Διαχειριστική Επιτροπή NICOLAOU & ZAVOS CENTER ν. Σταύρος Στυλιανού κ.α., Αρ. Αγωγής: 4206/10, 12/12/2013

Διαχειριστική Επιτροπή NICOLAOU & ZAVOS CENTER ν. Σταύρος Στυλιανού κ.α., Αρ. Αγωγής: 4206/10, 12/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A391 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4206/10 Μεταξύ: Διαχειριστική Επιτροπή NICOLAOU & ZAVOS CENTER Εναγόντων και

1. Σταύρος Στυλιανού
2. M.G. TOUMAZOU TRADING LTD
3. Λουκάς Λουκά Εναγομένων Ημερομηνία: 12.12.2013 Για Ενάγοντες: κ. Μ. Γαβριηλίδης. Για Εναγόμενο 1: κα Α. Χ'Χαραλάμπους. Για Εναγόμενους 2 και 3: κα Ιωάννου. ΑΠΟΦΑΣΗ Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης στην ως άνω αγωγή οι Ενάγοντες είναι η δεόντως καταχωρημένη και εγγεγραμμένη Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας NICOLAOU & ZAVOS CENTER, η οποία βρίσκεται στη Λεμεσό. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Εναγόμενος 1 ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης ή δικαιούμενος προς εγγραφή καταστήματος στην εν λόγω πολυκατοικία ενώ οι Εναγόμενοι 2 και 3 ήταν ενοικιαστές άλλων δύο καταστημάτων στην ίδια πολυκατοικία. Ο Εναγόμενος 1 τοποθέτησε SΚIP στον κοινόχρηστο χώρο έμπροσθεν της πρόσοψης των καταστημάτων της εν λόγω πολυκατοικίας χωρίς την άδεια των Εναγόντων και παρά τις συνεχείς οχλήσεις αυτών για άρση της οχληρίας δεν το έπραξε με αποτέλεσμα να δημιουργείται οχληρία, παρεμπόδιση ελεύθερης διακίνησης των ενοίκων, να αποτελεί εστία μόλυνσης και πηγή κινδύνων για πρόκληση δυστυχημάτων. Οι δε Εναγόμενοι 2 και 3 παραβίαζαν τις αποφάσεις των Εναγόντων για χρήση συγκεκριμένου μέρους του κοινόχρηστου χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων για έκθεση των προϊόντων τους και παρά την ειδοποίηση των Εναγόντων όπως συμμορφωθούν αρνήθηκαν να το πράξουν. Ως εκ των άνω οι Ενάγοντες αξίωναν τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγµα που να υποχρεώνει τον Εναγόµενο 1, όπως µετακινήσει τα SΚIP από τον κοινόχρηστο χώρο. Β. Διάταγµα εναντίον των Εναγόµενων 2 όπως µη χρησιµοποιούν κοινόχρηστο χώρο πλην των ορίων που έχει καθορίσει η Διαχειριστική Επιτροπή. Γ. Διάταγµα εναντίον του Εναγόµενου 3 όπως µη χρησιµοποιεί κοινόχρηστο χώρο πλην των ορίων που έχει καθορίσει η Διαχειριστική Επιτροπή, και Δ. Το ποσό των €500 για αποκατάσταση των ζηµιών που προήρθαν ένεκα της συµπεριφοράς των Εναγομένων 1, 2 και
4. Στις 4.12.13 ενώ η υπόθεση ήταν ορισμένη για οδηγίες ο συνήγορος των Εναγόντων ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αγωγή για όλους τους Εναγόμενους καθότι, ως δήλωσε, δεν υφίσταται πλέον ο λόγος που αυτή καταχωρήθηκε καθότι ο Εναγόμενος 1 έχει μετακινήσει τα skip, οι Εναγόμενοι 2 έχουν αλλάξει τη χρήση του καταστήματος και ο Εναγόμενος 3 έχει μετακομίσει σε άλλη περιοχή. Οι συνήγοροι των Εναγομένων 1, 2 και 3 δεν έφεραν ένσταση στο εν λόγω αίτημα αλλά ζήτησαν όπως τα έξοδα επιδικασθούν υπέρ των πελατών τους. Ο συνήγορος των Εναγόντων δεν συμφώνησε και υποστήριξε ότι η κάθε πλευρά πρέπει να επωμισθεί τα έξοδα της. Ως εκ των άνω η αγωγή απορρίφθηκε για όλους τους Εναγόμενους και οι συνήγοροι την ίδια μέρα αγόρευσαν επί του θέματος των εξόδων. Συγκεκριμένα: Ο συνήγορος των Εναγόντων ανέφερε ότι η αγωγή αφορούσε απαίτηση των Εναγόντων, ως Διαχειριστικής Επιτροπής, για την µετακίνηση δύο skip που ο Εναγόµενος 1 τοποθέτησε παράνοµα σε κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας καθώς και απαίτηση εναντίον των Eναγοµένων 2 και 3 όπως συµµορφωθούν µε τις αποφάσεις της Eπιτροπής για χρησιµοποίηση των χώρων της πολυκατοικίας συµφώνως των ορίων που έχουν ορισθεί µετά από συνεχείς προστριβές και συγκρούσεις µεταξύ των Eναγοµένων. Οι Ενάγοντες είχαν γνωστοποίησει στους Εναγόµενους τα όρια των καταστηµάτων τους και τους προέτρεψαν να συµµορφωθούν µε την απόφαση τους τόσο για αποµάκρυνση των 2 skip όσο και την οριοθέτηση των κοινόχρηστων χώρων και των ορίων των καταστηµάτων τους. Τα γεγονότα έχουν διαφοροποιηθεί πλέον, με την συµµόρφωση των Εναγοµένων προς τις απαιτήσει των Εναγόντων. Ως εκ τούτου είναι η θέση του συνηγόρου ότι οι Εναγόμενοι δεν δικαιούνται τα έξοδα καθότι η αγωγή δεν έχει απορριφθεί εις βάρος των Εναγόντων αλλά απλά έχει διευθετηθεί µε τη συµµόρφωση των Εναγοµένων. Κατέστη δηλ. πλέον άνευ αντικειµένου λόγω της συμμόρφωσης και δεν υφίσταται αιτία αγωγής. Πρόσθεσε δε ότι ήταν η συµπεριφορά των ιδίων των Εναγοµένων τόσο πριν την καταχώρηση της αγωγής όσο και στην πορεία αυτής, η οποία οδήγησε την αγωγή στο σηµείο αυτό και οι ίδιοι ευθύνονται για την καθυστέρηση που προκλήθηκε. Εποµένως θεωρείται το λιγότερο ως άδικο και/ή µη εύλογο οι Ενάγοντες να επωµιστούν τα έξοδα της αγωγής όταν δεν φέρουν ευθύνη για την µη διευθέτηση της αγωγής. Ως εκ των άνω και αφού αναφέρθηκε και σε σχετική νομολογία ήταν η θέση του κ. Γαβριηλίδη ότι θα πρέπει η κάθε πλευρά να επωµισθεί τα δικά της έξοδα καθότι δεν υπάρχει «επιτυχών» και «αποτυχών» διάδικος, έτσι ώστε να ακολουθήσουν το αποτέλεσµα της αγωγής και να επιβαρύνουν τους Ενάγοντες. Η συνήγορος των Εναγομένων 2 και 3 ανέφερε ότι το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν θα εξετάσει την ουσία της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Παρέπεμψε δε ως προς τις θέσεις των πελατών της στην Έκθεση Υπεράσπισης αυτών. Αφού δε αναφέρθηκε στη σχετική νομολογία και στον κανόνα που προκύπτει από αυτή ότι τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα, υποστήριξε ότι εφόσον στην παρούσα η αγωγή έχει αποσυρθεί εναντίον των Εναγομένων 2 και 3, τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα αυτής και άρα να επιδικασθούν υπέρ των πελατών της. Δεν συντρέχει δε, κατέληξε η κα Ιωάννου, οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί εξαίρεση από τον πιο πάνω κανόνα καθότι οι Εναγόµενοι 2 και 3 σε καµία περίπτωση δηµιούργησαν έξοδα ή συνέβαλαν µε την συµπεριφορά τους στη δηµιουργία αδικαιολόγητων εξόδων κάτι που ως υποστήριξε προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης όπως φαίνονται από το φάκελο του Δικαστηρίου. Τέλος η συνήγορος του Εναγόμενου 1, προς υποστήριξη της δικής της θέσης, αρκέσθηκε στο να υιοθετήσει τα όσα ανέφερε η κα Ιωάννου. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και από τη Δ.59 Κ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, που προνοούν τα εξής: «
5. Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του Δικαστηρίου και το Δικαστήριον θα έχει πλήρη εξουσίαν να αποφασίζει υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» «Δ.59 Κ.1: Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund.» Στην υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου