Khan Aurangzeb Samandar ν. Kalantari Hooman κ.α., Αρ. Αγωγής 5955/12, 22/11/2013

(1), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 3 και 9

(1)-

(3), και 32 στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14 του 1960 άρθρο 29

(1), (α)-(γ) και (ε), άρθρο 30, 42, στον Περί της Συμβάσεως περί της εν τη Αλλοδαπή Επιδόσεως Δικαστικών κι έτερων εγγράφων εις Αστικάς και Εμπορικάς Υποθέσεις (κυρωτικός ) νόμος του 1982, μέρος Ι άρθρο 15, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.2 θθ.2,3, Δ.6, θ.1, 4, 5, 6 Δ.9, θθ.1 και 10, Δ.27, θ.θ 1 και 3, Δ.33, Θ.15, Δ.39, θ.2, Δ.48, Θ.1, 2, 3, 4, 8

(4), 9, 11 και 12 Δ.64 και στις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες, γενική πρακτική, νομολογία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι του Χρίστου Αυγουστίνου, Διευθυντή της Εναγομένης 5, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τον Αιτητή. Επιδιώκονται οι πιο πάνω θεραπείες σ' ένα όχι τόσο σαφές περίγραμμα - νομικό και πραγματικό, γι' αυτό θεωρώ ασφαλέστερο να ακολουθηθεί η πορεία προσέγγισης του Αιτητή. Με λίγα λόγια ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι δεν είναι ο Εναγόμενος 2 αλλά είναι Διευθυντής της Εναγομένης 5 και προσκομίζει επ' αυτού πιστοποιητικό του Εφόρου ότι ο Αιτητής και όχι ο Εναγόμενος 2 είναι Διευθυντής της Εναγομένης 5 (Τεκμ.1). Εκείνο δηλαδή που προβάλλεται είναι ότι ο Εναγόμενος 2 και ο Αιτητής είναι δυο διαφορετικά πρόσωπα. Το αντίθετο βέβαια ισχυρίζεται ο Ενάγων-Καθ' ου η Αίτηση. Στη βάση όμως της θέσης αυτής του Αιτητή επιδιώκεται διά της παρούσης ο παραμερισμός και/ή απόρριψη της αγωγής. Επίσης ο Αιτητής ομιλεί για λανθασμένη αναγραφή της έδρας της Εναγομένης 5 και ότι καμιά προσπάθεια δεν έγινε να επιδοθεί στην ορθή διεύθυνση. Αυτό, κατά ένα περίεργο ομολογουμένως τρόπο, ο Αιτητής το παρουσιάζει ως μέρος των γεγονότων που τον αφορούν και μάλιστα «κατηγορεί» τον Ενάγοντα για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη που πρέπει ομοίως να οδηγήσει σε παραμερισμό της διαδικασίας. Είναι η παραπέρα θέση του ότι στο διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση αναγράφεται λανθασμένη διεύθυνση. Συγκεκριμένα το θέμα τίθεται ως εξής από τον ενόρκως δηλούντα επί της Αίτησης: Περαιτέρω, εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και αληθινά πιστεύω και από πληροφορίες τις οποίες έχω λάβει, νοουμένου ότι για την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 11.03.2013 το οποίο προβλέπει και/ή διατάσσει την υποκατάστατη επίδοση προς τον εναγόμενο 2 καταχωρήθηκε η ίδια και αυτή αίτηση, ο παραμερισμός του διατάγματος θα πρέπει να είναι πλήρης ολοκληρωτικός σύμφωνα και με το νόμο. Ως εκ τούτου, εξ όσων πληροφορούμαι, η ακυρότητα του διατάγματος σε περίπτωση που ήθελαν εκδοθεί οι αιτούμενες θεραπείες συμπαρασύρει σε ακυρότητα ολόκληρο το κλητήριο ένταλμα της αγωγής όσον αφορά όλους τους εναγόμενους από 1 μέχρι και 5 εφόσον ένα κλητήριο ένταλμα υπάρχει, πιστό αντίγραφο του οποίου πρέπει να επιδίδεται σε όλους τους εναγόμενους. Πέραν και/ή σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και αληθινά πιστεύω και από πληροφορίες τις οποίες έχω λάβει, ούτως ή άλλως όπως προκύπτει μέσα και από την μελέτη των στοιχείων του φακέλου της υπόθεσης η Κύπρος δεν αποτελεί τον προσφορότερο τόπο επίλυσης της επίδικης διαφοράς (forum conveniens) και η αγωγή είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένη σε απόρριψη λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας των Κυπριακών δικαστηρίων. (Αυτή είναι η παρ. 14 της ένορκης δήλωσης επί της Αίτησης) Η διεξαγωγή μιας δικαστικής διαδικασίας δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση των διαδίκων στην οποία ο κάθε ένας διάδικος να δύναται να πράττει κατά το δοκούν. Ενέργειες έξω από τα θεσμοθετημένα αυστηρά πλαίσια που τάσσει ο νόμος συνεπάγονται τις συνέπειες εκείνες που προβλέπονται εκ του νόμου. Όλα τα πιο πάνω τα αναφέρω εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και αληθινά πιστεύω και από πληροφορίες τις οποίες έχω λάβει. Καταλήγει δε ως εξής: Ως εκ τούτου, εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και αληθινά πιστεύω και από πληροφορίες τις οποίες έχω λάβει, η επίδοση θα πρέπει να ακυρωθεί, το κλητήριο ένταλμα να παραμεριστεί και η αγωγή να απορριφθεί για όλους τους Εναγομένους. Παρά την ασάφεια των ισχυρισμών του Αιτητή, αντιλαμβάνομαι, ότι δια της Αίτησης του ουσιαστικά πλήττει κυρίως την επίδοση, όπως διαγράφεται πιο πάνω, παρά το ότι η εμβέλεια των παρακλητικών είναι πολύ ευρύτερη. Εντούτοις, νομικά και πραγματικά, η παρούσα Αίτηση έχει αντιφάσεις και κενά. Από την μια επιδιώκεται η προβολή της λανθασμένης ταυτότητας του διαδίκου και ζητείται ακύρωση της διαδικασίας αφού, σύμφωνα με την παρ.7 της Ένορκης Δήλωσης «το ζήτημα της ταυτότητας των διαδίκων δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας μέσω δικογράφων και το παρόν χρονικό σημείο αποτελεί κατάλληλο στάδιο για εξέταση του ζητήματος της ταυτότητας των διαδίκων». Η ένσταση με την στηρικτική της ένορκης δήλωσης της κας Χριστοδούλου στο βαθμό που αφορά τα αιτούμενα παρακλητικά της αίτησης, μπορεί κυρίως να επικεντρωθεί στα κάτωθι: Η επίδοση των σχετικών δικογράφων στον Αιτητή - Εναγόμενο 2 ήταν καλή και δεν δύναται να παραμεριστεί για τους ακόλουθους λόγους:- Ο Καθ' ου η Αίτηση, μέσω της Αίτησής του ημερ.26.2.2013 έχει προβεί σε όλα τα απαραίτητα διαβήματα διά την εξασφάλιση διαταγμάτων σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος, επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και υποκατάστατου επίδοσης όλων των σχετικών δικογράφων, ως όφειλε. Οι προϋποθέσεις διά την εξασφάλιση των πιο πάνω αναφερόμενων διαταγμάτων πληρούνταν στην ολότητά τους και ορθά το Σεβαστό Δικαστήριο εξέδωσε τα εν λόγω διατάγματα. Ο Αιτητής έχει αναντίλεκτα λάβει άμεση και προσωπική γνώση όλων των διαδικασιών που εκκρεμούσαν εναντίον του και είχε τη δυνατότητα να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείτο στο Δικαστήριο. Επιπρόσθετα εμφανίστηκε σε όλες τις ορισθείσες δικασίμους και είχε την ευκαιρία να προβεί σε όλα τα απαραίτητα δικονομικά διαβήματα διά την διαφύλαξη και διεκδίκηση των δικαιωμάτων του. Ως εκ τούτου, τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά του, υπό το Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος δεν έχουν παραβιαστεί. Βρίσκω ότι η παρούσα Αίτηση είναι ελλιπής και ασαφής. Περιλαμβάνει αιτούμενες θεραπείες που δεν εξηγούνται και δεν στοιχειοθετούνται στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει. Ενώ παρουσιάζεται από τον Αιτητή ότι υπάρχει πρόβλημα στην διδόμενη άδεια για σφράγιση και επίδοση κανένα σημείο εκ του διατάγματος και της προηγηθείσας Αίτησης δεν εξηγείται γιατί πάσχει εκτός από κάποια εντελώς περιθωριακά θέματα που αφορούν την επίδοση, χωρίς πάντως να εξηγείται με κατανοητό τρόπο τι παράπονο έχει ο Αιτητής επί της επίδοσης και αν όντως έλαβε (και πως) γνώση της διαδικασίας. Για δε το θέμα της έλλειψης δικαιοδοσίας εκτός της απόλυτα γενικής τοποθέτησης στην παρ.14 της ένορκης δήλωσης καμιά εξήγηση ή λεπτομέρεια δεν δίνεται. Δεν μπορεί ακόμα να μην σχολιασθεί το αντινομικό της προβολής «του ανύπαρκτου διαδίκου» και «της έλλειψης δικαιοδοσίας». Το σίγουρο είναι ότι ο Αιτητής περιγράφοντας τον εαυτό του ως εναγόμενο καταχωρεί εμφάνιση υπό διαμαρτυρία στις 24.5.2013, την ιδία ημέρα που καταχωρεί την παρούσα Αίτηση. Στις 30.5.2013 καταχωρείται η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων και μεσολαβούν διάφορες εμφανίσεις για το θέμα του Συντηρητικού Διατάγματος το οποίο και κατόπιν ακροάσεως καθίσταται απόλυτο στις 7.10.2013. Εκείνο που μπορώ να συναγάγω από την δικονομική συμπεριφορά του Αιτητή είναι η διάθεση του να αμφισβητήσει «την ταυτότητα του Εναγομένου 2 και την σχέση του με τον ίδιο». Είναι γεγονός ότι το παρουσιαζόμενο όνομα του Εναγομένου 2 ως Abdalarhman K A Alimari άλλως Abdelrahman Yassen έχει διαφορά με το παρουσιαζόμενο ως όνομα του Αιτητή που παρουσιάζεται να είναι ABDEL RAHMAN KHEDR ABDEL RAHMAN EL AMARY. Μόνο επ' αυτής της πτυχής μπορώ να αντιληφθώ την Αίτηση και τις θέσεις του Αιτητή. Οπότε και στο νομικό προσκήνιο της υπόθεσης έχουν σημασία οι επικαλούμενες διαταγές Δ.27 θ.1-3 καθώς και η Δ.9. Η Δ.27 θ.1-3 έχει ως εξής: «Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Η Δ.9 θ.10 έχει ως εξής: "No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. ...." Χρήσιμη είναι αναφορά στο Annual Practice 1955 επί των αντιστοίχων Αγγλικών θεσμών (ειδικά βλ. για το Αγγλικό Ο.25, r.4, βλ. ειδικά σελ.420 κ.ε.). Αυτή ταύτη η πράξη της αμφισβήτησης της ταυτότητας του Εναγομένου συνδέεται βέβαια και με την καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης υπό όρους. Όπως είναι γνωστό δεν είναι αναγκαίο προαπαιτούμενο η ύπαρξη άδειας για καταχώρηση τέτοιου Σημειώματος Εμφάνισης (βλ. Maydon Ltd v. A.L. Metal Trading Ltd

(2001)1 A.A.Δ, 2064 και Παπακόκκινου ν. Eταιρείας Landbroke Group Plc κ.α.

(1995)1 A.A.Δ. 1090). Ο Αιτητής επιμένει ότι το θέμα πρέπει να λυθεί τώρα στα πλαίσια της παρούσης και επικαλείται προς τούτο σχετική νομολογία. Θέτει το θέμα ως εξής: «...ο Καθ' ου η αίτηση δεν τοποθετείται καθόλου επί της ουσίας του λόγου που προβάλλει ο Αιτητής που είναι ότι ο Διευθυντής της COMMEXFX LTD είναι ο κ. Abdel Rahman Khedr Abdel Rahman El Amary από την Αίγυπτο στον οποίο έγινε η υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής και όλων των σχετικών δικογράφων και είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Εναγόμενος 2 δηλαδή τον Abdalrahman KA Alimari άλλως Abdelrahman Yassen από την Λεμεσό. Κατ' αρχήν ο ένας είναι από την Αίγυπτο και ο άλλος είναι από την Λεμεσό. Περαιτέρω ο αιτητής ονομάζεται Abdel Rahman Khedr Abdel Rahman El Amary ενώ ο άλλος Abdalrahman KA Alimari άλλως Abdelrahman Yassen. Δεν είναι δυνατόν και ενώ ήταν καθήκον και υποχρέωση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση να γνωρίζει εναντίον ποιού στρέφεται και ποιού έχει επιδώσει και ενώ αμφισβητείται η ύπαρξη του Εναγομένου 2 Abdalrahman K A Alimari άλλως Abdelrahman Yassen αφού αυτός δεν είναι ο Διευθυντής της Εναγομένης 5, όπως φαίνεται από το πιστοποιητικό Διευθυντών και Γραμματέα, να τηρεί μια ουδέτερη στάση και στην ουσία να ζητά από το Δικαστήριο να αξιολογήσει τα δεδομένα που έχουν τεθεί ενώπιον του Επαναλαμβάνω εν προκειμένω ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις γίνεται υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων και οποιασδήποτε άλλης γραπτής μαρτυρίας που επισυνάπτεται στις ένορκες δηλώσεις. Δεν προσκομίζεται προφορική μαρτυρία εκτός και αν οι διάδικοι ασκήσουν το δικαίωμα τους για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μετά την τροποποίηση της Διαταγής 48 Κ.4 στις 23.12.1999 η διαδικασία αυτή παραμένει ως η μόνη και ισχύει για όλες τις αιτήσεις, πλην βέβαια της αίτησης έρευνας για πληρωμή χρέους με μηνιαίες δόσεις ή άλλως πως. Ο αιτητής για υποστήριξη της θέσης του έχει επισυνάψει πιστοποιητικό διευθυντών και γραμματέα από τον έφορο εταιριών στο οποίο αναγράφεται το ακριβές όνομα και η διεύθυνση του Αιτητή. Περαιτέρω τα εν λόγω στοιχεία ήταν ελεύθερα διαθέσιμα στον αιτητή διαμέσου του μηχανογραφημένου συστήματος του εφόρου εταιριών στα οποία η πρόσβαση είναι ελεύθερη αφού αποτελούν δημόσια έγγραφα. Περαιτέρω ήταν υποχρέωση του Ενάγοντα προτού καταχωρήσει την αγωγή να γνωρίζει με ακρίβεια και σαφήνεια εναντίον ποιών στρέφεται. (Διαταγή 2, Θεσμός 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και Αnnual Practise Book 1958 σελ 574 και 575) Είναι υποχρέωση του Ενάγοντα να παραθέσει ως προς την ταυτότητα του στον τίτλο της αγωγής τα προβλεπόμενα από τη Δ.2, θ.3 στοιχεία, που σκοπούν στον προσδιορισμό της οντότητας και ταυτότητας του Εναγομένου. Δεν αποτελεί υποχρέωση του Εναγομένου να αποδείξει ότι δεν είναι εκείνος που αναγράφεται στο κλητήριο έστω και αν εν προκειμένω προσκομίζονται τα σχετικά έγγραφα προς απόδειξη των ισχυρισμών που διαλαμβάνει δια μέσου της αιτήσεώς του. Εν προκειμένω τονίζω εμφαντικά ο Ενάγοντας Καθ' ου η Αίτηση κανένα έγγραφο δεν έχει προσκομίσει προς αντίκρουση των ισχυρισμών που έχει θέσει ο Αιτητής και δεν έχει ζητήσει να αντεξετάσει τον ενόρκων δηλών και δεν έχει αμφισβητήσει τους ισχυρισμούς του, [Βλ υπόθεση Irena Knitting Ltd κ.ά. και Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ,

(2006)1 Α.Α.Δ. 816]. Ως εκ τούτου ευσεβάστως εισηγούμαι , και αυτή είναι η θέση μας οι ισχυρισμοί του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση κ. Χρίστου Αυγουστίνου έχουν μείνει αναντίλεκτοι εφ' όσον δεν έχουν αμφισβητηθεί. Ως εκ τούτου το θέμα εν προκειμένω είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ή συζήτηση. Κατά συνέπεια το δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή από του να διατάξει την διαγραφή του ονόματος του Εναγομένου 2 και την απόρριψη της αγωγής, αφού ένα κλητήριο ένταλμα υπάρχει, πιστό αντίγραφο του οποίου επιδίδεται σε όλους τους Εναγόμενους.» Ακόμη σ' άλλο σημείο αναφέρονται: «Όπως υποδεικνύει η νομολογία, το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του εναγομένου είναι αίτηση για διαγραφή της αγωγής, για το λόγο ότι η ύπαρξη του εναγομένου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας μέσω των δικογράφων (Lioufis and Co. Ltd v. Ανδρονίκου κ.ά.

(1996)1(Β) ΑΑΔ 773, 780, Χαραλάμπους ν. Αχιλλέως κ.ά.

(2001)1(Β) ΑΑΔ 1058, 1072, 1073, και Russian Commercial and Industrial Bank v. Comptoir D´Escompte de Mulhouse

(1925)A.C. 112 (HL). Η Δ.27, θ.3 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου. Η αίτηση για τη διαγραφή πρέπει να γίνεται στο αρχικό στάδιο της διαδικασίας ώστε να τερματίζεται το νωρίτερο δυνατό η διαδικασία (βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 574 και 575). Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Lioufis (ανωτέρω), στη σελ. 780, ο ενάγων υποχρεούται να παραθέσει ως προς την ταυτότητα του στον τίτλο της αγωγής τα προβλεπόμενα από τη Δ.2, θ.3 στοιχεία, που σκοπούν στον προσδιορισμό της οντότητας και ταυτότητας του Εναγομένου.» Με όλο το σεβασμό δεν συμφωνώ ότι η κρινόμενη περίπτωση μπορεί να «εγκλειστεί» στα πλαίσια μιας αίτησης που μάλιστα δύναται να έχει ένα τέτοιο δυναμικό αποτέλεσμα ακύρωσης και απόρριψης αγωγής όπου η «μη ύπαρξη» διαδίκου συμπλέκεται με την Δ.27. Ο Ενάγοντας επ' αυτής της πτυχής λέει: «Συγκεκριμένα, ο Αιτητής - Εναγόμενος 2 δεν έχει επισυνάψει στην παρούσα ούτε την ταυτότητα του αλλά ούτε και το διαβατήριο του προς απόδειξη των ισχυρισμών του. Είναι ξεκάθαρο ότι το πιστοποιητικό του εφόρου εταιρειών δεν είναι το καταλληλότερο έγγραφο διά την πιστοποίηση της ταυτότητάς του και δεν αποτελεί την καλύτερη δυνατή μαρτυρία. ................................... Αξίζει να σημειωθεί ότι, οι Δικηγόροι του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση, σε επικοινωνία που είχαν με την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου με μεγάλη τους έκπληξη ενημερώθηκαν ότι παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής - Εναγόμενος 2 είχε αιτηθεί όπως διοριστεί διευθυντής της Αιτήτριας - Εναγόμενης 5, η αίτησή του είχε απορριφθεί γιατί εναντίον του εκκρεμούσε έρευνα μετά από σωρεία καταγγελιών στην Κύπρο και στο εξωτερικό για διάπραξη οικονομικών εγκλημάτων παρόμοιας φύσεως με τα εγκλήματα που περιγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα.» Στην υπόθεση PT Kiani Kertas v. Interorient Navigation Company Limited

(2001)1 AAΔ 300 αναφέρονται τα εξής σχετικά: «Όσον αφορά το πρώτο αίτημα των Εναγομένων 1 και 2, στο οποίο αποδίδουν και προτεραιότητα εφ' όσον τα άλλα δύο προωθούνται μόνο αν αυτό ήθελε απορριφθεί, είναι βέβαια δεδομένη η δυνατότητα διαγραφής του ονόματος εναγομένου, με ακόλουθη απόρριψη της αγωγής εναντίον του, δυνάμει του Θ.30 των Θεσμών Ναυτοδικείου, που αντιστοιχεί προς τη Δ.9 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τη Δ.16 θ.11 των παλαιών Αγγλικών Κανόνων (κατόπιν Δ.15 θ.6). Όπως όμως δείχνει η νομολογία, η εξουσία του δικαστηρίου να διατάξει τη διαγραφή εναγομένου, επιφέροντας τη δραστική συνέπεια της απόρριψης της αγωγής εναντίον του, όχι μόνο πρέπει να ασκείται και ως εκ τούτου με φειδώ αλλά και μπορεί να ασκείται μόνο προκειμένου περί καθαρής περίπτωσης. Όπως παρατήρησε ο Λοΐζου, Π., στην υπόθεση Δ. Νικολάου & Υιοί Λτδ ν. 1. Compania Espanola de Laminaction, S.A. 2. The Ship "Four Star II" (όπως τροποποιήθηκε Δ. Νικολάου & Υιοί Λτδ ν. 1. Four Star Lines S.A., 2. The Ship "Four Star II")

(1989)1 CLR 623, στις σελίδες 627-628: "Έχει καθιερωθεί από τη νομολογία μας ότι εφόσον υπάρχουν διαφορές ως προς τα νομικά και πραγματικά θέματα - και στην υπόθεση εκείνη υπήρχαν τέτοιες διαφορές σχετικά με τη φορτωτική και τη συμφωνία μεταφοράς του φορτίου, όπως εδώ - οι διαφορές πρέπει να εκδικάζονται και αποφασίζονται από το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αγωγής και όχι σε ενδιάμεσο στάδιο όπου η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου είναι οι ένορκοι δηλώσεις.» Στην πραγματικότητα λοιπόν εν προκειμένω δεν πρόκειται για θέμα μη ύπαρξης διαδίκου αλλά απόδειξη της σχέσης του συγκεκριμένου διαδίκου με τα δεδομένα της υπόθεσης, άρα αποτελεί επίδικο θέμα της ακρόασης και σαν τέτοιο πρέπει να αντικρισθεί. Γι' αυτό και δεν θα προβώ σε οποιονδήποτε περαιτέρω σχολιασμό επί των αντιστοίχων θέσεων για ύπαρξη ή μη αυτής της σχέσης. Ισχύουν εν προκειμένω πλήρως αυτά που λέχθηκαν στην υπόθεση Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α. ν. Alpha Bank Ltd

(2003)1(B) A.A.Δ. 990 και συγκεκριμένα: «Όπως δε επανειλημμένα έχει νομολογηθεί, η προδικαστική εκδίκαση νομικών σημείων, ακόμα και κάτω από τις πρόνοιες της Δ.27 θ.θ. 1, 2 δεν προσφέρεται εκεί όπου το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων είτε δεν υπάρχει είτε δεν αποτελείται από κοινά παραδεκτά γεγονότα (βλ. π.χ. Malachtou v. Armefti

(1984)1 C.L.R. 548, Greenock Navigation v. Tradex

(1988)1 C.L.R. 709). Στην υπό εξέταση όμως περίπτωση, όχι μόνο η βάση των αντιρρήσεων των εναγομένων δεν είναι προφανής από το ίδιο το δικόγραφο ή από το όνομα έστω της ενάγουσας, αλλά τα γεγονότα στα οποία βασίζεται δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν παρά με λήψη μαρτυρίας και με αξιολόγηση της.» Τώρα, αν έπρεπε να εξετάσω το θέμα της επίδοσης προς τον Αιτητή, βρίσκω απόλυτα λογικά και δικαιολογημένα αυτά που επικαλείται ο Ενάγων δια της αγόρευσης της κας Θωμά στις σελ. 20-23 της αγόρευσης αν και επαναλαμβάνω ότι η ποιότητα της Αίτησης δεν μου επέτρεπε να εξετάσω σοβαρά τους ισχυρισμούς του Αιτητή. Περαιτέρω, τονίζω ότι καθόλου δεν θα με απασχολήσει το θέμα της δικαιοδοσίας ή μη του Δικαστηρίου ή του forum conveniens καθότι, όπως ήδη σημείωσα, δεν υπάρχει καμιά σχετική αναφορά στην ένορκη δήλωση σε συνάρτηση μ' αυτή την πτυχή, εκτός της υπό τύπον κατάληξης αναφοράς στην παρ.14 πιο πάνω, απογυμνωμένη ωστόσο από οτιδήποτε απτό για να μπορεί να εξετασθεί. Στην Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1(Α) 253 και συγκεκριμένα στη σελ. 258 αναφέρεται: «Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση.» Και στην κρινόμενη περίπτωση ισχύουν πλήρως οι πιο πάνω παρατηρήσεις. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμη με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Yπ.) .............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό αγωγής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο