ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΕΒΑΣΤΟΣ ν. ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ ΚΑΪΛΟΣ, Αρ. Αγωγής.: 508/12, 26/4/2013

(1996)1 (Β) ΑΑΔ 1203). Η αναφορά της ενόρκως δηλούσας προς υποστήριξη της αίτησης ότι είναι "δεόντως εξουσιοδοτημένη" να προβεί στην ένορκη δήλωση, κατά λογική ερμηνεία παραπέμπει στον ίδιο τον Ενάγοντα, πράγμα που δεν έχει αμφισβητηθεί. Το νόημα της συγκεκριμένης αναφοράς δεν είναι ότι η δικηγόρος είναι εξουσιοδοτημένη από άλλο δικηγόρο, αλλά από αυτόν που θα μπορούσε να προβεί σε τέτοια εξουσιοδότηση, δηλαδή τον Ενάγοντα. Στην παρ. 3 της ένορκης της δήλωσης η εν λόγω δικηγόρος εξηγεί τη γνώση της, η οποία προέκυψε κατά την προετοιμασία για υπεράσπιση και μάλιστα παραθέτει διαπιστώσεις στις οποίες προέβη η ίδια εξετάζοντας το κλητήριο ένταλμα όπως είχε επιδοθεί (Τεκμήριο 1). Πρόκειται λοιπόν για προσωπικές της διαπιστώσεις στις οποίες μπορούσε να αναφερθεί στην ένορκη της δήλωση. Αντιθέτως εάν ο ίδιος ο Ενάγων προέβαινε στην ένορκη δήλωση τότε εξ ανάγκης θα αναφέρετο σε πληροφορίες που έλαβε από τους δικηγόρους του. β) Όσον αφορά την ένσταση είναι γεγονός πως στη νομική βάση παρατίθενται άρθρα άσχετης με το εξεταζόμενο θέμα νομοθεσίας ενώ σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4 θα πρέπει να αναφέρεται το συγκεκριμένο άρθρο ή κανονισμός στον οποίον στηρίζεται. Συμφωνώ ότι είναι ανάγκη να παρατίθεται και ο συγκεκριμένος θεσμός στον οποίο στηρίζεται κάποια ένσταση, πλην όμως κρίνω πως αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη και πρακτική σημασία στις περιπτώσεις που το περιεχόμενο της ένστασης βασίζεται ειδικά σε κάποιο θεσμό και όχι τόσο στην στοιχειοθέτηση διαδικαστικά του δικαιώματος για καταχώριση ένστασης. Στην παρούσα περίπτωση παρά την αχρείαστη παράθεση κάποιων άρθρων, εντούτοις συμπεριλαμβάνεται η Δ.48, στην οποίαν στηρίζεται η ένσταση χωρίς να χρειάζετο κατά τη γνώμη μου άλλη εξειδίκευση για την κατάλληλη ενημέρωση της άλλης πλευράς, τουλάχιστον για τις ανάγκες της παρούσας. γ) Αναφορικά με την ουσία της αίτησης είναι προφανές πως με την § 3 της ένορκης δήλωσης της κας Αχιλλέως εγείρονται τρία ζητήματα που αφορούν την διεύθυνση του Εναγομένου, την υπογραφή του δικηγόρου του Ενάγοντος και την σφραγίδα του δικαστηρίου. Στην πραγματικότητα εγείρονται ζητήματα που έχουν σχέση τόσο με την καταχώριση, όσο και με την επίδοση του κλητηρίου, δεδομένου ότι χωρίς τα πιο πάνω δεν ενεργοποιείται και η διαδικασία επίδοσης. Ως προς το θέμα της διεύθυνσης του Εναγομένου είναι προφανές από το υφιστάμενο κλητήριο πως περιέχει δύο διευθύνσεις του Εναγομένου παρέχοντας αντίστοιχα δύο επιλογές για επίδοση του, ήτοι μια στο Τσέρι και μια στην Α.Η.Κ Δεκέλειας, αναφέροντας και κινητό τηλέφωνο. Με την αίτηση δεν δίδονται κάποιες λεπτομέρειες και ούτε εξηγείται με άλλον τρόπο για ποιό λόγο δεν είναι πλήρης η διεύθυνση του Εναγομένου. Μάλιστα δεν υπάρχει καν εισήγηση ότι δεν θα μπορούσε να εντοπιστεί ο Εναγόμενος. Αντιθέτως υπάρχει μαρτυρία και εισήγηση στην αγόρευση του Εναγόμενου ότι τού έγινε επίδοση (15-9-12). Σημειώνεται πως το σχετικό έντυπο των θεσμών προνοεί για την συμπερίληψη "οδού και αριθμού εάν υπάρχει" και τέτοια μαρτυρία δεν δόθηκε από πλευράς Εναγομένου. Ως προς την υπογραφή από δικηγόρο σχετική είναι η Δ.2 θ.3 βάσει της οποίας "το κλητήριο θα πρέπει να υπογράφεται από τον Ενάγοντα ή το δικηγόρο του στο τέλος της τοιαύτης έκθεσης" εννοώντας την έκθεση της φύσης της γενόμενης απαίτησης ή θεραπείας (". statement of the nature of the claim or of the relief or remedy ."). Στην παρούσα περίπτωση το κλητήριο που έχει καταχωριστεί είναι δεόντως υπογεγραμμένο από τον δικηγόρο του Ενάγοντος σε τρία σημεία. Συνεπώς δεν εγείρεται οποιοδήποτε ζήτημα σχετικά με την υπογραφή του. Όσον αφορά τη σφραγίδα του δικαστηρίου είναι γεγονός πως δεν εντοπίζεται τέτοια στο κλητήριο που υπάρχει στο φάκελο. Σχετική πρόνοια γίνεται στη Δ.2 θ.12 η οποία έχει (σ' ελεύθερη μετάφραση) ως εξής: "12. Αν το κλητήριο τηρεί τις προϋποθέσεις για σφράγιση ο Πρωτοκολλητής πρέπει να καταχωρήσει την αγωγήν στο Μητρώο Καταχώρισης Αγωγών (Civil Cause Book) και να δώσει στο κλητήριο αριθμό, να σημειώσει στο κλητήριο εκεί που γράφει κατεχωρήθη και εσφραγίσθη την .. ημέραν του μηνός ........ 19. την ημερομηνία που κατεχωρήθη και μετά θα πρέπει να σφραγίσει το κλητήριο με την σφραγίδα του Δικαστηρίου και τότε το κλητήριο θα θεωρείται ότι εξεδόθη και ότι η αγωγή άρχισε". Από την πιο πάνω πρόνοια συνάγεται πρώτον ότι η υποχρέωση σφράγισης εναποτίθεται στον Πρωτοκολλητή, δεύτερον ότι πρόκειται για υποχρεωτική διαδικασία όπως προκύπτει από τη χρήση της λέξης "shall", και τρίτον ότι μόνον μετά τη σφράγιση το κλητήριο θα θεωρείται ότι εξεδόθη και ότι η αγωγή άρχισε. Σύμφωνα με τη Δ.1 θ.2 "σφραγισμένο" σημαίνει σφραγισμένο με τη σφραγίδα του δικαστηρίου. Όντως στην υπ. Αναφορικά με την Ναταλία Πατσαλίδου κ.α

(2010)1 (Α) ΑΑΔ 587 κρίθηκε πως ο σκοπός για τον οποίο απαιτείται η σφράγιση είναι η πιστοποίηση της αυθεντικότητας της αγωγής και η βεβαίωση ότι προέρχεται από το συγκεκριμένο πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Στην εν λόγω υπόθεση υπήρχε απλή σφραγίδα αντί η ανάγλυφη του δικαστηρίου, πράγμα που δεν επηρέαζε την νομιμότητα και την ορθότητα της σφράγισης. Σαφώς λοιπόν η παρούσα διακρίνεται ενόψει του ότι εδώ ελλείπει παντελώς οποιαδήποτε σφραγίδα. Το πρόβλημα δεν επιλύεται με την απλή επίκληση της Δ.64 στο στάδιο των αγορεύσεων, δηλαδή χωρίς να ληφθεί οποιοδήποτε μέτρο από πλευράς Ενάγοντος. Όπως έχει κριθεί σε σειρά υποθέσεων η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται με ευθύνη του υπεύθυνου για αυτήν (βλ. υπ. Αρέστη v. Ερμογένους

(2010)1 (Γ) ΑΑΔ 1844 και Olympia Desigs (Properties) Ltd v. Unique U.K

(2010)1 (Β) ΑΑΔ 1395). Συνάγεται από τα πιο πάνω πως το κλητήριο δεν θεωρείται ότι έχει εκδοθεί και η αγωγή δεν έχει αρχίσει αφού η διαδικασία της Δ.2 θ.12 δεν είχε διέλθει από όλα τα στάδια, δηλαδή δεν ολοκληρώθηκε. Συνεπώς κακώς έγινε καν προσπάθεια επίδοσης ενός τέτοιου κλητηρίου. Εκτός της πιο πάνω παρατυπίας είναι γεγονός πως το κλητήριο που είχε δοθεί για επίδοση και τελικά αυτό που επιδόθηκε στον Εναγόμενο (όπως συνάγεται από το Τεκμήριο 1, καθώς και από αυτό που κατέθεσε στο φάκελο ο Ιδιώτης Επιδότης) δεν φέρει οποιαδήποτε υπογραφή ή άλλη ένδειξη βάσει της οποίας να καταδεικνύεται ότι συνιστά επίσημο αντίγραφο του κλητηρίου όπως επιβάλλει η Δ.5 θ.1. Σύμφωνα με τη Δ.1 θ.2 "επίσημο αντίγραφο" σημαίνει σφραγισμένο αντίγραφο πιστοποιημένο ως πιστό αντίγραφο. Το Τεκμ. 1 στην παρούσα δεν φέρει οποιαδήποτε υπογραφή ή άλλη ένδειξη ή σφραγίδα. Σημειώνω πως βάσει της Δ.5 θ.5 "η επίδοση μέσω επιδότη συνιστά ευθύνη του διαδίκου". Παρατηρείται δηλαδή πως έγιναν δύο λάθη στην όλη διαδικασία, ήτοι κατά πρώτον η μη σφράγιση του κλητηρίου και κατά δεύτερον το ότι δόθηκε προς επίδοση ένα μη δεόντως σφραγισμένο ως επίσημο αντίγραφο κλητήριο. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους διατάσσεται η ακύρωση της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος. Να ληφθούν όλα τα δέοντα μέτρα ούτως ώστε η διαδικασία της Δ.2 θ.12 να ολοκληρωθεί και ακολούθως να διενεργηθεί νέα κανονική επίδοση. Ενόψει του ότι στην όλη διαδικασία ευθύνεται εν μέρει και ο Πρωτοκολλητής και ο Ενάγων, ο τελευταίος να καταβάλει μόνο το 1/2 των εξόδων του Εναγομένου ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο