CURIUM PALACE HOTEL LIMITED ν. ΜΙΧΑΛΗ (ΜΑΙΚΛ) ΤΙΜΙΝΗ, Αρ. Αγωγής 4746/13, 30/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A417 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4746/13 Μεταξύ: CURIUM PALACE HOTEL LIMITED Εναγόντων και ΜΙΧΑΛΗ (ΜΑΙΚΛ) ΤΙΜΙΝΗ Εναγομένου ------------------------------- Αίτηση ημερ. 30.10.2013 30 Δεκεμβρίου 2013 Για ενάγοντες-αιτητές: κ. Π. Μακρίδης (για αυτόν κα Λουκάρη) Για εναγόμενο-καθ' ου η αίτηση: κ. Μάρκος Γρηγόρης Δράκος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 30.10.2013 κατόπιν μονομερούς αιτήσεως των Αιτητών-Εναγόντων το Δικαστήριο εξέδωσε το διάταγμα με το οποίο εμποδίζεται και/ή να απαγορεύεται στον Εναγόμενο ή/και υπαλλήλους ή ή/και αντιπροσώπους ή/και υπηρέτες του ή/και σε οποιαδήποτε πρόσωπα εκ μέρους ή/και για λογαριασμό του, από το να παρεμβαίνει και/ή επεμβαίνει και/ή να εισέρχεται χωρίς την άδεια ή/και έγκριση των Εναγόντων στο ακίνητο και/ή υποστατικό και/ή ξενοδοχείο και/ή στους χώρους του ξενοδοχείου ιδιοκτησίας των Εναγόντων το οποίο βρίσκεται στην Γωνία οδού Βύρωνος και Κάνιγγος, Λεμεσός γνωστό ως το ξενοδοχείο "CURIUM PALACE HOTEL" μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αγωγής. To αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών είναι κυρίως αυτό της παράνομης επέμβασης που κατά την θέση τους διενεργεί ο Καθ' ου η Αίτηση στο ξενοδοχείο Curium ως άνω κατά πάντα ουσιώδη χρόνο όπως και αξίωση αποζημιώσεων που απορρέουν εκ της παράνομης αυτής επέμβασης. Η πραγματική βάση της Αίτησης συναντάται στην ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Τίμινη ημερομηνίας 30.10.2013 και το νομικό της κύριο βάθρο είναι φυσικά το άρθρο 32 του Ν.14/
- Η πραγματική βάση της Αίτησης και οι νομικές θέσεις των Αιτητών σε σύνοψη έχει ως εξής: - Οι Αιτητές, νομική οντότητα ξεχωριστή από τους μετόχους και τους διευθυντές τους, είναι οι ιδιοκτήτες και κάτοχοι του επίδικου ξενοδοχείου. Ο ενόρκως δηλών επί της Αίτησης Γιώργος Τίμινης είναι θείος του Καθ' ου η Αίτηση αδελφός του πατέρα του Μάριου Τίμινη, ο οποίος πριν το θάνατο του ασκούσε τα καθήκοντα του διευθυντή του εν λόγω ξενοδοχείου. Επίσης οι ενάγοντες ανήκουν σ' ένα Όμιλο Εταιρειών με οικογενειακό χαρακτήρα και ασχολούνται κυρίως με διατήρηση και διαχείρηση παγκυπρίως καταστημάτων ένδυσης. Σ' αυτό το όμιλο - σ' όλες τις επιμέρους εταιρείες, τέσσερα αδέρφια, ο Γιώργος (ο ενόρκως δηλών επί της αίτησης), ο Μάριος (ο πατέρας του καθ' ου η αίτηση), ο Αντρέας και ο Ουράνιος κατείχαν 25% των μετοχών των Εταιρειών του Ομίλου συμπεριλαμβανομένων και των Αιτητών. Το Φεβρουάριο του 2011 ο Μάριος, πατέρας του καθ' ου η αίτηση, ο οποίος εκτός από μέτοχος ήταν και Διευθυντής του Ξενοδοχείου Curium, απεβίωσε. Ο Εναγόμενος, ο οποίος μέχρι το 2010 ασχολείτο - όπως και διάφορα μέλη των οικογενειών - με τις επιχειρήσεις του Ομίλου, αποχώρησε για να ασχοληθεί με δική του επιχείρηση καταστήματος ρούχων. Είναι το παράπονο των Αιτητών ότι κατά την αρρώστια του πατέρα και μετά επιχείρησε ν' αναλάβει την διαχείρηση του Ξενοδοχείου ενώ δεν είχε τέτοιο δικαίωμα και άρχισαν προστριβές. Προστριβές του Εναγομένου υπήρξαν και με την Εταιρεία Ανάδειξη που ανέλαβε μετά από απόφαση των Αιτητών την διαχείριση του Ξενοδοχείου. Λεπτομέρειες αυτών των προστριβών και επεμβάσεων του Καθ' ου η Αίτηση στο χώρο του Ξενοδοχείου που αφορούσε τον τρόπο διεξαγωγής της επιχείρησης καθώς και συγκεκριμένα συμβάντα καβγάδων, απειλών και συμπεριφοράς που δεν συνάδουν σε επαγγελματικό χώρο δίδονται από το 2011 έως και τον Οκτώβρη του
- Επίσης καταγράφονται διάφορες καταγγελίες της Ανάδειξης προς τους Αιτητές σε σχέση με το πρόσωπο του Καθ' ου η Αίτηση. Ακόμα γίνεται αναφορά σ' άλλη «προκλητική» συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση σ' άλλους χώρους εργασίας του Ομίλου, η οποία αποτέλεσε βάση για άλλες δύο αγωγές (ακόμη μια στο Ε.Δ. Λεμεσού και ακόμη μια στο Ε.Δ. Λευκωσίας). Γίνεται ακόμη αναφορά σε καταγγελίες στην Αστυνομία και άλλα που δεν είναι ανάγκη να επαναναληφθούν. Αυτή η αντιπαλότητα του Καθ' ου η Αίτηση κυρίως αλλά και της αδελφής του δημιούργησαν ιδιαίτερα προβλήματα που λεπτομερώς καταγράφονται. Η αφορμή για τη διαδικασία αυτή ή η κορύφωση της κακής συμπεριφοράς του Καθ' ου η Αίτηση ήταν περιστατικό στις 18.10.2013 στο γραφείο μίας εταιρείας του Ομίλου στη Λευκωσία όπου ο Καθ' ου η Αίτηση φώναζε, απειλούσε και επιτέθηκε εν τέλει στον ενόρκως δηλούντα στην παρουσία του άλλου μετόχου - θείου του Ανδρέα. Ακόμα οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι ο Καθ' ου η αίτηση μαζί με την μητέρα και την αδελφή του «κατακρατούν μονίμως 3 δωμάτια/σουίτες στο Ξενοδοχείο και δεν επιτρέπουν την ενοικίαση σε πελάτες έστω και αν δεν βρίσκονται στο ξενοδοχείο με απώλεια εσόδων δια τους Αιτητές. Επίσης είναι η θέση του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση κατακρατεί για δική του χρήση γραφείο με εξοπλισμό για τις δικές του επιχειρήσεις. Περιγράφοντας περαιτέρω την αντιπαλότητα που παρατηρήθηκε, οι Αιτητές λένε ακόμη ότι ενώ οι ίδιοι έδειξαν προθυμία συμβιβασμού αποστέλλοντας μάλιστα μέσω του δικηγόρου τους επιστολή συμβιβασμού ημερομηνίας 6.9.2013, δεν υπήρξε ανταπόκριση. - Ο Καθ' ου η Αίτηση, παράνομα και χωρίς την συγκατάθεση και έγκριση των Αιτητών, εισέρχεται και παρεμβαίνει στο ξενοδοχείο προκαλώντας τους ζημιές και βλάβες, όχι μόνο οικονομικής φύσης, ήτοι απώλεια χρημάτων λόγω μη ενοικιαζόμενων δωματίων και απωλεσθέντων πελατών, αλλά βλάπτει την καλή τους φήμη λόγω της κακής δημοσιότητας που αναπόφευκτα δημιουργείται από τους πελάτες που είναι παρόντες όταν εισέρχεται και ο Καθ' ου η Αίτηση στο ξενοδοχείο. - Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε στο ξενοδοχείο ούτε στους Αιτητές αφού έστω και εάν υποτεθεί ότι σε κάποιο μελλοντικό χρονικό σημείο, δυνατόν να κατέχει κάποιες μετοχές των Αιτητών, οι Αιτητές είναι ανεξάρτητη νομική οντότητα με δικά τους δικαιώματα και υποχρεώσεις με την δυνατότητα να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις με μόνο γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. - Ως ιδιοκτήτες και κάτοχοι του ξενοδοχείου, οι Αιτητές έχουν κάθε δικαίωμα να αποκλείουν την είσοδο σε αυτό σε κάθε πρόσωπο που οι ίδιοι θεωρούν ότι δεν πρέπει να εισέρχεται στο δικό τους ξενοδοχείο και έχουν κάθε δικαίωμα να μην ανέχονται την παρουσία στην περιουσία και επιχείρηση τους, ατόμων τα οποία είναι ανεπιθύμητα. - Ο Καθ' ου η Αίτηση όχι μόνο δεν σέβεται τις επιθυμίες των Αιτητών, αλλά παράνομα και με την χρήση σωματικών απειλών και βίας, παραβιάζει και παρεμβαίνει στην περιουσία τους, επικαλούμενος δήθεν «κληρονομικά» του δικαιώματα, τα οποία θεωρεί ότι περιλαμβάνουν το δικαίωμα στην αποκλειστική διαχείριση του ξενοδοχείου κατ' αποκλεισμό των νόμιμων ιδιοκτητών και κατόχων αυτού, χωρίς επαναλαμβάνω να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα επ' αυτού. Οι Αιτητές ως άνω αναφέρεται και δια της αγόρευσης του δικηγόρου τους, κ. Μακρίδη, θεωρούν ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος και ζητούν να γίνει απόλυτο γιατί μ' αυτό τον τρόπο προστατεύονται τα δικαιώματα των Αιτητών ως νόμιμων ιδιοκτητών αλλά και ως κατόχων του ξενοδοχείου από τις παράνομες και άνευ δικαιώματος πράξεις και επεμβάσεις του Καθ' ου η Αίτηση στην περιουσία και επιχείρηση τους. Περαιτέρω είναι η θέση τους ότι καμιά ζημιά ή βλάβη δεν θα υποστεί ο Καθ' ου η Αίτηση αφού κανένα δικαίωμα δεν έχει ή μπορεί να έχει επί των Αιτητών, αφού έστω και αν υποτεθεί ότι έχει κάποια προσδοκία ανάληψης μέρους του μετοχικού κεφαλαίου των Αιτητών, οι Αιτητές είναι ανεξάρτητη νομική οντότητα τόσο σε σχέση με τους μετόχους όσο και τους διευθυντές τους. Ο Καθ' ου η Αίτηση διά της ένστασης, της ένορκης δήλωσης, και της αγόρευσης του δικηγόρου του κ. Δράκου, προωθεί κυρίως τα ακόλουθα: (α) Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο δικαστήριο με καθαρά χέρια, και/ή υπήρξε παράβαση του καθήκοντος πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης και/ή το Διάταγμα εκδόθηκε στην βάση ψευδούς και/ή παραπλανητικής μαρτυρίας (λόγοι ένστασης 1 και 2). (β) Δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 9 του Κεφ. 6 (λόγος ένστασης 3). (γ) Δεν πληρούνταν και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, και/ή το ισοζύγιο της ευχέρειας έκλινε ή κλίνει υπέρ της μη συνέχισης του Διατάγματος και/ή η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκήθηκε λανθασμένα ή πρέπει να ασκηθεί υπέρ της μη συνέχισης του Διατάγματος (λόγοι ένστασης 4, 5 και 6). Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην θέση ότι υπήρξε παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης λόγω της φύσης της Αίτησης ως ex- parte. Τα μη αποκαλυφθέντα στοιχεία αναφέρονται σε σύνοψη ως εξής: Η Ένορκη Δήλωση του Γιώργου Τίμινη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μονόπλευρης ένορκης δήλωσης, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει «παράδειγμα σε εγχειρίδιο για το τι αποτελεί ένορκη δήλωση που παραβιάζει την υποχρέωση της δίκαιης παρουσίασης των γεγονότων σε μονομερή αίτηση.», λέει χαρακτηριστικά η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση. Όλα τα γεγονότα σ' αυτή τη δήλωση αναφέρονται στο πόσο ορθοί, δίκαιοι και καλοπροαίρετοι είναι οι τρεις θείοι, Γιώργος, Ανδρέας και Ουράνιος (οι «θείοι») και πόσο παράλογα, κακόπιστα, και απαράδεκτα είναι τα παιδιά του μακαρίτη αδελφού τους Μάριου Τίμινη, η Τζένιφερ και ο Καθ' ου η αίτηση, με τον Καθ' ου η αίτηση να παρουσιάζεται ως ένας τραμπούκος. Ενώ οι θείοι είναι καθόλα σωστοί κατά πάντα χρόνο ενώ ο ίδιος ένα άτομο που δημιουργεί συνέχεια προστριβές, οχλαγωγεί και επιτίθεται αναίτια. Είναι η θέση του κ. Δράκου ότι όφειλαν οι Αιτητές να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου την εκδοχή του Καθ' ου η Αίτηση, την οποία όχι μόνον δεν έθεσαν αλλά αντιθέτως εσκεμμένα απέκρυψαν με αλλοίωση στοιχείων. Συνεπώς δεν αποκάλυψαν ότι απέκλεισαν τα παιδιά του Μάριου Τίμινη από τον Όμιλο ενώ πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση (βλ. Τεκμ.1 και 5 της Ένορκης Δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση). Αυτό ήταν σημαντικό στοιχείο απόκρυψης λέει η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση. Ότι ακόμη παρουσίασαν τον Καθ' ου η Αίτηση ως βίαιο τραμπούκο ενώ αυτό δεν ήταν αλήθεια. Παράλληλα δε φρόντισαν άδικα δια των παρ.21-33 της Ε/Δ του κ. Γ. Τίμινη να δείξουν πόσο καλή εικόνα έχουν οι θείοι. Παρόμοια σχόλια ισχύουν και για την προσφορά εξώδικου συμβιβασμού που έκαναν οι θείοι. Στην Ε/Δ Γιώργου Τίμινη προωθείται η εκδοχή ότι ο Καθ' ου η αίτηση χρησιμοποιεί βία για να πετύχει τους στόχους του, και ότι απλώς αγνόησε με την αδελφή του την εξώδικη προσφορά τους (βλ. παραγράφους 23, 24 και 49, σημείο 5). Αυτός ο ισχυρισμός, σύμφωνα με τον Καθ' ου η Αίτηση, βεβαίως υπονομευόταν από το γεγονός ότι γίνονταν συνομιλίες, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έκανε προτάσεις, και αυτές οι προτάσεις δεν γίνονταν αποδεκτές: (παράγραφοι 48 - 52 και Τεκμήριο 8 της Ε/Δ του Καθ' ου η Αίτηση). Το μόνο που υπάρχει στην Ε/Δ του Γιώργου Τίμινη είναι «η πολύ λογική συμπεριφορά των θείων, και η εντελώς παράλογη άρνηση του Καθ' ου η αίτηση και της αδελφής του να απαντήσουν στην εν λόγω πρόταση. Ουδεμία αναφορά στις συναντήσεις, που έγιναν με σκοπό και πάλι να εδραιώσουν την εικόνα αδιάλλακτων βίαιων ανθρώπων.» Επίσης ο Καθ' ου η Αίτηση σημειώνει τα εξής: Είναι αξιοσημείωτο ότι κανένας από τους τρεις θείους του δεν ενδιαφέρθηκε να αναλάβει την διαχείριση του ξενοδοχείου. Άλλωστε, όπως αναφέρεται και στην Ε/Δ του Γ. Τίμινη, το κάθε ένα από τα αδέλφια είχε ευθύνη ενός καταστήματος. Ως αποτέλεσμα, προσφέρθηκε να αναλάβει άνευ απολαβών την διαχείριση. Όμως είναι η θέση του ότι, τους θείους του δεν τους ενδιέφερε να διαχειριστούν αυτοί το ξενοδοχείο, αλλά να μην το διαχειριστεί ο ίδιος. Δεν ήταν καν διατεθειμένοι να τον αφήσουν να δοκιμάσει. Έτσι, μετά τον θάνατο του πατέρα του προσέλαβαν την ανεξάρτητη εταιρεία Antonis Anastasiades Anadixis Limited (η «Ανάδειξις») για να διαχειριστεί το ξενοδοχείο και ενημέρωσαν σχετικά τον Καθ' ου η Αίτηση. Δεν τους ενημέρωσαν πάντως πριν πάρουν αυτή την απόφαση τους την οποία και αμφισβήτησε έντονα όταν την πληροφορήθηκαν και ο ίδιος και η αδελφή του. Ακόμα αναφέρει ο Καθ' ου η Αίτηση ότι στις παραγράφους 10 - 14 της Ε/Δ του Γιώργου Τίμινη γίνεται μία συνειδητή προσπάθεια να παρουσιαστεί ως τραμπούκος, και ότι έχουν γίνει διάφορες καταγγελίες εναντίον του από του θείους μου, ενώ έχει λευκό ποινικό μητρώο, και ποτέ δεν απασχόλησε την Αστυνομία. Ακόμα υπάρχει μη αποκάλυψη για τα τρία δωμάτια που κατέχει η οικογένεια του Καθ' ου η Αίτηση και η οποία προκαλεί απώλεια εισοδημάτων στο ξενοδοχείο. Ενώ λοιπόν ο Γ. Τίμινης ομιλεί γι' αυτό το θέμα, δεν θεωρεί ορθό να αποκαλύψει ότι «αυτά τα δωμάτια πάντοτε κατέχονταν από την οικογένεια του μακαρίτη Μάριου Τίμινη, για πολλά χρόνια και πριν πεθάνει, χωρίς να είχε τεθεί ποτέ θέμα. Το δικαστήριο εύλογα θα διερωτάτο επιχειρηματολογεί η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση, γιατί εγείρεται θέμα μετά από τόσα χρόνια, και πως προέκυψε αυτό το δικαίωμα, αν υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε συμφωνία κ.α. Ακόμα δεν αποκάλυψε ότι τα δωμάτια χρεώνονται, δηλαδή ότι η ίδια η Αιτήτρια θεωρεί τον Καθ' ου η αίτηση ένοικο της επί πληρωμή: Παραπλανητικό ήταν επίσης και το γεγονός ότι ο Καθ' ου η αίτηση, δήθεν, είχε αποκλειστική χρήση του γραφείου. Το εν λόγω γραφείο χρησιμοποιείτο επίσης και από υπάλληλο της Αιτήτριας: Άλλο ζήτημα που δεν αποκρύφτηκε ήταν ότι ο Καθ' ού η αίτηση έστελνε πελάτες στο Curium Palace Hotel (παράγραφος 37 της Ε/Δ του Καθ' ου η Αίτηση και Τεκμήριο 6). Είναι φανερό ότι αν αποκάλυπτε αυτό το γεγονός, εύλογα θα δημιουργείτο η απορία πως έστελνε πελάτες στο ξενοδοχείο, και την ίδια ώρα το σαμποτάρει. Επίσης κατηγορούνται οι Αιτητές ότι δεν αποκάλυψαν τι έγινε με την αγωγή 4747/13 που καταχωρήθηκε στη Λεμεσό και ενώ ζητήθηκε δεν δόθηκε διάταγμα. Υπήρξε εισήγηση ότι οι δικηγόροι των Αιτητών έπρεπε να πληροφορήσουν το Δικαστήριο την απόφαση του άλλου Δικαστηρίου να μην δώσει το διάταγμα μονομερώς. Προς τούτο δε ο κ. Δράκος τόνισε ότι η υποχρέωση της πλευράς των Αιτητών επεκτεινόταν και μετά την πρώτη εμφάνιση της Αίτησης όταν το διάταγμα ήταν επιστρεπτέον. Προς επίρρωση αυτής της θέσης παράθεσε το σύγγραμμα Gee Commercial Injuctions, 5η Εκδ., σελ. 258 το ακόλουθο απόσπασμα: «while the proceedings remain on an ex parte basis the applicant has a duty to the court to bring to its attention any subsequent material changes in the situation, i.e. any new or altered facts or matters which, had they existed at the time of the application, should have been disclosed to the court». Καταχωρήθηκε επίσης κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου συμπληρωματική Ε/Δ του Γ. Τίμινη όπου οι Αιτητές αρνούνται τις θέσεις περί αποκλεισμού του ιδίου και της οικογένειας του από την διαχείριση των υποθέσεων του ομίλου και ότι υπήρξε άρνηση ενημέρωσης του. Δεν υπήρχε προσθέτουν οι Αιτητές νομική υποχρέωση διορισμού της αδελφής του Εναγόμενου στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών του Ομίλου ειδικά όταν ο Καθ' ου η Αίτηση ασκούσε ανταγωνιστικής φύσεως επιχείρηση. Απαντά επίσης κάποια επί μέρους περιστατικά που ο Καθ' ου η Αίτηση προέβαλε εναντίον του ιδίου και της Εταιρείας Ανάδειξης. Άρνηση επίσης γίνεται ότι υπήρξαν σοβαρές προτάσεις συμβιβασμού εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση. Εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μοίρα της αίτησης θα κριθεί με βάση κυρίως τις παραμέτρους του άρθ. 32 του Ν. 14/60, όπως η νομολογία το έχει επεξεργασθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στη βάση των πιο πάνω αρχών έχω μελετήσει την παρούσα δικογραφία υπό το πρίσμα των επιμελών αγορεύσεων των δυο πλευρών. Όπως σοφά ετέθη στις υποθέσεις Τ. Α. Μicrologic Computer Consultants Ltd - v - Microsoft Corporation,
(2002)1 A.Α.Δ 1802 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Βeogradska Banka A.D
(1999)1 A.Α.Δ 225), δεν χρειάζεται «η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του». Το θέμα της προβληθείσας μη αποκάλυψης ή στρέβλωσης ή αλλοίωσης ή έντεχνης ερμηνείας γεγονότων εκ μέρους των Αιτητών θα πρέπει να εξετάζεται a priori των προϋποθέσεων του άρθρου 32 και στη βάση της παλιάς και ορθής αντίληψης ότι το καθήκον αποκάλυψης είναι θεμελιακό της εξουσίας του Δικαστηρίου να εξετάζει μονομερή αίτηση στη βάση ένορκης δήλωσης όπου βέβαια μόνον η μια εκδοχή ακούγεται κατά παρέκκλιση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Rybolovlev v. Rybolovleva κ.α.,
(2010)1(A) A.A.Δ, 82, το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού προέβη σε εκτενή ανάλυση της νομολογίας ως προς το θέμα ανάφερε τα εξής σχετικά: «Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφασή του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd ν. άλλων
(1998)1(Β) ΑΑΔ 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της απόφασης, η οποία είχε δοθεί από τον Γ. Πική, Πρόεδρο, από τη σελίδα 1186 του τόμου Αποφάσεων: ". Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά· διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. (ανωτέρω)(σελ. 4) «Ό, τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:-(σελ. 7) «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ΄ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) ΑΑΔ 598).» Ακόμα είναι ορθό να τεθούν κάποια επί μέρους θέματα που εξετάσθηκαν ως προς το καθήκον αποκάλυψης. Το τι είναι ουσιώδες στοιχείο εξαρτάται από τις περιστάσεις της υπόθεσης, αλλά ουσιώδες είναι οποιοδήποτε γεγονός ενδεχομένως να είναι σχετικό στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου (α) κατά πόσο να εκδώσει το διάταγμα ή (β) αν θα το εκδώσει με τι όρους θα το εκδώσει (βλ. σύγγραμμα Gee, (ανωτέρω), σελ. 239 έως 241) και (γ) γενικά αναφορικά με οποιοδήποτε θέμα, συμπεριλαμβανομένου και του κατά πόσο θα ήταν ορθότερο για το δικαστήριο να διατάξει επίδοση (βλ. Willstrop κ.α. v. Mammous κ.α.
(2010)1(Γ) 1740). Επίσης είναι νομολογιακά εδραιωμένο ότι δεν αρκεί το ουσιώδες γεγονός να περιέχεται σε κάποιο τεκμήριο αν δεν γίνει ρητή αναφορά στο σώμα της ένορκης δήλωσης. (Βλ. Interpartemental Concern Uralmetrom v. Besuno
(2004)1 A.A.Δ. 557). Στην προκειμένη περίπτωση επειδή η κατ' ισχυρισμό παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης αφενός παρουσιάζεται να είναι διάσπαρτη σε επι μέρους γεγονότα που αφορούν και τις τρεις προϋποθέσεις αλλά και παίρνει πολλές φορές την μορφή ερμηνείας εκδοχής γεγονότων, ας μου επιτραπεί εν προκειμένω να εξετάσω τα επί μέρους θέματα ομοούσια και σε συνάρτηση με τις επι μέρους προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 αφού φαίνεται να συμπλέκονται με ένα τρόπο που δεν θα ήταν δυνατό να εξετασθούν a priori και μεμονωμένα των προϋποθέσεων του άρθρου 32, στα πλαίσια των οποίων δύναται να κριθούν καλύτερα. Είναι ορθό ότι το ιστορικό της κατ' ισχυρισμό παράνομης επέμβασης άρχεται από πιο παλιά (από το 2010 ουσιαστικά) από την αρρώστια του πατέρα του Καθ' ου η Αίτηση). Περιγράφονται στην Ε/Δ του Γ. Τίμινη διάφορα περιστατικά που ανάγονται στις επί μέρους περιπτώσεις, που σύμφωνα με τους Αιτητές υπήρξε εκτροπή του Καθ' ου η Αίτηση από την ορθή συμπεριφορά στο χώρο κυρίως του ξενοδοχείου και σε συνάρτηση με την λειτουργία του. Πρέπει να τονισθεί πάντως ότι το αγώγιμο δικαίωμα είναι των εναγόντων και όχι του Γιώργου Τίμινη. Οι Αιτητές ανάφεραν ως όφειλαν την δομή της εταιρείας και του Ομίλου με σαφή την θέση ότι πρόκειται για οικογενειακές επιχειρήσεις. Προβλήθηκε επίσης ότι αυτός που διαχειριζόταν το ξενοδοχείο ήταν ο Μάριος Τίμινης (πατέρας του Καθ' ου η Αίτηση), που ήταν βέβαια και μέτοχος του Ομίλου κατά 25%. Αυτό μέχρι το θάνατο του. Μετά το θάνατο του και ενώ δεν υπήρχε σχετική πρόνοια στις εταιρείες του Ομίλου, δεν υπήρξε «μεταβίβαση» του δικαιώματος της διαχείρισης του ξενοδοχείου στα παιδιά του Μάριου Τίμινη (τον Καθ' ου η Αίτηση και την αδερφή του) όμως είναι κοινό έδαφος ότι το 25% κατέχεται τώρα από την Διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Μάριου Τίμινη, δηλαδή την Τζένιφερ Τίμινη, κόρη του και αδελφή του Καθ' ου η Αίτηση. Στη βάση της λεπτομερούς εκδοχής των Αιτητών καταδεικνύονται σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων που αφορούν την αγώγιμη βάση της παράνομης επέμβασης στο εν λόγω ξενοδοχείο το οποίο τους ανήκει. Είναι γεγονός ότι έχουν εμπλακεί στα γεγονότα - και από τις δυο πλευρές - και περιστατικά τέτοια που αφορούν περισσότερο τις διαπροσωπικές σχέσεις των μετόχων διευθυντών του Ομίλου και των Εναγόντων με τον Καθ' ου η Αίτηση και την αδερφή του. Το διαπροσωπικό όμως στοιχείο μεταξύ των ιδιοκτητών, των μετοχών ή των κληρονόμων των μετόχων δεν αλλοιώνει εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον τα πράγματα ως προς το αγώγιμο δικαίωμα μιας εταιρείας η οποία ενεργεί είτε πλειοψηφικά είτε δια των διοικητικών της συμβούλων και εισηγείται παραβίαση του δικαιώματος ιδιοκτησίας, κατοχής και διαχείρισης του ξενοδοχείου σε περιστατικά μάλιστα που καλύπτουν την ομαλή διεξαγωγή της επιχείρησης και εργασίας της. Είναι κοινό έδαφος ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν εργοδοτείται στο ξενοδοχείο ούτε έχει την διαχείριση του. Εξ ίσου κοινό δεδομένο είναι ότι ο πατέρας του ως μέτοχος και διευθυντής είχε την διαχείριση του ξενοδοχείου που όντως είναι, υπό την μορφή που εξηγήθηκε, μέρος των ευρύτερων εργασιών ενός Ομίλου με οικογενειακό χαρακτήρα. Όμως δεν παρουσιάζεται, ούτε νομικά καταδεικνύεται - σ' αυτό το στάδιο τουλάχιστον, νομικό δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση άνευ ετέρου - στην διαχείριση αυτής της επιχείρησης, χωρίς βέβαια να αμφισβητείται επ' ουδενί το μετοχικό δικαίωμα μέσω του πατέρα του. Χωρίς να αμφιβάλλει κανείς τους συναισθηματικούς κυρίως δεσμούς του Καθ' ου η Αίτηση με το χώρο του ξενοδοχείου δεν γίνεται επίκληση συγκεκριμένης μορφής δικαιώματος που θα του επέτρεπε να διαχειριζόταν ή να νεμόταν το ξενοδοχείο ή μέρος αυτού, ώστε να ανατραπόταν η σοβαρή ένδειξη δικαιωμάτων που οι Αιτητές ως ξέχωρη νομική οντότητα επικαλούνται ως προς την δυνατότητα τους να ασκούν απρόσκοπτα την κατοχή του ξενοδοχείου και να εκτελούν την εργασία τους. Ο Καθ' ου η Αίτηση επικαλείται το τι γινόταν στο παρελθόν, και σθεναρά προβάλλει την κακοπιστία της Διαχειρίστριας Εταιρείας Ανάδειξης που διορίσθηκε από τους Αιτητές κατά τον ουσιώδη χρόνο και εκτελεί τις εργασίες της διαχείρισης του ξενοδοχείου. Οι Αιτητές επικαλούνται και στοιχειοθετούν στο βαθμό που απαιτείται εν προκειμένω σοβαρές ενδείξεις κάποιων παρενοχλήσεων ή οχλήσεων εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση η πλήρης διάσταση και σημασία των οποίων βεβαίως δεν δύναται να κριθεί σ' αυτό το στάδιο. Από την άλλη, ο Καθ' ου η Αίτηση παραπονείται για σωρεία γεγονότων που είτε δεν αποκαλύφθηκαν είτε δεν αποδόθηκαν ορθά από τους Αιτητές. Έχω εξετάσει συνολικά και επί μέρους τις θέσεις αυτές. Υπό το πρίσμα των προϋποθέσεων που έχουν τεθεί δεν κρίνονται αυτές οι παραλείψεις ούτε ουσιώδεις ούτε τέτοιες που να αναιρούν την ορθή εκτέλεση των Αιτητών να παρουσιάσουν ειλικρινά την υπόθεση τους. Η προσωπική ερμηνεία και η προβαλλόμενη διεύρυνση κάποιων γεγονότων εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση δεν δημιουργεί υποχρέωση στους Αιτητές να αποδώσουν την προσωπική ερμηνεία του Καθ' ου η Αίτηση. Υπάρχει βέβαια εκ μέρους τους ένας «χρωματισμός» για το πώς παρουσιάζονται οι μέτοχοι της πλειοψηφίας σε επίπεδο χαρακτήρα αλλά αυτό δεν αλλοιώνει τα πράγματα που παρουσιάσθηκαν ως έχοντα σημασία για την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Έρχομαι τώρα να εξετάσω την τρίτη προϋπόθεση, καθώς και την προσφορότητα ή μη της έκδοσης του διατάγματος. Δόθηκε ιδιαίτερη σημασία και ήταν η βασικότερη αφορμή για την αιτούμενη θεραπεία το επεισόδιο που έγινε στις 18.10.2013 απ' όπου φαίνεται ενεπλάκησαν τα δυο αυτά πρόσωπα με αποτέλεσμα επικαλούμενους τραυματισμούς. Είναι στη βάση αυτής της «κορύφωσης» μιας συμπεριφοράς, η οποία κατά τους Αιτητές είχε προϊστορία, που ζητήθηκε το διάταγμα. Το ότι μπορεί κάποιος να θεωρήσει είναι, στη βάση πάντα της επικαλούμενης παράνομης συμπεριφοράς, πως έχει σημειωθεί νέα τροπή, και ότι τούτο δύναται να αποτελέσει το βάθρο για μονομερή αίτηση ως επείγουσα θεραπεία. Στην Πλακίδη ν. Nomisco Developers Ltd
(2010)1 ΑΑΔ 577 λέχθηκε: «Το γεγονός ότι ένας διάδικος είτε συνειδητά κατόπιν δικής του επιλογής, είτε κατόπιν αμέλειας ή ολιγωρίας παραλείπει να προσφύγει στο Δικαστήριο προσβάλλοντας μια κατά τον ισχυρισμό του παράνομη ή δόλια πράξη, αυτό το στοιχείο δεν πρέπει να εκληφθεί εναντίον του ως εμπόδιο στην απόδοση προσωρινής θεραπείας όταν μεσολαβήσει μια δεύτερη κατ΄ ισχυρισμό παρανομία προς όφελος τρίτου προσώπου η οποία δημιουργεί νέα αρνητικά τετελεσμένα και ενώ αποδεικνύει ο αιτητής ότι επαπειλείται και συνέχεια. Σε μια τέτοια περίπτωση, ένας αιτητής θα υποστεί τις συνέπειες της όποιας τυχόν αδράνειάς του σε σχέση με τις περιπλοκές οι οποίες δημιουργούνται λόγω απόκτησης δικαιωμάτων από τρίτα πρόσωπα και των γενικότερων δυσκολιών που δυνατόν να δημιουργηθούν. Δεν δικαιολογείται όμως το Δικαστήριο υπό τέτοιες συνθήκες να αρνηθεί να αποδώσει θεραπεία αποτροπής άλλων, περαιτέρω και διαφορετικών κατ΄ ισχυρισμό, παράνομων ή δόλιων πράξεων, ουσιαστικά ως τιμωρία για τυχόν προηγούμενη αδράνεια του αιτητή.» ( ο τονισμός δικός μου) Τώρα, στα πλαίσια της εξέτασης της τρίτης προϋπόθεσης, είναι γνωστό ότι η έννοια της μη απονομής πλήρους δικαιοσύνης και της ανεπανόρθωτης βλάβης στα συμφέροντα των Αιτητών είναι ευρεία και δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια της υλικής ζημιάς καλύπτουσα ευρύτερα θέμα διαφύλαξης δικαιωμάτων. Ο Εναγόμενος αρνείται την πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης αλλά δεν προβάλλει ουσιαστικά θέμα δικής του νομικής βλάβης εκτός από τα επί μέρους θέματα που δεν αφορούν παρά έντονη πικρία από την συμπεριφορά των λοιπών μετόχων. Και πάλι επαναλαμβάνω ότι η θεραπεία ζητείται σε συνάρτηση με αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων και όχι των μετόχων προσωπικά και αν ο Καθ' ου η Αίτηση φοβάται για καταπίεση του δικαιώματος της μειοψηφίας πάντως δεν ενεργοποίησε ένδικο μέσο γι' αυτό το σκοπό. Κρίνω ότι η τρίτη προϋπόθεση στοιχειοθετείται εν προκειμένω, αφού η δυσκολία ή αδυναμία για πλήρη απονομή δικαιοσύνης δεν κρίνεται μόνο αυστηρά στη βάση της χρηματικής σκοπιάς. Δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό πως οι προστριβές σ' ένα ξενοδοχείο δύνανται να προκαλέσουν ζημιά εν γένει σ' αυτό και στις εργασίες του. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι πρόκειται βασικά για αγωγή που υποστηρίζει παράνομη επέμβαση, οπότε και λαμβάνει σάρκα και οστά η έννοια της ευρύτερης προστασίας πέραν από την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς ( Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. Timperland Co
(1997)1(G) A.A.D. 1791 και Thanos Hotels Ltd ν. Iωακείμ
(2004)1(B) A.A.Δ. 1167). Όπως έχει τεθεί το θέμα στην Κυρίσαββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. σελ. 1245 στη σελ. 1253: «Όμως, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231).» Περαιτέρω στη βάση της εξέτασης της προσφορότητας βρίσκω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Εναγόντων αφού το θέμα αφορά την διεξαγωγή της εργασίας τους ενώ το κληρονομικό δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση και τα δικαιώματα του δεν αλλοιώνονται, ενώ ο κίνδυνος διατάραξης του επαγγελματικού χώρου - έστω και εν δυνάμει και σαν πιθανότητα - αποφεύγεται. Αναφορικά με το δικαίωμα χρήσης των δωματίων ή του γραφείου από τον Καθ' ου η Αίτηση στο χώρο των Εναγόντων σε συνάρτηση και έχοντας υπόψη και τις θέσεις που προβλήθηκαν από τον Εναγόμενο δεν βρίσκω ότι είναι τέτοιας εμβέλειας ή σημασίας ώστε, σ' αυτό το στάδιο, να ανατρέψει το δεδομένο. Ούτε κατά την κρίση μου έχει ιδιαίτερη σημασία στο ότι απεκάλυψε ή δεν απεκάλυψε ο κ. Μακρίδης το αποτέλεσμα της άλλης αίτησης στην άλλη προαναφερθείσα αγωγή ειδικά αν κριθεί ότι ευθύς αμέσως της επίδοσης στην παρούσα ο Καθ' ου η Αίτηση είχε εκπροσώπηση. Έχω την αντίληψη ότι η παράλειψη θα είχε σημασία στην απουσία εκπροσώπησης του καθ' ου η αίτηση και αφού η πλευρά του δεν το γνώριζε, κάτι που δεν φαίνεται να συμβαίνει εδώ. Στα πλαίσια αυτά έχω εξετάσει και την προσφορότητα της εισήγησης για τροποποίηση του διατάγματος ώστε να μπορεί ο Καθ' ου η αίτηση να εισέρχεται στο χώρο, αλλά με τις δεσμεύσεις για τις οποίες έγινε αναφορά στο Δικαστήριο και εξηγούνται και από τον κ. Δράκο στην αγόρευση του. Μετά από προβληματισμό κατέληξα ότι δεν θα ήταν τελικά πρόσφορο κάτι τέτοιο με βάση όσα έχω εξηγήσει πιο πάνω. Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνω ότι το διάταγμα δύναται να οριστικοποιηθεί και οριστικοποιείται μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο