας 7.6.2013 που κατατέθηκε εκ συμφώνου και έχει εφεσιβληθεί, παρατηρώ ότι σ' αυτή δεν εξετάσθηκε η καταλληλότητα της Κύπρου ως δέουσας δικαιοδοσίας. Αυτό είναι αρκετό, κατά την κρίση μου, για να μην έχει εν τέλει σημασία για την παρούσα αγωγή το τι αποφάσισε το Αμερικάνικο Δικαστήριο. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει κρίνω ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για ακύρωση κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας και/ή επίδοσης του cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο