Αναφορικά με το Νίκο Περατικού, Ειδ. Πτωχ: 747/12, 26/11/2013

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, καταγράφονται οι περιπτώσεις στις οποίες κάποιος χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης. Μία από τις περιπτώσεις αυτές και η οποία ενδιαφέρει στην παρούσα περίπτωση, είναι η προβλεπόμενη από το άρθρο 3

(1)(ζ) του Νόμου, το οποίο και προβλέπει τα ακόλουθα: «Αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάληκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά μέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ' αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα». Το βάρος απόδειξης τέτοιων ισχυρισμών, βαραίνει τους ώμους του χρεώστη. Αυτό προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 (βλ. επίσης Re Nτίνος Ασπρής

(1988)JSC 93). Σύμφωνα με το άρθρο αυτό του Νόμου, απαραίτητη προϋπόθεση για να εκδοθεί ειδοποίηση πτώχευσης είναι όπως ο πιστωτής έχει εξασφαλίσει τελεσίδικη απόφαση εναντίον του χρεώστη, η εκτέλεση της οποίας δεν έχει ανασταλεί (βλ. Τάκη Οικονομίδη v. Λαική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 1255). Στην υπόθεση Νίκανδρος Νικολαίδης κ.α. v. Aνδρέα Φεττά κ.α., διασαφηνίζεται ότι μια απόφαση είναι τελεσίδικη έστω και αν τελεί υπό αναστολή. Πρόσωπο δε που σε οποιοδήποτε χρόνο δικαιούται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή διάταγμα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε μια τέτοια απόφαση ή ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όπως τροποποιήθηκε). Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε εκτός των πλαισίων που καθορίζει ο Καν. 40

(2)των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών και τα οποία σύμφωνα και με τη νομολογία που σχετίζεται με το θέμα, είναι αυστηρά περιορισμένα αφού ένας χρεώστης δεν μπορεί με ένορκο δήλωση, να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα πέραν αυτών που εκτίθενται στον Κανονισμό, δηλαδή να έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισούται ή υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση δυνάμει της οποίας εκδόθηκε η ειδοποίηση (βλ. Λάρκος v. Ε. Κατσιαρή

(2000)1 ΑΑΔ 1694, Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρη Δημητρίου, Πολ. Εφ. 278/06, ημερ. 17/4/2008). Είναι επίσης νομολογημένο ότι οι περιοριστικοί λόγοι που θεσπίζει ο πιο πάνω κανονισμός, δεν εμποδίζουν κάποιο χρεώστη να επιδιώξει ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης και για άλλους λόγους, εκτός αυτών που αναφέρονται στον Κανονισμό αυτό. Στην περίπτωση όμως αυτή, η πρέπουσα διαδικασία, είναι η καταχώριση ξεχωριστής αίτησης και όχι η επιδίωξη ακύρωσης της με την ένορκο δήλωση που προβλέπει ο Kαν. 40

(2)(βλ. Λαική Τράπεζα Λτδ v. Δημήτρης Δημητρίου, πιο πάνω, Re Costas Louka

(1986)2 JSC 365, και William and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση,σελ. 38, In Re a Debtor (No.30 of 1956, ex parte The Debtor v. Harman

(1957)2 ALL E.R. 216), διαδικασία η οποία ορθά ακολουθήθηκε στην παρούσα περίπτωση, αφού τα θέματα που εγείρονται με την παρούσα αίτηση, βρίσκονται εκτός αυτών που καθορίζονται στον Καν. 40

(2). Ένας από τους λόγους που ο χρεώστης επικαλείται για να πετύχει τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης είναι η ασάφεια του ποσού που οι πιστωτές ισχυρίζονται ότι τους οφείλει, ποσό το οποίο εν πάση περιπτώσει ισχυρίζεται ότι έχει ξοφλήσει. Στην ειδοποίηση προς τον οφειλέτη, αναγράφονται κατά λέξη τα ακόλουθα: «Ειδοποιείστε ότι εντός επτά

(7)ημερών από της επιδόσεως της παρούσης ειδοποιήσεως προς εσάς δέον όπως πληρώσετε εις τους ενάγοντες εκ Λεμεσού ή στο δικηγόρο των κ. Ανδρέα Γεωργίου, Γρίβα Διγενή, Μέγαρον Παναγίδη, 2ος όροφος γρ. 1 Λεμεσός, εξουσιοδοτημένον αντιπρόσωπον των αιτητών το ποσόν των 5.821.38 σεντ Ευρώ πλέον τόκους προς 11.25% ετησίως επί του ποσού 5.211.11σεντ Ευρώ από 19.10.05 μέχρι τελείας εξοφλήσεως, πλέον 6794.61 σεντ πλέον τόκος προς 8% ετησίως επ' αυτού από 7.11.05 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Ε650.12 σεντ έξοδατης αγωγής αυτής συμπ., των εξόδων εκδόσεως της αποφάσεως με τόκο επ' αυτού προς 8% ετησίως από 7.11.05 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Ε15.38 σεντ έξοδα επίδοσις, δυνάμει τελεσίδικης αποφάσεως που λήφθηκε εναντίον σας εις το Επ. Δικ. Λεμεσού την 15.12.05 στην αγωγή 5788/05 της οποίας η εκτέλεση δεν ανεστάλη ή διευθετήσετε τα ρηθέντα ποσά προς ικανοποίηση των Αιτητών ή του Δικαστηρίου τούτου ή οφείλετε να ικανοποιήσετε το Δικαστήριο ότι έχετε ανταπαίτηση συμψηφισμό ή ανατξίωσιν εναντίον των Αιτητών ήτις ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το απαιτούμενον ποσόν και την οποίαν ανταπαίτηση δεν ηδύνασθο να απαιτήσετε στην αγωγήν ή άλλως πως ότε εξεδόθη η απόφασις. Το σημερινό οφειλόμενον ποσόν ανέρχεται εις Ε14.684.78 σεντ πλέον τόκους πλέον έξοδα». Όπως προκύπτει από τα όσα οι ίδιοι οι πιστωτές εκθέτουν, ενώ ζητούν ποσό €5.821.38 και €6.794.61 τα οποία συμποσούνται σε €12.615.99=, πλέον βεβαίως τόκους και έξοδα, πιο κάτω αναφέρουν ως οφειλόμενο υπόλοιπο αυτό των €14.684.78 και πάλι πλέον τόκους και έξοδα. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται εύλογα το ερώτημα ποιο ποσό τελικά οφείλει ο χρεώστης. Ποσό €12.615.99= πλέον τόκους και έξοδα; Ή ποσό €14.684.78 πλέον επίσης τόκους και έξοδα; Η διαφορά αυτή είναι εμφανέστατη και καταδεικνύει ασάφεια ως προς το λογιζόμενο από τους πιστωτές ως οφειλόμενο ποσό, ασχέτως των λοιπών ισχυρισμών που τίθενται από τον χρεώστη για εξόφληση κάθε οφειλόμενου ποσού. Πέραν τούτων καμία σχέση δεν εντοπίζεται με τα ποσά για τα οποία εκδόθηκε απόφαση εναντίον του οφειλέτη αφού η απόφαση αυτή προνοεί ότι : «

1. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 πληρώσουν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως στους Ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.3.407.10 πλέον τόκους προς 11.25% ετησίως επί του ποσού των Λ.Κ.3.049.93 από 19/10/05 μέχρι τελείας εξοφλήσεως.
2. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 πληρώσουν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως στους Ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.3.976.71 πλέον τόκους προς 8% ετησίως επί αυτού από 7/11/05 μέχρι τελείας εξοφλήσεως.
3. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 πληρώσουν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως στους Ενάγοντες το ποσό των Λ.Κ.380.50= έξοδα της αγωγής αυτής συμπεριλαμβανομένων των εξόδων εκδόσεως της απόφασης αυτής με τόκο επ' αυτού προς 8% ετησίως από 7/11/05 μέχρι τελείας εξοφλήσεως πλέον Λ.Κ.9= έξοδα επίδοσης και Λ.Κ.15= δικαιώματα αγοράς. 4.....................................................................................................................................................................................................». Στην απόφαση του Επ. Δικ. Λευκωσίας, στην Ειδ. Πτωχ. 1805/06, ημερ. 21/5/2007, Αναφορικά με τον Κύπρο Καραβιώτη, ο κ. Στ. Ναθαναήλ, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Είναι γνωστό νομολογιακά ότι η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, αλλά είναι μια suis generis διαδικασία, η οποία μάλιστα χαρακτηρίζεται ως οιωνεί ποινικού χαρακτήρα (δέστε Williams and Hunter on Bankruptcy, 18η έκδοση, σελ.1). Είναι γι' αυτό το λόγο αλλά και λόγω της καταλυτικής επίπτωσης που έχει η κήρυξη ενός χρεώστη σε πτώχευση πάνω στην περιουσία του αλλά και στις εμπορικές συναλλαγές του, που η απόδειξη της ισχυριζόμενης πράξης πτώχευσης, πρέπει να είναι καθαρή και πειστική. Όπως αναφέρεται στο πιο πάνω σύγγραμμα «no person should be made bankrupt on ambiguity». Κατά συνέπεια μια ειδοποίηση πτώχευσης, πρέπει να είναι σαφής στην τοποθέτηση της και να μην υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το οποίο λογίζεται ως οφειλόμενο ποσό κατά την ημέρα της έκδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης, αντικατοπτρίζει το ακριβές και αληθές ποσό». Επίσης, «...σε μια αίτηση για παραμερισμό είναι δυνατή η ακύρωση της πτωχευτικής ειδοποίησης όταν ο χρεώστης έχει δείξει ότι αυτή λανθασμένα έχει εισαχθεί είτε διότι ξοφλήθηκε το χρέος, είτε διότι παραμένει ασαφές το υπόλοιπο του οφειλόμενου ποσού, είτε ότι η πτωχευτική ειδοποίηση αποτελεί κατάχρηση». Όπως δε αναφέρεται στο σύγραμμα Williams and Hunter on Bankruptcy στην 18η έκδοση, αναφέρεται ότι «no person should be made bankrupt on ambiguity». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρούμε ότι η εκδοθείσα ειδοποίηση πτώχευσης δεν είναι σαφής ως προς το οφειλόμενο ποσό, αφού σε αυτήν εκτίθενται δύο διαφορετικά τέτοια ποσά. Την αβεβαιότητα και ασάφεια αυτή επιτείνει και το γεγονός ότι ενώ απαιτείται ποσό €12.615.99=, πλέον τόκοι και έξοδα, στη συνέχεια δε και εντελώς καταληκτικά και χωρίς να δίδεται κανένα απολύτως στοιχείο και λεπτομέρεια πως και γιατί οι πιστωτές κατέληξαν σε αυτό, αναφέρεται ως «σημερινό υπόλοιπο» το μεγαλύτερο ποσό των €14.684.78=, χωρίς να προσδιορίζεται εάν σε αυτό περιλαμβάνονται τόκοι, ποιου ύψους και για ποια περίοδο. Περαιτέρω και σε σχέση με το θέμα του τόκου πρέπει να λεχθεί ότι το γεγονός ότι είναι θεμιτό όπως σε ειδοποίηση πτώχευσης, μπορεί να περιλαμβάνεται ο τόκος επί του εξ' αποφάσεως χρέους ( Re Lehmann, Ex p. Hasluck

(1890)62 Lt 941) δεν είναι αρκετό. Στην υπόθεση Re Cooper [1911] 2 KB 550, που γινόταν αναφορά σε τόκο, δόθηκαν με την ειδοποίηση, λεπτομέρειες και για το ποσό αλλά και για τον τόκο. Όπως καταδεικνύεται από δύο Αυστραλιανές υποθέσεις, όταν ζητείται κάποιο υπόλοιπο το οποίο παραμένει οφειλόμενο μετά από πληρωμές που έγιναν έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους ή όταν ζητείται τόκος, τότε θα πρέπει να δίδονται λεπτομέρειες. Θα πρέπει ειδικότερα ο τόκος να υπολογίζεται και να καθορίζεται στην ειδοποίηση πτώχευσης με ακρίβεια. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που θα πρέπει να αναζητηθεί είναι κατά πόσο και υπό τις περιστάσεις, η ειδοποίηση προκαλεί σύγχυση και παραπλάνηση στο χρεώστη (ΜcDonald, Ex p Elder Smith GoldsbroughMort Ltd

(1978)18 ALR 505 και Manion, ex p Deputy Commissioner of Taxation [1978-79] 23 ALR 270). Όταν η ειδοποίηση μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στο χρεώστη, υπόκειται σε παραμερισμό ( βλ. Re Howes, Ex p Hughes [1891-4] All ER Rep 546). Σύμφωνα δε με τα όσα αποφασίσθηκαν στην υπόθεση Re Miller, Ex p Furniture & Fine Arts Depositories Ltd [1912] 3 KB 1), η ειδοποίηση που εκδόθηκε για το συνολικό ποσό της απόφασης ενόσω όμως είχε πληρωθεί έναντι μέρος του ποσού, υπόκειται σε παραμερισμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο τόκος ούτε έχει υπολογισθεί, ούτε καθορίζεται στην ειδοποίηση πτώχευσης με ακρίβεια και ο τρόπος που εκτίθεται στην ειδοποίηση πτώχευσης το οφειλόμενο κατά τους πιστωτές ποσό δυνατό να προκαλέσει σύγχυση στον χρεώστη. Θεωρώ ότι η ασάφεια που έχει προκύψει σε σχέση με το οφειλόμενο από τον χρεώστη ποσό και η σύγχυση που μπορεί να προκληθεί αποβαίνουν μοιραία για την τύχη της ειδοποίησης πτώχευσης. Και αυτό γιατί στην περίπτωση που το Δικαστήριο απορρίψει την αίτηση θα επέτρεπε να επικρέμεται εναντίον του χρεώστη μια ειδοποίηση πτώχευσης για ποσό ασαφές και συγκεχυμένο, αφού το πραγματικά οφειλόμενο θα παρέμενε αδιευκρίνιστο. Τούτο, αποτελεί κατά την κρίση μου ικανοποιητικό λόγο για επιτυχία της αίτησης αφού στην αντίθετη περίπτωση, ο χρεώστης δεν θα ήταν σε θέση να γνωρίζει το ακριβές ποσό που απαιτούν οι πιστωτές, κάτι που θα εγκυμονούσε σοβαρότατους κινδύνους. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι η αίτηση θα πρέπει να πετύχει, αφού έχει καταδειχθεί ασάφεια στο λογιζόμενο από τους πιστωτές ως οφειλόμενο ποσό. Σίγουρα η ασάφεια αυτή είναι δυνατό να προκαλέσει σύγχυση στο χρεώστη, αφού δεν δίδεται σαφής, λεπτομερής και ακριβής εικόνα των χρεώσεων στις οποίες προέβησαν οι πιστωτές συμπεριλαμβανομένου και του τόκου, έτσι ώστε να είναι σε θέση ο χρεώστης να ελέγξει και να αντιληφθεί αν το ποσό που καταληκτικά φαίνεται να θεωρούν οι πιστωτές ως οφειλόμενο, πράγματι παραμένει οφειλόμενο. Ενόψει της κατάληξης αυτής του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι δεν συντρέχει λόγος εξέτασης οποιουδήποτε άλλου ζητήματος. Συνακόλουθα, η ειδοποίηση πτώχευσης ημερ. 17/9/2012 παραμερίζεται. Τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του χρεώστη και εναντίον των πιστωτών. Σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο διαφανεί ότι η πράξη πτώχευσης έχει διαπραχθεί, δηλώνεται ότι τέτοια πράξη δεν έχει διαπραχθεί ( βλ. William's on Bankruptcy, 18η έκδοση, σελ. 43). (Υπ.) .......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο