Susan Margaret Elia ν. Omex Enterprises Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2198/ 2008, 30/4/2013

(1)(ee). Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση του αιτητή 5, ημερομηνίας 23.1.2013, στην οποία αναφέρει ότι στις 3.10.2012, ως τους ανάφερε ο δικηγόρος τους, εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας τελική απόφαση στην αγωγή, ημερομηνίας 26.9.2008 (Τεκμ. Α). Στις 12.11.2012 καταχώρησαν έφεση κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας αναφορικά με την πιο πάνω απόφαση και ως τους συμβουλεύει ο δικηγόρος τους έχουν καλή υπόθεση για επιτυχία της έφεσης. Ως εκ τούτου, πιστεύουν ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης, αφού αν εκτελεστεί η απόφαση του Δικαστηρίου, ως αποφασίστηκε στις 3.10.2012, τότε πιστεύουν ότι δεν θα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Η ενάγουσα έφερε ένσταση στην αίτηση των εναγομένων, στηριζόμενη στους εξής λόγους:

1. Η καταχώρηση έφεσης δεν συνιστά λόγο για αναστολή εκτέλεση μιας τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.
2. Οι εναγόμενοι/αιτητές δεν αποκαλύπτουν με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση καλό λόγο που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
3. Δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης.
4. Η αίτηση είναι καταχρηστική, καταπιεστική και ενοχλητική.
5. Η αίτηση γίνεται χωρίς καμία δικαιολογία σε καθυστερημένο και/ή προχωρημένο και/ή τέτοιο στάδιο που δεν ενδείκνυται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το βασικό μέρος της εκδοθείσας απόφασης έχει εκτελεστεί και παραμένουν να πληρωθούν τα δικηγορικά.
6. Δεν πληρούνται οι προυποθέσεις της σχετικής νομοθεσίας και νομολογίας.
7. Η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη.
8. Μοναδικός σκοπός της αίτησης είναι η καθυστέρηση της διαδικασίας και η αποφυγή πληρωμής των δικηγορικών εξόδων. Το πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης αποτελεί η ένορκη δήλωση του Σταύρου Σταύρου, ημερομηνίας 8.2.2013, στην οποία αναφέρεται στο ότι το ουσιαστικό μέρος της απόφασης εκτελέστηκε και παραμένει μόνο η πληρωμή των δικηγορικών εξόδων καθώς επίσης στο ότι δεν συντρέχει λόγος ικανοποίησης της αίτησης. Όπως προκύπτει, και φαίνεται να είναι κοινώς αποδεκτό, στις 3.10.2012 εκδόθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου, η οποία και εφεσιβλήθηκε στις 12.11.
9. Το ουσιαστικό μέρος της απόφασης δεν εκκρεμεί προς εκτέλεση. Το μόνο που παραμένει είναι το μέρος της απόφασης που αφορά τα επιδικασθέντα έξοδα. Οι δύο πλευρές περιορίστηκαν στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων θέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτώς την αγόρευσή τους, προς υποστήριξη, η κάθε συνήγορος, των θέσεων της πλευράς που υποστηρίζει. Έχω με λεπτομέρεια μελετήσει το περιεχόμενο των εν λόγω γραπτών αγορεύσεων. Η Δ.35 Θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι μια έφεση δεν θα ενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου. Προτού δε εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση, το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Άφθονη είναι η νομολογία επί του υπό κρίση θέματος με τις αρχές που αφορούν το υπό κρίση θέμα να καταλήγουν εις το ότι το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε αφ' ενός και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα αφετέρου. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση του θέματος. Το ορθό κριτήριο έγκειται στην εξισορρόπηση των πιο πάνω παραγόντων με την πιθανότητα επιτυχίας να περιορίζεται σε οριακή σημασία. Τέλος, η οικονομική δυσχέρεια του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορεί να προβληθεί ως λόγος για τη χορήγηση αναστολής. (Βλέπετε σχετικά, μεταξύ άλλων, APB Holdings Ltd κ.α ν Κιταλίδη κ.α

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Βογαζιανού ν Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 591). Επιστρέφοντας στην υπό κρίση υπόθεση, το πρώτο σημείο το οποίο θα με απασχολήσει είναι ότι στην αγόρευση εκ μέρους των αιτητών γίνεται αναφορά και σε γεγονότα που δεν τίθενται στο πλαίσιο της ένορκης δήλωσης του αιτητή 5. Ασφαλώς δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά αναφορικά με το ότι η αγόρευση συνηγόρου δεν μπορεί να αποτελεί μέσον προσαγωγής μαρτυρίας και συνεπώς δεν θα ήταν δυνατόν να ληφθούν υπόψη τέτοιες αναφορές ως ανωτέρω περιγράφονται. Περαιτέρω, από τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν προκύπτει η βάση του ισχυρισμού των αιτητών ότι οι αιτητές έχουν καλή υπόθεση για επιτυχία της έφεσης ή ότι αν εκτελεστεί η απόφαση του Δικαστηρίου, δεν θα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Το δε γεγονός ότι το τι παραμένει προς εκτέλεση είναι το μέρος της απόφασης που αφορά τα έξοδα είναι σημαντικό αφού συνήθης όρος για αναστολή εκτέλεσης είναι ακριβώς η καταβολή των εξόδων τα οποία ασφαλώς θα επιστραφούν στην περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Είμαι της άποψης ότι από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν προκύπτει η ύπαρξη οποιουδήποτε λόγου ικανού να επενεργήσει με τρόπο ώστε η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι η παρούσα αίτηση δεν θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων - αιτητών, αλληλεγγύως και καχωρισμένως, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολληή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο