AVGOUSTlNOS FOOD INDUSTRY LΤD ν. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 839/13, 12/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A392 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 839/13 Μεταξύ: AVGOUSTlNOS FOOD INDUSTRY LΤD Εναγόντων και ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγομένων Αίτηση για αναστολή της διαδικασίας στην αγωγή ημερ. 23.9.13 Ημερομηνία: 12.12.2013 Για Εναγόμενους - Αιτητές: κ. Μ. Παναγιώτου. Για Ενάγοντες - Καθ' ων η αίτηση: κ. Μ. Ιωάννου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν το ποσό των €50.206,81 προερχόμενο από 4 επιταγές που οι Εναγόμενοι τους εξέδωσαν και παρέδωσαν έναντι καλού και νόµιµου ανταλλάγµατος και/ή χρέους και/ή οφειλής από πώληση και παράδοση εµπορευµάτων και οι οποίες επιταγές δεν τιμήθηκαν γιατί ο λογαριασµός των Εναγομένων ήταν παγοποιηµένος και/ή καταχωρηµένος στο ΚΑΠ και/ή κλειστός και/ή οι επιταγές δε είχαν αντίκρυσµα και/ή οι Εναγόμενοι προκάλεσαν την µη πληρωµή τους άνευ εύλογης αιτίας. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν στις 8.3.13 σημείωμα εμφάνισης και στις 26.4.13 οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Την 7.6.13 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά η εν λόγω αίτηση οι Εναγόμενοι εμφανίσθηκαν και ζήτησαν χρόνο για να καταχωρήσουν ένσταση οπόταν η αίτηση ορίσθηκε για οδηγίες στις 9.7.13 με οδηγίες η ένσταση να καταχωρηθεί μέχρι τότε. Στις 9.7.13 η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση στις 9.10.13 και δόθηκαν οδηγίες να καταχωρηθεί ένσταση μέχρι τις 23.9.13. Στις 23.9.13 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν την παρούσα αίτηση (στο εξής η αίτηση) με την οποία ζητούν τα ακόλουθα: · Αναβολή της ακρόασης της αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης που είναι ορισμένη στις 9.10.13. · Αναστολή της διαδικασίας (stay of proceedings) της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης Εκκαθάρισης με αρ. 168/2012 που καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγομένων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας για το λόγο ότι η εν λόγω αγωγή είναι επιπόλαια (frivolous) και/ή ενοχλητική (vexatious) και/ή γιατί συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the court) και/ή παράτυπη και/ή αντινομική και/ή κατά παράβαση των δικονομικών κανόνων και/ή επειδή θα υπάρξει αρνητικός επηρεασμός των δικαιωμάτων ορισμένων πιστωτών. · Διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται και/ή να ακυρώνεται και/ή να διαγράφεται το κλητήριο ένταλμα της αγωγής ενόψει του ότι αυτή έχει εγερθεί και/ή προωθείται παράτυπα και/ή αντινομικά και/ή κατά παράβαση βασικών νομικών αρχών και/ή λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους δικονομικούς κανόνες με αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό των Εναγομένων. · Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά διάταγμα που να παρεμποδίζει τους Ενάγοντες να λάβουν οποιαδήποτε επιπρόσθετα δικονομικά μέτρα και/ή διαδικασίες στα πλαίσια της αγωγής. · Επιπρόσθετα διάταγμα με το οποίο να αναστέλλονται οποιεσδήποτε εκκρεμούσες ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίες (stay of proceedings), σε σχέση και/ή αναφορικά με την αγωγή, μέχρι την εκδίκαση και/ή ολοκλήρωση της παρούσας διαδικασίας και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. · Επιπρόσθετα, σε περίπτωση απόρριψης των πιο πάνω αιτούμενων, διάταγμα με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης της ένστασης των Εναγομένων, σε 15 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης και/ή απαγγελίας της απόφασης του Δικαστηρίου, σε σχέση με τα ως άνω αιτούμενα διατάγματα. · Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή διαταγή το Δικαστήριο κρίνει ορθό και/ή εύλογο και/ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση βασίζεται στις Δ.1, Δ.2 Κ.6, Δ.5, Δ.16 Κ.2, 7, 9, Δ.19 Κ.26, Δ.27 Κ.3, Δ.33 Κ.6, Δ.39, Δ.48 Κ.1-9, Δ.57 Κ.2, Δ.59 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 1, 2, 29, 30, 31 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 1, 2, 3, 4, 12, 13, 14, 32, 36, 42, 43 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ.1, στα άρθρα 1, 2, 3, 23, 24, 25, 26, 27, 29, 30 και 34 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, στα άρθρα 213, 214, 215, 216, 217, 218, 219 και 220 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και σε οποιαδήποτε άλλη σχετική καθοδηγητική Νομολογία καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Ιωάννου, Γενικού Διευθυντή των Εναγομένων (στο εξής οι Αιτητές), ο οποίος δηλώνει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Διαχειριστές/Παραλήπτες των Αιτητών, Μιχάλη Αβραάμ και Ανδρέα Ανδρονίκου, για να προβεί σε αυτήν. Ο Ιωάννου αναφέρει δε βασικά τα ακόλουθα: Οι Ενάγοντες προέβηκαν στην έγερση της αγωγής παράτυπα και/ή αντινομικά και/ή κατά παράβαση βασικών νομικών αρχών και/ή λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους δικονομικούς κανόνες με αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό των Εναγομένων, καθότι δεν ακολούθησαν τη σωστή και/ή νόμιμη διαδικασία σύμφωνα με τους δικονομικούς Θεσμούς και/ή Κανονισμούς. Κατά/ή περί τα τέλη του 2012 πιστωτής των Αιτητών καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας την Αίτηση Εκκαθάρισης υπ' αριθμό 168/12, η οποία δεν έχει ακόμα εκδικασθεί (τεκμήριο Α). Έκτοτε, η λειτουργία των υπεραγορών υπέστη σοβαρές ζημιές. Κατά/ή περί την 31.1.13, η Λαϊκή Τράπεζα διόρισε Διαχειριστές/Εκκαθαριστές βάση κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία και/ή οποιοσδήποτε πιστωτής και/ή συνεισφορέας μπορεί, όταν εκκρεμεί εναντίον της εταιρείας οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία, να καταχωρήσει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία ή στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας, για αναστολή της διαδικασίας αυτής και/ή για παρεμπόδιση της λήψης επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία. Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποσκοπεί κυρίως στην προστασία των δικαιωμάτων των πιστωτών και σε ότι αφορά την εταιρεία στην προστασία της περιουσίας της. Μετά την έναρξη διάλυσης και/ή εκκαθάρισης εταιρείας, η οποία σηματοδοτείται με την καταχώρηση αίτησης διάλυσης, τα πράγματα πρέπει να παραμείνουν ως έχουν, προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Με αυτό τον τρόπο, παρέχεται προστασία και ίση μεταχείριση προς τους πιστωτές της εταιρείας και αποτρέπεται η προώθηση διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. Από τη στιγμή που καταχωρείται αίτηση διάλυσης εταιρείας, το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του εξουσία, οφείλει να διασφαλίσει ότι κανένας πιστωτής δεν θα τύχει προτεραιότητας σε περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας της τάξης του και σε περίπτωση υποβολής αίτησης για αναστολή περαιτέρω διαδικασιών, θα πρέπει να συντρέχουν πολύ εξαιρετικές περιστάσεις για να δικαιολογείται η μη έγκριση της αίτησης αναστολής, καθότι αν δεν ανασταλεί η διαδικασία και επιτραπεί η συνέχιση της, τότε ορισμένοι εκ των πιστωτών θα αποζημιωθούν στο ακέραιο, ενώ εάν η διαδικασία ανασταλεί θα βρίσκονται στην ίδια σειρά με άλλους πιστωτές της τάξης τους. Ως εκ των άνω η παρούσα αίτηση είναι υπό τις περιστάσεις δικαιολογημένη και είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Οι Ενάγοντες (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση) απάντησαν με την καταχώριση ένστασης στις 3.10.13. Η ένσταση στηρίζεται στις Δ.48 Κ.4, 6 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στην διακριτική ευχέρεια και στις εξoυσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι ουσιαστικά οι ακόλουθοι: 1. Το Ε.Δ. Λεµεσού την 21.2.13 και πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής έδωσε άδεια, σύµφωνα µε το άρθρο 220 του περί Εταιρειών Νόµου Κεφ. 113, για καταχώρηση αγωγής υπό των Εναγόντων εναντίον των Εναγοµένων δια τους οποίους είχαν διορισθεί εκκαθαριστές της περιουσίας τους την 31.1.13. 2. Η αίτηση στερείται ουσιαστικού και νοµικού ερείσµατος και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. 3. Στην αίτηση οι Εναγόµενοι αιτούνται αξιώσεων αντινομικών και παράλoγων, οι οποίες έχουν αποκλειστικό σκοπό να καθυστερήσουν την δικαία εκδίκαση της υπόθεσης των Εναγόντων µε σκοπό οι Εναγόµενοι να αποξενώσουν την περιουσία τους όπως έχουν ήδη πράξει µε διάθεση µέρους της περιουσίας τους στις υπεραγορές Άλφα Μέγα και έτσι να στερήσουν τους Ενάγοντες να εισπράξουν το λαβείν τους. 4. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασµένους Κανονισµούς και Νόµους κατά τρόπο ώστε το νοµικό της υπόβαθρο πάσχει. 5. Δεν αναφέρεται στην αίτηση διεύθυνση επίδοσης εντός του τόπου του Ε. Δ. Λεµεσού αλλά η διεύθυνση επίδοσης αναφέρεται στην αίτηση ότι βρίσκεται στη Λευκωσία. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αυγουστίνου Αυγουστή, εκ των Διευθυντών των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος αναφέρει βασικά τα ακόλουθα: Οι Καθ' ων η αίτηση είναι εταιρεία περιορισµένης ευθύνης. Αρχικά ονοµάζονταν ΑVGOUSTINOS ΡΙΖΖΑ LIMITED και µε ειδικό ψήφισµα ηµερ. 24.1.03 άλλαξαν το όνοµα τους σε ΑVGOUSTINOS FOOD INDUSTRY LIMlTED. Διατηρούσαν δε εργοστάσιο τροφίµων στην Γ' Βιοµηχανική Περιοχή Λεµεσού και προµήθευαν µε τρόφιµα, κατεψυγµένα προϊόντα, προϊόντα ζυµαρικών και άλλα εµπορεύµατα τα καταστήµατα και υπεραγορές των Αιτητών σε ολόκληρη την Κύπρο και η συνεργασία τους άρχισε από το 1987. Συνεχίσθηκε μέχρι που οι Αιτητές αρνούνταν να πληρώσουν για τα εµπορεύµατα που τους παρέδιδαν και όχι µόνο τούτο αλλά έκδιδαν και επιταγές από λογαριασµό που είχε παγοποιηθεί και οι Καθ' ων η αίτηση σταµάτησαν την παράδοση εµπορευµάτων προς αυτούς. Οι Αιτητές ήταν και συνεχίζουν να είναι δηµόσια εταιρεία περιορισµένης ευθύνης νοµίµως εγγεγραµµένη και είχαν το εγγεγραµµένο γραφείο τους στην οδό Γιάννη Κρανιδιώτη 20-22, 6045 Λάρνακα. Μεταξύ τις 30.11.12 και 31.1.13 οι Αιτητές έναντι καλού και νόµιµου ανταλλάγµατος και συγκεκριµένα χρέους τους και οφειλής τους από πώληση και παράδοση κατεψυγµένων προϊόντων ζυµαρικών και άλλων εµπορευµάτων από τους Καθ' ων η αίτηση προς αυτούς, έκδωσαν και παρέδωσαν εις διαταγή των Καθ' ων η αίτηση τέσσερεις επιταγές της MARFIN LAIΚI ΒΑΝΚ για το συνολικό ποσόν των €50.206,81 ως ακολούθως: (α) επιταγή υπ' αρ. 09849569 ηµερ. 30.11.12 για το ποσό των €14.229,22, (β) επιταγή υπ' αρ. 09849570 ηµερ. 31.12.12 για το ποσό των €13.942,57, (γ) επιταγή υπ' αρ. 09849580 ηµερ. 31.12.12 για το ποσό των €8.028,30 και (δ) επιταγή υπ' αρ. 09849586 ηµερ. 31.1.13 για το ποσό των €14.006,72. Οι εν λόγω επιταγές εκδόθηκαν και παραδόθηκαν από τους Αιτητές και συγκεκριμένα από την Χαρίκλεια Ορφανίδη, η οποία τις υπέγραψε στην παρουσία του Αυγουστή και του τις παρέδωσε προκειµένου να τις παραδώσει στους Καθ' ων η αίτηση και η οποία του παρουσιάσθηκε ως σύζυγος του ιδιοκτήτη των υπεραγορών Χρίστου Oρφανiδη και του παρέστησε ότι είχε δικαίωµα υπογραφής των επιταγών. Τα εµπορεύµατα τα οποία είχαν ως αντάλλαγμα την έκδοση των εν λόγω επιταγών οι Αιτητές τα πώλησαν στους πελάτες τους γιατί ζήτησαν από τους Καθ' ων η αίτηση να τα αναπληρώσουν στα ράφια των υπεραγορών πλην όµως οι Καθ' ων η αίτηση αρνήθηκαν γιατί οι Αιτητές και οι αντιπρόσωποι τους αντί να τους πληρώσουν άφησαν αυτούς εκτεθειµένους και απλήρωτους χωρίς να δώσουν οποιαδήποτε δικαιολογία και χωρίς να προβάλουν οποιοδήποτε ισχυρισµό και έδιναν µόνο υποσχέσεις ότι θα διευθετούσαν την πληρωµή πλην όµως µέχρι σήµερα τίποτα δεν έγινε. Οι Καθ' ων η αίτηση προτού καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή εξασφάλισαν την άδεια του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 167/2013 και στην συνέχεια καταχώρησαν την 26.4.13 αίτηση για συνοπτική απόφαση, η οποία τελικά ορίσθηκε για ακρόαση στις 9.10.13. Οι Αιτητές καταχώρησαν στις 23.9.13 την παρούσα αίτηση καταχρηστικά και την όρισαν στις 9.10.13. Η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για τους εξής λόγους: (α) Το Ε. Δ. Λεµεσού την 21.2.13 και πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής έδωσε άδεια, σύµφωνα µε τις πρόνοιες του άρθρου 220 του περί Εταιρειών Νόµου, Κεφ. 113 για καταχώρηση αγωγής υπό των Εναγόντων εναντίον των Εναγοµένων για τους οποίους είχαν διορισθεί εκκαθαριστές της περιουσίας τους την 31.1.13, (β) Η αίτηση στερείται ουσιαστικού και νοµικού ερείσµατος, (γ) Στην αίτηση οι Αιτητές ζητούν θεραπείες αντινοµικές και παράλογες οι οποίες έχουν αποκλειστικό σκοπό να καθυστερήσουν την δικαία εκδίκαση της υπόθεσης των Εναγόντων µε σκοπό οι Εναγόµενοι να αποξενώσουν την περιουσία τους όπως έχουν ήδη πράξει µε διάθεση µέρους της περιουσίας τους στις υπεραγορές Άλφα Μέγα και έτσι να στερήσουν τους Ενάγοντες να εισπράξουν το λαβείν τους, (δ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασµένους Κανονισμούς και Νόµους κατά τρόπο ώστε το νοµικό της υπόβαθρο πάσχει, (ε) Δεν αναφέρεται στην αίτηση διεύθυνση επίδοσης εντός του τόπου του Ε. Δ. Λεµεσού αλλά η διεύθυνση επίδοσης που αναφέρεται βρίσκεται στη Λευκωσία και (στ) Η συµπεριφορά των Αιτητών να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση και να αξιώνουν διαφορετικά διατάγµατα αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και κακοπιστία µε σκοπό να καθυστερήσει η εκδίκαση της υπόθεσης, η έκδοση απόφασης και αν ληφθεί υπόψη και το επισυνηµµένο τεκµήριο µε τα χρέη και οφειλές τους να στερηθούν οι Καθ' ων η αίτηση του δικαιώματος να εισπράξουν το λαβείν τους. Ως εκ των άνω ζητούν απόρριψη της αίτησης με έξοδα υπέρ τους. Στις 9.10.13 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά η αίτηση οι Καθ' ων η αίτηση δεν έφεραν ένσταση στην αναβολή της ακρόασης της αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης και έτσι η παρούσα ορίσθηκε για οδηγίες στις 18.10.13 και στη συνέχεια για ακρόαση στις 2.12.13. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι περιορίσθηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, όπου υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους παραπέμποντας στη σχετική νομολογία. Νομική πτυχή Εξουσία για αναστολή διαδικασίας που εκκρεμεί εναντίον εταιρείας, στο στάδιο μετά την υποβολή αίτησης εκκαθάρισης της αλλά πριν την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, παρέχει το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, το οποίο προβλέπει τα εξής: «215. At any time after the presentation of a winding-up petition, and before a winding-up order has been made, the company, or any creditor or contributory, may- (
- a)where any action or proceeding against the company is pending in any District Court or the Supreme Court apply to the Court in which the action or proceeding is pending for a stay of proceedings therein; and (
- b)where any other action or proceeding is pending against the company, apply to the Court having jurisdiction to wind up the company to restrain further proceedings in the action or proceeding, and the Court to which application is so made may, as the case may be, stay or restrain the proceedings accordingly on such terms as it thinks fit». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό.» Ως αναφέρθηκε στην Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Limited v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λίμιτεδ (Αρ.1)
(1998)1Γ Α.Α.Δ 1806, η οποία αφορούσε και το άρθρο 220 του Κεφ. 113, σκοπός των εν λόγω προνοιών για αναστολή (άρθρα 215 και 220 του Κεφ. 113) είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με απώτερο στόχο την ίση μεταχείριση και πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων (βλ. επίσης Pantrans Navigation Limited v. Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της Always Travel Holidays Ltd κ.α.
(1992)1Β Α.Α.Δ 900, Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd
(1923)1 K.B. 160 και In re Dynamics Corpn. (Ch. D.), [1973] 1 W.L.R. 63). Στην ίδια απόφαση λέχθηκε ότι καθοδηγητικά επί του θέματος μπορούν να είναι αγγλικά συγγράμματα και δικαστικές αποφάσεις εφόσον τα πιο πάνω άρθρα του δικού μας Νόμου είναι παρόμοια με τα άρθρα 231 και 226 του Αγγλικού Companies Act 1948 καθώς και ότι παρόμοιες πρόνοιες έγιναν και με τα άρθρα 126, 128 και 130
(3)του Insolvency Act 1986. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Palmer's Company Law, 22η έκδοση, τόμος 1, σελ. 924: «The object of the winding-up provisions of the Companies Act 1862", said Lindley L.J. in Re Oak Pitts Colliery Co., "is to put all unsecured creditors upon an equality and to pay them pari passu." To accomplish this it was indispensable that proceedings against the company by way of action, execution, distress or other process should be suspended; otherwise the winding up would resolve itself into a scramble for the assets. Section 226 gives the court jurisdiction after presentation of the petition to restrain proceedings, and by sections 228 and 231, on a winding-up order being made, or a provisional liquidator appointed, proceedings are automatically stayed and cannot be proceeded with without leave of the court. In this way creditors and others are compelled to come in and prove their claims in the winding up, and a rateable and just distribution of the company's assets is effected. "Proceedings" under section 231 is given a wide meaning, and includes executions and interpleader summonses». Ως προς την ερμηνεία των λέξεων «αγωγή ή διαδικασία» στην Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Limited ανωτέρω, γίνεται επίσης παραπομπή στην υπόθεση Herbert Berry Associates v. IRC [1978] 1 All E.R. 161, στη σελ. 170, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «... The Companies Act 1948 is the statute dealing with technical matters; and one would expect the words therein to be used in their primary sense as terms of legal art. The primary sense of 'action' as a term of legal art is the invocation of the jurisdiction of a court by writ: 'proceeding' the invocation of the jurisdiction of a court by process other than writ. Furthermore, 'action or proceeding' in s. 226(b) must presumably have the same meaning as the same words in s. 226(a), where they undoubtedly refer to the invocation of the jurisdiction of a court.» Στην υπόθεση Ταμείο Προνοίας Προσωπικού Βιομηχανιών Συνομοσπονδίας Εργατουπαλλήλων Κύπρου (ΣΕΚ) ν. Samoa Clothing Industry κ.α.
(2000)2 Α.Α.Δ 289 λέχθηκε επίσης σχετικά ότι στον όρο «διαδικασία» πρέπει να δίδεται ευρεία έννοια. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ
(2001)1Γ Α.Α.Δ 2055 επικυρώθηκε η ακόλουθη ερμηνεία του άρθρου 215 από το πρωτόδικο Δικαστήριο: «Απ' όλα τα ανωτέρω καθαρά συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο σκοπός και η πρόθεση του νομοθέτη όταν νομοθετούσε τη δυνατότητα αναστολής διαδικασιών μετά την καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, ήταν να προστατεύσει τα περιουσιακά στοιχεία και την ίση μεταχείριση μεταξύ πιστωτών. Να μην παρατηρείται δηλαδή το φαινόμενο "όποιος προλάβει ό,τι αρπάξει". Με αυτή επομένως την ερμηνεία και έννοια πιστεύω ότι ο όρος "διαδικασίες" που υπόκεινται σε αναστολή μετά την υποβολή αιτήματος για εκκαθάριση εταιρείας δεν περιλαμβάνει και άλλη αίτηση για εκκαθάριση που υποβάλλεται για τον ίδιο σκοπό. Ο λόγος είναι ότι αν αφεθεί και προχωρήσει και η άλλη αίτηση, σε τίποτε δεν επηρεάζει τη διαδικασία προστασίας περιουσίας και πιστωτών. Εάν ασφαλώς η αίτηση είτε αυτή, είτε η προγενέστερη επιτύχει, εξεταζόμενη στο πλαίσιο των δικών της πάντα γεγονότων, νοείται ασφαλώς ότι η έτερη θα καταστεί πλέον άνευ αντικειμένου.» Ως δε λέχθηκε στην υπόθεση Re Oak Pitts Colliery Co.
(1882)21 Ch. D. 322, η οποία αναφέρθηκε ανωτέρω, σκοπός των προνοιών περί εκκαθάρισης είναι η εξασφάλιση της ισότητας ανάμεσα στους πιστωτές και όπως αυτοί πληρωθούν με σειρά προτεραιότητας. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού είναι αναπόφευκτο όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας είτε υπό τη μορφή αγωγής, εκτέλεσης ή άλλης, ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η διάλυση θα οδηγούσε σε μία πάλη για την περιουσία της εταιρείας. Αναφορικά με το πως ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή, στην υπόθεση Bowkett ανωτέρω, η οποία αποφασίσθηκε στη βάση του άρθρου 140 του Αγγλικού Companies (Consolidation) Act του 1908 το οποίο είναι παρόμοιο με το δικό μας άρθρο 215, λέχθηκε ότι η γενική πολιτική κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι ότι κανένας πιστωτής από την καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης και μετά δεν θα πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα έναντι άλλων πιστωτών της ίδιας τάξης. Μόνο η ύπαρξη πολύ εξαιρετικών περιστάσεων μπορεί να δικαιολογήσει την άρνηση έκδοσης διατάγματος αναστολής, γιατί εάν δεν εκδοθεί τέτοιο ο ενάγοντας θα ικανοποιηθεί πλήρως ενώ εάν η αγωγή του αναστέλλετο θα έπαιρνε κανονικά τη θέση του μεταξύ των άλλων πιστωτών της ίδιας τάξης. Το να επιτραπεί στο στάδιο αυτό στον ενάγοντα να συνεχίσει τη διαδικασία ισοδυναμεί με το να επιτρέπεται σε κάποιους πιστωτές να ωφεληθούν από τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας εις βάρος άλλων που βρίσκονται σε λιγότερο καλή θέση. Στην εν λόγω υπόθεση υπό το φως των πιο πάνω και εν όψει του ότι δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων η διακριτική του εξουσία του Δικαστηρίου ασκήθηκε υπέρ της έγκρισης της αίτησης αναστολής. Ερχόμενος στη συνέχεια στην παρούσα αίτηση θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι η εξέταση αυτής θα γίνει στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και η οποία περιλαμβάνεται στις ενόρκους δηλώσεις και στα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές. Οι αναφορές στις αγορεύσεις των διαδίκων σε γεγονότα που δεν περιλαμβάνονται στα πιο πάνω δεν θα ληφθούν υπόψην καθότι ως είναι νομολογημένο δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία μέσω αγορεύσεων. Περαιτέρω εφόσον δεν γίνεται αμφισβήτηση γεγονότων και στοιχείων που παρατίθενται στις ενόρκες δηλώσεις με τον ορθό δικονομικό τρόπο, δεν επιτρέπεται τέτοια αμφισβήτηση μέσω αναφορών στις αγορεύσεις. Τέλος η εξέταση της αίτησης δεν μπορεί παρά να περιορίζεται στη βάση των λόγων που εγείρονται στην ένσταση και όχι σε οποιοδήποτε λόγο που προβάλλεται για πρώτη φορά στις αγορεύσεις (βλ. Inter-Global (Financial Services) Ltd v. Πεππή
(2005)1Α Α.Α.Δ. 213). Κατ' αρχήν θα πρέπει να λεχθεί ότι συνάγεται σαφώς από τις αγορεύσει των Αιτητών ότι αυτοί περιορίζουν την αίτηση τους στην έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή μέχρι την εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης που εκκρεμεί εναντίον τους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Συνεπώς τα λοιπά αιτούμενα διατάγματα ως μη προωθούμενα θεωρείται ότι εγκαταλείπονται και δεν χρήζουν εξέτασης. Πριν προχωρήσω στην ουσία της αίτησης θα εξετάσω τους λοιπούς λόγους ένστασης των Καθ' ων η αίτηση: Όσον αφορά λοιπόν το ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεµεσού πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής έδωσε άδεια, στη βάση του άρθρου 220 του Κεφ. 113, για καταχώρηση αγωγής των Εναγόντων εναντίον των Εναγοµένων, θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Το άρθρο 220 του Κεφ. 113, προνοεί τα ακόλουθα: «
- When a winding-up order has been made or a provisional liquidator has been appointed, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except by leave of the Court and subject to such terms as the Court may impose.» Και σε μετάφραση: «Όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της εταιρείας εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει.» Στο πιο πάνω άρθρο αναφέρονται ξεκάθαρα, ρητά και εξαντλητικά οι περιπτώσεις που χρειάζεται η λήψη άδειας του Δικαστηρίου για έναρξη ή συνέχιση διαδικασίας. Αυτές είναι όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διορισθεί προσωρινός εκκαθαριστής. Στην παρούσα, ως φαίνεται από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου, δεν έχει εκδοθεί εναντίον των Αιτητών διάταγμα εκκαθάρισης. Αυτό που έγινε είναι ότι διορίσθηκαν Διαχειριστές/Παραλήπτες στη βάση ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Ως προκύπτει από τα άρθρα 226 - 228 του Κεφ. 113 η έννοια του προσωρινού εκκαθαριστή δεν περιλαμβάνει και Διαχειριστή/Παραλήπτη στη βάση ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Συνεπώς δεν τίθεται, στην παρούσα, θέμα εφαρμογής του άρθρου 220 του Κεφ. 113 και κατ' επέκταση η λήψη άδειας για έγερση της αγωγής δεν εμποδίζει την καταχώρηση και προώθηση της υπό εξέταση αίτησης αναστολής, η οποία έχει ως βάση το άρθρο 215 του Κεφ.
- Όσον αφορά το λόγο ένστασης ότι η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένους Νόμους και Κανονισμούς ώστε να πάσχει το νομικό της υπόβαθρο, στην αγόρευση του ο συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρει που συνίσταται το λάθος αλλά περιορίσθηκε να αναφέρει ότι η αίτηση στηρίζεται σε σωρεία Νόμων και Κανονισμών, οι πλείστοι των οποίων είναι άσχετοι. Πέραν όμως του ότι η θέση αυτή είναι γενική και αόριστη, φαίνεται από τη νομική βάση της αίτησης ότι αυτή στηρίζεται τόσο στο ορθό άρθρο ήτοι το άρθρο 215 του Κεφ. 113 αλλά και στους ορθούς σχετικούς περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Όσον δε αφορά τη θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της υπό εξέταση αίτησης θα πρέπει να λεχθεί ότι ούτε αυτή ευσταθεί. Από το λεκτικό του άρθρου 215(α) προκύπτει σαφώς ότι στο στάδιο μετά την υποβολή της αίτησης εκκαθάρισης αλλά πριν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, όπως στην παρούσα, δίνεται δυνατότητα υποβολής της αίτησης για αναστολή στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή η διαδικασία δηλ. στο παρόν Δικαστήριο. Σε σχέση με τη θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι στην αίτηση δεν αναφέρεται διεύθυνση επίδοσης εντός του τόπου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεµεσού αλλά ότι η διεύθυνση επίδοσης βρίσκεται στη Λευκωσία και πάλι πέραν από μια επανάληψη αυτού τίποτε άλλο δεν αναφέρεται σχετικά στην αγόρευση του συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση. Θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να λεχθεί ότι ακόμη και εάν αυτό θεωρηθεί ως μη συμμόρφωση με τους σχετικούς Διαδικαστικούς Κανονισμούς δεν αποτελεί ασφαλώς θεμελιώδη παραβίαση αυτών αλλά απλή παρατυπία, η οποία μπορεί να θεραπευθεί στη βάση της νέας Δ.
- Λαμβάνοντας δε υπόψην ότι διεύθυνση επίδοσης των Αιτητών στη Λεμεσό τίθεται στο σημείωμα εμφάνισης που έχουν καταχωρήσει καθώς και ότι πρόκειται για μικρού μεγέθους παρατυπία, η οποία δεν επηρέασε με οποιονδήποτε τρόπο δυσμενώς τους Καθ' ων η αίτηση, κρίνω ότι στα πλαίσια των σκοπών που θέτει η Δ.64 θα πρέπει να ασκήσω και ασκώ την σχετική διακριτική μου εξουσία υπέρ της έκδοσης διατάγματος απαλλαγής από την εν λόγω παρατυπία (βλ. Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου,
(1999)1(A) Α.Α.Δ. 366). Αποτελεί επίσης θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση γίνεται κακόπιστα και καταχρηστικά. Όσον αφορά το θέμα της κακοπιστίας θα πρέπει να λεχθεί ότι από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου δεν προκύπτει πουθενά κάτι τέτοιο. Εδώ να σημειωθεί ότι οι Καθ' ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι οι Αιτητές αποσκοπούν με την παρούσα να καθυστερήσουν την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης ώστε να αποξενώσουν την περιουσία τους και να στερήσουν τους Καθ' ων η αίτηση από την είσπραξη του λαβείν τους. Αυτό το συνδέουν με μια γενική και πάλι αλλά και αόριστη αναφορά, τόσο ως προς το χρόνο όσον και ως προς τον τρόπο που αυτό έγινε, ότι οι Αιτητές το «έχουν ήδη πράξει µε διάθεση µέρους της περιουσίας τους στις υπεραγορές Άλφα Μέγα». Δεν στοιχειοθετείται λοιπόν ούτε η ύπαρξη κακοπιστίας αλλά ούτε και κατάχρηση διαδικασίας εκ μέρους των Αιτητών εφόσον, λαμβάνοντας υπόψην ότι η αίτηση επιδιώκει την αναστολή της διαδικασίας της αγωγής μέχρι την εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης που εκκρεμεί εναντίον αυτών αλλά και τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου σχετικά και τον σκοπό που επιδιώκεται με αυτήν, δεν φαίνεται η παρούσα να γίνεται για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο την προορίζει ο νόμος (βλ. Constantinides v. Vima
(1983)1 C.L.R 348). Όσον αφορά την εξέταση της ουσίας της αίτησης είναι προφανές ότι αυτή εδράζεται σε αυτό καθαυτό το γεγονός της καταχώρησης της συγκεκριμένης αίτησης εκκαθάρισης εναντίον των Αιτητών, η οποία ακόμη εκκρεμεί. Λαμβάνοντας υπόψην τον σκοπό που επιτελεί το άρθρο 215 του Κεφ. 113, που ως προαναφέρθηκε, είναι η προστασία των πιστωτών και της περιουσίας της εταιρείας με απώτερο στόχο την ίση μεταχείριση και πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων εις βάρος άλλων, το πιο πάνω γεγονός της καταχώρησης της αίτησης εκκαθάρισης αποτελεί από μόνο του καλό λόγο για την άσκηση της προαναφερόμενης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή. Απουσιάζει δε, από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, η ύπαρξη οποιονδήποτε εξαιρετικών περιστάσεων η οποία μπορεί, σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, να δικαιολογήσει την άρνηση έκδοσης διατάγματος αναστολής. Ως εκ τούτου η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν μπορεί παρά να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης για αναστολή της διαδικασίας. Ως εκ των άνω εκδίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της Αίτησης Εκκαθάρισης με αρ. 168/2012 που καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Όσον αφορά την θέση των Καθ' ων η αίτηση για συνάρτηση του διατάγματος αναστολής με όρους, θα πρέπει να λεχθεί ότι από το λεκτικό του άρθρου 215 συνάγεται ότι αυτό εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται ανάλογα με την περίπτωση. Στην παρούσα κρίνω λοιπόν ότι από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου δεν έχουν καταδειχθεί οποιαδήποτε στοιχεία ή περιστάσεις που να συνηγορούν ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της επιβολής οποιονδήποτε όρων. Τέλος τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων - Καθ΄ ων η αίτηση και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας αγωγής. (Υπ.) .............. Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά:Πολιτική Δικονομία - Αίτηση αναστολής διαδικασίας αγωγής εκκρεμούσης αίτησης εκκαθάρισης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο