← Κύπρος

ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΖΗ άλλως ELIAS KATZI ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δια του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής.: 4346/12, 27/2/2013

ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΖΗ άλλως ELIAS KATZI ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δια του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής.: 4346/12, 27/2/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A34 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής.: 4346/12 ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΖΗ άλλως ELIAS KATZI Ενάγων και ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δια του Γενικού Εισαγγελέα Εναγόμενος Αίτηση ημερ. 12-12-12 για Ενδιάμεσα Διατάγματα. Ημερομηνία: 27 Φεβρουαρίου,

  1. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Πουτζιουρής για Ορφανίδης, Χριστοφίδης, Πουτζιουρής & Δαμιανού Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο - Καθ' ου: κα Κ. Λοΐζου για Γενικόν Εισαγγελέα. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την πιο πάνω αίτηση ο Ενάγων ζήτησε την έκδοση τριών ενδιάμεσων διαταγμάτων ως εξής: Α. Διάταγμα δια του οποίου να απαγορεύεται η πώληση δια δημοσίου πλειστηριασμού του οχήματος Mercedes E220 1500 KGS, αρ. πλαισίου WDB No. 2110082B394864, αρ. αγγλικής εγγρ. 005IHAN το οποίο κατασχέθηκε από αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 3-8-11 (στο εξής "το όχημα"). Β. Διάταγμα δια του οποίου να διατάσσονται οι Εναγόμενοι και ή οι αντιπρόσωποι και ή εργοδοτούμενοι τους και ή ο υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού, στον οποίο κρατείται, όπως επιστρέψουν το εν λόγω όχημα στον Ενάγοντα μέχρι εκδίκασης της αγωγής. Γ. Διάταγμα δια του οποίου να διατάσσονται οι πιο πάνω όπως επιτρέψουν στον Ενάγοντα και ή σε εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του να επιθεωρήσει και ή εκτιμήσει το όχημα για τυχόν ζημιές μέχρι εκδίκασης. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.48, στα άρθρα 4-9 του Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του Ν.14/
  2. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντος στην οποίαν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι:
  3. Είναι ο ιδιοκτήτης του οχήματος το οποίο εισήγε από την Αγγλία πληρώνοντας όλους τους φόρους και δασμούς.
  4. Το όχημα παραλήφθηκε και κατακρατείται από την Αστυνομία στις 3-8-11 ένεκα κατ' ισχυρισμόν παραβάσεων της νομοθεσίας για πινακίδες εγγραφής (κ.6 της ΚΔΠ 66/84).
  5. Ο ίδιος αθωώθηκε στις 29-6-12 στην ποινική υπόθεση 8034/11 Ε.Δ. Αμμ/στου και το δικαστήριο αποφάσισε ότι η κατάσχεση του οχήματος, το οποίο ευρίσκετο σταθμευμένο σε ιδιωτικό χώρο, ήταν παράνομη.
  6. Ο δικηγόρος του με επιστολή ημ. 20-9-12 κοινοποιώντας την εν λόγω απόφαση ζήτησε επιστροφή του οχήματος ούτως ώστε να πωληθεί για €17.000 προς περιορισμό των ζημιών (Τεκμ. 2). Σ' αυτήν επισυνάπτεται και προηγούμενη επιστολή ημ. 3-8-12, καθώς και άλλα σχετικά έγγραφα.
  7. Ο Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας με επιστολή του ημερ. 21-9-12 (Τεκμ. 3), απάντησε ότι ο Ενάγων θα ενημερώνετο σχετικά από το αρμόδιο Τμήμα αλλά μέχρι σήμερα δεν έγινε κάτι τέτοιο.
  8. Ο ίδιος πριν την κατάσχεση είχε βρει αγοραστή για €17.000 και καθημερινά ζημιώνει επειδή οι Εναγόμενοι δεν συμμορφώνονται. Ο αγοραστής αυτός έδωσε προθεσμία 7 ημερών για να του παραδοθεί το όχημα.
  9. Σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε από τον Αστ. Στ. Ξυλοφάγου, στον οποίο ευρίσκεται τώρα το όχημα, αυτό θα πωληθεί σε δημόσιο πλειστηριασμό βάσει της Ειδοποίησης της Αστυνομίας ημερ. 3-8-11 η οποία είχε κατατεθεί στην ποινική υπόθεση (Τεκμ. 1). Πράγμα που θα τού δημιουργήσει ανεπανόρθωτη βλάβη. Το δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς μόνο το διάταγμα υπό Α του αιτητικού και διέταξε την επίδοση της αίτησης ως προς τα υπόλοιπα. Ο Εναγόμενος προέβαλε δύο προδικαστικές ενστάσεις και δέκα λόγους ένστασης, στους οποίους θα γίνει αναφορά κατωτέρω όπου χρειάζεται. Εκτός από το θέμα αρμοδιότητας του παρόντος δικαστηρίου βασική παράμετρος των λόγων ένστασης είναι ο ισχυρισμός ότι το όχημα κατακρατείται καθόλα νόμιμα, ότι υπήρξε απόκρυψη γεγονότων, ότι δεν υπάρχει το κατεπείγον, ότι μπορούν να καταβληθούν αποζημιώσεις στο μέλλον και ότι το θέμα εμπίπτει στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αστ. 1581 Δ. Απαισιώτη, ο οποίος αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και στα γεγονότα κατάσχεσης του οχήματος. Ειδικότερα αναφέρει μεταξύ άλλων:
  10. Ότι στις 3-8-11 εντόπισε σε απερίφρακτο χωράφι δίπλα από δημόσια οδό στη Ξυλαφάγου το επίδικο όχημα, το οποίο δεν έφερε αριθμούς εγγραφής. Ως ιδιοκτήτης παρουσιάστηκε ο Ενάγων, στον οποίον εξηγήθηκε ότι βάσει πρόσφατης νομοθεσίας θα ακολουθούσε κατάσχεση του. Ο Ενάγων ήταν αρνητικός και δεν συνεργάστηκε στη μεταφορά του οχήματος στον Αστ. Στ. Ξυλοτύμπου.
  11. Αργότερα ο Ενάγων προσήλθε στον Αστ. Στ. Ξυλοτύμπου οπότε του επιδόθηκε Ειδοποίηση για παραλαβή του οχήματος εντός δύο μηνών και περί του ότι σε αντίθετη περίπτωση αυτό θα πωλείτο σε δημόσιο πλειστηριασμό (Τεκμήριο 1) με βάση την Κ.Δ.Π 291/10 και σχετικές εγκυκλίους του Αρχηγού Αστυνομίας (Τεκμήρια 2 και 3). Νομική Πτυχή. Σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60 ενδιάμεσο διάταγμα δύναται να εκδοθεί όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (Βλ. Andreas Odysseos v.
  12. A. Pieris Estates Ltd and others

(1982)1 C.L.R. 557 και Ιερά Μονή Κύκκου v. White Moon Services Ltd, Πολ. Εφ. 398/12, ημ. 13-2-13). Το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (υπόθεση The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και
  1. Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v.
  2. Χριστίνας Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Όπως έχει λεχθεί δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων και η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας. (Βλ. Μυριάνθη Νικόλα v. 1. Μιχάλης Κεφάλα
(1998)1 Γ Α.Α.Δ. 1400 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1572). Γίνεται, όμως, δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση. Η κατάσταση ως προς το βάρος απόδειξης παραμένει η ίδια και μετά την τροποποίηση της Δ.48, δηλαδή το βάρος ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις (υπ. Μαίρη Σεβαστού v. Εμμανουήλ Σεβαστού
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1980). Τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε αιτήσεις επιβάλλεται να αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται (υπ. Thinking Steel International Bv. v. Caramondani Bros Public Co Ltd, Πολ. Εφ. 361/08, ημ. 29-6-12). Προδικαστικές ενστάσεις. Έχω τη γνώμη πως η πρώτη προϋπόθεση συμπλέκεται με τις προδικαστικές ενστάσεις του Εναγόμενου υπό την έννοια ότι θα πρέπει να διακριβωθούν οι αιτίες αγωγής και παράλληλα να εξεταστούν οι προδικαστικές ενστάσεις για έλλειψη αρμοδιότητας (καθ' ύλην) του δικαστηρίου ή νομιμοποίησης του Ενάγοντος, δεδομένου ότι είναι με αναφορά στις αιτίες αγωγής που έχουν προβληθεί οι εν λόγω ενστάσεις Σοβαρό Ζήτημα. Στην παρούσα περίπτωση διαπιστώνεται από το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο και την ένορκη δήλωση πως ο Ενάγων θα επικαλεστεί κατά τη δίκη διάφορες αιτίες αγωγής ως εξής: i. Παράνομη επέμβαση στο ακίνητο. ii. Παράνομη επέμβαση στο όχημα. iii. Παράνομη κατακράτηση του οχήματος. iv. Παράνομη Ιδιοποίηση. v. Αμέλεια και ή παραλείψεις της Αστυνομίας. vi. Παραβίαση του δικαιώματος ιδιοκτησίας κατά το άρθρο 23 του Συντάγματος. vii. Παράνομη και αντισυνταγματική κατάσχεση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πέντε πρώτες, (υπό i-v), αποτελούν αναγνωρισμένες αιτίες αγωγής στα άρθρα 37,39,43,44 και 51 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Όπως και στην υπ. Α.ΤΗ.Κ v. Medcon Constructions Ltd
(2000)1 B A.A.Δ 945 έτσι και στην παρούσα "η αξίωση βασίζεται σε αδικοπραξία, έννοια καθαρά του αστικού δικαίου". Αυτή ήταν η επιλογή του Ενάγοντος και αποτελεί διαφορετικό θέμα το κατά πόσον είναι σε θέση να αποδείξει ή όχι την αγωγή του στο τέλος. Τουλάχιστον σε αυτό το στάδιο, η στήριξη της αγωγής στις πιο πάνω βάσεις ικανοποιεί την πρώτη προϋπόθεση. Όσον αφορά την παραβίαση του δικαιώματος ιδιοκτησίας (υπό v), θα πρέπει να παραπέμψω απλώς στην υπ. Γιάλλουρος v. Νικολάου
(2001)1 Α Α.Α.Δ 558, όπου υιοθετήθηκε η θέση πως "η παραβίαση των κατοχυρωμένων από το Σύνταγμα θεμελιωδών δικαιωμάτων επάγεται άνευ ετέρου αγώγιμο δικαίωμα". Τέλος ως προς την τελευταία βάση (υπό vii) και ιδιαίτερα την προδικαστική ένσταση επ' αυτής αρκεί να παραπέμψω στην θεμελιακή υπόθεση Αριστοτέλους v. Δημοκρατία
(1995)3 Α.Α.Δ 279 και στο πιο κάτω απόσπασμα από την A.D.S Drymiotis & Sons Ltd v. Δημοκρατίας Υπ. 759/97, ημ. 16-7-99 η οποία την υιοθέτησε: "Καμμιά εκτελεστότητα για σκοπούς της δικαιοδοσίας του Άρθρου 146.4 δεν μπορεί λοιπόν να αποδοθεί είτε στην ίδια την κατάσχεση είτε στην κράτηση των αγαθών στη συνέχεια, όπως και στην οποιαδήποτε αντίδραση του Εφόρου σε ενδεχόμενη αμφισβήτηση της κατάσχεσης. Από αυτή την άποψη μάλιστα, ο Έφορος δεν έχει αποφασίσει τίποτε αναφορικά με την αμφισβήτηση που υπέβαλε η Εταιρεία και δεν υπάρχει αντικείμενο στην προσφυγή. ........................ ..................................... Αν καλώς ή κακώς ο Έφορος απέδωσε στον Οργανισμό τα αυτοκίνητα αντί να τα επιστρέψει στην Εταιρεία και αν είναι ή όχι έτσι ένοχος οποιουδήποτε αστικού αδικήματος, ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να κριθεί, αφού δεν αφορά τη νομιμότητα διοικητικής πράξης αλλά αστικά δικαιώματα". Η ουσία είναι πως όπως και στις πιο πάνω υποθέσεις έτσι και η κατακράτηση οχήματος λόγω πινακίδων δεν επάγεται συνέπειες ως προς την κυριότητα του οχήματος, αφού σύμφωνα με τις πρόνοιες του κ.6
(28)το όχημα δύναται να διατεθεί ως αζήτητη περιουσία βάσει του άρθρου 32 του περί Αστυνομίας Ν.73
(1)/04 όχι αυτομάτως, αλλά αναλόγως της αντίδρασης του ιδιοκτήτη ή κατόχου. Στην παρούσα ειδικότερα, δεν υπάρχει μαρτυρία για τέτοιες οδηγίες του Αρχηγού Αστυνομίας (άρθρο 32
(2)του Ν.73
(1)/04). Πάντως η ίδια η κατακράτηση αφ' εαυτής δεν συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη. Ως εκ τούτου δεν εγείρεται ζήτημα καθ' ύλην αρμοδιότητας του δικαστηρίου. Ο δε Ενάγων είχε δικαίωμα να εγείρει την παρούσα προς διεκδίκηση αστικών δικαιωμάτων του και δεν τίθεται βασίμως θέμα νομιμοποίησης του. Πιθανότητα Δικαιώματος θεραπείας. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση θα πρέπει να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και η έννοια αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. υπ. Odysseos, ανωτέρω και Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Όπως έχει αναφερθεί στην υπ. Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1Α Α.Α.Δ. 253 η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία και πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων. Όσον αφορά την παρούσα θα πρέπει να σημειωθεί πως για σκοπούς της αίτησης στην πραγματικότητα εκτός από κάποια επιμέρους ζητήματα δεν υπάρχει ουσιώδης διαφωνία ως προς τα προηγηθέντα γεγονότα. Για σκοπούς αξιολόγησης της πιθανότητας επιτυχίας παρατηρούνται ειδικότερα τα εξής:
  1. Ο Ενάγων αναφέρει ότι είχε το όχημα στο τεμ. 658, δίπλα από Σταθμό Βενζίνης, το οποίο (τεμάχιο) ήταν στη νόμιμη κατοχή του και στο οποίο εκθέτει τα αυτοκίνητα που εισάγει με σκοπό την πώληση τους σε υποψήφιους αγοραστές. Ο συνήγορος του στην αρχική επιστολή του προς την Αστυνομία ημ. 3-8-11 δηλώνει ότι ο Ενάγων είναι πωλητής αυτοκινήτων. Ο Αστ.1581 στην ένορκη δήλωση του δέχεται ότι το όχημα ήταν σε απερίφρακτο ανοικτό χωράφι και σε απόσταση δύο μέτρων από την δημόσια οδό (Ιπποκράτους). Ο ίδιος αστυφύλακας στην γραπτή κατάθεση του για σκοπούς της ποινικής υπόθεσης, (δηλαδή στο Τεκμήριο 5 το οποίο επισύναψε ο ίδιος ο Ενάγων) ανέφερε πως στον μπροστινό και πισινό ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου ήταν αναγραμμένη με αυτοκόλλητο η φράση "πωλείται τηλ. 99583690", ενώ προσθέτει ότι εντός του συγκεκριμένου χωραφιού υπήρχαν και άλλα αυτοκίνητα σταθμευμένα και ότι ο χώρος ευρίσκετο 50μ. από τον κυκλικό κόμβο Ξυλοφάγου.
  2. Στο μέρος έφθασε και ο Ενάγων ο οποίος παρουσιάστηκε ως ο ιδιοκτήτης και στον οποίον εξηγήθηκε ότι η Αστυνομία θα προχωρούσε στην κατακράτηση του οχήματος, με βάση την πρόσφατη νομοθεσία του
  3. Παρά το ότι ήταν αρνητικός στην μετακίνηση και στη συνεργασία στη συνέχεια η κατάσχεση προχώρησε με ιδιωτικό ρυμουλκό, το οποίο κάλεσε η Αστυνομία.
  4. Αργότερα επισκέφθηκε το Σταθμό ο Ενάγων προσκομίζοντας τα έγγραφα του οχήματος, οπότε ο Αστ. 1581 συμπλήρωσε Έντυπο Ειδοποίησης για παραλαβή του οχήματος εντός 2 μηνών, την οποία ο Ενάγων αρνήθηκε να παραλάβει. Ειδικά για την παρούσα αίτηση θα πρέπει να διερευνηθεί μέσα από τη μαρτυρία που υπάρχει αυτή τη στιγμή ενώπιον του δικαστηρίου κατά πόσον υπάρχει μια τέτοια ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής ως προς τις αιτίες αγωγής. Απαραίτητη προϋπόθεση όλων των βάσεων που επέλεξε ο Ενάγων είναι να διαπιστωθούν γεγονότα τα οποία καταδεικνύουν ορατή πιθανότητα να κριθεί παράνομη η κατακράτηση του οχήματος, δεδομένου ότι αυτό το στοιχείο αποτελεί την κοινή συνισταμένη όλων των βάσεων που έχουν προαναφερθεί. Είναι για αυτό που απαιτείται υποχρεωτικά η ενασχόληση με τους Κανονισμούς στη βάση των οποίων έδρασε η Αστυνομία. Πρόκειται για τον κ.6 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 (Κ.Δ.Π66/84) όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από την Κ.Δ.Π 291/
  5. Ο Αστ. 1581 επικαλείται για τις ενέργειες του την Εγκύκλιο του Αρχηγού Αστυνομίας ημ. 17-9-10 (Τεκμ. 2) και τις επισυνημμένες σ' αυτήν Οδηγίες για την Κατακράτηση και Ρυμούλκηση Οχημάτων (Τεκμ. 3). Στα πιο πάνω έγγραφα γίνεται αναφορά στην Κ.Δ.Π 291/10 και στον κ.6, προφανώς των βασικών κανονισμών, Κ.Δ.Π 66/
  6. Στον εν λόγω κ.6 περιλαμβάνονται τρεις περιπτώσεις κατακράτησης οχήματος: i. Με βάση τον κ.6
(24)(δ) σε χώρους εγκατάστασης πινακίδων, που δεν ενδιαφέρει στην παρούσα. ii. Με βάση τον κ.6
(6)ο οποίος προνοεί πως το γεγονός ότι όχημα δεν φέρει διακριτικά σημεία μπορεί να θεωρηθεί ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι δεν είναι εγγεγραμμένο οπότε κάθε αστυνομικός δικαιούται να το κατακρατήσει "μέχρις ότου περατωθώσιν αι σχετικαί έρευναι". Θεωρώ πως ο κ.6
(6)μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τον κ.6
(25)βάσει του οποίου μέλος της Αστυνομίας δύναται προς το σκοπό ελέγχου συμμόρφωσης (με τον κ.6) να επιθεωρεί όχημα "είτε αυτό βρίσκεται σταθμευμένο σε οποιαδήποτε οδό ή πλησίον οδού ή βρίσκεται σε χώρο για σκοπούς ελέγχου καταλληλότητας ...... και με την βοήθεια ένστολου αστυνομικού να σταματά και να επιθεωρεί οποιοδήποτε όχημα κινείται επί οδού", καθώς και να απαιτεί από οποιοδήποτε σχετιζόμενο πρόσωπο "να του παράσχει πληροφορίες ή έγγραφα.". Βασικά ο κ.6
(25)περιορίζεται σε οχήματα χωρίς πινακίδες τα οποία εντοπίζονται είτε σταθμευμένα σε δρόμο ή κοντά σ' αυτόν ή να κινούνται σε δρόμο. Εννοείται προφανώς ότι σ' αυτή τη περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο κ.6
(6)για κατακράτηση τους από την Αστυνομία "μέχρις ότου περατωθώσιν αι σχετικαί έρευναι" (αφού ο ίδιος ο κ. 6
(25)δεν περιέχει πρόνοια για κατακράτηση). iii. Τέλος με βάση τον κ.6
(28)(στ) ο οποίος προβλέπει πως "οποιοσδήποτε αστυνομικός δύναται να κατακρατήσει όχημα που βρίσκεται σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ή σε οδό" και δεν φέρει πινακίδες εγγραφής. Ο κ.6
(28)(στ) ακολουθεί κατά λογική σειρά τον κ.6
(28)(ε) ο οποίος διαλαμβάνει ότι "απαγορεύεται η οδήγηση, η χρήση, η στάση ή η στάθμευση οχήματος σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ή σε οδό .. που .. δεν φέρει πινακίδες εγγραφής". Ουσιαστικά αυτό τον κανονισμό επικαλείται η Αστυνομία στην παρούσα και αυτό επιβεβαιώνεται από το ότι ακολουθήθηκαν οι διατάξεις των επόμενων κανονισμών (ζ) και (η) που έχουν ως εξής: "(ζ) Όχημα που κατακρατείται με βάση την υποπαράγραφο (στ) της παρούσας παραγράφου, δύναται να μετακινηθεί, από εξουσιοδοτημένο από τον Έφορο πρόσωπο ή από αστυνομικό ή κατόπιν οδηγιών του από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, σε κατάλληλο κατά την κρίση του Αρχηγού Αστυνομίας χώρο. (η) Όχημα που βρίσκεται σε χώρο που αναφέρεται στην υποπαράγραφο (ζ) της παρούσας παραγράφου παραλαμβάνεται από τον κάτοχο ή τον ιδιοκτήτη του ή από αντιπρόσωπο τους και, εφόσον αυτό μετακινηθεί σύμφωνα με την υποπαράγραφο (ζ) καταβάλλονται, πριν αυτό παραληφθεί από τον ιδιοκτήτη ή τον κάτοχο του, τα πραγματικά έξοδα της μετακίνησης: Νοείται ότι, στην περίπτωση που δεν καταβάλλονται τα πραγματικά έξοδα όπως αναφέρεται στην υποπαράγραφο (η) ή αν το όχημα δεν παραληφθεί εντός δύο μηνών από την ημερομηνία που ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος του ενημερωθεί σχετικά από τον Αρχηγό Αστυνομίας για να το παραλάβει, αυτό δύναται να διατεθεί ως αζήτητη περιουσία σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Αστυνομίας Νόμου: Νοείται περαιτέρω ότι, το όχημα που κατακρατείται σύμφωνα με την υποπαράγραφο (ζ) δεν δύναται να οδηγηθεί από οποιονδήποτε πλην των προσώπων που αναφέρονται στην εν λόγω υποπαράγραφο, μέχρι να τοποθετηθούν σε αυτό πινακίδες που καθορίζονται στον παρόντα Κανονισμό". Τόσον στις γραπτές καταθέσεις του Αστ. 1518, Αστ. 2956 και Αστ. 3907 τις οποίες επεσύναψε στην ένορκη δήλωση του ο Ενάγων (Τεκμ. 4,5,6), όσον και στην δική του ένορκη δήλωση ο Αστ. 1581 αναφέρουν ότι κατά τον επίδικο χρόνο το όχημα δεν έφερε αριθμούς εγγραφής μπροστά και πίσω. Ο Ενάγων δεν ανέφερε κάτι αντίθετο ως προς αυτό. Βασικά το μόνο θέμα για το οποίο φαίνεται να υπάρχει διαφορετική αντίληψη είναι εν σχέσει με το κατά πόσον το όχημα ήταν σταθμευμένο σε "δημόσιο χώρο". Η πρώτη και βασική ερμηνεία για την έννοια του δημόσιου χώρου περιέχεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα όπου αναφέρεται ότι περιλαμβάνει μέρος ή τόπο "όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου .". Η ίδια ερμηνεία δίδεται σταθερά και μέσα από τη νομολογία μας όπως οι Antony Castelow v. Police
(1970)2 C.L.R. 141, υπ. Ευθυμιάδης v. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 25, Νετζιής v. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 1, Μιχαήλ v. Αστυνομίας
(1997)2 ΑΑΔ 362 όπου τονίζεται ότι δημόσιος είναι ο χώρος στον οποίο έχει ελεύθερη πρόσβαση το κοινό. Έτσι κρίθηκαν ως δημόσιοι κατάστημα, κέντρα αναψυχής και γενικά ιδιωτικές επιχειρήσεις ακριβώς στη βάση του κριτηρίου ότι το κοινό είχε ελεύθερη πρόσβαση σ' αυτούς τους χώρους. Στην παρούσα λοιπόν περίπτωση όλα τα υπάρχοντα μέχρι στιγμής στοιχεία και για σκοπούς πάντα της αίτησης τείνουν να δείξουν πως ο συγκεκριμένος χώρος στον οποίο ευρίσκετο σταθμευμένο το όχημα χωρίς πινακίδες ήταν "δημόσιος χώρος". Τέτοια στοιχεία είναι το ότι: i. Ο Ενάγων αναφέρεται ως πωλητής οχημάτων. ii. Αναφέρει ο ίδιος ότι εκθέτει τα οχήματα του στο συγκεκριμένο χώρο προς πώληση. iii. Ο συγκεκριμένος χώρος είναι ανοικτός χώρος, απερίφρακτος. iv. Το όχημα ευρίσκετο 2μ. από δημόσια οδό. v. Στο όχημα υπήρχαν μπροστά και πίσω γνωστοποιήσεις - διαφημίσεις ότι "πωλείται". vi. Είναι λογικό πως με τη διαφήμιση - πρόσκληση για αγορά ο κάθε υποψήφιος αγοραστής (στον οποίο αναφέρεται ο Ενάγων) είχε τη δυνατότητα να πλησιάσει το αυτοκίνητο, να εισέλθει το χώρο και να το περιεργαστεί τουλάχιστον εξωτερικά για να σχηματίσει κάποια άποψη και να εκδηλώσει το τυχόν ενδιαφέρον του τηλεφωνώντας ίσως στον αναγραφόμενο αριθμό. vii. Εάν η έκθεση προς πώληση, στην οποίαν αναφέρεται ο Ενάγων, δεν παρείχε το δικαίωμα επιθεώρησης του οχήματος, δεν θα είχε νόημα η έκθεση του οχήματος εκεί. Θα μπορούσε να υπήρχε μόνο κάποια πινακίδα με περιγραφή του οχήματος ή φωτογραφία του. viii. Ο ίδιος ο Ενάγων αναφέρεται σε πληθυντικό αριθμό, πράγμα που αφήνει να νοηθεί πως εκθέτει εκεί γενικά τα αυτοκίνητα που εισάγει, ακριβώς για να τα βλέπουν οι υποψήφιοι αγοραστές. Η σημασία του ότι το πιο πιθανό είναι ο συγκεκριμένος χώρος στο τέλος να κριθεί ως δημόσιος είναι πως θα αναιρεθεί το στοιχείο της παρανομίας στην είσοδο και κατάσχεση το οποίο είναι προαπαιτούμενο για όλες τις αιτίες αγωγής του Ενάγοντος. Το οποίο με τη σειρά του θα σημαίνει πως η Αστυνομία είχε το δικαίωμα να ελέγξει την εφαρμογή των κανονισμών και να κατακρατήσει κάθε όχημα που δεν έφερε πινακίδες εγγραφής. Υπό αυτές τις περιστάσεις και για τους πιο πάνω λόγους δεν συμφωνώ ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όσον αφορά αυτή την προϋπόθεση απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Parico Aluminium Desigs Ltd v. 1. Muskita - Aluminimum Co. Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ.2015: "Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι το δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του για διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγομένου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο Εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει το δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απογορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του Ενάγοντα". Στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητείται η οικονομική δυνατότητα της Δημοκρατίας να αποζημιώσει για την αξία του οχήματος την οποίαν ο Ενάγων προσδιορίζει κατά την κατάσχεση στο ποσό των €28.000 και απ' αυτή θα πρέπει να υπολογιστεί ουσιαστικά στο τέλος η μείωση που έχει επέλθει λόγω της κατακράτησης. Η μείωση αυτή όπως και τυχόν άλλη απώλεια του Ενάγοντος είναι δυνατό να αποτιμηθεί οικονομικά. Κρίνω πως σε περίπτωση επιτυχίας ο Ενάγων θα μπορούσε να αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημίωσης. Κατάληξη. Παρά την ως άνω κατάληξη η οποία προδιαγράφει και το αποτέλεσμα της αίτησης θεωρώ ορθό να παρατηρήσω τα ακόλουθα, τα οποία ίσως συμβάλουν στη σύντομη διευθέτηση του δημιουργηθέντος ζητήματος. Πρόκειται για στοιχεία που δεν έχουν αμφισβητηθεί στα πλαίσια της αίτησης: (α) Ο κ.6
(28)(στ) αποσκοπεί στον έλεγχο οχημάτων που εντοπίζονται σε δημόσιο χώρο ή σε οδό χωρίς πινακίδες. Στην παρούσα με βάση το επισυναφθέν κατηγορητήριο της υπ. 8034/11 (Τεκμ. 4) ο Ενάγων δεν αντιμετώπισε κατηγορία για πινακίδες, αλλά μόνον για το ότι δεν συνεργάστηκε. (γ) Ο Ενάγων παρότι έλαβε γνώση αμέσως, δεν άσκησε το δικαίωμα του να παραλάβει το όχημα εντός δύο μηνών καταβάλλοντας τα πραγματικά έξοδα μετακίνησης του, ούτε και προέβη σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια μέχρι τις 20-9-12. (δ) Παρά ταύτα και παρά την παρέλευση 18 τουλάχιστον μηνών δεν φαίνεται να έχουν ενεργοποιηθεί οι διατάξεις του άρθρου 32 του περί Αστυνομίας Νόμου και ο Αρχηγός Αστυνομίας δεν έχει ασκήσει ακόμα την διακριτική του ευχέρεια για αυτό το θέμα, είτε δηλαδή για πώληση, καταστροφή, είτε εφόσον είναι γνωστός ο δικαιούχος για επιστροφή του υπό τον όρον να καταβληθούν τα έξοδα μετακίνησης ή άλλως πως. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πριν η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγομένου ως θα υπολογιστούν. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.