Αναφορικά με τον Γεώργιο Παπαχριστοδούλου, Αρ. Αίτ. Πτώχ.: 116/2012, 4/4/2013

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στη Δ.48 θ.θ. 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς επίσης στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση του αιτητή, ημερ. 8/11/12 και παρατίθεται επίσης στο σώμα της αίτησης ως ακολούθως: ¾ Η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν είναι καλόπιστη ή και δεν υποβάλλεται καλόπιστα ή και υποβλήθηκε με αλλότρια κίνητρα από τους αιτητές. ¾ Η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής αποτελεί μέσο καταπιεστικό εναντίον του αιτητή στην παρούσα αίτηση ή και για τα δικαιώματα του. ¾ Η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής γίνεται με σκοπό την κατάχρηση ή και αποτελεί κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ή και της διαδικασίας του Δικαστηρίου. ¾ Η έφεση που έχει καταχωρηθεί εναντίον της απόφασης στην αγωγή 3288/03 είναι καλόπιστη και οι λόγοι που προβάλλονται εναντίον της πρωτόδικης απόφασης είναι σοβαροί και εγείρουν σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ¾ Η έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του αιτητή στην παρούσα αίτηση, είναι μέτρο άδικο και καταπιεστικό για τον αιτητή. Οι καθ΄ ων η αίτηση-πιστωτές φέρουν ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και προς τούτο καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης, ημερομηνίας 20/12/12, βασιζόμενοι στους δέκα λόγους που αναφέρονται στο σώμα της ένστασης. Η δε ένσταση υποστηρίζεται, με ανάλογους ισχυρισμούς, από την ένορκη δήλωση του Κώστα Καλλή, ημερομηνίας 18/12/12. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις τις οποίες μάλιστα οι συνήγοροι επέλεξαν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτώς. Για σκοπούς πληρότητας να αναφέρω ότι επίσης με μεγάλη προσοχή έχω μελετήσει το περιεχόμενο των αγορεύσεων των δύο συνηγόρων, τους οποίους και ευχαριστώ. Θα πρέπει να λεχθεί ότι το τι ζητείται με την παρούσα αίτηση δεν είναι η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης αλλά ή αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας. Γι΄ αυτό άλλωστε η βάση της αίτησης είναι το άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5 και όχι η Δ.35 Θ.18 η οποία φαίνεται να αποτέλεσε το αντικείμενο λεπτομερούς ανάλυσης από τη συνήγορο για τους πιστωτές-καθ΄ων η αίτηση. Δεν θα με απασχολήσουν οι αρχές που αφορούν το θέμα της αναστολής εκτέλεσης της απόφασης καθότι τέτοιο ζήτημα δεν είναι επίδικο. Το άρθρο 6

(4)του Κεφαλαίου 5 προνοεί ότι: «Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Το θέμα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με το πρώτο ζήτημα που εξετάζει το Δικαστήριο να είναι κατά πόσο η έφεση που καταχωρήθηκε είναι καλόπιστη. Από το 1880, λέχθηκε στην υπόθεση Exp Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch. D. 283 ότι: «.But if he [The Registrar] is satisfied that a real appeal from the judgment is pending, he ought, in my opinion, as was done in the present case, to adjourn the hearing of the petition until after the appeal shall here been disposed of.» Στην υπόθεση Re Noble [1964] 2 All E.R. 522 αναφέρθηκε ότι η εξουσία για έκδοση διατάγματος παραλαβής σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να ασκείται αν υπάρχει ικανοποίηση ότι η έφεση είναι καλόπιστη (bona fide). Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο διαδικασίας ως η παρούσα, δεν εξετάζει ποιες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης και κατά πόσο η εφεσιβληθείσα απόφαση θα πρέπει να ανατραπεί αλλά κατά πόσο οι λόγοι που προβάλλονται στην έφεση είναι σοβαροί, εγείρεται δηλαδή κάποιο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Αν το Δικαστήριο κρίνει ότι οι λόγοι έφεσης είναι επιπόλαιοι και η έφεση καταχωρήθηκε κακόπιστα, τότε το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας θα πρέπει να απορριφθεί. (βλέπετε επίσης Williams and Hunter, on Bankruptcy, 19th ed., p.66). Από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι η απόφαση του Δικαστηρίου στην αγωγή 3288/03, Ε. Δ. Λευκωσίας, εκδόθηκε στις 10/1/2011 και η έφεση από μέρους του αιτητή καταχωρήθηκε στις 21/2/2011. Στις 27/3/12 καταχωρήθηκε και το περίγραμμα αγόρευσης του εφεσείοντα. Δεν είμαι σε θέση να διαπιστώσω ότι υφίσταται οποιαδήποτε κακοπιστία από μέρους του αιτητή. Αντιθέτως, φαίνεται καλόπιστα να εφεσίβαλε την εναντίον του απόφαση και όταν βρέθηκε να αντιμετωπίζει πτωχευτική διαδικασία το Σεπτέμβριο του 2012, καταχώρησε την παρούσα αίτηση. Δεν εντοπίζω, συναφώς, οτιδήποτε καταχρηστικό στην παρούσα διαδικασία. Με βάση, συνεπώς, τα ενώπιον μου στοιχεία και στη βάση των αρχών που έχω αναφέρει ανωτέρω, καταλήγω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Εκδίδεται, συνακόλουθα, διάταγμα αναστολής της διαδικασίας για έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Γεώργιου Παπαχριστοδούλου μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της Έφεσης αρ. 64/11 που καταχωρήθηκε εναντίον της πρωτόδικης απόφασης που εκδόθηκε στην Αγ. 3288/03 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ του οφειλέτη και εναντίον των πιστωτών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο