HERMES AIRPORTS LIMITED ν. ΙΩΑΝΝΗΣ ΟΡΑΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2810/12, 28/6/2013

(10)ημερών από την έκδοση του παρόντος Διατάγματος τα ακόλουθα αεροσκάφη: (

1. i)τύπου Rockwell Commander 112B και με αριθμό εγγραφής 5B-CIV, (
2. ii)τύπου CESSNA 172 M και με αριθμό εγγραφής 5B-CEN και (iii) τύπου PIPER PA31-310 και με αριθμό εγγραφής 5B-CGU (στο εφεξής τα «Αεροσκάφη») και το εμπορευματοκιβώτιο το οποίο είναι τοποθετημένο και/ή βρίσκεται παραπλεύρως και/ή πλησίον των Αεροσκαφών και/ή εντός του χώρου του αερολιμένα Λάρνακας όπου είναι σταθμευμένα τα Αεροσκάφη (στο εφεξής το «Εμπορευματοκιβώτιο»). Β. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά προς το ως άνω υπό Α διάταγμα, διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να επιτρέπει στην Ενάγουσα όπως μετακινήσει και/ή μεταφέρει και/ή απομακρύνει τα Αεροσκάφη και/ή το Εμπορευματοκιβώτιο σε οποιοδήποτε χώρο εντός και/ή εκτός του αερολιμένα Λάρνακας όπως ήθελε κρίνει κατά την απόλυτη κρίση της.» Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, στο άρθρο 43 του περί Πολιτικής Αεροπορίας Ν. 213

(1)/02, στα άρθρα 2 και 43 του Κεφ. 148 και στη Δ.48 θ.θ-

1. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Μίλτου Μιλτιάδους, εργοδοτούμενου της Ενάγουσας ως Διευθυντή του Αερολιμένα Λάρνακας. Σ΄ αυτήν αναφέρει μεταξύ άλλων ότι:
2. Η Ενάγουσα είναι διαχειρίστρια του Αερολιμένα Λάρνακος (στο εξής «ο Αερολιμένας»).
3. Οι Εναγόμενοι είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες ξεχωριστά των τριών αεροσκαφών που αναφέρονται στο αιτητικό («Αεροσκάφη 1, 2, 3»).
4. Μετά την ανάληψη της διαχείρισης του Αερολιμένα η Ενάγουσα επέτρεψε στους Εναγομένους να χρησιμοποιούν χώρο εντός του για σκοπούς στάθμευσης των Αεροσκαφών, έναντι προκαθορισμένων και συμφωνημένων τελών. Οι Εναγόμενοι είχαν υπό την κατοχή τους και ένα εμπορευματοκιβώτιο, τοποθετημένο παραπλεύρως των αεροσκαφών.
5. Για την περίοδο 1.3.2007-2.7.2012 οι Εναγόμενοι χρεώθηκαν με τέλη Αερολιμένα εκ των οποίων οφείλουν μέχρι σήμερα ποσόν €19.584,81, τα οποία παρέλειψαν να καταβάλουν, παρά τις σχετικές επιστολές της Ενάγουσας.
6. Τα αεροσκάφη ευρίσκονται σε τμήμα πλησίον του παλαιού αερολιμένα (General Aviation Apron) και έχουν ουσιαστικά εγκαταλειφθεί εκεί, καθώς δεν έχουν μετακινηθεί ή συντηρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 4 χρονών και δεν έχουν πλέον πιστοποιητικό αεροπλοϊμότητας (airworthiness certificate).
7. Παρά τις επανειλημμένες ειδοποιήσεις οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να απομακρύνουν και μετακινήσουν τα αεροσκάφη και το εμπορευματοκιβώτιο, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μεγάλοι κίνδυνοι ασφάλειας και για άλλα αεροσκάφη που τροχοδρομούν εκεί.
8. Παράλληλα η Ενάγουσα στα πλαίσια νέων συστημάτων και αναβάθμισης αποφάσισε να μετακινήσει όλα τα μικρά αεροσκάφη που ευρίσκονται στον εν λόγω χώρο σε άλλο ασφαλέστερο και καταλληλότερο.
9. Ο συγκεκριμένος χώρος απαιτείται επίσης για να επιτραπεί στον Αερολιμένα σύμφωνα με τον ICAO να υποδεχθεί βαρέα αεροσκάφη (μεγέθους F). Οι Εναγόμενοι 1 και 3 κατεχώρισαν κοινό σημείωμα εμφάνισης και ένσταση (στις 12.12.2012) εγείροντας πέντε λόγους για την απόρριψη της αίτησης. Όταν αργότερα επετεύχθη υποκατάστατη επίδοση και στον Εναγόμενο 2 καταχώρισε και αυτός ένσταση στις 5.3.2013 μέσω του ίδιου συνηγόρου, η οποία είναι πανομοιότυπη με αυτή των άλλων Εναγομένων. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται στο ότι η θεραπεία είναι η ίδια με αυτή της αγωγής, ότι δεν υπάρχει το κατεπείγον, ότι η έκδοση των διαταγμάτων θα παραβλάψει ουσιαστικά δικαιώματα τους, ότι οι Ενάγοντες απέκρυψαν γεγονότα και ότι δεν πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Σημειώνεται πως και οι δύο ενστάσεις συνοδεύονται από όμοια ένορκη δήλωση του Εναγομένου 1, ο οποίος είναι πατέρας του Εναγομένου 2, (ο οποίος απουσιάζει στο εξωτερικό). Ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι:
10. Μόνον ο ίδιος είχε τον έλεγχο και κατοχή των αεροσκαφών και του εμπορευματοκιβωτίου και ότι η Εναγόμενη 3 ήταν συνεχώς αδρανής, ενώ από το 2010 ευρίσκεται υπό εκκαθάριση.
11. Δεν υπέγραψε οποιαδήποτε συμφωνία με την Ενάγουσα, καθότι η ίδια δεν χορήγησε ρεύμα στο εμπορευματοκιβώτιο και άδεια εισόδου στον Αερολιμένα.
12. Αρνείται την οφειλή των αναφερόμενων ποσών και τη λήψη οποιωνδήποτε επιστολών, δεχόμενος ότι γίνονταν μόνο τηλεφωνικές ειδοποιήσεις κατά τις οποίες ο ίδιος ζητούσε το ρεύμα και την άδεια εισόδου.
13. Από το 2005 αφαιρέθηκε η άδεια εισόδου του με αποτέλεσμα να μην έχει πρόσβαση και να αδυνατεί να μετακινήσει ή χρησιμοποιήσει ή συντηρήσει τα αεροσκάφη.
14. Αρνείται ότι υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια του χώρου του Αερολιμένα, αλλά δηλώνει πρόθυμος να τα μετακινήσει σε άλλο ενδεδειγμένο χώρο αν τού επιτραπεί να εισέλθει και αν τους χορηγηθεί άλλος κατάλληλος χώρος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60 ενδιάμεσο διάταγμα δύναται να εκδοθεί όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (Βλ. Andreas Odysseos v.
15. A. Pieris Estates Ltd and others

(1982)1 C.L.R. 557 και Ιερά Μονή Κύκκου v. White Moon Services Ltd, Πολ. Εφ. 398/12, ημ. 13-2-13). Το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (υπ. The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και

1. Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v.
2. Χριστίνας Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Όπως έχει λεχθεί, δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων και η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας. (Βλ. Μυριάνθη Νικόλα v. 1. Μιχάλης Κεφάλα

(1998)1 Γ Α.Α.Δ. 1400 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd

(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1572). Γίνεται, όμως, δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση. ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ Το κατά πόσον υπάρχει ή όχι σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση διαπιστώνεται στο παρόν στάδιο με αναφορά στα καταχωρισθέντα δικόγραφα και ο όρος αυτός χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις (Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598). Δεν είναι δηλαδή απαραίτητο να έχει προηγηθεί η καταχώριση της έκθεσης απαίτησης, αφού και οι ένορκες δηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν το βάθρο για τη χορήγηση προσωρινής θεραπείας (υπ. American Cyanamid v. Ethicon

(1975)1 All E.R. 504). Αυτό το οποίο εξετάζεται εν σχέσει με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στο νόμο αιτία αγωγής, η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια την χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Στην παρούσα περίπτωση το κλητήριο είναι ειδικώς οπισθογραφημένο με την ΄Εκθεση Απαίτησης (στο εξής «Ε/Α»), από την οποία διαπιστώνεται ότι το αγώγιμο δικαίωμα στηρίζεται ουσιαστικά σε άδεια χρήσης, διεκδίκηση τελών αερολιμένα ύψους €19.584,91, βάσει του Ν. 213

(1)/12 και αξίωση για εκκένωση του χώρου σε συνδυασμό με αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πιο πάνω συνιστούν γνωστές στο νόμο αιτίες αγωγής και οποιαδήποτε απ΄ αυτές επιτύχει θα οδηγήσει σε ανάλογη ουσιαστική θεραπεία. ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση θα πρέπει να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και η έννοια αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. υπ. Odysseos, ανωτέρω και Πουργουρίδη ν. Μέζου

(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Όπως έχει αναφερθεί στην υπ. Κυτάλα ν. Χρυσάνθου

(1996)1Α Α.Α.Δ. 253 η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία και πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων. Εξετάζοντας λοιπόν την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην παρούσα παρατηρούνται τα εξής: i. Οι Εναγόμενοι δεν αναφέρθηκαν καθόλου στις παραγράφους 1-3 της ένορκης δήλωσης της Ενάγουσας. Συνάγεται ότι για σκοπούς της αίτησης είναι παραδεκτό ότι η Ενάγουσα βάσει συμφωνιών με την Κυπριακή Δημοκρατία ελέγχει, διευθύνει, διαχειρίζεται και εκμεταλλεύεται τον επίδικο Αερολιμένα. Επίσης ότι ιδιοκτήτες των Αεροσκαφών 1, 2 και 3 είναι οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 αντίστοιχα. Ο Εναγόμενος 1 είναι πατέρας του Εναγόμενου 2 και ο πρώτος είναι και διευθυντής στην Εναγόμενη 3. Η Ενάγουσα με τη σειρά της δεν αντεξέτασε τον Εναγόμενο 1 ως προς τον ισχυρισμό του ότι όλα τα αεροσκάφη και το εμπορευματοκιβώτιο ευρίσκοντο υπό τη δική του αποκλειστική κατοχή και έλεγχο. Ο ισχυρισμός του Εναγόμενου 1 ότι η Εναγόμενη 3 ευρίσκεται υπό εκκαθάριση από τις αρχές του 2010 αντικρούεται από το γεγονός ότι στις 17.10.2012 η εν λόγω εταιρεία υπέγραψε, θέτοντας τη σφραγίδα της, διοριστήριο δικηγόρου και καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης χωρίς την ανάμιξη οποιουδήποτε εκκαθαριστή. Εν πάση περιπτώσει δεν προσκομίστηκε οποιοδήποτε έγγραφο εν σχέσει με εκκαθάριση. ii. Ο Εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι ουδέποτε υπεγράφη η συμφωνία χρήσης, πλην όμως στην πραγματικότητα η Ενάγουσα δεν προέβαλε ισχυρισμό υπογραφής. Εκείνο που αναφέρεται στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης της είναι πως «οι Εναγόμενοι συμφώνησαν με την Ενάγουσα όπως τους επιτραπεί να χρησιμοποιούν χώρο εντός του αερολιμένα Λάρνακας για σκοπούς στάθμευσης..». Η ουσία και εδώ είναι πως οι Εναγόμενοι δέχονται ότι χρησιμοποιούν χώρο του αεροδρομίου, παραπέμποντας μάλιστα και σε χρόνο έναρξης πριν το 2005 «όταν τα δικαιώματα διαχείρισης περιήλθαν στην Ενάγουσα εταιρεία .», (ως αναφέρουν στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης). Το δε παράπονο που ο Εναγόμενος 1 εκφράζει ως προς τα ζητήματα άδειας εισόδου εξυπονοεί πως τα αεροσκάφη εξακολουθούν να ευρίσκονται στον ίδιο χώρο μέχρι σήμερα. iii. Ο Εναγόμενος 1 αρνείται την οφειλή των αναφερόμενων ποσών ισχυριζόμενος ότι «ουδέποτε υπήρξε κάποια συμφωνία σχετικά με τέλη». Πλην όμως θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα τέλη καθορίζονται με βάση το Ν. 213

(1)/02. Πέραν τούτου έχουν εκδοθεί σχετικά τιμολόγια από την Ενάγουσα, για τα οποία δεν υπήρξε οποιοδήποτε σχόλιο από πλευράς Εναγομένων. Σημειώνεται ότι βάσει του άρθρου 43.2 του νόμου τα τέλη οφείλονται από κοινού και κεχωρισμένα από τον εκμεταλλευόμενο, τον κάτοχο και τον κύριο του αεροσκάφους. Συνεπώς ως προς αυτή την αξίωση αναμφίβολα υπάρχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία η Ενάγουσα. iv. Βεβαίως εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο στα πλαίσια της αίτησης είναι το κατά πόσον υπάρχει παρόμοια πιθανότητα και ως προς τις άλλες αξιώσεις της αγωγής οι οποίες σχετίζονται με τα διατάγματα που ζητούνται. Ως προς το διάταγμα για απομάκρυνση των επίδικων αντικειμένων εκτός αερολιμένα μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις η οποία θα πρέπει να στοιχειοθετηθεί κατά την ακρόαση είναι ο τερματισμός της άδειας χρήσης με συνέπεια τότε να εγείρεται θέμα παράνομης επέμβασης (βλ. υπ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1992), (Β) Α.Α.Δ 882). Η αλήθεια είναι ότι στην Ε/Α εμπεριέχεται (στην παράγραφο 14) ισχυρισμός ότι τα επίδικα αντικείμενα ευρίσκονται στον αερολιμένα «χωρίς άδεια από την Ενάγουσα». Δεν υπάρχει όμως σαφής ισχυρισμός ότι τερματίστηκε οποτεδήποτε η προηγηθείσα άδεια και εν πάση περιπτώσει ούτε παρόμοιος ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση. Στην ένορκη δήλωση της Ενάγουσας (παράγραφος 8) γίνεται αναφορά στο ότι οι Εναγόμενοι «παρά τις επανειλημμένες ειδοποιήσεις της Ενάγουσας όπως απομακρύνουν και μετακινήσουν τα αεροσκάφη και το εμπορευματοκιβώτιο παρέλειψαν ή και αμέλησαν να το πράξουν μέχρι σήμερα». Παρά ταύτα όμως δεν έχουν προσφέρει τέτοια μαρτυρία υπό μορφή ειδοποιήσεων. Επισυνάφθηκαν πέντε επιστολές προς τον Εναγόμενο 1 για την περίοδο 8.10.2007-7.9.2009, τις οποίες ο Εναγόμενος 1 αρνήθηκε ότι παρέλαβε, χωρίς να αντεξεταστεί. Εν πάση δε περιπτώσει σε όλες γίνεται αναφορά στο υφιστάμενο χρεωστικό υπόλοιπο και επαναλαμβάνεται ότι οι Ενάγοντες θα προχωρήσουν στην μετακίνηση των αεροσκαφών με έξοδα και ευθύνη του Εναγόμενου 1 («.. We will proceed to remove your aircraft at your own risk and cost»). Χωρίς άλλη μαρτυρία ή εξειδίκευση αφήνεται δηλαδή ανοικτό το ενδεχόμενο να εννοείται εκεί η εσωτερική μετακίνηση σε άλλο χώρο του αερολιμένα, χωρίς απαραιτήτως το θέμα να συνδέεται με τερματισμό της άδειας χρήσης. v. Τα πράγματα είναι διαφορετικά καθ΄ όσον αφορά το διαζευκτικό διάταγμα για μετακίνηση εντός του αεροδρομίου. Οι Ενάγοντες ζητούν μια τέτοια εσωτερική μετακίνηση επικαλούμενοι: (α) Ότι υφίσταται πρόδηλος κίνδυνος ατυχήματος κατά την τροχοδρόμηση αεροσκαφών λόγω των ταχυτήτων που αναπτύσσονται και της θέσης των αντικειμένων (β) Ότι στα πλαίσια ανάπτυξης συστήματος αναγνώρισης απειλών, αποτίμησης κινδύνων και αναβάθμισης υπηρεσιών προς το κοινό θα πρέπει να μετακινηθούν όλα τα μικρά αεροσκάφη σε άλλο χώρο ο οποίος θεωρείται ασφαλέστερος και καταλληλότερος (γ) Ότι υπάρχει αυξημένη ζήτηση για αεροσκάφη βαρέων μεταφορών και επιβατικά κατηγορίας F, αλλά για να επιτραπεί από τον ICAO η υποδοχή τέτοιων αεροσκαφών θα πρέπει να αξιοποιηθεί ο χώρος όπου ευρίσκονται τα επίδικα αεροσκάφη, ούτε ώστε να τηρηθούν οι διεθνείς καθορισμένες αποστάσεις ασφαλείας. Παρατηρείται λοιπόν ότι και τα τρία αυτά ζητήματα σχετίζονται είτε άμεσα (τα δύο πρώτα), είτε έμμεσα (το τρίτο) με την ασφάλεια και την εύρυθμη λειτουργία του αερολιμένα. Ο Εναγόμενος 1 παραθέτει απλώς μια γενική άρνηση για τα θέματα αυτά και αυτό προφανώς εξηγείται από το ότι δεν μπορεί να έχει ειδικότερη γνώση, αφού από το 2005 δεν έχει εισέλθει στο συγκεκριμένο χώρο, ενώ και ως θέμα λογικής πρόκειται για ζητήματα που δεν εμπίπτουν στη δική του γνώση. Εν πάση όμως περιπτώσει είναι αξιοσημείωτο πως και ο ίδιος δηλώνει πρόθυμος να μετακινήσει σε άλλο ενδεδειγμένο χώρο τα αεροσκάφη και το εμπορευματοκιβώτιο. Θεωρώ λοιπόν πως γι΄ αυτό το αίτημα υπάρχει ισχυρή πιθανότητα επιτυχίας. Δυσκολία Απονομής Δικαιοσύνης Όσον αφορά αυτή την προϋπόθεση απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. 1. Muskita - Aluminimum Co. Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ.2015: "Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι το δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του για διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγομένου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο Εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει το δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του Ενάγοντα". Ως προς το διάταγμα απομάκρυνσης εκτός του αερολιμένα, θα πρέπει να σημειωθεί (πέραν της προηγηθείσας διαπίστωσης σχετικά με την πιθανότητα επιτυχίας) ότι δεν έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε αδυναμία χορήγησης θεραπείας σε μελλοντικό στάδιο. Ιδιαιτέρως ενόψει των όσων ακολουθούν είναι προφανές πως δεν δημιουργείται οποιοδήποτε κώλυμα από την πιθανή έκδοση του σε μελλοντικό στάδιο και όχι τώρα. Κρίνεται ότι όλα τα θέματα ανάπτυξης, ορθής και κυρίως ασφαλούς χρήσης του αερολιμένα θα μπορούσαν να διασφαλιστούν με την έκδοση επί του παρόντος του διατάγματος για εσωτερική μετακίνηση των επίδικων αεροσκαφών και του εμπορευματοκιβωτίου. Δεν παραγνωρίζω ότι το συγκεκριμένο είναι διατακτικής μορφής και ουσιαστικά ταυτίζεται με ένα από τα διατάγματα τα οποία ζητούνται και ως τελική θεραπεία. Η χορήγηση του ανατρέπει το status quo ante τουλάχιστον ως προς την ακριβή σημερινή θέση των επίδικων αντικειμένων. Από την άλλη όμως οι Ενάγοντες έχουν καταδείξει ισχυρή πιθανότητα επιτυχίας ως προς αυτό το θέμα και πέραν τούτου διαπιστώνεται ότι υπάρχει επίσης πολύ δυνατή πιθανότητα είτε να προκληθούν σοβαρά ατυχήματα με σωματικές ή υλικές ζημιές σε οποιονδήποτε χρήστη του χώρου, είτε να προκληθούν άλλου είδους ζημιές οικονομικής φύσης από τη μη ορθή και ασφαλή χρήση του αερολιμένα. Ως προς την πρώτη πιθανότητα είναι προφανές πως είναι πολύ δύσκολο να αποτιμηθεί σε χρήμα η απώλεια ανθρώπινων ζωών ή του ανθρώπινου πόνου (βλ. Zena Company Ltd v. Demedian Catering Ltd, Πολ. ΄Εφεση 304/08, ημερ. 21.10.2011 και Σχίζας ν. Αδάμου

(2008)1 (Α) ΑΑΔ 395). Ενόψει όλων των πιο πάνω θεωρώ πως και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης διατάγματος το οποίο να καθιστά δυνατή την εσωτερική μετακίνηση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους: Α. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται στην Ενάγουσα όπως μετακινήσει και ή μεταφέρει και ή απομακρύνει τα επίδικα αεροσκάφη (

1. i)τύπου Rockwell Commander 112B με αριθμό εγγραφής 5B-CIV, (
2. ii)τύπου CESSNA 172 M με αριθμό εγγραφής 5B-CEN και (iii) τύπου PIPER PA31-310 με αριθμό εγγραφής 5B-CGU και το εμπορευματοκιβώτιο το οποίο είναι τοποθετημένο και/ή βρίσκεται παραπλεύρως και/ή πλησίον των Αεροσκαφών και/ή εντός του χώρου του αερολιμένα Λάρνακας όπου είναι σταθμευμένα τα Αεροσκάφη, από το χώρο που ευρίσκονται σήμερα σε άλλο ενδεδειγμένο και ασφαλή χώρο εντός του Αερολιμένος Λάρνακος. Νοείται ότι η Ενάγουσα θα ενεργήσει με κάθε δυνατή και επιβαλλόμενη επιμέλεια και προσοχή. Β. Το αιτητικό υπό Α απορρίπτεται. Γ. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης επιδικάζεται το ½ των εξόδων της αίτησης ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α υπέρ της Ενάγουσας - Αιτήτριας και εις βάρος των Εναγομένων - Καθ' ων. (Υπ.) .......... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο