P. PASTELLIS ENGINEERING WORKS LTD ν. ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ, Αρ. Αγωγής: 4211/13, 19/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:A407 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4211/13 Μεταξύ: P. PASTELLIS ENGINEERING WORKS LTD Εναγόντων και ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 27.9.13 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 19.12.
- Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Π. Οικονόμου. Για Εναγόμενο - Καθ' ου η αίτηση: κ. Β. Ερωτοκρίτου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αξιώνουν εναντίον του Εναγόμενου το ποσό των €46,072 ως υπόλοιπο ποσού για προσφερθείσες οικοδομικές εργασίες στα πλαίσια συμφωνίας ανέγερσης της κατοικίας του τελευταίου και/ή στη βάση του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Το κλητήριο ένταλμα της αγωγής καταχωρήθηκε στις 27.9.13 και την ίδια ημέρα οι Ενάγοντες - Αιτητές (στο εξής οι Aιτητές) καταχώρησαν, ως μονομερή αίτηση, την παρούσα αίτηση με την οποία ζητούν: «Προσωρινό διάταγµα το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόµενο και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αντιπροσώπους αυτού και/ή σε οποιονδήποτε πρόσωπο εξουσιοδοτηµένο από τον Εναγόµενο, από του να εισέρχεται εντός του εργοταξίου στο ακίνητο µε αριθµό εγγραφής 0/16450, Φ/Σχ. 54/39, τεµάχιο 241 στην τοποθεσία Τερατσούθκια της κοινότητας Παρεκκλησιάς Λεµεσού και να διεξάγει οποιασδήποτε φύσεως οικοδοµικές και/ή άλλες εργασίες επί της εγειρόµενης εντός αυτού οικοδοµής, µέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσης αγωγής». Η αίτηση βασίζεται στη Δ.48 Κ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Παστελλή, διευθυντή των Εναγόντων, όπου βασικά αναφέρονται τα εξής: Κατά/ή περί την 21.10.06 συµφωνήθηκε γραπτώς µεταξύ Εναγόντων και Εναγοµένου όπως οι Ενάγοντες ανεγείρουν στο τεµάχιο µε αριθµό εγγραφής 0/16450, Φ/Σχ. 54/39 τεµάχιο 241 στην τοποθεσία Τερατσούθκια του χωριού Παρεκκλησιάς Λεµεσού, ιδιοκτησίας του Εναγοµένου και της συζύγου του, µια διώροφη κατοικία µε υπόγειο (αντίγραφο της σχετικής συµφωνίας επισυνάπτεται τεκµήριο 1). Το Τίµηµα για την ανέγερση της κατοικίας συµφωνήθηκε το ποσό των Λ.Κ.155,000 πλέον Φ.Π.Α. δηλ. το ισόποσο των €265,000 πλέον Φ.Π.Α. Επίβλεψη για την σωστή διεκπεραίωση των εργασιών επί της οικοδοµής, ανέλαβε αρχιτέκτονας της επιλογής του Εναγόµενου και συγκεκριµένα ο Αντρέας Παπαϊακώβου, ο οποίος και ανέλαβε µε βάση το άρθρο 31 της συµφωνίας, να ελέγχει τις εκτελεσθείσες εργασίες και να εκδίδει ενδιάµεσα διατακτικά πληρωµής για αυτές. Οι Ενάγοντες ξεκίνησαν την εκτέλεση των εργασιών δηµιουργώντας εργοτάξιο επί της ανεγειρόµενης οικοδοµής κάτω από την επίβλεψη και τον έλεγχο του αρχιτέκτονα του έργου. Στην πορεία των εργασιών ο Εναγόµενος ζήτησε από τους Ενάγοντες σταδιακά και την εκτέλεση επιπρόσθετων extra εργασιών στην οικοδοµή, οι οποίες σε συνεννόηση και υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα του έργου, εκτελέστηκαν από τους Ενάγοντες και κοστολογήθηκαν και από τον αρχιτέκτονα του έργου στις €66.176 πλέον Φ.Π.Α. Οι Ενάγοντες πλήρως συµµορφωµένοι µε τις συµβατικές τους υποχρεώσεις εκτελούσαν τις εργασίες που συµφωνήθηκαν, πλην όµως ο Εναγόµενος µε πράξεις και ενέργειες του καθυστερούσε την εκτέλεση του έργου, οι δε υπεργολάβοι που ο ίδιος ο Εναγόµενος διόρισε για εκτέλεση άλλων εργασιών στην οικοδοµή καθυστερούσαν τις εργασίες τους και εµπόδιζαν τους Ενάγοντες στην εκτέλεση των εργασιών τους. Ακόµα δε ο Εναγόµενος αρνείτο να πληρώσει τα διατακτικά ενδιάµεσης πληρωµής που εξέδιδε ο αρχιτέκτονας για ήδη εκτελεσθείσες και ελεγχθείσες εργασίες, κατά παράβαση της συµφωνίας ηµεροµηνίας 2.10.06 αναγκάζοντας τους Ενάγοντες να στείλουν επανειληµµένα επιστολές προς τον Εναγόµενο ηµερ. 4.9.09 και 28.9.09 (αντίγραφα αυτών επισυνάπτονται ως τεκµήριο 2). Οι Ενάγοντες µε πολλή υποµονή συνέχιζαν της εργασίες επί της οικοδοµής, όποτε και όταν µπορούσαν και δεν εµποδίζονταν από τις πράξεις και ενέργειες του Εναγοµένου και των υπεργολάβων του. Λόγω των ανωτέρω οι Ενάγοντες αναγκάστηκαν να αποστείλουν νέα επιστολή στον Εναγόµενο ηµεροµηνίας 30.8.10 επισηµαίνοντας του ότι ευθύνεται ο ίδιος για την καθυστέρηση και την ύπαρξη απλήρωτων διατακτικών (αντίγραφο αυτής επισυνάπτεται ως τεκµήριο 3). Την 1.6.12 οι Ενάγοντες επιδίωξαν και είχαν συνάντηση στην παρουσία του μάρτυρα, του Εναγόµενου και του επιβλέποντα αρχιτέκτονα, όπου συζήτησαν τα προβλήµατα του έργου και εις ένδειξη καλής θέλησης από µέρους των Εναγόντων και παρά το γεγονός ότι το µέχρι τότε οφειλόµενο ποσό προς τους Ενάγοντες από τον Εναγόµενο ήταν €65,176 πλέον Φ.ΠΑ., συµφωνήθηκε γραπτώς όπως θεωρηθεί ότι το οφειλόµενο ποσό ήταν €50,000 πλέον Φ.Π.Α. Περαιτέρω συµφωνήθηκε και η εκτέλεση άλλων επιπλέον εργασιών αξίας €23,000 καθώς και ο τρόπος πληρωµής (αντίγραφο της εν λόγω συµφωνίας επισυνάπτεται ως τεκµήριο 4). Έναντι των ποσών της συµφωνίας αυτής ο Εναγόµενος κατέβαλε το ποσό των €17,
- Μετά την συµφωνία αυτή οι Ενάγοντες συνέχισαν τις εργασίες επί της οικοδοµής, πλην όµως εµποδίζονταν να τις ολοκληρώσουν καθότι ο Εναγόµενος και/ή οι υπεργολάβοι του δεν ολοκλήρωναν εργασίες που ήταν αναγκαίες να γίνουν για να µπορούν να εκτελέσουν τις εργασίες τους οι Ενάγοντες και µε πράξεις και ενέργειες τους εµπόδιζαν τους Ενάγοντες από το να εκτελέσουν τις εργασίες τους, αναγκάζοντας τους Ενάγοντες να αποστείλουν εκ νέου επιστολή ηµεροµηνίας 1.2.13 για τα ανωτέρω (αντίγραφο αυτής επισυνάπτεται ως τεκµήριο 5). Οι Ενάγοντες µε νέα επιστολή του δικηγόρου τους ηµεροµηνίας 12.6.13 προς τον Εναγόµενο (αντίγραφο αυτής επισυνάπτεται ως τεκµήριο 6) επαναλάµβαναν τους ισχυρισµούς τους για την καθυστέρηση του έργου και για την υποχρέωση πληρωµής του πιστοποιητικού πληρωµής µε αριθµό 11 που εξέδωσε ο αρχιτέκτονας για εκτελεσθείσες ήδη εργασίες (αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται ως τεκµήριο 7), πλην όµως ο Εναγόµενος µε επιστολή του ηµεροµηνίας 19.6.13 τερµάτισε την συµφωνία και δήλωσε µάλιστα στους Ενάγοντες ότι ανέθεσε τις εργασίες της οικοδοµής σε άλλο εργολάβο (αντίγραφο της σχετικής επιστολής επισυνάπτεται ως τεκµήριο 8), κατά παράβαση των ορών της µεταξύ τους συµφωνίας. Είναι φανερό από τις πράξεις και ενέργειες του Εναγόµενου, ότι αµφισβητεί τις ήδη εκτελεσθείσες από τους Ενάγοντες εργασίες στην οικοδοµή, γι' αυτό και αρνείται να καταβάλει τα οφειλόµενα ποσά. Άλλωστε αυτό το δήλωσε πολλές φορές στον μάρτυρα. Ως εκ τούτου σε περίπτωση που νέος εργολάβος, συνεχίσει και ολοκληρώσει εργασίες εντός της οικοδοµής, θα είναι αδύνατο να υπολογιστεί η ήδη εκτελεσθείσα από τους Ενάγοντες εργασία. Περαιτέρω δε εάν ο νέος εργολάβος προβεί σε αλλοίωση και/ή προκαλέσει κακοτεχνίες επί το εκτελεσθέντων από τους Ενάγοντες εργασιών, θα είναι πολύ δύσκολο και/ή αδύνατο να διαφανεί µε ασφάλεια η ποιότητα και ορθότητα των ήδη εκτελεσθέντων και απλήρωτων εργασιών των Εναγόντων και θα είναι πολύ δύσκολη και/ή αδύνατη η σωστή απονοµή της δικαιοσύνης. Την 24.9.13 ο μάρτυρας επισκέφθηκε το εργοτάξιο της οικοδοµής και διαπίστωσε ότι εντός αυτού υπήρχε κίνηση και άτοµα να εργάζονται στην οικοδοµή και όταν ρώτησε κάποιο εργαζόµενο τι κάνουν µέσα στο εργοτάξιο χρησιµοποιώντας µάλιστα και υλικά ιδιοκτησίας των Εναγόντων, µου απάντησε ότι τους δόθηκαν οδηγίες να συνεχίσουν τις εργασίες. Εάν άλλα πρόσωπα ή άλλος εργολάβος εργαστούν και/ή συνεχίσουν να εργάζονται στην οικοδοµή, θα αλλοιώσουν και πιθανόν να προκαλέσουν και ζηµιές και/ή κακοτεχνίες επί της οικοδοµής και δεν θα είναι δυνατόν να υπολογισθεί µε βεβαιότητα η εκτελεσθείσα από τους Ενάγοντες εργασία µε αποτέλεσµα να είναι πολύ δύσκολη και/ή αδύνατη η σωστή απονοµή της δικαιοσύνης. Ως εκ των άνω είναι ορθόν και δίκαιον και προς το συµφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούµενο διάταγµα. Στις 2.10.13 που ήταν ορισμένη η αίτηση για πρώτη φορά, το Δικαστήριο, για τους λόγους που εξηγούνται στο πρακτικό, θεώρησε ότι η αίτηση δεν πρέπει να προχωρήσει μονομερώς και έδωσε οδηγίες για επίδοση της, ορίζοντας την για τον σκοπό αυτό στις 7.10.
- Στις 7.10.13 ο συνήγορος των Αιτητών ζήτησε νέα ημερομηνία επίδοσης και έτσι ορίσθηκε η 14.10.13, ημερομηνία κατά την οποία εμφανίσθηκε δικηγόρος για τον Εναγόμενο και ζητήθηκε χρόνο για καταχώρηση ένστασης. Η εν λόγω ένσταση καταχωρήθηκε τελικά στις 8.11.13 και στηρίζεται ουσιαστικά στις ίδιες διατάξεις και νομοθεσίες ως η αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
- Η παρούσα αγωγή είναι πρόωρη και κατά συνέπεια και η αίτηση είναι πρόωρη, γιατί οι Ενάγοντες δεν συµµορφώθηκαν στους όρους της µεταξύ των διαδίκων συµφωνίας ηµερ. 1.6.
- Πουθενά στην αρχική συµφωνία των διαδίκων ηµερ. 21.10.06 δίδεται το δικαίωµα στους Ενάγοντες να διεκδικήσουν την έκδοση του αιτουµένου διατάγµατος.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος. Η ένσταση υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου, όπου αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα: Ο Εναγόμενος υιοθετεί τους λόγους ένστασης και αρνείται και απορρίπτει όλους τους ισχυρισµούς των Αιτητών που δεν συνάδουν και/ή αντιφάσκουν µε την ένορκη δήλωση του. Ως προς τα γεγονότα αναφέρει ότι συμφωνήθηκε την 1.6.12 όπως πέραν του ποσού των €50,000, οι Ενάγοντες θα έπρεπε να εκτελέσουν περαιτέρω εργασίες συνολικής αξίας περίπου €23,
- Επίσης βάσει της εν λόγω συµφωνίας θα έπρεπε να πληρωθεί από τον Εναγόμενο προς τους Ενάγοντες άµεσα το ποσό των €17,000 συν Φ.Π.Α, µε την αποπεράτωση όλων των πιο πάνω εργασιών το ποσό των €20,000 συν Φ.Π.Α, 6 µήνες µετά την αποπεράτωση το ποσό των €18,000 συν Φ.Π.Α και σε 12 µήνες από την αποπεράτωση το ποσό των €18,000 συν Φ.Π.Α. Συµµορφούµενος µε τους όρους της πιο πάνω συµφωνίας οι Εναγόμενος πλήρωσε το ποσό των €17,000 πλέον Φ.Π.Α και ανέµενε την αποπεράτωση των πιο πάνω συµφωνηθέντων εργασιών για να αρχίσει η αποπληρωµή του συµφωνηθέντος ποσού. Επειδή οι Ενάγοντες κατά παράβαση της πιο πάνω συµφωνίας δεν προχώρησαν στην αποπεράτωση των εν λόγω εργασιών, ο Εναγόμενος στις 4.6.13 απέστειλε επιστολή στους Ενάγοντες γνωστοποιώντας τους ότι εάν δεν προχωρήσουν στην διεκπεραίωση των εργασιών τότε θα προβεί σε τερµατισµό της µεταξύ τους συµφωνίας. Δεν υπήρξε συµµόρφωση των Εναγόντων στο περιεχόµενο της εν λόγω επιστολής και έτσι ο Εναγόμενος στις 19.6.13 τερµάτισε την µεταξύ τους συµφωνία. Ενώ οι Ενάγοντες παρέβηκαν τους όρους της µεταξύ τους προαναφερόμενης συµφωνίας, πρόωρα και χωρίς να δικαιούνται, απαιτούν το ποσό των €46,
- Στις 15.7.13 οι δικηγόροι του Εναγόμενου απάντησαν στην επιστολή του δικηγόρου των Εναγόντων ηµερ. 19.6.13 και εξέθεσαν τα πράγµατα ως είχαν, αρνούµενοι τους ισχυρισµούς των Εναγόντων και εµµένοντας στο περιεχόµενο των επιστολών ηµερ. 4.6.13 και 19.6.13 (αντίγραφο της εν λόγω επιστολής επισυνάπτεται ως τεκµήρι). Αναφορικά µε τους ισχυρισµούς των Εναγόντων για το πιστοποιητικό πληρωµής αριθµός 11 ηµερ. 5.3.13 που εξέδωσε ο αρχιτέκτονας, στις 14.3.13 ο Εναγόμενος έστειλε επιστολή στον αρχιτέκτονα µε την οποία διαµαρτυρήθηκε για το περιεχόµενο του διατακτικού ηµερ. 5.3.13 (αντίγραφο της επιστολής αυτής επισυνάπτεται ως τεκµήριο). Μέχρι σήµερα ο Εναγόμενος έχει καταβάλλει στους Ενάγοντες συνολικό ποσό πέραν των €326,883.97 χωρίς να έχουν εκτελεστεί όλες οι εργασίες ενώ το αρχικό ποσό της συµφωνίας ήταν €265,000 πλέον Φ.Π.Α. Σε σχέση με την απαίτηση των Εναγόντων ο Εναγόμενος δηλώνει ότι έχει καλή υπεράσπιση και θα διεκδικήσει και αποζηµιώσεις υπό µορφή ανταπαίτησης για παράβαση όρων της µεταξύ τους συµφωνίας. Οι Ενάγοντες ήρθαν στο Δικαστήριο χωρίς να έχουν βάση αγωγής εναντίον του Εναγόμενου και χωρίς ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Περαιτέρω πουθενά στις συμφωνίες ημερ. 21.10.06 και 1.6.12 δεν δίδεται δικαίωµα στους Ενάγοντες να διεκδικήσουν την έκδοση από το Δικαστήριο του αιτουµένου διατάγµατος. Ενδεχόµενη έκδοση του αιτούµενου διατάγµατος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζηµιά στον Εναγόμενο καθότι δεν θα µπορέσει να διεκπεραιώσει το κτίσιµο της εν λόγω κατοικίας. Ως εκ των άνω το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εκδώσει το αιτούµενο διάταγµα. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της αίτησης οι διάδικοι δεν αντεξέτασαν κανένα από τους ενόρκως δηλούντες και περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή σε σχετική νομολογία. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συντηρητικά διατάγματα εδράζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο έχει αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates and another
(1982)1 C.L.R. 557 καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά περιεκτικά και με σαφήνεια οι αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων καθώς και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων είναι:
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη,
- Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, και
- Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι οι πιο πάνω προϋποθέσεις συντρέχουν σωρευτικά. Το θέμα όμως και πάλι δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos ανωτέρω, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας) είναι απεριόριστοι. Αναφορικά με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση δηλ. να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις ("pleadings"). Αναφορικά με την ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία δηλ. πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos ανωτέρω και Πουργουρίδη κ.α. ν. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (βλ. Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Δηλ. πρέπει να συσχετισθεί η νομική θεμελίωση της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως αυτή εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για να διαπιστωθεί η πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον Ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδης ν. Παναγίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Πρέπει αρχικά στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας αίτησης να λεχθεί ότι η θέση του Εναγόμενου ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθότι, ως αναφέρει, δεν τους παρέχεται το δικαίωμα αυτό με βάση τις συμφωνίες τους μαζί του, είναι προφανώς αβάσιμη. Αυτό γιατί το εν λόγω δικαίωμα παρέχεται απευθείας από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, το οποίο δεν συναρτά την άσκηση του με την ύπαρξη οποιασδήποτε προηγούμενης συμφωνίας. Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, κρίνω ότι από την έκθεση απαίτησης στην αγωγή αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Συγκεκριμένα αποκαλύπτεται μια συζητήσιμη υπόθεση, η οποία αφορά τη διεκδίκηση από τους Ενάγοντες - Αιτητές, που είναι εργοληπτική εταιρεία, θεραπείας και συγκεκριμένα του ποσού των €46,072 πλέον τόκους, ως υπόλοιπο ποσού για συμφωνηθείσες και εκτελεσθείσες εργασίες που έκαναν οι Ενάγοντες στα πλαίσια ανάληψης εργολαβίας για ανέγερσης της οικίας του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση, δυνάμει δύο εγγράφων συμφωνιών ημερ. 2.10.06 και 1.6.12 και συμφωνίας για επιπρόσθετες εργασίες. Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 πρέπει να λεχθεί αρχικά ότι ως έχει αναφερθεί στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να επιλύσει αντικρουόμενη μαρτυρία στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων εδράζονται οι αξιώσεις των διαδίκων ούτε και να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Δεν εξετάζει δηλ. σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία είναι απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802). Με βάση τη μαρτυρία ως φαίνεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση οι Ενάγοντες - Αιτητές αξιώνουν το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό ως οφειλόμενο από τον Εναγόμενο για εκτελεσθείσες εργασίες στα πλαίσια εργολαβίας ανέγερση της οικοδομής του Εναγόμενου. Στηρίζουν δε την αξίωση τους στις συμφωνίες ημερ. 2.10.06 (τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του Παστελλή) και ημερ. 1.6.12 (τεκμήριο 4 στην ίδια ένορκη δήλωση), στο πιστοποιητικό πληρωμής αρ. 11 ημερ. 5.3.13 που εξέδωσε ο επιβλέπων αρχιτέκτονας του έργου (τεκμήριο 7) καθώς και στο τερματισμό από πλευράς του Εναγόμενου της μεταξύ τους συμφωνίας (τεκμήριο 8) στις 19.6.13 και την ενημέρωση τους ότι η αποπεράτωση των εργασιών ανατέθηκε σε άλλον εργολάβο. Από την άλλη είναι ουσιαστικά η θέση του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση ότι αυτός συμμορφώθηκε με τους όρους της συμφωνίας ημερ. 1.6.12, πληρώνοντας το συμφωνηθέν ποσό των €17,000 πλέον Φ.Π.Α αλλά λόγω του ότι οι Ενάγοντες κατά παράβαση της πιο πάνω συµφωνίας δεν προχώρησαν στην αποπεράτωση των εργασιών και αφού αυτοί δεν συμμορφώθηκαν μετά από προειδοποίηση που τους έκανε στις 4.6.13, στις 19.6.13 τερµάτισε την µεταξύ τους συµφωνία. Παρά ταύτα, σύμφωνα πάντα με τον Καθ' ου η αίτηση, οι Ενάγοντες πρόωρα και χωρίς να δικαιούνται απαιτούν το ποσό των €46,
- Δηλώνει δε ότι θα διεκδικήσει από τους Ενάγοντες και αποζηµιώσεις υπό µορφή ανταπαίτησης για παράβαση των όρων της συµφωνίας. Τέλος ο Εναγόμενος αναφέρει ότι για το πιστοποιητικό πληρωµής αριθµός 11 που εξέδωσε ο αρχιτέκτονας, ο ίδιος στις 14.3.13 έστειλε επιστολή στον αρχιτέκτονα µε την οποία διαµαρτυρήθηκε για το περιεχόµενο του. Το κατά πόσο όμως στην παρούσα το αξιούμενο από τους Ενάγοντες ποσό είναι πράγματι οφειλόμενο για συμφωνηθείσες και εκτελεσθείσες εργασίες καθώς και το εάν αυτοί τήρησαν τις συμφωνίες με τον Εναγόμενο και οποιαδήποτε σχετική ανταπαίτηση του Εναγόμενου ασφαλώς θα απασχολήσει το Δικαστήριο και θα αποφασισθεί κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής και όχι σε αυτό το στάδιο. Το Δικαστήριο, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ως έχει προαναφερθεί δεν πρέπει να προβαίνει σε αξιολόγηση και κρίση επί των εκατέρωθεν ισχυρισμών ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα και σε εξαγωγή σχετικών ευρημάτων. Είναι αρκετό ο Αιτητής να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας, η οποία θα χρειασθεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Με βάση λοιπόν τα όσα επικαλούνται οι Αιτητές στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους αλλά και την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου, κρίνω ότι, με το περιορισμένο βάρος που έχουν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, αυτοί έχουν καταδείξει την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή τους. Στα πλαίσια ελέγχου συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης πρέπει να εξετασθεί κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η υπό αναφορά προϋπόθεση ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Στην Parico ανωτέρω λέχθηκε σχετικά ότι το Δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο Αιτητής πετύχει στην αξίωση του στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο καθ' ου η αίτηση θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει, το Δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του Aιτητή. Οι Αιτητές στην παρούσα, ως έχει προαναφερθεί, αξιώνουν ως οφειλόμενο συγκεκριμένο και υπολογισμένο ήδη ποσό ήτοι €46,
- Συνεπώς δεν τίθεται καν θέμα δυσκολίας στον υπολογισμό του ποσού της αξιούμενης θεραπείας. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι σε περίπτωση που οι Αιτητές πετύχουν στην αξίωση τους αυτοί θα αποζημιωθούν επαρκώς με την επιδίκαση του αξιούμενου ποσού. Ως εκ τούτου μπορεί να λεχθεί ότι οι αποζημιώσεις συνιστούν στην παρούσα επαρκή θεραπεία. Περαιτέρω οι Αιτητές δεν έχουν προσκομίσει οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι ο Εναγόμενος δεν είναι φερέγγυος και δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί εναντίον του. Μάλιστα δεν τίθεται καθόλου τέτοιος ισχυρισμός. Συνεπώς κρίνεται ότι ο Εναγόμενος θα είναι σε θέση να ικανοποιήσει τους Ενάγοντες αναφορικά με το ποσό που θα τους επιδικασθεί σε περίπτωση που επιτύχουν στην αγωγή τους. Οι Αιτητές φυσικά εδράζουν τη θέση τους ότι συντρέχει η υπό εξέταση προϋπόθεση στο ότι ως φαίνεται ο Εναγόµενος αµφισβητεί τις ήδη εκτελεσθείσες εργασίες στην οικοδοµή και σε περίπτωση που νέος εργολάβος, συνεχίσει και ολοκληρώσει εργασίες εντός της οικοδοµής ενδέχεται να προβεί σε αλλοίωση και/ή να προκαλέσει κακοτεχνίες και/ή ζημιές επί των εκτελεσθέντων, από τους Ενάγοντες, εργασιών, με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο και/ή αδύνατο να διαφανεί µε ασφάλεια η ποιότητα και ορθότητα αυτών και να γίνει υπολογισμό τους με βεβαιότητα. Δεν μου διαφεύγει ότι ως λέχθηκε στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης. Παρόλα αυτά η πιο πάνω θέση των Αιτητών δεν ευσταθεί καθότι όχι μόνο είναι υποθετική αλλά και γιατί, ως φαίνεται από την μαρτυρία που οι ίδιοι έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, όχι μόνο έχει ήδη υπολογισθεί η αξία των εν λόγω εργασιών από τους ίδιους αλλά το οφειλόμενο υπόλοιπο και συνεπώς η αξία των υπό αναφορά εργασιών προκύπτει και από το πιστοποιητικό πληρωμής αρ. 11 που εξέδωσε ο αρχιτέκτονας υπό την επίβλεψη του οποίου γίνονταν οι εργασίες και ο οποίος προφανώς έλεγξε αυτές προς έκδοση του εν λόγω πιστοποιητικού. Ως εκ των άνω καταλήγω ότι το Δικαστήριο θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Κρίνω λοιπόν ότι δεν ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εν όψει όλων των ανωτέρω η υπό εξέταση αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. (Υπ.) ............ Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Judgments (Αναφορά: Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο