ΝΙΟΒΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΤΡΙΔΗ, εκ Λεμεσού, Εκτελέστρια της διαθήκης του αποβιώσαντα Ανδρέα Γεωργίου Πετούση ν. ΙΩΑΝΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 856/05, 21/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A362 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 856/05 Μεταξύ: ΝΙΟΒΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΤΡΙΔΗ, εκ Λεμεσού, Εκτελέστρια της διαθήκης του αποβιώσαντα Ανδρέα Γεωργίου Πετούση, τέως εκ Λεμεσού Ενάγουσας ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, από τα Αγρίδια, Επαρχίας Λεμεσού ΕΥΑΓΟΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, οδός Σαρανταπόρου 6Α, Λεμεσός Εναγομένων Ημερομηνία: 21.11.2013 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Κ. Μελάς Για τους Εναγόμενους: κ. Λαμπριανίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα, ως εκτελέστρια της διαθήκης του αποβιώσαντος Ανδρέα Γεωργίου Πετούση, ζητά από το Δικαστήριο (α) Διάταγμα και/ή απόφαση που να κηρύσσει άκυρη τη μεταβίβαση προς τους Εναγομένους 1 και 2 του ακινήτου του αποβιώσαντα, αρ. εγγραφής 5/65010, Φ/Σχ. 54/58.2.ΙΙΙ, Τεμάχιο 881, με προγενέστερη εγγραφή 45679, Φ/Σχ. 54/58.2 ΙΙΙ, Τεμάχιο 635, στην οδό Λεοντίου Μαχαιρά, ενορίας Αγίας Ζώνης στη Λεμεσό, εντός του οποίου ευρίσκεται μία οικία, (β) Διάταγμα και/ή απόφαση που να κηρύσσει άκυρη τη δήλωση μεταβίβασης Δ.1621/04 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με βάση την οποία το πιο πάνω ακίνητο μεταβιβάστηκε στους Εναγομένους 1 και 2, (γ) Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι το πιο πάνω ακίνητο αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της περιουσίας του αποβιώσαντα Πετούση Ανδρέα, (δ) Απόφαση και/ή διάταγμα που να διατάσσει την επαναμεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα του αποβιώσαντα ή της Ενάγουσας υπό την πιο πάνω ιδιότητα της και (ε) Αποζημιώσεις και (στ) Τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι αδέλφια του πιο πάνω αποβιώσαντα. Η αξία του επίδικου ακινήτου ανήρχετο, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στις Λ.Κ.70.
- Στις 24.11.2000 ο αποβιώσας υπέγραψε Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο με το οποίο εξουσιοδοτούσε τους Εναγόμενους 1 και 2 όπως διαχειρίζονται όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του. Ο αποβιώσας στις 7.9.2001 με βάση έγκυρη διαθήκη κληροδότησε στην αδελφή του, Αφροδίτη Γεωργίου, το επίδικο ακίνητο. Ο αποβιώσας περί τα τέλη του 2003 προσβλήθηκε από καρκίνο και μέχρι το θάνατό του υπέφερε πάρα πολύ. Απεβίωσε στις 31.3.
- Στις 30.3.04 οι Εναγόμενοι, παρά το ότι εγνώριζαν την τελευταία επιθυμία του, μεταβίβασαν το ακίνητο στο όνομά τους, με δόλιο τρόπο και σχεδιασμό, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση της υγείας του. Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν υπεράσπιση στην οποία λέγουν και ισχυρίζονται ότι το επίδικο ακίνητο μεταβιβάστηκε στο όνομά τους ενώ ευρίσκετο εν ζωή ο Ανδρέας Γεωργίου Πετούση. Η αξία του ακινήτου ανέρχεται στις Λ.Κ.60.
- Το πληρεξούσιο έγγραφο υπεγράφη στις 24.11.2003 με οδηγίες του αποβιώσαντα προς τους Εναγόμενους να πωλήσουν το επίδικο ακίνητο και να διαμοιράσουν το προϊόν της πώλησης εξ ίσου μεταξύ των κληρονόμων. Επειδή δεν είχε πωληθεί και πλησίαζε το τέλος του, έδωσε οδηγίες σ΄ αυτούς να εγγράψουν το ακίνητο επ΄ ονόματί τους για αποφυγή δικαστικών διαδικασιών. Οι Εναγόμενοι κατέχουν το ακίνητο για λογαριασμό όλων των κληρονόμων και θα πωληθεί και διαμοιραστεί το προϊόν της πώλησης μεταξύ των κληρονόμων. Ουδέποτε περιήλθεν εις γνώση τους η ύπαρξη διαθήκης. Ο αποβιώσας είχε επικοινωνία με το περιβάλλον του μέχρι το θάνατό του. Προτάθηκε στην Αφροδίτη Γεωργίου να διορισθεί πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Ανδρέα Γεωργίου Πετούση μαζί με τον Εναγόμενο 2, η οποία όμως αρνήθηκε. Οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι με οποιοδήποτε δόλιο σχεδιασμό και τρόπο εκμεταλλεύθηκαν την ύπαρξη του πληρεξούσιου εγγράφου και την κατάσταση του αποβιώσαντα και εξασφάλισαν οποιοδήποτε όφελος. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι ούτε ο αποβιώσας, ούτε η Αφροδίτη Γεωργίου ανάφεραν σ΄ αυτούς οποιαδήποτε πρόθεση για μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομά της. Ο αποβιώσας αντιλαμβανόταν πλήρως τις πράξεις του και οι Εναγόμενοι έπραξαν ως οι οδηγίες του και ούτε είχαν οιανδήποτε υποχρέωση ή οδηγίες να το εγγράψουν επ΄ ονόματι της Αφροδίτης Γεωργίου. Η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση και το Δικαστήριο στις 10.10.08 έκδωσε την απόφασή του με την οποία ακύρωσε τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα των Εναγομένων 1 και
- Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν έφεση και το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφασή του στην Πολιτική Έφεση αρ. 380/2008 στις 8.3.12 παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση και διέταξε επανεκδίκαση της υπόθεσης και τα έξοδα της πρωτόδικης υπόθεσης θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της. Μ.Ε.1 κατέθεσε η ίδια η Ενάγουσα. Ως μέρος της κυρίως εξέτασής της κατέθεσε γραπτή κατάθεση στην οποία λέγει ότι βάση διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερ. 8.11.04 στην Αίτηση αρ. 331/04, διορίστηκε Εκτελέστρια της Διαθήκης του αποβιώσαντα, Ανδρέα Γεωργίου Πετούση. Με τη διαθήκη του ο θανών κληροδότησε στην αδελφή του Αφροδίτη Γεωργίου Πετούση, το επίδικο οικόπεδο, εντός του οποίου ευρίσκεται μία οικία. Περαιτέρω, στη διαθήκη αυτή αναφερόταν ότι με τη μεταβίβαση του πιο πάνω ακινήτου θα έπρεπε η Αφροδίτη Γεωργίου Πετούση να δώσει στον Εναγόμενο 1 Λ.Κ.10.000 και στους υπόλοιπους κληρονόμους του Λ.Κ.
- Ο Ανδρέας Γεωργίου Πετούση απεβίωσε στις 31.3.
- Μετά το θάνατό του αποβιώσαντα έλαβε ένα τηλεφώνημα, νομίζει ήταν ο Εναγόμενος 1, που της έλεγε ότι δεν θα μπορούσε να μεταβιβάσει το επίδικο ακίνητο γιατί αυτό ήταν εγγεγραμμένο επ΄ ονόματί του. Ζήτησε και πήρε από το Κτημαλόγιο πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας στο οποίο φαίνεται ότι το ακίνητο μεταβιβάστηκε στους Εναγόμενους στις 30.3.04 με τη χρήση πληρεξούσιου εγγράφου. Μετά την αποξένωση του ακινήτου η διαθήκη έμεινε ανεκτέλεστη. Μετά την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, στις 10.10.08, με την οποία ακυρώθηκε η μεταβίβαση και εγγραφή του ακινήτου στο όνομα των Εναγομένων, έκαμε διαβήματα στο Κτηματολόγιο και η επίδικη περιουσία ενεγράφη στο όνομα του αποβιώσαντα και συνεχίζει να είναι γραμμένη. Αντεξεταζόμενη είπε ότι είχε αντίγραφο της διαθήκης και ο θανών, στο σπίτι του. Της είπε ο Εναγόμενος 1 να μην προχωρήσει με τη διαθήκη διότι μεταβίβασε το σπίτι στα δύο του αδέλφια. Όταν είδε τον αποβιώσαντα στην κλινική, δεν την κατάλαβε. Όταν αρρώστησε και πήγε στην κλινική, μία φορά τον είδε. Δεν την κατάλαβε, την ρώτησε ποια είναι. Στο σημείο αυτό έγινε παραδεκτό γεγονός ότι η Ενάγουσα δεν γνώριζε για την υγεία του, όπως τα είπαν οι γιατροί. Ο δόλος έγκειται στο γεγονός ότι τη στιγμή που ήξεραν ότι υπήρχε η διαθήκη έκαμαν τη μεταβίβαση με το πληρεξούσιο. Δεν μεταβιβάστηκε η περιουσία πάνω στους κληρονόμους. Ακυρώθηκε η μεταβίβαση και το ακίνητο είναι πάνω στην περιουσία του αποβιώσαντα. Είναι πάνω στην περιουσία του αποβιώσαντα μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει διάταγμα που να διατάσσει την μεταβίβαση του πίσω στους Εναγόμενους 1 και
- Μ.Ε.2 κατέθεσε ο Γιάννος Ιωάννου, ιατρός, ειδικός παθολόγος με εξειδίκευση στη διαβητολογία. Τον Πετούση τον γνώριζε από την παιδική ηλικία και όχι μόνο ως γιατρός. Επισκέφθηκε το ιατρείο του λίγο πριν τις 18.11.2003, λίγο πριν την εισαγωγή του στο «Υγεία». Είχε ευρήματα συμβατά με καρκίνο στον πνεύμονα. Προχώρησε και του έκανε αξονικό και είχε μεταστάσεις στον εγκέφαλο και στο συκώτι. Πήγε κοντά του γιατί πίστευε ότι είχε κάποιο κρυολόγημα. Συμβουλεύτηκε το ογκολόγο τον Σταύρου και του είπε να μην τον βασανίσει, απλώς θεραπεία ανακουφιστική. Του χορήγησε κορτιζόνη και οξυγόνο και παυσίπονα. Πήρε και μορφίνη. Η μεγάλη επιδείνωση της κατάστασής του ήταν στις 24.3.2004 όπου παρέμεινε μέχρι τις 31.3.2004 και απεβίωσε. Από τη στιγμή της διάγνωσης δεν είχε αντίληψη του τι συμβαίνει. Μεταξύ των συγγενών υπήρχε κάποιος που ενδιαφέρετο πιο πολύ, ο κ. Ευαγόρας, ερχόταν συνέχεια στο ιατρείο του και ρωτούσε για την πορεία της υγείας του κ. Πετούση. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι υπήρχαν δύο πιστοποιητικά για τα οποία εξαπατήθηκε, Τεκμήρια 1 και
- Ο ασθενής δεν είχε κανονική συμπεριφορά. Την αξονική του την έκανε μόλις μπήκε μέσα στην Πολυκλινική «Υγεία». Πρέπει να ήταν 18.
- Δεν μπορούσε να κάνει νοητικές καταστάσεις. Οι διανοητικές λειτουργίες δεν είναι επικοινωνία. Να του πω γεια σου και να μην πει γεια σου είναι επικοινωνία. Όχι διανοητική λειτουργία. Το πιστοποιητικό Τεκμήριο 1 το έδωσε για να διευκολύνει. Ήταν για την τράπεζα για να πάρουν κάποια λεφτά. Κάτω από πίεση συναισθηματική έκδωσε το πιστοποιητικό. Δεν βοηθά κανένα. Δεν εξέδωσε το πιστοποιητικό για να βοηθήσει την υπόθεση. Πέθανε στην κλινική στις 31.3.
- Για την Υπεράσπιση κατέθεσε ο Ιωάννης Γεωργίου Κυπριανού, Εναγόμενος
- Είπε στην κυρίως εξέτασή του ότι ο Εναγόμενος 2 είναι αδελφός του. Έχουν και άλλα αδέλφια, η Κυριακού, Κύπρος Γεωργίου, Αντρέας Γεωργίου, Μιχαλάκης Γεωργίου και Αφροδίτη Γεωργίου. Ο μακαρίτης έκαμε και μέσα στην πολυκλινική και πέθανε στις 31.3.
- Όταν ήταν στην κλινική πήγαινε κάθε μέρα και τον έβλεπε. Το πληρεξούσιο ήταν για να μεταβιβαστεί η περιουσία σε όλα τα αδέλφια. Η κατάστασή του ήταν καλή. Ρώτησαν πόσα πάει το σπίτι. Δεν το πούλησαν. Ρώτησαν κάποιον που πουλά χωράφια πόσα πάει. Τελικά μεταβιβάστηκε πάνω του και πάνω στον Ευαγόρα. Με το πληρεξούσιο πήραν τα λεφτά για την κλινική, της υπηρέτριας και τα φαγητά που του έπαιρναν. Κρατούσαν καταστάσεις γι΄ αυτά (Τεκμ. 4). Δεν του είπε εάν έκαμε διαθήκη. Έμαθε για τη διαθήκη στα τριμήνια του Αντρέα. Είπε στην αδελφή του ότι είναι πάνω τους το σπίτι και να το πουλήσουν. Αυτή άρχισε φωνές και είπε ότι είναι δικό της το σπίτι. Εκείνος δεν είχε κλειδιά. Είχε η Αφροδίτη. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το Τεκμήριο 4 το έκανε ο αδελφός του ο Ευαγόρας. Έχει την υπογραφή του ιδίου, του Ευαγόρα και της αδελφής του. Δύο-τρεις μέρες πριν πεθάνει τους είπε να μεταβιβάσουν το σπίτι πάνω τους, δηλαδή αυτού και του Ευαγόρα, να πουληθεί και να πιάσουν τα αδέλφια τα λεφτά. Δεν ήξερε ότι υπήρχε διαθήκη. Το έμαθε στους τρεις μήνες στο μνημόσυνο του αδελφού του. Η Αφροδίτη ήταν παρούσα όταν ο αδελφός τους τούς είπε να μεταβιβάσουν πάνω τους το σπίτι του και δεν τους είπε για τη διαθήκη. Δεν το πούλησαν τους τρεις μήνες γιατί είχαν τις δουλειές τους. Ο αποβιώσαντας ένα λογαριασμό είχε, δεν θυμάται πόσα λεφτά είχε. Πλήρωνε ο Ευαγόρας από το λογαριασμό με βάση το πληρεξούσιο. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω και ακούσω με προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιον μου, αξιολογώντας τη μαρτυρία τους με πλήρη πάντα επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, τη πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων. (Γιαννή κ.α. ν. Χριστοφόρου
(1995)1 σελ.340, Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Δημητράκη Ευγενίου
(1989)1(Ε) 691, Ντίνος Μιχαηλίδης Λτδ ν. Δρουσιώτου και άλλων
(1995)1 Α.Α.Δ. 877 - Το Δίκαιο της Απόδειξης
(1994), Τάκη Ηλιάδη, σελ.24 και 215). Βεβαίως στην παρούσα υπόθεση η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν είναι τόσο σημαντική για το αποτέλεσμα, όπως θα φανεί πιο κάτω. Μάλλον ακαδημαϊκού χαρακτήρα φαίνεται να είναι. Εν πάση περιπτώσει, η μαρτυρία του Μ.Ε.2, Ιατρού Γιάννου Ιωάννου δεν είναι αξιόπιστη. Ο ιατρός αυτός φαίνεται να δίνει μαρτυρία και να εκδίδει πιστοποιητικά κατά παραγγελία. Κατέθεσε για γεγονότα και ευρήματα τα οποία είναι αντίθετα από αυτά που περιέχονται στα ιατρικά πιστοποιητικά που έχει δώσει και μάλιστα μετά από μια δεκαετία περίπου. Αυτός ο μάρτυρας δεν εμπνέει εμπιστοσύνη για ένα Δικαστήριο πάνω στη μαρτυρία του οποίου θα πρέπει να βασιστεί για να κρίνει την υπόθεση. Όσον αφορά την κατάσταση της υγείας του αποβιώσαντα αμέσως πριν το θάνατό του, τους τελευταίους έξι μήνες, ουσιαστικά, ούτε η Ενάγουσα μπορεί να πει οτιδήποτε αφού και αυτή μία φορά τον επισκέφθηκε στην κλινική και δεν θυμόταν ούτε την κλινική που νοσηλευόταν. Οι μόνοι που βρέθηκαν κοντά στον αποθανόντα ήταν οι Εναγόμενοι 1 και 2, οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν. Ο Εναγόμενος 1 μάλιστα ερχόταν από χωριό της Λεμεσού. Δεν βρίσκω απίθανο το γεγονός ότι ο αποθανών είπε στους Εναγόμενους να μεταβιβάσουν το σπίτι πάνω τους, των Εναγομένων 1 και 2, να πουληθεί και να πάρουν τα αδέλφια το ποσό. Βρίσκω ότι δεν ήξεραν ότι υπήρχε διαθήκη και ότι το έμαθαν μετά το θάνατό του Ανδρέα Πετούση σε μνημόσυνο του και μάλιστα από την ίδια την κατονομαζόμενη στη διαθήκη. Α. Κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου Είναι κοινό έδαφος ότι το επίδικο ακίνητο τώρα ευρίσκεται εγγεγραμμένο στο όνομα του θανόντος. Αυτή ήταν η δήλωση του δικηγόρου της Ενάγουσας στην αγόρευσή του. Αυτό όμως ήταν και μέρος της μαρτυρίας της Ενάγουσας. Δηλαδή ότι σήμερα, εκκρεμούσης της ακρόασης της αγωγής, το επίδικο ακίνητο μετεβιβάσθη στο όνομα του αποβιώσαντα. Δεν είναι πλέον εγγεγραμμένο στο όνομα των Εναγομένων. Αυτή είναι και η απαίτηση της Ενάγουσας στην αγωγή. Η απαίτηση της Ενάγουσας είναι η ακύρωση της εγγραφής του επίδικου ακινήτου στο όνομα των Εναγομένων 1 και 2 και η επαναμεταβίβαση του στο όνομα του αποβιώσαντα. Συνεπώς η αγωγή ως προς τις ζητούμενες θεραπείες Α μέχρι και Δ παρέμεινε άνευ αντικειμένου. Η επιδίωξη σκοπού που παραμένει άνευ αντικειμένου και η εμμονή σ΄ αυτόν, όπως στην ουσία γίνεται εδώ, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 430/2011, Αναφορικά με τον περί Έκδοσης Φυγοδίκων Νόμο, Αίτηση VICTOR MAKUSHIN, 16.10.2013, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε τα εξής: «Η επιδίωξη λοιπόν σκοπού που παραμένει άνευ αντικειμένου και η εμμονή σ΄ αυτόν, όπως στην ουσία γίνεται εδώ, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η κατάχρηση διαδικασίας είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της, το δε Δικαστήριο έχει την εξουσία καταστολής τέτοιας κατάχρησης ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της Δικαστικής λειτουργίας. (Γιαννάκης Π. Έλληνας ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 149, 170 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευσταθίου
(2009)2 Α.Α.Δ. 501, σελ. 531). Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή (αρ. 3) για άδεια καταχώρησης αίτησης για Certiorari
(2009)1 Α.Α.Δ. 529, λέχθηκε στις σελ. 547-548: "Ο έλεγχος της διαδικασίας επιβάλλει όπως διασφαλίζεται απρόσκοπτη δικονομική και ουσιαστική τάξη στην όλη διαδικασία με ενιαία προσέγγιση. Η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και δεν υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορούν να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων." (δέστε Ηλία (αρ.3)
(1995)1 Α.Α.Δ. 786 και Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζενάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217).» Ενόψει των πιο πάνω και με βάση την πάγια νομολογία, η αγωγή όσον αφορά τις θεραπείες υπό στοιχεία Α μέχρι και Δ είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, σε απόρριψη, για το λόγο ότι έμεινε χωρίς αντικείμενο. Β. Παραδειγματικές και/ή Τιμωρητικές αποζημιώσεις Η Ενάγουσα ζητά την επιδίκαση παραδειγματικών και/ή τιμωρητικών αποζημιώσεων. Οι αρχές για την επιδίκαση τιμωρητικών ή παραδειγματικών αποζημιώσεων ευρίσκονται στην απόφαση Adrian Holdings Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1998)1 Γ Α.Α.Δ. 1836, στη σελίδα 1846 αναφέρονται τα εξής: «Στο δίκαιο που διέπει το θέμα παραδειγματικών αποζημιώσεων, εξέχουσα θέση κατέχει η αγγλική απόφαση στην υπόθεση Rookes v. Barnard
(1964)1 All E.R. 367, όπου τέθηκαν οι προϋποθέσεις που δικαιολογούν την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. Στην Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, το Εφετείο, χωρίς να αποφανθεί τελικά αν οι αρχές της Rookes v. Barnard τυγχάνουν εφαρμογής στην Κύπρο, προτίμησε την ευρύτερη αρχή που επιτρέπει επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων όπου η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από πολιτικό δικαστήριο. Αξιόμεμπτη διαγωγή είναι εκείνη που συνοδεύεται από έντονα στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου, ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος.» Δεν έχει τεθεί, με την προσκομισθείσα μαρτυρία, ενώπιον του Δικαστηρίου, οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδείχνει διαγωγή των Εναγομένων αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει επιβολή τιμωρίας από το Δικαστήριο. Δεδομένης μάλιστα και της ερμηνείας της αξιόμεμπτης διαγωγής από τη Νομολογία. Δεν υπάρχει στην παρούσα υπόθεση διαγωγή η οποία να συνοδεύεται από στοιχεία αλαζονείας, θρασύτητας ή αθέμιτου κίνητρου και ιδιαίτερα, διαγωγή η οποία να τείνει να ταπεινώσει οποιοδήποτε από τους δικαιούχους. Οι Εναγόμενοι με γενικό πληρεξούσιο που κατείχαν, μεταβίβασαν το ακίνητο στο όνομά τους όπως ήταν και οι οδηγίες του αποβιώσαντος. Δηλαδή να πωληθεί το ακίνητο και το προϊόν της πώλησης να διαμοιραστεί στους κληρονόμους. Δεν υπάρχει ισχυρισμός για ακυρότητα του γενικού πληρεξουσίου με βάση το οποίο έγινε η μεταβίβαση. Η Ενάγουσα δεν πέτυχε ούτε στην επιδίκαση τιμωρητικών ή παραδειγματικών αποζημιώσεων. Αναφορικά με την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων στην απόφαση Λούκας Κωνσταντίνου ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λίμιτεδ
(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1952 αναφέρονται τα εξής: «Στην θεμελιακή απόφαση Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 (απόφαση Πική, Δ., όπως ήταν τότε) διατυπώθηκαν οι αρχές που επιτρέπουν την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων. Αναφορικά με το ύψος των παραδειγματικών αποζημιώσεων λέχθηκε (βλ. σελ. 78-79) ότι οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι η σοβαρότητα της συμπεριφοράς του εναγομένου και η οικονομική του κατάσταση. Λέχθηκε, επίσης, ότι όπου επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις δικαιολογείται η επιδίκαση ενός μόνο ποσού και ότι είναι εσφαλμένος ο διαχωρισμός των παραδειγματικών αποζημιώσεων από τις συνήθεις αποζημιώσεις. Στο τέλος πρέπει να γίνεται μια επιδίκαση βασισμένη επί της συνολικής θεώρησης των γεγονότων της υπόθεσης.» Γ. Αποζημιώσεις Εκτός από την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων, η Ενάγουσα, ζητά και αποζημιώσεις, συνήθεις. Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία για τον καθορισμό της πραγματικής απώλειας της συνήθους ζημιάς. Με βάση το μαρτυρικό υλικό η Ενάγουσα, πρώτα, δεν απέδειξε την ύπαρξη ζημιάς για να δικαιούται η Ενάγουσα συνήθων αποζημιώσεων. Επιπρόσθετα, εάν λάβουμε υπόψη σαν μέτρο, αποζημιώσεις ή τις αρχές που ισχύουν στην περίπτωση παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία (υποστατικό), το μέτρο αποζημίωσης είναι η αγοραία ενοικιαστική αξία του υποστατικού που διαπιστώνεται αντικειμενικά και όχι το όφελος που προσπορίζεται ο παράνομος κάτοχος από τη χρήση της γης ή η ακριβής απώλεια του ιδιοκτήτη. Στην παρούσα υπόθεση όχι μόνο δεν απεδείχθησαν αυτά αλλά επιπρόσθετα ούτε σχετική μαρτυρία προσκομίσθηκε για την απόδειξη της αγοραίας ενοικιαστικής αξίας του ακινήτου, εντός του οποίου, σύμφωνα με τον τίτλο, υπάρχει οικία. Στην απόφαση Adrian Holdings Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας (ανωτέρω) στη σελίδα 1843 υιοθετήθηκε απόσπασμα από την απόφαση Swordheath Properties Ltd, το οποίο έχει ως εξής: «Οι εφεσείοντες προσβάλλουν το εύρημα ότι απέτυχαν να αποδείξουν απώλεια ή ζημιά και παραθέτουν σειρά αποφάσεων που ασχολούνται με το θέμα των αποζημιώσεων. Μεταξύ άλλων αναφέρονται και στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Swordheath Properties Ltd v. Tabet and Others
(1979)1 All E.R. p.240 στη σελ.242: "Ιt appears to me to be clear, both as a matter of principle and of authority, that in a case of this sort the plaintiff, when he has established that the defendant has remained on as a trespasser in residential property, is entitled, without bringing evidence that he could or would have let the property to someone else in the absence of the trespassing defendant, to have as damages for the trespass the value of the property as it would fairly be calculated, and, in the absence of anything special in the particular case it would be the ordinary letting value of the property that would determine the amount of damages." Σε μετάφραση: "Φαίνεται ότι είναι καθαρό, ότι τόσο ως θέμα αρχής αλλά και αυθεντιών, σε υπόθεση αυτού του είδους ο ενάγων, όπου αποδεικνύει ότι ο εναγόμενος παραμένει παράνομα σε ακίνητη ιδιοκτησία, δικαιούται, χωρίς να παρουσιάσει μαρτυρία ότι θα μπορούσε ή ότι επροτίθετο να ενοικιάσει την ιδιοκτησία σε κάποιον άλλον αν δεν την κατείχε παράνομα ο εναγόμενος, να ανακτά ως αποζημιώσεις από την παράνομη επέμβαση την αξία της περιουσίας όπως θα μπορούσε δίκαια να υπολογιστεί. και, στην απουσία ειδικών περιστάσεων η συνήθης ενοικιαστική αξία της ιδιοκτησίας θα αποφάσιζε το ποσό των αποζημιώσεων".» Κάτω από την αρχή χρήσης δικαιούται να ανακτήσει ένα λογικό ενοίκιο για την παράνομη χρήση της περιουσίας του από τον παρανόμως επεμβαίνοντα. Παρομοίως, εκείνος που επεμβαίνει παράνομα μπορεί να μην έχει αποκομίσει οποιοδήποτε πραγματικό όφελος από την χρήση της περιουσίας. Αλλά κάτω από την αρχή χρήσης υποχρεούται να πληρώσει εύλογο ενοίκιο για τη χρήση της οποίας επωφελήθηκε. Τίποτε όμως προσκομίστηκε ως μαρτυρία για να αποδειχθεί το εύλογο ενοίκιο. Ούτε συνήθεις αποζημιώσεις απέδειξε η Ενάγουσα. Ενόψει όλων των πιο πάνω η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων και εναντίον της Ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Action Αναφορά: Ακίνητη Ιδιοκτησία - Ακύρωση μεταβίβασης /ΣΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο