NIKOΛΑ ΜΟΥΚΤΑΡΟΥΔΗ , από την Λεμεσό, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιώσασας ΣΤΑΘΩΡΑΣ ΠΕΤΕΒΗ, τέως από την Λεμεσό ν. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΛΕΜΕΣΟ

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, 939 αναφέρεται πως: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Στην υπόθεση Geto Tracing Import - Export Ltd. V. To Πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev, (αρ. 4)

(1993)1 Α.Α.Δ. 714, 716 λέχθηκε πως: «Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιόν του τις πραγματικές επίδικες διαφορές.» Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 704, 707 προβάλλεται η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης του θέματος: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance Co Ltd

(1990)A.A.Δ. 24, 26 αναφέρεται πως: «Τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι ο παράγων ο οποίος δεσπόζει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν και προσδιορίζουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και εξισορροπούνται μετά από συνεκτίμηση των συμφερόντων των διαδίκων και των ευρύτερων συμφερόντων της δικαιοσύνης για τελεσφόρο επίλυση όλων των συναφών διαφορών μεταξύ τους και των συμφερόντων του δημοσίου στη εξασφάλιση της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης.» Ο παράγοντας καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για τροποποίηση, μπορεί, κάτω από ορισμένες περιστάσεις, να επηρεάσει το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, όμως ο παράγοντας αυτός δεν είναι αφ΄ εαυτού αποφασιστικής σημασίας στην έκβαση της αίτησης. Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Export Co. κ. ά. v. A.G. Leventis Company (Nigeria) Ltd και άλλοι

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, 730 αναφέρεται πως: «O παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας.» Στην υπόθεση Χρίστου (σελ 707) αναφέρεται πως: «Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια.» Προκύπτει πως ο παράγοντας καθυστέρηση εξετάζεται σε συνάρτηση με τους ουσιαστικότερους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και βασικά σαν συνισταμένη τυχόν επηρεασμού των δικαιωμάτων του καθ΄ ου η αίτηση. Η υπόθεση Γραμμές Στριντζή v. Επίσημου Παραλήπτη

(1995)1 Α.Α.Δ. 607, 611 δίδει μια διαφοροποιημένη προσέγγιση. Αναφέρεται πως: «Τα γεγονότα τα οποία θεμελιώνουν την τροποποίηση ήταν γνωστά ή, εύλογα, μπορούσαν να εντοπίσουν από τους εναγομένους από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας. Η αλλαγή δικηγόρου διαδίκων δεν παρέχει αφ΄ εαυτής λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας, ούτε δικαιολογία για την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος.» Ακόμα, στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. v. Αντρέας Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560, 562 αναφέρεται πως: «Όσο φιλελεύθερη και να δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας είναι το σύνολο των περιστατικών και η εισήγηση των εφεσειόντων στην έκταση που τη θέλει να ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης, ανεξάρτητα δηλαδή από οτιδήποτε άλλο, δεν μας βρίσκει σύμφωνους.» Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα,

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 44, 52 παρατίθεται απόσπασμα από την υπόθεση Cropper v. Smith

(1884)26 Ch. D. 700, 710-711 ότι: «... I know of no kind of error or mistake which, if not fraudulent or intended to overreach, the Court ought not to correct, if it can be done without injustice to the other party. Courts do not exist for the sake of discipline, but for the sake of deciding matters in controversy, and I do not regard such amendment as a matter of favour or grace .. It seems to me that as soon as it appears that the way in which a party has framed his case will not lead to a decision of the real matter in controversy, it is as much a matter of right on his part to have it corrected, if it can be done without injustice, as anything else in the case is a matter of right.» Με αναφορά στη δική μας νομολογία και ειδικά σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή μνημονεύεται (σελ. 53) απόσπασμα από την Saba & Co. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 A.Α.Δ. 426, 432 ότι: «Μένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. Η σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δε συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Σημειώνεται ακόμη πως: «Στην Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου το Εφετείο θεώρησε πως η χρονική διάσταση αποτελούσε παράγοντα που δεν επέτρεπε αποδοχή του αιτήματος για τροποποίηση, κατ΄ ουσία τη συνάρτησε, όπως προκύπτει από το ιστορικό, με την έλλειψη καλής πίστης που εκ προοιμίου καθιστούσε αδικαιολόγητη την καθυστέρηση.» Αναφορά στη δικογραφία και στην Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.10.2010 προβάλλει την ουσία της αντιδικίας και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κριθεί η Αίτηση. Η Αγωγή καταχωρίστηκε την 19.1.2010 με Κλητήριο Ένταλμα Γενικά Οπισθογραφημένο. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση σύμφωνα με τη Δ.2 θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρεται σε κληρονομικές αγωγές (probate actions). Σύντομα μετά, την 12.2.2010 καταχωρίστηκε η Έκθεση Απαίτησης. Σύμφωνα με αυτήν, ο Ενάγοντας είναι από 11.3.2009 ο διαχειριστής της Σταθώρας Πέτεβη, που πέθανε το

1. Στις 20.10.1983 η Σταθώρα δυνάμει γραπτής συμφωνίας δώρισε στον Εναγόμενο Σύνδεσμο ένα κτήμα στον Άγιο Αθανάσιο στη Λεμεσό. Το κτήμα είχε παραχωρηθεί σε αντάλλαγμα της υποχρέωσης του Συνδέσμου να προσφέρει στέγη, διατροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προσωπική φροντίδα και υπηρεσίες στη Σταθώρα όταν αυτή τα χρειαζόταν. Δεσμευόταν ο Σύνδεσμος όπως μη πωλήσει ή χρησιμοποιήσει ή υποθηκεύσει το κτήμα και υποχρεούτο να το χρησιμοποιήσει για την ανέγερση στέγης υπερηλίκων. (Όρος 5). Περαιτέρω ο Σύνδεσμος ανέλαβε την υποχρέωση όπως το ίδρυμα το οποίο θα ανεγείρετο εντός του κτήματος θα είχε την ονομασία Σταθώρειο Ίδρυμα Ηλικιωμένων του Επαρχιακού Συνδέσμου Λεμεσού οι Φίλοι των Γερόντων. Προνοείτο ακόμα πως με τη μεταβίβαση του κτήματος στο όνομα του Συνδέσμου, ο Σύνδεσμος υποχρεούτο να αρχίσει αμέσως την ανέγερση και/ή ανοικοδόμηση της στέγης υπερηλίκων και εν πάση περιπτώσει όχι αργότερα από το έτος
2. Σε περίπτωση μη εκπλήρωσης του όρου αυτού η συμφωνία θα ακυρωνόταν. (Όρος 6). Η Σταθώρα μεταβίβασε το κτήμα στο όνομα του Συνδέσμου. Την 2.11.1987 υπογράφηκε νέα συμφωνία μεταξύ της Σταθώρας και του Συνδέσμου. Η Σταθώρα απάλλαξε τον Σύνδεσμο από τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από τους όρους 5 και 6 της συμφωνίας της 20.10.1983 και συμφωνήθηκε πως ο Σύνδεσμος θα μπορούσε να πωλήσει ή υποθηκεύσει το κτήμα με υποχρέωση όπως το προϊόν της πώλησης ή υποθήκευσης διατεθεί για την επίτευξη παρόμοιου σκοπού. Ο Σύνδεσμος υποχρεούτο δυνάμει της συμφωνίας της 2.11.1987 να παρέχει προς τη Σταθώρα μηνιαίο επίδομα για το υπόλοιπο της ζωής της. Η συμφωνία ημερομηνίας 2.11.1987, θα ίσχυε επιπρόσθετα και προς τροποποίηση της συμφωνίας ημερομηνίας 20.10.1983 η οποία θα εξακολουθούσε να ισχύει στο βαθμό και την έκταση που δεν είχε τροποποιηθεί. Την 21.4.1989 υπογράφηκε και τρίτη συμφωνία μεταξύ της Σταθώρας και του Συνδέσμου. Αναφέρεται στο προοίμιο της συμφωνίας πως αυτή καταρτίστηκε προς διασαφήνιση και/ή συγκεκριμενοποίηση των υποχρεώσεων τις οποίες ανέλαβε ο Σύνδεσμος έναντι της Σταθώρας στη βάση των προηγούμενων συμφωνιών επειδή ανεφύησαν και/ή προέκυψαν διαφορές μεταξύ της Σταθώρας και του Συνδέσμου και επειδή οι συμβαλλόμενοι επιθυμούσαν να διασαφηνίσουν και/ή συγκεκριμενοποιήσουν και/ή ξεκαθαρίσουν οριστικά και μόνιμα τις υποχρεώσεις αυτές. Πέραν των όρων που αφορούν το πρόσωπο της Σταθώρας, υπάρχει και όρος που αφορά στο κτήμα. Αναφέρεται ότι ο Σύνδεσμος αναλάμβανε να διαθέσει το κτήμα εντός επτά ετών από την υπογραφή της Συμφωνίας της 21.4.1989, στην ψηλότερη δυνατή τιμή που θα μπορούσε να διατεθεί στην ελεύθερη αγορά και όπως το προϊόν πώλησης διατεθεί αποκλειστικά για την ανέγερση ετέρου ορόφου επί του υφιστάμενου Ιδρύματος του Συνδέσμου και ο όροφος ονομαστεί «Σταθώρειος Πτέρυξ». Περαιτέρω ότι ο νέος όροφος έπρεπε να ανεγερθεί εντός ευλόγου χρόνου και σε κάθε περίπτωση εντός δύο ετών από την πώληση του κτήματος, διαφορετικά η Σταθώρα και/ή ο δικηγόρος της κος Νεόφυτος Πιριλίδης, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της, θα δικαιούνταν στην λήψη των νόμιμων διαβημάτων (παράγρ. 8(iv) της Έκθεσης Απαίτησης). Η Σταθώρα απεβίωσε την 31.5.
3. Την 8.9.2009 ο Ενάγοντας, με επιστολή των δικηγόρων του προς τον Σύνδεσμο, ζητούσε ενημέρωση για την τύχη του κτήματος και ή την εκπλήρωση ή όχι των συμπεφωνημένων. Οι ίδιοι δικηγόροι απέστειλαν στις 29.9.2009 νέα επιστολή προς το Σύνδεσμο. Εκφράζουν τη θέση πως η εκπλήρωση των συμφωνηθέντων ήταν ουσιώδης ή και με την επιστολή τους καθίστατο ουσιώδης. Προειδοποιούσαν πως εάν σε εύλογο χρόνο ο Σύνδεσμος δεν συμμορφωνόταν με τις υποχρεώσεις του, ο Ενάγοντας θα τερμάτιζε τις συμφωνίες. Την 17.12.2009 απεστάληκε και τρίτη επιστολή προς το Σύνδεσμο. Οι δικηγόροι πληροφορούσαν το Σύνδεσμο ότι ο Ενάγοντας τερμάτιζε τη συμφωνία ημερομηνίας 21.4.1989 και/ή τις συμφωνίες. Με την Έκθεση Απαίτησης αξιώνεται ότι ο τερματισμός των συμφωνιών ήταν νόμιμος και πως ο Σύνδεσμος κατακρατεί παράνομα το κτήμα χωρίς κανένα νομικό, συμβατικό ή άλλο έρεισμα ή δικαίωμα και πως συνεπώς οφείλει να το επαναμεταβιβάσει και επανεγγράψει στην περιουσία της Σταθώρας ή τους κληρονόμους της, ελεύθερο. Με την Έκθεση Υπεράσπισης, ο Σύνδεσμος ισχυρίζεται ότι προέβηκε σε όλα τα δέοντα μέτρα και ενέργειες προς εκπλήρωση των όρων της συμφωνίας, όμως λόγω διάφορων δυσκολιών και αναπάντεχων γεγονότων δεν κατέστη δυνατό να εκπληρωθεί στην ολότητά της. Αρνείται ότι παραβίασε τη συμφωνία και διατείνεται ότι μέχρι σήμερα προσπαθεί να εκπληρώσει τους σκοπούς της. Περαιτέρω ο Σύνδεσμος ισχυρίζεται πως εκπλήρωσε τη βασική του υποχρέωση όπως προσφέρει επίδομα £150 το μήνα, δωρεάν διαμονή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και φροντίδα προς τη Σταθώρα που διέμενε στο ίδρυμα του Συνδέσμου για δώδεκα χρόνια με μηνιαίο κόστος για τον Σύνδεσμο £600, δηλαδή στο σύνολο £86,400 (€147.623,16). Αναφέρεται ακόμα στην Έκθεση Υπεράσπισης πως οι συμφωνίες δεν προέβλεπαν επανεγγραφή του κτήματος αλλά αποζημιώσεις. Το Δικαστήριο στην προαναφερθείσα Ενδιάμεση Απόφασή του που αφορούσε στην έκδοση συντηρητικού διατάγματος είχε αναφερθεί σε διάφορα νομικά θέματα που εγείρονταν στα πλαίσια της εξέτασης της ικανοποίησης των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων. Πάντα στη βάση των όσων είχαν τεθεί ενώπιον του στις ένορκες δηλώσεις που υποστήριζαν την αίτηση και την ένσταση που περιλάμβαναν τις ίδιες τις συμφωνίες. Μεταφέρω αυτούσια τα σχετικά μέρη: «Η αγωγή καταχωρίστηκε ως κληρονομική αγωγή (probate action) συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση σύμφωνα με τη Δ.2 θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το επίδικο ζήτημα δεν αφορά παρά διεκδίκηση αξίωσης της περιουσίας έναντι τρίτου στη βάση σύμβασης μεταξύ της Σταθώρας και του Συνδέσμου και είναι αμφίβολο κατά πόσο έπρεπε να καταχωριστεί κληρονομική αγωγή. .................................... Δυνάμει του όρου 2 της συμφωνίας ημερομηνίας 2.11.1987 ο Σύνδεσμος μπορούσε να πωλήσει ή υποθηκεύσει το κτήμα με μόνη υποχρέωση όπως διαθέσει το προϊόν της πώλησης ή υποθήκευσης για την επίτευξη παρόμοιου σκοπού. Με την συμφωνία ημερομηνίας 21.4.1989 ο Σύνδεσμος αναλάμβανε περαιτέρω υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Η πώληση του κτήματος έπρεπε να επιτευχθεί μέσα σε εφτά χρόνια από την 21.4.1989, το δε προϊόν δεν μπορούσε να διατεθεί για την επίτευξη «παρόμοιου σκοπού» γενικά, αλλά αποκλειστικά για την ανέγερση επιπλέον ορόφου επί του υφισταμένου ιδρύματος του Συνδέσμου, ο οποίος θα έπρεπε να ανεγερθεί μέσα σε εύλογο χρόνο και σε κάθε περίπτωση μέσα σε δύο χρόνια μετά την πώληση του κτήματος. Η υποθήκευση του κτήματος δεν ήταν πλέον επιτρεπτή. Ούτε μπορούσε ο Σύνδεσμος να αφήσει την εκμετάλλευση του κτήματος για το μέλλον. Φαίνεται πως για τις περαιτέρω υποχρεώσεις και δεσμεύσεις που ο Σύνδεσμος ανέλαβε στη βάση της συμφωνίας της 21.4.1989, δεν έλαβε κανένα αντάλλαγμα. Ρητά καταγράφεται στη συμφωνία (όρος 3) πως ο Σύνδεσμος συμφωνούσε με τη Σταθώρα και αναλάμβανε τις υποχρεώσεις που καταγράφονταν στη συμφωνία σε αντάλλαγμα της «γενομένης εγγραφής και μεταβιβάσεως του κτήματος» από την Σταθώρα επ' ονόματι του Συνδέσμου, αντιπαραβολή δε της συμφωνίας ημερομηνίας 21.4.1989 με την συμφωνία ημερομηνίας 2.11.1987 επιβεβαιώνει πως ο Σύνδεσμος κανένα όφελος δεν αποκόμισε από την τελευταία συμφωνία, ούτε και απαλλάχθηκε από οιαδήποτε υποχρέωση είχε δυνάμει των προηγούμενων συμφωνιών. Η συμφωνία της 21.4.1989 δεν διασαφήνιζε ούτε συγκεκριμενοποιούσε ούτε ξεκαθάριζε τις υποχρεώσεις του Συνδέσμου δυνάμει της προηγούμενης συμφωνίας. Υπό αυτό το πέπλο παρουσιάζεται, φιλοδοξεί όμως να μεταβάλει τις υποχρεώσεις που είχε ο Σύνδεσμος. Μια συμφωνία για να είναι έγκυρη προϋποθέτει την ύπαρξη ανταλλάγματος (consideration) για τις υποχρεώσεις που κάποιο μέρος σε αυτή αναλαμβάνει. Αντιπαροχή που το μέρος έχει ήδη λάβει δεν θεωρείται καλή αντιπαροχή. (Past consideration is not good consideration). Η εγγραφή και μεταβίβαση του κτήματος από τη Σταθώρα στο Σύνδεσμο είχε πραγματοποιηθεί χρόνια πριν τη συμφωνία της 21.4.
4. Προκύπτει εκ πρώτοις πως η συμφωνία ημερομηνίας 21.4.1989 δεν υποστηρίζεται από αντιπαροχή. Ακόμα και στην περίπτωση που η συμφωνία ημερομηνίας 21.4.1989 είναι ισχυρή και δεσμευτική για τον Σύνδεσμο γεννάται το ερώτημα κατά πόσο η μη διάθεση του κτήματος μέσα σε εφτά χρόνια από τη συμφωνία παρείχε το δικαίωμα στην άλλη πλευρά να την ακυρώσει. Παρά τον όρο 6 ότι όλοι οι όροι της συμφωνίας ήσαν ουσιώδεις, που ενδεχομένως να θεωρείτο πως καθιστούσε τον πιο πάνω χρόνο ουσιώδη, με συνεπακόλουθο δικαίωμα τερματισμού λόγω παράβασης του, στον όρο 3(δ) υφίστατο ειδική πρόνοια για την περίπτωση που ο σύνδεσμος αποτύγχανε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του σε σχέση με το κτήμα. Προνοείτο πως η πλευρά της Σταθώρας νομιμοποιείτο στην λήψη νομίμων διαβημάτων για την προώθηση και επιδίωξη των υποχρεώσεων που είχε αναλάβει ο Σύνδεσμος με τον ρηθέντα όρο, δηλαδή, να διαθέσει το κτήμα μέσα σε εφτά χρόνια και να ανεγείρει νέο όροφο στο υφιστάμενο ίδρυμα του Συνδέσμου. Νομιμοποιείτο δηλαδή η πλευρά της Σταθώρας να κινηθεί δικαστικά με απώτερο σκοπό να επιτευχθεί η πώληση του κτήματος και η ανέγερση του νέου ορόφου. Η θεραπεία την οποία ο ενάγοντας αξιώνει δεν επιτυγχάνει τούτο. Αντίθετα ενταφιάζει την επιδίωξη του όρου 3(δ). Υπάρχει ακόμα μια παράμετρος. Όταν την 21.4.1996 εξέπνευσε η προθεσμία που είχε ο Σύνδεσμος για να πραγματοποιήσει την πώληση του κτήματος η Σταθώρα ήταν εν ζωή. Σύμφωνα με τον Ζ. Ραπτόπουλο, η Σταθώρα διέμενε και απολάμβανε ωφελήματα και υπηρεσίες από τον Σύνδεσμο. Τούτο συνεχίστηκε μέχρι και το θάνατο της το
5. Η Σταθώρα με τη συμπεριφορά της, μετά την παράβαση εκ μέρους του Συνδέσμου, για εννέα χρόνια να απολαμβάνει δικαιώματα που η συμφωνία της παρείχε, ενδεχομένως να εμποδίζεται στο να τερματίσει την συμφωνία ή τουλάχιστον να εμμένει πως ο καθορισθείς χρόνος στον όρο 3(δ) παρέμεινε ουσιώδης.» Με την υπό κρίση Αίτηση ζητείται να εισαχθούν στην Υπεράσπιση τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα τροποποίησης της Έκθεσης Υπεράσπισης των Εναγόμενων δια της προσθήκης νέας παραγράφου ως παραγράφου 3Α μετά την παράγραφο 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης ως ακολούθως: «Οι Εναγόμενοι εγείρουν Τρίτη προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι το κλητήριο ένταλμα είναι λανθασμένο κα/ή αντικανονικό και/ή άκυρο εξαρχής και/ή ακυρώσιμο καθότι έπρεπε να καταχωρηθεί αγωγή για διεκδίκηση αξίωσης.» Β. Διάταγμα τροποποίησης της Έκθεσης Υπεράσπισης Εναγομένων δια της προσθήκης νέων παραγράφων ως παραγράφους «6ΣΤ», «6Ζ» και «6Η» μετά την παράγραφο «6Ε» της Έκθεσης Υπεράσπισης ως ακολούθως: 6Στ) Περαιτέρω η αποβιωσάση μετά την λήξη της περιόδου των επτά ετών για υλοποίηση της τρίτης Συμφωνίας Ημερ. 21/04/1989 δηλαδή το 1996, η Αποβιωσάση μέχρι το θάνατο της το 2005 λάμβανε τα επιδόματα και την Ιατρική περίθαλψη και Φροντίδα και η οποία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε στο ότι δεν είχε υλοποιηθεί μέχρι τότε η μεταξύ τους Συμφωνία. Περαιτέρω είναι ισχυρισμός των Εναγόμενων ότι με την συμπεριφορά της Αποβιωσάσης είχε καταστήσει τον χρόνο των επτά ετών μη ουσιώδη. 6Ζ) Περαιτέρω είναι ισχυρισμός των Εναγόμενων ότι με βάση την Τρίτη συμφωνία ημερ. 21/04/1989 στην 3δ προνοεί τις θεραπείες τις οποίες μπορεί να προβεί η Δωρήτρια (Σταθώρα Πέτεβη και/ή ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της [)] όπου αναλύονται εξαντλητικά η οποία είναι η προώθηση και/ή επιδίωξη της υλοποίησης των σκοπών, δηλαδή η πώληση και/ή ανέγερσιν του ορόφου με την ονομασία «Σταθώριος Πτέρυξ». Περαιτέρω η Δεύτερη συμφωνία ημερ. 02/11/1987 όπου προνοούσε μόνο αποζημιώσεις μόνο που αυτή η συμφωνία δεν υπερτερεί της τελευταίας συμφωνίας ημερ. 21/04/1989, είναι ισχυρισμός των Εναγόμενων ότι δεν νομιμοποιείται στην ακύρωση της συμφωνίας και επανεγγραφή του κτήματος καθότι δεν προβλέπονται στις μεταξύ τους συμφωνίες αυτές οι θεραπείες καθότι στην ίδια την συμφωνία Ημερ. 21/04/1989 εξαντλούνται περιοριστικά οι θεραπείες. 6Η) Άνευ βλάβης των ως άνω η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι και εάν αποδειχθεί ότι η Τρίτη συμφωνία ημερ. 21/04/1989 είναι άκυρη εξεπαρχής δια τον λόγο ότι δεν υπάρχει αντιπαροχή επειδή μόνο ο σύνδεσμος ανέλαβε υποχρεώσεις, είναι ισχυρισμός των Εναγομένων η θεραπεία που μπορούν να ζητήσουν οι Ενάγοντες είναι αποζημιώσεις εφόσον τις αποδείξουν με βάση την Δεύτερη συμφωνία ημερ. 02/11/
6. Περαιτέρω ισχυρίζονται με την θεραπεία που ζητά ο Ενάγοντας δεν εκπληρώνει τον σκοπό και την επιθυμία της Σταθώρας Πέτεβη (Δωρήτριας) αλλά την εκτροχιάζουν και ενταφιάζουν αυτή, δηλαδή την ανέγερση Πτέρυγας με το όνομα της. Γ. Διάταγμα τροποποίησης της Έκθεσης Υπεράσπισης με την διαγραφή των δύο τελευταίων λέξεων «αλλά αποζημιώσεις» από την παράγραφο «6Ε».» Η Δ.19 θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει: «Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be .» Αναφέρεται στην Κυπριανού ν. Βασιλείου

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1320, 1325-6 ότι: «Σύμφωνα με τη νομολογία το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό που του αποδίδεται. Βλ. Χρυσάνθου ν. Παγκρατίου

(1998)1 Α.Α.Δ. 675, 681 στην οποία, με αναφορά στη θεμελιακή απόφαση Kennedy Hotels Ltd v. Indirdjian

(1992)1 Α.Α.Δ. 400, λέχθηκαν τα εξής: «... το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται. Παρέχεται η δυνατότητα χορήγησης οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δικαιολογείται από τα γεγονότα, τα οποία στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα, βάσει της έκθεσης απαιτήσεως (Βλ. Stylianou v. Papacleovoulou

(1982)1 C.L.R. 542, Kennedy Hotels Ltd v. Indirdjian

(1992)1 Α.Α.Δ. 400). Στην έκθεση απαιτήσεως του εφεσείοντα προσδιορίζονται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την επέμβαση στο δικαίωμα διαβάσεως της εφεσίβλητης. Μάλιστα, το αστικό αδίκημα που διαπράχθηκε χαρακτηρίζεται, αθροιστικά και διαζευτικά ως επέμβαση ή οχληρία. Εφόσον ήθελαν αποδειχθεί τα γεγονότα, τα οποία προβάλλονται, η εφεσίβλητη εδικαιούτο στις ίδιες θεραπείες ανεξάρτητα από το χαρακτηρισμό του αγώγιμου δικαιώματος. Για τους λόγους αυτούς, αποτελεί ακαδημαϊκό ερώτημα εάν το αγώγιμο δικαίωμα συνιστούσε επέμβαση ή οχληρία.» Βλ. επίσης Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd, Πολιτική Έφεση 10881/24.7.2002: «Εφόσον στοιχειοθετούνται τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία περιβάλλουν την απαίτηση είναι παραδεκτή η παροχή αρμόζουσας θεραπείες άσχετα από το ακριβές νομικό πέπλο κάτω από το οποίο τίθεται η απαίτηση». Βλ. και Γεωργίου ν. Γεωργίου, Έφεση 118/19.10.2001: «Είναι δυνατή και η παροχή θεραπείας χωρίς να έχει επιζητηθεί εφόσον στοιχειοθετούνται τα γεγονότα στο σώμα της απαίτησης». Βλ., επίσης, και Stylianou v. Papacleovoulou

(1982)3 C.L.R. 542, 552, Frederickou Schools Co. Ltd and Others v. Acuac Inc., Πολιτικές Εφέσεις 8266 και 8530/10.10.2002, D. & G. Products Ltd v. Αναστασίου, Πολιτική Έφεση 10744/13.9.2002, Αντωνιάδου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας, Πολιτική Έφεση 11342/21.4.2003.» Οι ισχυρισμοί που ο Εναγόμενος επιθυμεί να εισάξει στο δικόγραφό του είναι κατά το πλείστον νομικοί ισχυρισμοί που εδράζονται σε γεγονότα που ήδη αποκαλύπτονται στην υφιστάμενη δικογραφία. Κατά πόσο η Αγωγή δεν είναι επί των γεγονότων της κληρονομική αγωγή και υπάρχει ζήτημα που μπορεί να εγερθεί στο στάδιο τούτο, εμφαίνεται από το ίδιο το Κλητήριο Ένταλμα και η δικογράφηση αυτού που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο των διαδικασιών δεν είναι απαραίτητη. Στην περίπτωση (6ΣΤ) γίνεται αναφορά σε γεγονότα, μερικά από τα οποία περιλαμβάνονται στην υφιστάμενη Έκθεση Υπεράσπισης (παράγρ. 6(δ)). Δεν περιλαμβάνεται ο περαιτέρω ισχυρισμός ότι μετά τη λήξη της περιόδου των επτά ετών για υλοποίηση της τρίτης Συμφωνίας ημερομηνίας 21.4.1989, δηλαδή το 1996: «η οποία [Σταθώρα] ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε στο ότι δεν είχε υλοποιηθεί μέχρι τότε η μεταξύ τους Συμφωνία». Δεν διαφαίνεται πως ο περαιτέρω ισχυρισμός προβάλλεται κακόπιστα αφού φαίνεται να συνάδει με τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Ζαχαρία Ραπτόπουλου, προέδρου του Συνδέσμου (παράγρ. 8(δ) και 9), που αυτός ορκίστηκε στις 3.9.2010 στα πλαίσια της ένστασης στο εκδοθέν προσωρινό διάταγμα. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να επιτραπεί να δικογραφηθεί ο περαιτέρω ισχυρισμός. Θα ήταν αχρείαστο να επιχειρηθεί να κατατεμαχιστεί η παράγραφος απλά και μόνο για να μην επαναληφθούν τα μέρη που είναι ήδη δικογραφημένα. Με την παράγραφο 6(Ζ) επιθυμείται να εισαχθεί πως η Συμφωνία της 21.4.1989 προνοούσε εξαντλητικά τις θεραπείες σε περίπτωση διάρρηξης της από το Σύνδεσμο. Επιθυμείται να εισαχθεί πως: «. με βάση την Τρίτη συμφωνία ημερ. 21/04/1989 στην 3δ προνοεί τις θεραπείες τις οποίες μπορεί να προβεί η Δωρήτρια (Σταθώρα Πέτεβη και/ή ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της [)] όπου αναλύονται εξαντλητικά η οποία είναι η προώθηση και/ή επιδίωξη της υλοποίησης των σκοπών, δηλαδή η πώληση και/ή ανέγερσιν του ορόφου με την ονομασία «Σταθώριος Πτέρυξ». Στην παράγραφο 8(iv) της Έκθεσης Απαίτησης δικογραφείται ότι, σε τέτοια περίπτωση, η Σταθώρα και/ή ο δικηγόρος της θα δικαιούνταν στη λήψη των νόμιμων διαβημάτων χωρίς να μνημονεύεται ο πιο πάνω περιορισμός ενώ και στην υφιστάμενη Υπεράσπιση δεν υπήρχε επίκληση τέτοιου περιορισμού. Εφόσον είναι η θέση του Εναγόμενου ότι υφίσταται περιορισμός, θα πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να τον προβάλει. Το (Γ) της Αίτησης θα πρέπει να επιτραπεί ενόψει της εισαγωγής του πιο πάνω περιορισμού. Το δεύτερο μέρος της παραγράφου 6(Ζ) εξαντλείται σε νομική επιχειρηματολογία. Το ίδιο ισχύει αναφορικά με την παράγραφο 6(Η). Οι θέσεις εδράζονται στο περιεχόμενο των Συμφωνιών που αναμένεται ότι και ο ίδιος ο Ενάγοντας θα παρουσιάσει κατά τη δίκη και αναπόφευκτα θα απασχολήσουν. Δεν είναι αχρείαστο να τεθούν ρητά στην Έκθεση Υπεράσπισης οι ισχυρισμοί που θα προβάλει ο Σύνδεσμος, ιδιαίτερα αφού το δικόγραφο θα τροποποιηθεί και επανακαταχωριστεί. Είναι γεγονός πως υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση της Αίτησης. Θα μπορούσε να είχε καταχωριστεί σύντομα μετά την Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.10.2010 όπου διαφάνηκε πως τέτοια ζητήματα θα μπορούσε να απασχολήσουν κατά την ακρόαση της Αγωγής. Είναι όμως τέτοια η φύση των εξαιτούμενων τροποποιήσεων που η καθυστέρηση που επιδείχθηκε δεν θα πρέπει να επενεργήσει ώστε το Δικαστήριο να αρνηθεί την εισαγωγή τους. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος (Β) και (Γ). Η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση να καταχωριστεί μέσα σε 5 ημέρες από τη σύνταξη του παρόντος Διατάγματος και η Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στην Τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης να καταχωριστεί εντός δέκα ημερών από την επίδοσή της στους δικηγόρους του Ενάγοντα. Τα έξοδα που θα σπαταληθούν λόγω της Τροποποίησης (thrown away expenses) όπως και τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση Τροποποίησης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο