ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΖΟΥΡΗΣ ν. Α/ΦΟΙ ΙΑΚΩΒΟΥ (KATAΣΚΕΥΕΣ) ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής.: 1044/13, 30/4/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A76 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής.: 1044/13 ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΖΟΥΡΗΣ Ενάγοντες v. 1) Α/ΦΟΙ ΙΑΚΩΒΟΥ (KATAΣΚΕΥΕΣ) ΛΤΔ 2) IACOVOU BROTHERS QUARRIES LTD Εναγόμενοι Αίτηση ημ. 16-4-13 υπό Ενάγοντος για Καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Ημερομηνία: 30 Απριλίου 2013 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κος Α. Καράς για Αντώνης Κ. Καράς Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους - Καθ' ων: Κα Ε. Ανδρέου για Αντώνης Ανδρέου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κατόπιν μονομερούς αίτησης του ο Ενάγων εξασφάλισε στις 15-3-13 προσωρινό διάταγμα δια των οποίων διατάσσοντο οι Εναγόμενοι να μην επεμβαίνουν και να μην παρεμποδίζουν τη χρήση κτήματος στη Ξυλοφάγου. Εν σχέσει με τρίτο αιτητικό η αίτηση του παρέμεινε για επίδοση. Τα διατάγματα επιδόθηκαν στους Εναγόμενους, οι οποίοι καταχώρισαν σημείωμα εμφάνισης στις 20-3-13 και ένσταση στη συνέχιση ισχύος τους στις 29-3-
- Η ένσταση παραδόθηκε στον Ενάγοντα με κάποια καθυστέρηση (στις 2-4-13) και αυτό προκάλεσε αναβολή της ακρόασης στις 3-4-
- Στις 10-4-13 που ήταν η επόμενη δικάσιμος για ακρόαση ο κ. Κάρας ζήτησε αναβολή για να καταχωρίσει την παρούσα με την οποία ο Ενάγων ζητά άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση (στα εξής "σ.ε.δ"). Η αίτηση στηρίζεται στις Δ.39, θ.1-3, 16 και Δ.48 θ.1-4, 8,
- Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντος στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντος στην οποίαν αναφέρει ότι καθίσταται ανάγκη να του δοθεί η άδεια για να διευκρινίσει και δώσει λεπτομέρειες για ορισμένα θέματα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση των Εναγομένων και τα οποία δεν παρουσιάζουν τη σωστή εικόνα με αποτέλεσμα να παραπλανούν. Επισύναψε προσχέδιο τέτοιας σ.ε.δ (Τεκμ. 1). Υποστηρίζει πως πρέπει να του δοθεί αυτή η δυνατότητα, ιδιαίτερα για θέματα που δεν ηγέρθησαν πρώτα από τον ίδιο, αλλά ετέθηκαν από τις Εναγόμενες. Οι Εναγόμενες καταχώρισαν ένσταση προβάλλοντας 10 λόγους. Μεταξύ άλλων ισχυρίζονται ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος, η συμπληρωματική περιέχει ισχυρισμούς άσχετους και όχι διευκρινίσεις, επιδιώκεται η συμπλήρωση της αρχικής ένορκης δήλωσης του Ενάγοντος, η χορήγηση της άδειας αντίκειται στη νομολογία για έκδοση διατάγματος μονομερώς, επιχειρείται εντέχνως η εισαγωγή νέας μαρτυρίας, δεν είναι εφικτή σε τέτοια διαδικασία η εισαγωγή νέων ισχυρισμών, η εκδίκαση πρέπει να γίνει στη βάση των αρχικών γεγονότων και η έγκριση θα οδηγήσει στην εισαγωγή νέων ισχυρισμών, εγγράφων και γεγονότων. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Τσαγγαρού, δικηγόρου, στην οποίαν βασικά επαναλαμβάνει, υιοθετεί και αναλύει τους προβληθέντες λόγους ένστασης. Νομική πτυχή Η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε αίτηση προβλέπεται από τη Δ.48 θ.4
(2), η οποία έχει ως εξής: "4
(2)Το Δικαστήριο η Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39". Πρόκειται για πρόνοια η οποία εισήχθη το 1999. Η εν λόγω πρόνοια σε συνδυασμό με τη ρύθμιση ότι η ακρόαση αίτησης διεξάγεται πλέον στη βάση των γεγονότων της αίτησης ή των ενόρκων δηλώσεων διατηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης (βάσει της Δ.39) αποσκοπούσε στην εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων δια του περιορισμού της προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας σε αιτήσεις, των οποίων πολλές φορές η ακρόαση μετατρέπετο σε δίκη επί της ουσίας. Θεσπίζοντας τον εν λόγω κανονισμό το Ανώτατο Δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στην διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος δικαστηρίου, θέτοντας ουσιαστικά ένα κριτήριο, ήτοι αυτό της ύπαρξης "καλού λόγου". (βλ. υπ. Αναφορικά με αίτηση Φιλόκυπρου Ματθαίου
(2008)1 Α 510). Δεν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα ότι σκοπός ήταν να απαγορευθεί η απάντηση σε ισχυρισμούς της αντίδικης πλευράς, αφού μάλλον στο αντίθετο απέβλεπε η ρύθμιση. Απλώς πλέον δεν απαιτείται όπως το μέρος που έχει το βάρος απόδειξης ενός ισχυρισμού σε αίτηση να το αποσείσει με προφορική μαρτυρία (όπως παλιά), αλλά δύναται να το πράξει με ένορκη δήλωση, ενώ διατηρεί και το δικαίωμα αντεξέτασης για ισχυρισμούς της άλλης πλευράς. Σχετικά με τον πιο πάνω κανονισμό είναι τα εξής από την υπ. 1. A. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα, Πολ. Έφ. 277/2007, ημερ. 18.2.2010: «Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι - Καθ' ων δεν αμφισβητούν γενικά την ύπαρξη εξουσίας του δικαστηρίου να επιτρέψει την καταχώριση σ.ε.δ. Εκείνο που εισηγούνται είναι πως δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να χορηγηθεί τέτοια άδεια σε περιπτώσεις αιτήσεων ex parte βάσει των οποίων ήδη εκδόθηκε το ζητηθέν ενδιάμεσο διάταγμα και περαιτέρω εισηγούνται ότι εν πάση περιπτώσει στην παρούσα δεν αποκαλύπτεται "καλός λόγος". Πρέπει να σημειώσω ότι ούτε η έρευνα των ευπαιδεύτων συνηγόρων, ούτε και του παρόντος δικαστηρίου έχει αποκαλύψει νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία να έχει ασχοληθεί με το εξειδικευμένο αυτό θέμα. Εξετάζοντας το γενικότερο ζήτημα, δηλαδή το κατά πόσον η εν λόγω Δ.48 θ.4
(2)δεν τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις εκδοθέντος ex parte ενδιάμεσου διατάγματος καταλήγω ότι δεν μπορεί να τεθεί τέτοιος κανόνας και ότι υπό όρους είναι επιτρεπτή η προσαγωγή σ.ε.δ για τους εξής λόγους: i. Καταρχάς εάν ήταν αυτή η πρόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά τη θέσπιση του κανονισμού θα αναμένετο να συμπεριληφθεί ρητώς στις πρόνοιες του μια τέτοια εξαίρεση, ιδιαίτερα ενόψει της παλαιότερης νομολογίας που δεν επέτρεπε την προσαγωγή πρόσθετης ή απαντητικής μαρτυρίας (βλ. Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.α
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Άρα ευλόγως εκλαμβάνεται ότι ο θ.4
(2)αφορά όλες τις ενδιάμεσες αιτήσεις. ii. Πριν την τροποποίηση του 1999 σε παρόμοιες αιτήσεις, όταν εξασφαλίζετο το διάταγμα μονομερώς και στη συνέχεια καταχωρείτο ένσταση από τον Καθ' ου και πάλιν επιτρέπετο (ή μάλλον επιβάλλετο) να παρουσιαστεί προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το δικό του βάρος απόδειξης ο αιτητής. Όπως είχε κριθεί στην Vuitton v. Δερμοσακ (άνω), η οποία αφορούσε ενδιάμεσο διάταγμα εκδοθέν μονομερώς, εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα που στοιχειοθετούν μια ενδιάμεση αίτηση επιβάλλεται η απόδειξη τους από τον διάδικο που φέρει το βάρος απόδειξης σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4. Όπως αναφέρθηκε το αποδεικτικό μέσο ήταν (τότε) η προφορική μαρτυρία. iii. Η κατάσταση ως προς το βάρος απόδειξης σε παρόμοιες αιτήσεις (αλλά και γενικότερα) παραμένει η ίδια και μετά την τροποποίηση της Δ.48, δηλαδή το βάρος ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις χορήγησης ενδιάμεσου διατάγματος (υπ. Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980). Τα αμφισβητούμενα γεγονότα επιβάλλεται να αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται (υπ. Thinking Steel International BV v. Caramondani Bros Public Co Ltd, Πολ. Εφ. 361/08, ημ. 29-6-12). iv. Όπως προκύπτει από την υπ. Ανδρέου v. Colossos Signs Ltd
(2009)1 A.Α.Δ. 1040 ιδιαίτερα στις περιπτώσεις απαγορευτικών διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί ex parte η υποχρέωση απόδειξης αμφισβητούμενων γεγονότων υφίσταται και διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας στους ώμους του ενάγοντος - αιτητή. Συνάγεται πως ο εκάστοτε αιτητής δεν έχει άλλα μέσα στη διάθεση του για να αποσείσει το αναλογούν βάρος απόδειξης εκτός από τα προβλεπόμενα στη Δ.48 θ.4, δηλαδή είτε την προσκόμιση σ.ε.δ, είτε την αντεξέταση. Είναι για αυτό που αν παραλείψει να το πράξει, τότε το δικαστήριο δικαιούται να εκλάβει ότι κάποιοι από τους ισχυρισμούς του ενιστάμενου παρέμειναν αναπάντητοι η αναμφισβήτητοι, στα πλαίσια πάντα της αίτησης βεβαίως. v. Το συμπέρασμα από όλα τα πιο πάνω είναι πως δεν απαγορεύεται η προσκόμιση σ.ε.δ σε ενδιάμεση αίτηση, ακόμα και αν αφορά ενδιάμεσο διάταγμα που έχει ήδη εκδοθεί μονομερώς και μετά την ένσταση της άλλης πλευράς. Έχω την άποψη όμως πως: α) Αυτό το δικαίωμα θα πρέπει να ασκείται εν σχέσει με στοιχεία, ισχυρισμούς και θέματα τα οποία προέβαλε ο ενιστάμενος στην ένσταση του και κυρίως για αμφισβητούμενα ζητήματα. β) Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καταστρατηγείται μέσω αυτού του δικαιώματος η άλλη υποχρέωση, του εκάστοτε αιτητή σε ex parte αίτηση, προς πλήρη αποκάλυψη κάθε ουσιώδους γεγονότος. Εννοείται συναφώς πως ακόμα και αν μετά την καταχώριση σ.ε.δ διαπιστωθεί (κατά την εξέταση της διατήρησης ή όχι σε ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος) ότι υπήρξε απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος, το δικαστήριο διατηρεί την ίδια εξουσία για ακύρωση του διατάγματος και μόνο για αυτό το λόγο (βλ. Demstar v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 A.A.D. 597). Στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι - Καθ' ων καταχώρισαν ένσταση στην κυρίως αίτηση στηριζόμενοι σε ένορκη δήλωση του κ. Σταύρου Πουΐκκα, υπαλλήλου της Εναγόμενης 2, ο οποίος απαντά και σχολιάζει αναλυτικά την ένορκη δήλωση του Ενάγοντος - Αιτητή, βάσει της οποίας εκδόθηκαν τα διατάγματα, επισυνάπτοντας και τρία έγγραφα ως Τεκμήρια (επιστολή, προνόμιο λατομείου και συμφωνία). Με την προτεινόμενη σ.ε.δ του ο Ενάγων επιθυμεί να σχολιάσει και απαντήσει σε διάφορες θέσεις που προέβαλε ο κ. Πουΐκκας. Η εν λόγω σ.ε.δ επισυνάφθηκε αυτούσια ως Τεκμ. 1 στην παρούσα αίτηση του. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι τα όσα θα αναφέρει αποτελούν απαντήσεις και διευκρινίσεις εν σχέσει με ισχυρισμούς θέσεις και επιχειρήματα του κ. Πουΐκκα και δεν διαπιστώνεται λόγος να μην τού επιτραπεί η προσκόμιση της, δεδομένου ότι αυτός έχει συνεχώς το βάρος στοιχειοθέτησης των προϋποθέσεων διατήρησης των διαταγμάτων, ενώ διευκρινίζεται ότι εκκρεμεί και η εξέταση του αρχικού αιτητικού της αίτησης υπό § Γ (το οποίο δεν εγκρίθηκε μονομερώς). Θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις και για να έχει το δικαστήριο μια ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα, τα πιο πάνω συνιστούν καλό λόγο για να εγκριθεί η αίτηση. Επαναλαμβάνω όμως πως εάν διαπιστωθεί κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης πως υπήρξε αρχικά απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος το οποίο έπρεπε να αποκαλυφθεί στο προηγούμενο στάδιο, τότε τα διατάγματα ούτως ή άλλως θα υπόκεινται σε ακύρωση και μόνο για αυτό το λόγο. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση εγκρίνεται. Δίδεται άδεια στον Ενάγοντα - Αιτητή να καταχωρίσει τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση μέχρι τις 13-5-13. Τα έξοδα της παρούσας επιδικάζονται προς όφελος του Ενάγοντος - Αιτητή και εις βάρος των Εναγομένων - Καθ' ων, ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο