Αναφορικά με την Εταιρεία Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ.Αίτησης 12/2013, 27/2/2013

(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113 και έγινε με πρωτογενή αίτηση (οriginating summons), όπως προβλέπεται στους κανονισμούς 6(m) και 7 των περί Εταιρειών Κανονισμών, (Τόμος ΙΙ της Δευτερογενούς Νομοθεσίας, σελίδα 279). Ενώ, να σημειωθεί, ότι σχετικός είναι και ο κανονισμός 8 ο οποίος προβλέπει, σε κάποιο βαθμό, για τη διαδικασία η οποία ακολουθείται γενικά στα πλαίσια πρωτογενών αιτήσεων και για τις εξουσίες του δικαστηρίου να δίνει οδηγίες για την ορθή έκβαση κάθε τέτοιας αίτησης. Η παρούσα αίτηση επιδόθηκε μόνο στον ΄Εφορο Εταιρειών, ο οποίος δε θεώρησε αναγκαίο να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου όταν η αίτηση ήταν ορισμένη πρώτη φορά για εξέταση στις 6.2.2013. Όμως, κατά την ημέρα εκείνη και χωρίς να έχουν λάβει οποιαδήποτε ειδοποίηση, εμφανίστηκαν εκπροσωπούμενοι από δικηγόρους αριθμός πιστωτών και ζήτησαν να τους επιτραπεί να σημειωθεί η εμφάνιση τους και επίσης να δοθούν οδηγίες ώστε να μπορούν να ακουστούν. ΄Ενας τέτοιος πιστωτής, που είναι τραπεζικός οργανισμός, έχει διορίσει από τις 31.1.2013 δύο πρόσωπα ως παραλήπτες - διευθυντές της εταιρείας με βάση τους όρους ομολόγου. Ο συνήγορος ο οποίος εμφανίστηκε στο δικαστήριο δήλωσε ότι εκπροσωπεί τους παραλήπτες - διευθυντές. Εισηγήθηκε δε συναφώς, ότι αυτοί δικαιούνται να αναλάβουν το χειρισμό της παρούσας αίτησης εκ μέρους της εταιρείας, αναθέτοντας συγχρόνως το χειρισμό αυτό στο δικό τους συνήγορο. ΄Ενας άλλος πιστωτής πληροφόρησε το δικαστήριο, μέσω του συνηγόρου του, ότι έχει καταχωρήσει προ αρκετών εβδομάδων αίτηση υπό μορφή petition για να τεθεί η εταιρεία υπό εκκαθάριση. Δεν αναφέρθηκε αν οποιοσδήποτε άλλος από τους εκπροσωπούμενους πιστωτές είχε λάβει οποιοδήποτε διάβημα σε σχέση με την εταιρεία. Ωστόσο, ήταν και αυτών η θέση ότι θα έπρεπε να τους δοθεί η ευκαιρία να ακουστούν στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Η απάντηση του συνηγόρου της εταιρείας στο πιο πάνω καθολικό αίτημα ήταν ότι αυτοί δεν έχουν locus standi στην παρούσα αίτηση, με την οποία ζητείται από το δικαστήριο να διαταχθεί η σύγκληση συνελεύσεων των πιστωτών της εταιρείας. Το άρθρο 198

(1)του Νόμου, Κεφ. 113, στο οποίο βασίζεται η αίτηση προβλέπει τα ακόλουθα: «Όταν προτείνεται συμβιβασμός ή διακανονισμός μεταξύ εταιρείας και των πιστωτών της ή οποιασδήποτε τάξης τους ή μεταξύ της εταιρείας και των μελών της ή οποιασδήποτε τάξης τους, το Δικαστήριο δύναται, με συνοπτική αίτηση της εταιρείας ή οποιουδήποτε πιστωτή ή μέλους της εταιρείας, ή, σε περίπτωση εταιρείας που είναι υπό εκκαθάριση, του εκκαθαριστή, να διατάξει σύγκληση συνέλευσης των πιστωτών ή τάξης πιστωτών ή των μελών της εταιρείας ή τάξης μελών, ανάλογα με την περίπτωση, με τέτοιο τρόπο όπως το Δικαστήριο ήθελε διατάξει.» Ο ευπαίδευτος συγγραφέας του συγγράμματος Pennington´s Company Law, 3η έκδοση

(1973), σχολιάζοντας τη δυνατότητα την οποία παρείχε η Companies Act 1948 σε εταιρεία για συμβιβασμό ή διακανονισμό με τους πιστωτές της και έχοντας, προφανώς, κατά νουν την αντίστοιχη αγγλική της πιο πάνω πρόνοιας, που ήταν τότε το άρθρο 206, παρατηρεί στη σελίδα 450 τα εξής: "The reason why the subject of compromises and arrangements is deserving of separate treatment is that rights enforceable against companies are often vested in large classes of persons with whom it would be practically impossible to negotiate individually, and in such cases machinery is required by which the rights of the classes collectively may be modified with the assent of a majority of their number given at meetings called for the purpose. This machinery may be provided by the original agreements between the company and the classes of persons entitled to the rights concerned, and, whether such machinery is provided by agreement or not, it is also provided by the Companies Act, 1948." To πιο πάνω απόσπασμα εμφανίζεται και στην 5η έκδοση του ίδιου συγγράμματος στη σελίδα 583 σε σχέση με το νέο πανομοιότυπο άρθρο 425 της Companies Act 1985. Eπισύρει την προσοχή σε μια σημαντική πτυχή της αντίστοιχης του άρθρου 198

(1)αγγλικής πρόνοιας η οποία έχει ως σκοπό να καταστήσει αντικείμενο δικαστικής διαταγής, περιβάλλοντας την έτσι και με το ανάλογο κύρος, τη συνέλευση πιστωτών η οποία συγκαλείται για την εξέταση προτεινόμενου σχεδίου διακανονισμού, η οποία συνέλευση πιθανόν να μην πραγματοποιηθεί αν αφεθεί η σύγκληση της στα ενδιαφερόμενα μέρη. Τι θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο κατά την έκδοση τέτοιας διαταγής που αναφέρεται στο εδάφιο

(1), προβλέπεται στα λοιπά εδάφια του άρθρου 198. Στην Αγγλία όπου τα θέματα αυτά έχουν αχθεί επανειλημμένα ενώπιον των δικαστηρίων, σε σχέση με πανομοιότυπες πρόνοιες όπως αυτές του άρθρου 198, και αντλώντας από τη σχετική νομολογία, έχουν θεσπιστεί και κάποιες οδηγίες πρακτικής. Όπως προκύπτει, κύριο μέλημα του δικαστηρίου κατά την έκδοση διαταγής για σύγκληση συνέλευσης πιστωτών είναι η διασφάλιση της σύνθεσης της τάξης ή των τάξεων τους, εάν το προτεινόμενο σχέδιο διακανονισμού αποτείνεται σε πέραν της μιας τάξης από αυτούς. Η τάξη πιστωτών θα πρέπει να είναι ορθά συγκροτημένη ώστε κάθε τέτοιο ενδιαφερόμενο πρόσωπο να λάβει δεόντως γνώση του προτεινόμενου σχεδίου διακανονισμού. Αυτό είναι προς το συμφέρον και της ίδιας της εταιρείας προκειμένου το σχέδιο διακανονισμού, που τυχόν να εγκριθεί από την πλειοψηφία των πιστωτών, να εξασφαλίσει αργότερα την έγκριση του δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 198

(2), (βλ. Sovereign Life Assurance Co. v. Dodd (1891-4) All E.R. Rep. 246). Kατά τις αγορεύσεις των συνηγόρων έγινε αναφορά στο Practice Statement (Companies: Schemes of Arrangement)

(2002)1 W.L.R. 1345, για να υποστηριχθεί ακολούθως η εισήγηση ότι στην Αγγλία η επικρατούσα πρακτική, με βάση την πιο πάνω δήλωση πρακτικής, είναι να επιτρέπεται στους πιστωτές να λαμβάνουν μέρος στη διαδικασία της αίτησης για σύγκληση συνέλευσης πιστωτών, όπως είναι η παρούσα. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω Practice Statement, "The purpose is to enable issues concerning the composition of classes of creditors and the summoning of meetings to be identified and if appropriate resolved early in the proceedings". Με βασικό γνώμονα, όπως προστίθεται, την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Στη συνέχεια αναφέρεται σ΄ αυτή αριθμός θεμάτων τα οποία θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προς επίτευξη του πιο πάνω σκοπού. Όπως προκύπτει από αυτά, αποτελεί πρωταρχικό καθήκον του αιτητή να φέρνει σε γνώση του δικαστηρίου τα διάφορα θέματα τα οποία θα πρέπει να τύχουν αντιμετώπισης κατά την εξέταση της αίτησης για έκδοση διαταγής σύγκλησης συνέλευσης πιστωτών και ειδικά θέματα αφορώντα στη σύνθεση της τάξης αυτών. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 4, είναι σημαντικό όπως τα θέματα αυτά επιλύονται σε πρόωρο στάδιο ώστε να διασφαλίζεται ότι κάθε πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από το προωθούμενο σχέδιο διακανονισμού θα λάβει γνώση εγκαίρως για την ύπαρξη και το περιεχόμενο του. Επαφίεται δε στο δικαστήριο τι οδηγίες θα δώσει ώστε να επιλυθούν στο στάδιο εκείνο όλα τα θέματα που αφορούν στις προαναφερθείσες πτυχές της αίτησης. Η πιο πάνω δήλωση πρακτικής, που ισχύει στην Αγγλία, μπορεί να ληφθεί υπόψη στην Κύπρο προς το σκοπό καθοδήγησης αιτητή καθώς επίσης του δικαστηρίου, σε μια αίτηση όπως είναι η παρούσα, προς το σκοπό έκδοσης της κατάλληλης διαταγής που προβλέπεται στο άρθρο 198

(1). Όμως, η εξουσία του δικαστηρίου αναφορικά με όλα τα θέματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν προκύπτει, βασικά, από τον προαναφερθέντα κανονισμό 8 στον οποίο μπορούν ενταχθούν και οι επισημάνσεις της προαναφερθείσας δήλωσης πρακτικής, αλλά και από το σύνολο των προνοιών των άρθρων 198 και 199 του Νόμου, Κεφ. 113. Με την ολοκλήρωση της πιο πάνω συζήτησης οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι στα πλαίσια της εξέτασης αίτησης όπως είναι η παρούσα, δεν παρέχεται δυνατότητα σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πιστωτή δικαιωματικά να εμφανιστεί σε αυτή για οποιοδήποτε λόγο. Η αίτηση εξετάζεται μόνο στην παρουσία του αιτητή. Επαφίεται δε στην κρίση του δικαστηρίου τι οδηγίες θα δώσει προκειμένου να επιλυθούν τυχόν ζητήματα που υπάρχουν σε σχέση με θέματα στα οποία θα αφορά η διαταγή του για σύγκληση συνέλευσης πιστωτών, περιλαμβανομένου και του θέματος σύνθεσης της τάξης αυτών. Η πιο πάνω κατάληξη αποτελεί απάντηση στο αίτημα όλων των εκπροσωπηθέντων πιστωτών. Περιλαμβανομένων και των παραληπτών - διευθυντών, η επέμβαση των οποίων, προφανώς, έχει ως απώτερο σκοπό την προστασία των συμφερόντων του εξασφαλισμένου πιστωτή ο οποίος τους έχει διορίσει δυνάμει ομολόγου. Είναι σημαντικό να σημειωθεί συναφώς η παρατήρηση του Shaw L.J. στην υπόθεση Newhart Developments v. Co-op Bank (C.A.)

(1978)1 Αll E.R. 896, στη σελίδα 900, ότι "The receiver is entitled to ignore the claims of anybody outside the debenture holders. Not so the company: not so therefore, the directors of the company". Που σημαίνει ότι εταιρεία σε σχέση με την οποία έχει διοριστεί παραλήπτης - διευθυντής εξακολουθεί να έχει κάποιες εξουσίες οι οποίες ενώ δεν αντιστρατεύονται τη συμφωνία της με τον πιστωτή δυνάμει του ομολόγου, όμως της παρέχουν τη δυνατότητα προστασίας των συμφερόντων της όπως επίσης των μετόχων και των πιστωτών της. Τέτοια είναι οπωσδήποτε και η περίπτωση αυτή η οποία αφορά στην προώθηση συγκεκριμένου σχεδίου διακανονισμού με προοπτική την προστασία των συμφερόντων του συνόλου των πιστωτών της. Κατά πόσο αυτό θα καταστεί τελικώς εφικτό θα εξαρτηθεί από την έκβαση των συνελεύσεων και από τη διαδικασία έγκρισης από το δικαστήριο οποιωνδήποτε ψηφισμάτων που θα έχουν εγκριθεί σε αυτές από τους πιστωτές. Ας σημειωθεί ότι και στα δύο προαναφερθέντα κρίσιμα στάδια προώθησης του σχεδίου διακανονισμού, οι πιστωτές θα έχουν την ευκαιρία να ακουστούν. Ειδικά δε, η δικαστική διαδικασία έγκρισης διασφαλίζει το δικαίωμα τους προς τούτο, όπως κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Επομένως, καταλήγω ότι στην αίτηση αυτή δεν έχουν locus standi οι πιστωτές οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και ζήτησαν να τους επιτραπεί να ακουστούν, αλλά και γενικά οποιοσδήποτε πιστωτής της εταιρείας. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να επιληφθώ της αίτησης και για το σκοπό αυτό θα δώσω το λόγο μόνο στο συνήγορο της αιτήτριας εταιρείας. (Υπ.)............................ /ΚΣ Γ.Ν.Γιασεμής, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο