LEV TRADING CO LTD ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2833/09, 30/8/2013

LEV TRADING CO LTD ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2833/09, 30/8/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A117 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2833/09 Μεταξύ: LEV TRADING CO LTD Εναγόντων -και- HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED Εναγομένων Ημερομηνία: 30 Αυγούστου,

1. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Α. Παπαλλής, για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους: κ. Χ. Βελάρης, για Κ. Χ. Βελάρη και Α. Φ. Μαρκίδη. Α Π Ο Φ Α Σ Η Είναι ισχυρισμός των Εναγόντων, οι οποίοι διατηρούν αποθήκη αποταμίευσης (bonded), ότι κατά την περίοδο 23.6.97 έως 20.7.09 οι Εναγόμενοι αποθήκευσαν εμπορεύματα τους στην εν λόγω αποθήκη αποταμίευσης έναντι συμφωνημένων και ή εύλογων χρεώσεων, το σύνολο των οποίων ανήλθε σε €56.929,
2. Με την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν απόφαση για το εν λόγω ποσό συν τόκους προς 9% και έξοδα. Οι Εναγόμενοι διά της Υπεράσπισής τους (εφεξής "Ε/Υ") παραδέχθηκαν ότι οι Ενάγοντες διατηρούσαν στον Ύψωνα Λεμεσού αποθήκη, την οποία χρησιμοποιούσαν ως "bonded", ήτοι χώρο εναπόθεσης εμπορευμάτων πριν την εκτελώνιση των, προσθέτοντας όμως ότι αυτή χρησιμοποιείτο αποκλειστικώς για αποθήκευση εμπορευμάτων των ίδιων των Εναγόντων, ήτοι δύο εταιρειών οι οποίες σχετίζοντο ή τελούσαν υπό την ίδια ιδιοκτησία ή διαχείριση με τους Ενάγοντες. Αρνήθηκαν ότι οι Εναγόμενοι υπήρξαν πελάτες των Εναγόντων, αλλά δέχθηκαν ότι στην εν λόγω αποθήκη είχαν τοποθετηθεί εμπορεύματα, τα οποία είχαν τεθεί υπό την ιδιοκτησία των (Εναγομένων) ως εξασφάλιση οφειλών προς τους ιδίους (τους Εναγομένους) από εταιρείες συνδεδεμένες προς τους Ενάγοντες. Στα πλαίσια αυτά προέβαλαν ότι εισαγωγείς των εμπορευμάτων αυτών ήταν οι εταιρείες Christakis Yiolitis & Sons Ltd και John Yiolitis & Sons Ltd (εφεξής ″οι CY και JY″ ή ″οι εισαγωγείς″), οι οποίες ελέγχοντο από τα ίδια πρόσωπα όπως και οι Ενάγοντες. Τα εμπορεύματα τέθηκαν υπό την κυριότητα και ή κατοχή των Εναγομένων ως εξασφάλιση χρεών των εισαγωγέων, οι οποίοι και ανέλαβαν όλα τα έξοδα φύλαξης και ή αποθήκευσης εν γνώσει και συναινούντων των Εναγόντων. Μάλιστα με επιστολή ημερ. 31.10.02 οι Ενάγοντες βεβαίωσαν τους Εναγόμενους ότι τους απάλλασσαν από οποιαδήποτε αποθηκευτικά ή άλλα έξοδα. Κατά την εισήγηση των Εναγομένων, με βάση τα πιο πάνω οι Ενάγοντες κωλύονται να προωθούν την αγωγή, εξαιτίας της προηγηθείσας συμπεριφοράς των. Μαρτυρία Η Μ.Ε.1 κα Μάρθα Κωνσταντίνου, υπάλληλος των Εναγόντων από το 1991 στη γραπτή δήλωσή της (Τεκμ. Α) υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι: - Οι Εναγόμενοι ήταν πελάτες τους από το 1994, γνώριζαν για τις χρεώσεις και τις αποδέχθηκαν. Αυτοί αποθήκευσαν εμπορεύματα ως χρηματοδότες, κύριοι ή και κάτοχοι για την περίοδο από 27.3.97 μέχρι και τις 20.7.09 βάσει σχετικών τιμολογίων (Τεκμ. 3) για συνολικό ποσό €56.929,
3. - Οι Εναγόμενοι υπέγραψαν και σχετικά διατακτικά, (Delivery Orders), για αποδέσμευση εμπορευμάτων (Τεκμ. 5), τα οποία όντως μετακινήθηκαν κατόπιν εγκρίσεων του Τελωνείου (Τεκμ. 6) και σχετικής αλληλογραφίας Εναγόντων-Εναγομένων (Τεκμ. 7) για επανεξαγωγή ή καταστροφή. Παρόμοια διατακτικά υπέγραψαν οι Εναγόμενοι και προς όφελος πελατών τους (Τεκμ. 19). - Οι Ενάγοντες ποτέ δεν συναίνεσαν στην τοποθέτηση των εμπορευμάτων χωρίς να χρεώσουν, ούτε και υπήρχε συμφωνία ότι θα αναλάμβαναν τα έξοδα φύλαξης οι εισαγωγείς. - Όντως οι Ενάγοντες σε κάποιο στάδιο ζήτησαν από τους Εναγόμενους την απελευθέρωση κάποιων εμπορευμάτων. - Οι Ενάγοντες με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 5.08.09 κάλεσαν τους Εναγόμενους να καταβάλουν το πιο πάνω ποσό (Τεκμ. 4). Κατά την προφορική της μαρτυρία εξήγησε τη διαδικασία τοποθέτησης εμπορευμάτων στην αποθήκη και παρουσίασε τα πρωτότυπα των Διατακτικών (Τεκμ. 19), καθώς και άλλα σχετικά με την αρχική τοποθέτηση εμπορευμάτων (Τεκμ. 20 και 21). Εξήγησε επίσης τη διαδικασία εξόδου από την αποθήκη καθώς και των χρεώσεων. Ήταν η θέση της πως αν υπήρχε συμφωνία για μη χρέωση των Εναγομένων θα το γνώριζε η ίδια. Ο Μ.Ε.2 Πανίκος Γιολίτης υπήρξε μέτοχος και διευθυντής των Εναγόντων. Στη γραπτή δήλωση του υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι: - Οι Εναγόμενοι ήταν πελάτες τους, τοποθετούσαν εμπορεύματα και δεσμεύοντο να καταβάλλουν τέλη. Το ίδιο ίσχυε και όταν τα εμπορεύματα είχαν εισαχθεί από τις εταιρείες JY και CY, που ανήκουν η πρώτη στον ίδιο και η δεύτερη στον αδελφό του (Χριστάκη). - Ποτέ δεν συμφωνήθηκε ότι οι εναγόμενοι δεν θα χρεώνοντο αποθηκευτικά, ασφάλιστρα και άλλα έξοδα. Ένα σχετικό έγγραφο που υπέγραψε τον Οκτώβριο του 2002 ήταν κατόπιν εντονότατων και αφόρητων πιέσεων επειδή χρωστούσε η εταιρεία του, η JY και οι Εναγόμενοι ήθελαν να πωλήσουν τα εμπορεύματα. - Ο ίδιος και ο αδελφός του ήταν διευθυντές των Εναγόντων μέχρι τον Ιανουάριο του 2008 οπότε οι μετοχές τους μεταβιβάστηκαν στον κ. Γιάννη Γεωργίου ο οποίος ανέλαβε και ως διευθυντής. Κατά την προφορική του μαρτυρία παρουσίασε το Ιδρυτικό και Καταστατικό των Εναγόντων (Τεκμ. 22). Αντεξεταζόμενος αναγνώρισε το έγγραφο απαλλαγής το οποίο υπέγραψε (Τεκμ. 23). Ήταν η θέση του ότι το είχε υπογράψει στα γραφεία των Εναγομένων και ότι δεν υπήρχε σφραγίδα των Εναγόντων σ' αυτό. Ο Μ.Υ.1 κ. Σόλων Αλεξάνδρου είναι στην υπηρεσία των Εναγομένων από τις 2.1.
4. Μέχρι τις 20.6.05 μεταξύ των καθηκόντων του ήταν και η επιθεώρηση εμπορευμάτων που κατατίθεντο επ' ονόματι των Εναγομένων για λογαριασμό πελατών τους σε αποθήκες αποταμίευσης. Στη γραπτή δήλωση του (Τεκμ. Γ) υποστήριξε ότι στην επίδικη αποθήκη τοποθετούντο αποκλειστικά εμπορεύματα τα οποία ανήκαν σε εταιρείες συμφερόντων των κ. Χριστάκη και Πανίκου Γιολίτη, οι οποίοι παράλληλα ήταν μέτοχοι και διευθυντές των Εναγόντων. Εξαρχής υπήρχε συναντίληψη και προφορική συμφωνία με τους Ενάγοντες ότι επειδή τα εμπορεύματα ανήκαν σε τέτοιες εταιρείες οι Εναγόμενοι δεν θα χρέωναν τους εισαγωγείς για αποθηκευτικά τέλη και με τη σειρά τους οι Ενάγοντες δεν θα χρέωναν τους Εναγομένους. Ήταν γι' αυτό το λόγο που ο ίδιος κατά τον Οκτώβριο 2002 ζήτησε και γραπτή επιβεβαίωση, οπότε ο Μ.Ε.2 υπέγραψε και απέστειλε το Τεκμ.
5. Σε καμιά από τις επισκέψεις του για επιθεώρηση δεν τού αναφέρθηκε ότι υπήρχαν οποιαδήποτε οφειλόμενα ποσά. Προφορικά είπε πως δεν γνωρίζει τον Μ.Ε.2, με τον οποίον και δεν είχε συνάντηση οποτεδήποτε. Κατά την αντεξέτασή του εξήγησε τη διαδικασία χρηματοδότησης προς εισαγωγή εμπορευμάτων, την τοποθέτηση σε αποθήκες (bonded), την εκτελώνιση και την πληρωμή των αποθηκευτικών. Είπε πως η τοποθέτηση σε αποθήκη ήταν επιλογή του πελάτη. Επέμεινε ότι το Τεκμ. 23 είχε σταλεί υπογραμμένο μέσω τηλεομοιότυπου στα γραφεία τους. Ο Μ.Υ.2 κ. Ανδρέας Δημητρίου είναι επίσης στην υπηρεσία των Εναγομένων και από το 1999 ασκεί καθήκοντα διευθυντή της Υπηρεσίας Εμπορικών Συναλλαγών (εφεξής "Υ.Ε.Σ"). Στην γραπτή δήλωσή του (Τεκμ. Δ) είπε μεταξύ άλλων πως τα εμπορεύματα που εισήγαγαν οι εταιρείες CY και JY τοποθετούντο στην αποθήκη των Εναγόντων καθότι οι διευθυντές και μέτοχοι των δύο εισαγωγικών εταιρειών ήταν επίσης διευθυντές και μέτοχοι των Εναγόντων και υπήρχε εξαρχής συναντίληψη ότι οι Ενάγοντες δεν θα χρέωναν τους Εναγόμενους με αποθηκευτικά τέλη. Κατά το 2002 ο ίδιος ζήτησε από τον Μ.Υ.1 να επιβεβαιωθεί και γραπτώς αυτή η προφορική συμφωνία. Αναγνώρισε ως τέτοια επιβεβαίωση το Τεκμ.
6. Αρνήθηκε ότι ασκήθηκε πίεση στον υπογράψαντα την εν λόγω βεβαίωση. Ο Μ.Υ.3 κ. Σωτήρης Ράλλης είναι επίσης στην υπηρεσία των Εναγομένων. Υπηρετούσε ως Προϊστάμενος του Τμήματος Εμπορικών Συναλλαγών του καταστήματος 201 στη Λεμεσό. Στη γραπτή δήλωση του (Τεκμ. Ε) ανέφερε μεταξύ άλλων ότι στα πλαίσια της εργασίας του συνεργάζετο με την εταιρεία JY. Επίσης ότι κατόπιν απαίτησης του Μ.Ε.2 τα εμπορεύματα που εισήγαγε η πιο πάνω εταιρεία τοποθετούντο στην αποθήκη των Εναγόντων και εξαρχής υπήρχε προφορική συμφωνία ότι οι Ενάγοντες δεν θα χρέωναν τους Εναγόμενους με αποθηκευτικά τέλη και οι τελευταίοι με τη σειρά τους δεν θα χρέωναν τους εισαγωγείς. Σε μια περίπτωση που ο ΜΥ3 επισκέφθηκε την αποθήκη για έλεγχο το 2005 ήταν παρών ο Μ.Ε.2, ο οποίος, όχι μόνον δεν ζήτησε χρήματα, αλλά αντιθέτως επιβεβαίωσε τη δέσμευση των Εναγόντων ότι δεν θα διεκδικούσαν τέλη. Αξιολόγηση μαρτυρίας - Ευρήματα Παρακολούθησα με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα όσα ανέφεραν, σε συνδυασμό με την έγγραφη μαρτυρία. Είναι γενικά αποδεκτό πως μεγάλο μέρος των γεγονότων δεν έχει αμφισβητηθεί και σ' αυτά θα γίνει αναφορά κατωτέρω. Ως προς τα υπόλοιπα θα πρέπει να σημειωθεί ότι όπως είναι φυσικο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι οι μάρτυρες στην παρούσα συνδέονται περισσότερο με την πλευρά που τους κάλεσε. Αυτό το στοιχείο όμως από μόνο του δεν σημαίνει απαραιτήτως πως ο κάθε μάρτυρας ήταν διατεθειμένος λόγω της σχέσης που έχει, να αλλοιώσει γεγονότα ή να ψευδομαρτυρήσει προς όφελος της πλευράς που τον έχει καλέσει. Ειδικότερα όμως η Μ.Ε.1 έδειξε αυτή την τάση, όπως επιβεβαιώνεται από την ανεξήγητη επιμονή της σε κάποια γεγονότα για τα οποία εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατο να είχε γνώση και να ήταν απολύτως βέβαιη. Το πρώτο ήταν η επιμονή της ότι οι Ενάγοντες δεν συμφώνησαν με τους Εναγόμενους να μην χρεωθούν οι τελευταίοι και το δεύτερο ότι ο Μ.Ε.2 αποκλείεται να υπέγραψε το Τεκμήριο 23 καθότι - όπως είπε - θα το ήξερε η ίδια. Πράγμα όμως καθόλου αυτονόητο. Ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψιν ο τρόπος που τελικά υπεγράφη. Γενικά μού έδωσε την εικόνα ότι προσπαθούσε πάση θυσία να υποστηρίξει τους Ενάγοντες και δεν μπορώ να δεχθώ τη μαρτυρία της σ' αυτά τα ουσιώδη ζητήματα. Γενικά δεν δέχομαι τη μαρτυρία της, εκτός σε όποιο μέρος αυτή συνάδει με άλλη αξιόπιστη έγγραφη η προφορική μαρτυρία. Την ίδια τακτική κατά τη μαρτυρία του ακολούθησε και ο Μ.Ε.
7. Για τα ουσιώδη ζητήματα υπήρξαν περιπτώσεις που προέβαλε αντιφατικές θέσεις, άλλες που δεν μπορούσε να τεκμηριώσει με πειστικό τρόπο τα όσα ανάφερε και άλλες που επικαλείτο κατά το δοκούν αδυναμία μνήμης. Βασικό χαρακτηριστικό του άλλωστε ήταν η ικανότητα του να ελίσσεται και να προσαρμόζει τις απαντήσεις του αναλόγως του τι θεωρούσε ότι τον εξυπηρετούσε στην κάθε περίπτωση. Κατά παρόμοιο τρόπο δεν δέχομαι τη μαρτυρία του σε όποιο βαθμό αντικρούεται από άλλη αξιόπιστη έγγραφη ή προφορική μαρτυρία. Όσον αφορά τους μάρτυρες υπεράσπισης πρέπει να παρατηρήσω ότι γενικά μού έδωσαν την εικόνα αξιόπιστων και ειλικρινών προσώπων. Η μαρτυρία όλων κατά το πλείστο και ουσιωδέστερο μέρος της συνάδει με την έγγραφη μαρτυρία. Απαντούσαν σε όλες τις ερωτήσεις ευθέως και πειστικά, μη διστάζοντας να αναγνωρίσουν και γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να επενεργήσουν εις βάρος των εναγομένων. Δεν θεωρώ ότι είχαν πρόθεση να ψευδομαρτυρήσουν προς όφελος των εργοδοτών τους. Κάποιες μικροαντιφάσεις και αδυναμίες στη μαρτυρία τους αφορούν σε επουσιώδη ζητήματα και δεν επηρεάζουν τη γενικότερη καλή εικόνα που σχημάτισα. Αντιθέτως ενισχύουν την αξιοπιστία τους αφού καταδεικνύουν ότι δεν υπήρξε προσυνεννόηση και προετοιμασία. Ειδικότερα στην παρούσα προκύπτει ότι οι ενάγοντες συστάθηκαν ως εταιρεία περιορισμένης ευθύνης το 1980 και κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτήτες της Γενικής Αποθήκης Αποταμιεύσεως υπ' αρ. 5147 (General Bonded Warehouse) στον Ύψωνα Λεμεσού. Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ανήκε εξ ημισείας στους αδελφούς Πανίκο (Μ.Ε.2) και Χριστάκη Γιολίτη, οι οποίοι ήταν και οι διευθυντές της μέχρι τις 25.1.08, οπότε μεταβίβασαν τις μετοχές τους σε κάποιον Γιάννη Γεωργίου. Κατ' εκείνη την ημερομηνία ο τελευταίος ανέλαβε και ως μοναδικός διευθυντής της εταιρείας (Τεκμ. 1 και 22). Ο Πανίκος Γιολίτης (ΜΕ2) ήταν επίσης μέτοχος και διευθυντής της John Yolitis & Sons Ltd και ο Χριστάκης Γιολίτης ήταν επίσης μέτοχος και διευθυντής της Christakis Yolitis & Sons Ltd ("JY" και "CY" αντίστοιχα). Οι δύο αυτές εταιρείες κατά καιρούς εισήγαγαν εμπορεύματα με χρηματοδότηση των Εναγομένων. Να σημειωθεί πως τόσο στα έγγραφα που παρουσιάστηκαν, όσο και από τον ΜΥ3 παρεμπιπτόντως έγινε αναφορά σε ακόμα μια εταιρεία του Πανίκου χωρίς αυτό να αμφισβητηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο. Πρόκειται για την Kingstar Textiles Ltd (στο εξής "K.T."). Οι τρεις αυτές εταιρείες ήταν οι εισαγωγείς των επίδικων εμπορευμάτων μεταξύ των ετών 1994-
8. Για τις δύο πρώτες υπάρχει στην έκθεση υπεράσπισης σχετικός ισχυρισμός, καθώς και αντίστοιχη αποδεκτή μαρτυρία ότι εισήγαγαν τα εν λόγω εμπορεύματα με χρηματοδότηση των Εναγομένων. Προφανώς και δεν υπήρχε η δυνατότητα ή η επιθυμία άμεσης εκτελώνισης των εν λόγω εμπορευμάτων. Εξ ου και τοποθετήθηκαν κατ' επιλογήν και κατ' απαίτησιν των εισαγωγέων (όπως θα διαφανεί κατωτέρω) στην επίδικη Αποθήκη, με προοπτική την εκτελώνιση τους όταν θα υπήρχε η σχετική βούληση και η οικονομική δυνατότητα εκ μέρους των εισαγωγέων. Ενόψει της χρηματοδότησης από τους Εναγόμενους, δηλαδή της πληρωμής του τιμήματος αγοράς των εμπορευμάτων, αυτά τελούσαν υπό τον έλεγχο των (Εναγομένων) και όπως εξήγησε η Μ.Ε.1 απαιτούντο οι δικές τους γραπτές οδηγίες (instructions) για την τοποθέτηση σε αποθήκη. Δεν έχουν παρουσιαστεί οι οδηγίες αυτές για όλα τα επίδικα εμπορεύματα. Ενδεικτικά όμως παρουσιάστηκαν τέτοιες οδηγίες ημερ. 19.10.94 για την πρώτη επίδικη παραλαβή που αφορούσε εμπορεύματα της CY (Τεκμ. 20). Προκύπτει από το Τεκμ. 20 πως αφορούσε 68 δέματα και οι οδηγίες ήταν να φυλαχθούν στο όνομα των Εναγομένων, καθώς και ότι αποθηκευτικά και άλλα έξοδα θα ήταν για τον τελικό παραλήπτη ο οποίος θα υποδεικνύετο από την Τράπεζα (". are for the final receiver of the goods."). Μετά τις τραπεζικές οδηγίες εκδίδετο το Πιστοποιητικό Κατάθεσης (Certificate of Deposit) από τους Ενάγοντες. Παρομοίως το μόνο τέτοιο πιστοποιητικό που έχει ενδεικτικά παρουσιαστεί είναι το Τεκμ. 21, το οποίο από πλευράς ημερομηνίας και αριθμού δεμάτων προκύπτει ότι σχετίζεται με τις προαναφερθείσες τραπεζικές οδηγίες (Τεκμ. 20). Αφορά το Stock αρ. 70/94 και όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι αφορούν εισαγωγή της CY και όχι της JY, που κατέγραψε ιδιοχείρως η Μ.Ε.
9. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τη μεταγενέστερη επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερ. 5.8.09, στην οποίαν αναφέρουν ως εισαγωγέα την CY (Τεκμ. 4), καθώς και από τη Διασάφηση Εξαγωγής του Τελωνείου ημερ. 25.3.11 (Τεκμ. 6). Έτσι εκεί που η Μ.Ε.1 έγραψε ότι κατατέθηκαν από τους Εναγόμενους για "λογαριασμό της JY" θα έπρεπε να γράψει "για λογαριασμό της CY". Η ουσία είναι πως τα πρώτα αυτά εμπορεύματα αποθηκεύτηκαν στις 24.10.
10. Συνολικά κατά το χρονικό διάστημα 24.10.94 έως 8.10.98 και κατά παρόμοιο τρόπο είχαν αποθηκευθεί εμπορεύματα εκ μέρους της JY υπ' αρ. Stock 31/97, 81/97, 93/97 και 48/98, εκ μέρους της CY υπ' αρ. Stock 70/94 και εκ μέρους της KT υπ' αρ. Stock 97/
11. Περαιτέρω λεπτομέρειες των εισαγωγών αυτών φαίνονται στα έγγραφα που έχουν κατατεθεί και θα γίνεται αναφορά όπου χρειάζεται. Κατά το 1997 και το 1998 οι Εναγόμενοι υπέγραψαν Διατακτικά Παράδοσης (Delivery Orders) για μέρος των εμπορευμάτων υπ' αρ. Stock 31/97 και 97/98 προς όφελος αντίστοιχα των εταιρειών JY και ΚΤ (Τεκμ. 19) Η Μ.Ε.1 ανέφερε (στην παράγραφο 11 της γρ. δ) πως οι Ενάγοντες χρέωναν και εξέδιδαν τιμολόγια για τα οφειλόμενα ποσά, (αποθηκευτικά και άλλα) και ότι παρέδιδαν τα εμπορεύματα αφού πρώτα πληρώνοντο, πλην όμως δεν παρουσίασε τέτοια τιμολόγια ή στοιχεία πληρωμών από τους Εναγόμενους. Είναι παραδεκτό επίσης ότι περί τα τέλη Οκτωβρίου 2002 ο Μ.Ε.2 υπέγραψε ως διευθυντής των Εναγόντων επιστολή με την οποίαν απάλλασσαν τους Εναγόμενους "από τα αποθηκευτικά και οποιαδήποτε άλλα έξοδα" (Τεκμ. 23). Στις 5.8.09 οι Ενάγοντες υπό τον νέο ιδιοκτήτη, με επιστολή των δικηγόρων τους, κάλεσαν τους Εναγόμενους όπως εντός 15 ημερών καταβάλουν το ποσό των €56.927 ως το αντάλλαγμα για την παραχώρηση αποθηκευτικού χώρου στην αποθήκη τους μέχρι 15.7.09 για τα Stock αρ. 31/97, 81/97, 93/98, 48/98, 70/94 και 97/98 και εν συνεχεία να καταβάλλουν τα αποθηκευτικά τέλη σε μηνιαία βάση. Στις 8.9.09 οι Ενάγοντες εξέδωσαν και έξι τιμολόγια αντίστοιχα, χρεώνοντας τους Εναγόμενους με το συνολικό ποσόν των €56.929,16 (Τεκμ. 3) και στις 16.9.09 καταχώρισαν την παρούσα αγωγή. Για σκοπούς πληρέστερης εικόνας αξίζει να αναφερθούν και κάποια γεγονότα για τις εξελίξεις μετά την καταχώριση της αγωγής (αν και διαπιστώνεται ότι δεν μπορούν να έχουν ουσιώδη επίδραση). Στις 5.8.10 με νέα επιστολή τους οι Ενάγοντες ενημέρωσαν τους Εναγόμενους ότι είχαν αποταθεί στο Τελωνείο για άδεια καταστροφής των εμπορευμάτων και τους κάλεσαν να τα παραλάβουν (Τεκμ. 18). Οι Εναγόμενοι με το Τεκμ. 17 ζήτησαν παράταση 2 εβδομάδων για να επιτευχθεί επανεξαγωγή και οι Ενάγοντες συμφώνησαν με το Τεκμ. 14 ημερ. 6.9.10 Σε νέα επιστολή τους, ημερ. 16.9.10 (Τεκμ. 12), οι Εναγόμενοι αναφέρθηκαν στο θέμα της επανεξαγωγής, καθώς και στο θέμα των αποθηκευτικών παραπέμποντας στις θέσεις που προέβαλαν στην καταχωρισθείσα Υπεράσπιση τους (27.11.09). Δεν δέχθηκαν όμως ότι είχαν σχέση με τα Stock 93/98, 48/98 και 97/
12. Οι Ενάγοντες με επιστολή ημερ. 21.9.10 επέμειναν ότι οι Εναγόμενοι είχαν αποθηκεύσει τα εν λόγω εμπορεύματα (Τεκμ. 11). Στις 24.2.11 οι Ενάγοντες επανήλθαν ζητώντας να δοθούν Διατακτικά (Delivery Orders) στους ίδιους ώστε αυτά να καταστραφούν ή επανεξαχθούν (Τεκμ. 10). Το αίτημα τους επανέλαβαν και στις 9.3.11, αλλά μόνον για τα Stock 31/97, 81/97 και 93/97 και 70/94 (Τεκμ. 9). Οι Εναγόμενοι ενημέρωσαν με επιστολή ημερ. 10.3.11 (Τεκμ. 8) ότι παρέδιδαν διατακτικά για τις τέσσερεις πιο πάνω αποθηκεύσεις. Με επιστολή ημερ. 14.3.11 οι Ενάγοντες ζήτησαν διορθώσεις όσον αφορά τα δέματα του Stock αρ. 31/97 (4 αντί 9) και στον αριθμό του Stock 93/98 που έπρεπε να είναι 93/97 (Τεκμ. 7). Στο δικαστήριο παρουσιάστηκαν τρία τέτοια διατακτικά για τα Stock αρ. 31/97, 81/97 και 93/97 ημερ. 10.3.11 (Τεκμ. 5). Τελικά το Τελωνείο στις 25.3.11 εξέδωσε έξι Διασαφήσεις Εξαγωγής, δηλαδή για όλες τις έξι αποθηκεύσεις που έχουν προαναφερθεί (Τεκμ. 6). Οι Διασαφήσεις αυτές αντιστοιχούν και συνάδουν με τα έξι τιμολόγια των Εναγόντων όσον αφορά τις ποσότητες δεμάτων και όπως εξήγησε η Μ.Ε.1 οι χρεώσεις αφορούν το υπόλοιπο των εμπορευμάτων που παρέμεναν στην αποθήκη τους μέχρι εκείνη την ημέρα. Ήταν βασική θέση της Μ.Ε.1 ότι αν υπήρχε διευθέτηση μη χρέωσης θα το γνώριζε οπωσδήποτε η ίδια και δεν θα χρέωνε στο Πιστοποιητικό Αποταμίευσης (Τεκμ. 21). Αυτό όμως δεν ήταν απαραίτητο. Το εν λόγω πιστοποιητικό φαίνεται να είναι ένα τυπικό έγγραφο, το οποίο εκδίδεται σε κάθε περίπτωση. Δεν συνιστά την χρέωση προς οποιονδήποτε, εξ ου και αργότερα χρειάστηκε να εκδοθούν τα τιμολόγια, όταν τελικά οι Ενάγοντες αποφάσισαν να χρεώσουν. Η Μ.Ε.1 απλώς υπέθετε ότι δεν υπήρξε συμφωνία. Όπως διαπιστώνεται όμως δεν γνώριζε τα πάντα. Πέραν της γενικότερης εντύπωσης μου, η επιβεβαίωση για το ότι η Μ.Ε.1 δεν ήταν ενήμερη για όλα όσα είχαν συμφωνηθεί ή όσα λάμβαναν χώρα, προέρχεται και από το ότι δεν είχε γνώση ούτε για την υπογραφή του Τεκμ. 23 από τον Μ.Ε.2, πράγμα που ο τελευταίος παραδέχετο. Παρά ταύτα και πάλιν η Μ.Ε.1 επέμενε ότι "αποκλείεται" να υπεγράφη τέτοια απαλλαγή, ότι θα τη δακτυλογραφούσε η ίδια αν υπήρχε και ότι θα το γνώριζε αν υπεγράφετο από τον Μ.Ε.
13. Στην προσπάθεια της αυτή επιστράτευε διάφορα μη πειστικά επιχειρήματα προσπαθώντας ανεπιτυχώς να πείσει ότι χωρίς αυτήν δεν μπορούσε να γίνει οτιδήποτε, λέγοντας συγκεκριμένα ότι ποτέ δεν έφευγε εκτός Κύπρου και ότι όποτε τη χρειάζονταν τής τηλεφωνούσαν να έρθει διότι η κατοικία της ήταν πολύ κοντά στα γραφεία των Εναγόντων. Η επιμονή της Μ.Ε.1 ότι οι Εναγόμενοι γνώριζαν τις χρεώσεις και τις αποδέχθηκαν (παράγραφος 4 της γραπτής δήλωσης) αντικρούεται από το έγγραφο των Εναγομένων - Τεκμήριο 20 στο οποίο αναγράφεται σαφώς ότι: "Store rent and other store charges are for the final receiver of the goods, who will be pointed by us". Μπορεί να λεχθεί ότι από αυτό και μόνο προκύπτει και επιβεβαιώνεται η αναφερθείσα (από όλους τους μάρτυρες υπεράσπισης) συναντίληψη για μη χρέωση των Εναγομένων, αλλά για καταβολή των αποθηκευτικών εξόδων από τον τελικό παραλήπτη των εμπορευμάτων. Προφανώς αυτός ήταν και ο λόγος που δεν εκδόθηκαν τιμολόγια νωρίτερα και ούτε κλήθηκαν οι Ενάγοντες να καταβάλουν οποτεδήποτε οποιοδήποτε ποσό, ενόσω οι Ενάγοντες διοικούντο από τον Μ.Ε.2 και τον Χριστάκη. Η Μ.Ε.1 επέμενε ότι στις παλαιότερες περιπτώσεις έκδοσης Διατακτικών από τους Εναγόμενους, οι Ενάγοντες χρέωναν και εξέδιδαν τιμολόγια για τα οφειλόμενα ποσά αποθηκευτικών και παρέδιδαν τα εμπορεύματα αφού πληρώνοντο. Είναι πολύ λογικό πως αν ήταν έτσι τα πράγματα θα ήταν πολύ εύκολο να παρουσιάσει τέτοια τιμολόγια και στοιχεία για τις πληρωμές ή έστω να αναφερθεί σ' αυτά προφορικά, δηλαδή χωρίς την προσκόμιση εγγράφων. Πραγματικά αυτό θα την επιβεβαίωνε και θα έθετε τέρμα στην κάθε συζήτηση. Δεν προέβη όμως σε καμιά τέτοια αναφορά. Να σημειωθεί πως παρουσίασε έγγραφα για αποδεσμεύσεις εμπορευμάτων που έγιναν κατά την περίοδο 1997-1998 από τα Stock υπ' αρ. 97/98 και 31/97, ήτοι το Τεκμ. 19, πλην όμως χωρίς παράλληλα να παρουσιάσει ή αναφερθεί σε στοιχεία για χρεώσεις και πληρωμές από τους Εναγόμενους. Έχω τη γνώμη πως ο λόγος που δεν το έπραξε είναι απλούστατα επειδή δεν υπήρξαν τέτοιες χρεώσεις και αντίστοιχες πληρωμές από τους Εναγόμενους. Περαιτέρω η όλη εκδοχή της Μ.Ε.1 παρουσιάζει αντιφάσεις καθότι από τη μια ισχυρίζεται ότι καθυστέρησαν για τόσο μεγάλο διάστημα να χρεώσουν λόγω απουσίας του ενός διευθυντή στο εξωτερικό (Χριστάκη) και ασθενείας του άλλου (Πανίκου) και από την άλλη ισχυρίζεται ότι χρέωναν μόνο όταν αποδεσμεύοντο εμπορεύματα, πράγμα που δεν συνάδει με την έκδοση τιμολογίων στις 8.9.09 χωρίς να έχει τεθεί θέμα αποδέσμευσης εμπορευμάτων. Γενικά ήταν πολύ φανερή η αδυναμία της να προβάλει κάποια πειστική εξήγηση για το λόγο που παρέλειψαν από το 1994 μέχρι και το 2009 να ζητήσουν πληρωμή. Η αλήθεια φάνηκε αργότερα όταν η Μ.Ε.1 υποχρεώθηκε στο τέλος αντεξεταζόμενη να δεχθεί πως ήταν μετά που ανέλαβε ο νέος μέτοχος (Γιάννης Γεωργίου) που προχώρησαν στο να χρεώσουν για τα αποθηκευτικά. Αναφερόταν στην επιστολή ημερ. 5.8.09, (Τεκμ. 4). Η οποία βεβαίως στάληκε από δικηγόρους πριν την έκδοση οποιωνδήποτε τιμολογίων και κρίνεται ότι έχει σχέση μόνο με την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των Εναγόντων. Περαιτέρω ισχυριζόταν ότι παρά τα προβλήματα των διευθυντών, εντούτοις υπήρχε συχνή επικοινωνία μαζί τους και ότι ειδοποιούσαν τους Εναγόμενους για τα αποθηκευτικά όταν έρχονταν για ελέγχους εμπορευμάτων για να καταλήξει και πάλιν ότι ήταν με την αλλαγή του διευθυντή που προχώρησαν στο να διεκδικήσουν τα αποθηκευτικά. Όπως θα διαφανεί αυτή η αλλαγή ήταν και η αιτία διαφοροποίησης της στάσης των Εναγόντων. Αναφορικά με τον Μ.Ε.2 να σημειωθεί ότι καταρχάς δεν αμφισβητείται ότι όλα τα επίδικα εμπορεύματα εισήχθηκαν από τρίτες εταιρείες που ανήκαν στους μετόχους και διευθυντές των Εναγόντων. Ο Μ.Ε.2 στη γραπτή δήλωση του προσπάθησε εντέχνως χρησιμοποιώντας τον όρο "εισαγωγείς" να πείσει ότι για όλες τις περιπτώσεις ακολουθείτο η τακτική της πληρωμής αποθηκευτικών από τους Εναγόμενους και ακολούθως παραδίδοντο τα εμπορεύματα. Όμως ούτε αυτός είχε οποιαδήποτε στοιχεία τέτοιων πληρωμών για αποδεσμεύσεις που έγιναν κατά τα έτη 1997-1998 (Τεκμ. 19). Παρά τα όσα αναφέρθηκαν στην Ε/Α όσον αφορά τις ημερομηνίες, όντως πρόκειται για αποθηκεύσεις που έγιναν μεταξύ 1994-
14. Ήταν η θέση του Μ.Ε.2 ότι τουλάχιστον δύο φορές ετησίως ερχόταν κλιμάκιο από τους Εναγόμενους για έλεγχο των εμπορευμάτων (πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι Εναγόμενοι). Επέμενε ότι κάθε φορά ετίθετο από τους Ενάγοντες το θέμα της πληρωμής των αποθηκευτικών προς το κλιμάκιο. Αν ήταν έτσι όμως τα πράγματα σημαίνει πως αυτό γινόταν και μέχρι το 2002 (πριν την υπογραφή του Τεκμ. 23). Θα ήταν πολύ λογικό οι Ενάγοντες να λάμβαναν κάποια περαιτέρω μέτρα όπως π.χ. μια επιστολή, μια χρέωση με τιμολόγιο ή ακόμα και αγωγή από τότε. Ο Μ.Ε.2 δεν έχει δώσει κάποια εξήγηση ως προς την αδράνεια των Εναγόντων για την περίοδο 1994 έως
15. Μάλιστα έφθασε μέχρι το σημείο να υποστηρίζει ότι οι Εναγόμενοι γνώριζαν το ποσόν, ότι ήταν δυνατό να πληρωθεί ΦΠΑ χωρίς τιμολόγια, ενώ σε άλλο σημείο προέβαλε ακόμα και ότι υπήρχαν τα τιμολόγια εννοώντας σε παλαιότερο χρόνο. Πράγμα που σαφώς αντικρούεται από το ότι τα μόνα τιμολόγια ήταν αυτά που τελικά εκδόθηκαν το 2009, δηλαδή πολύ αργότερα. Ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση δέχθηκε στο τέλος ότι μπορεί όντως να καθυστέρησε η χρέωση, υιοθετώντας τώρα τη θέση ότι δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος γι' αυτό. Πράγμα που, εκτός του ότι αντιφάσκει με τα ανωτέρω, αναιρεί και όλους τους ισχυρισμούς για δυσκολίες λόγω προβλημάτων υγείας του ιδίου ή απουσίας του Χριστάκη. Εν πάση περιπτώσει υπήρχε λόγος για τη μη χρέωση και αυτός ήταν η διευθέτηση που υπήρξε, η οποία σαφώς ωφελούσε τους εισαγωγείς. Όσον αφορά το Τεκμ. 23 ο Μ.Ε.2 προέβαλε διαδοχικά και εν πολλοίς αντικρουόμενα με άλλες θέσεις επιχειρήματα. Είπε ότι τον πίεσαν να το υπογράψει, ότι δεν φέρει τη σφραγίδα των Εναγόντων και ότι εν πάση περιπτώσει δεν αφορά αποθηκευτικά έξοδα μεταγενέστερης περιόδου από την υπογραφή του. Ως προς τις συνθήκες υπογραφής του επέμενε αρχικά ότι το υπόγραψε στα γραφεία των Εναγομένων κατόπιν "εκβιασμού" στην παρουσία 2-3 προσώπων. Παραδόξως δεν ενθυμείτο οποιοδήποτε πρόσωπο να αναφέρει. Θα ήταν πολύ λογικό και αναμενόμενο όμως, ένας άνθρωπος που υπήρξε θύμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς να θυμάται έστω και έναν από τους παρόντες "εκβιαστές" κατά τον ίδιο. Ο Μ.Ε.2 ενθυμείτο γενικά και αόριστα ότι συμμετείχε και στην εταιρεία Greville Trading Ltd, αλλά και πάλιν δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε ακριβώς αποχώρησε. Κατά τη γνώμη μου καθόλου τυχαία, καθότι το θέμα συνδέετο με τις συνθήκες υπογραφής του Τεκμ.
16. Υπάρχει σαφής ένδειξη στο εν λόγω έγγραφο ότι στάληκε μέσω τηλεομοιότυπου από τα γραφεία της Greville, πράγμα που συνάδει με τη μαρτυρία των Εναγομένων. Όταν υπεδείχθη στον Μ.Ε.2 η ένδειξη αυτή δεν την αμφισβήτησε. Αρκέστηκε αμήχανα να πει ότι δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Όταν αργότερα μάλιστα χρειάστηκε κάποια ενίσχυση σε άλλον ισχυρισμό του, επικαλέστηκε και ο ίδιος την αποστολή αυτή προσπαθώντας να πείσει ότι το Τεκμ. 23 υπήρχε και στα γραφεία των Εναγόντων και άρα το είδε και ο νέος ιδιοκτήτης κ. Γεωργίου. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι πως το Τεκμ. 23 δεν υπεγράφη στα γραφεία των Εναγομένων. Έτσι εξηγείται και το γιατί ο Μ.Ε.2 δεν μπορούσε να αναφέρει και κάποιον από τους λειτουργούς που αβάσιμα ισχυρίζετο ότι ήταν παρόντες κατά την υπογραφή εκβιάζοντας τον. Η έγγραφη μαρτυρία για το θέμα επιβεβαιώνει την εκδοχή των Μ.Υ.1 και Μ.Υ.
17. Δεν δέχομαι τον ισχυρισμό του Μ.Ε.2 ότι δεν φέρει σφραγίδα το Τεκμ.
18. Όλα τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι φέρει τέτοια σφραγίδα πράγμα που ενισχύεται από το ότι τα γράμματα που την αποτελούν εκφεύγουν της κανονικής κάθετης γραφής της επιστολής και διαφέρουν από τα δακτυλογραφημένα. Εν πάση περιπτώσει το ουσιώδες είναι ότι δεν αμφισβητείται η υπογραφή η οποία και τέθηκε κάτω από το όνομα των Εναγόντων, σε επιστολόχαρτο που επίσης φέρει το όνομα τους με μεγαλύτερα και πιο τονισμένα γράμματα. Θα επανέλθω στο θέμα εξετάζοντας τη μαρτυρία των Εναγομένων. Ο Μ.Υ.1 υπηρετούσε στην Υ.Ε.Σ. των Εναγομένων από το 1989 έως το 2005, ο Μ.Υ.2 είναι Διευθυντής της ίδιας υπηρεσίας από το 1999 έως σήμερα, ενώ ο Μ.Υ.3 από το 1996 προϊστατο του Τμήματος Εμπορικών Συναλλαγών στο Κατάστημα αρ. 201, Λεωφ. Μακαρίου στη Λεμεσό. Παρότι κανένας τους δεν αναφέρθηκε σε εμπλοκή του από την πρώτη στιγμή, δηλαδή το 1994, εντούτοις παρέμεινε αναντίλεκτο πως είχαν επαφή με το θέμα από τα πρώτα χρόνια και είχαν γνώση για την περίπτωση της οικογένειας Γιολίτη, καθώς και του χειρισμού που τύγχανε. Η ουσία της διευθέτησης που υπήρχε εξαρχής και ασχέτως της ορολογίας που χρησιμοποίησαν οι μάρτυρες υπεράσπισης (δηλαδή είτε συναντίληψη, είτε προφορική συμφωνία) ήταν ότι τα εμπορεύματα της οικογένειας Γιολίτη τοποθετούντο στις αποθήκες που ήλεγχε η οικογένεια μέσω των Εναγόντων κατά προτίμηση της οικογένειας και ο λόγος ήταν για να μην χρεώνονται οι εισαγωγικές εταιρείες. Ήταν η κοινή θέση και των τριών αυτών μαρτύρων ότι τα εμπορεύματα τα οποία εισήγοντο με χρηματοδότηση των Εναγομένων τοποθετούντο ή όχι σε Αποθήκη (bonded) αναλόγως και κατόπιν αιτήματος του εισαγωγέα. Θέση η οποία είναι απολύτως λογική και συνάδει με την εφαρμοζόμενη εμπορική και τραπεζική πρακτική. Όπως εξήγησε λεπτομερέστερα ο Μ.Υ.1 είτε η οικονομική αδυναμία των εισαγωγέων, είτε η απροθυμία τους να πληρώσουν τους δασμούς εκείνη τη χρονική στιγμή, είτε η φύση των εμπορευμάτων που δεν δικαιολογούσε ολική εκτελώνιση, οδηγούσε στο αίτημα αποθήκευσής τους. Διατηρουμένου βεβαίως πάντοτε του δικαιώματος μερικής εκτελώνισης αφού οι εισαγωγείς κατέβαλλαν το ανάλογο ποσό της πίστωσης προς τους Εναγομένους οι οποίοι στα πλαίσια της χρηματοδότησης είχαν ήδη εξοφλήσει τον πωλητή - εξαγωγέα. Είναι λογικό λοιπόν πως οι Εναγόμενοι δεν είχαν οποιοδήποτε όφελος ή συμφέρον να επιμένουν σε τοποθέτηση των εμπορευμάτων σε άλλη αποθήκη, αφού ο στόχος ήταν να διευκολυνθούν οι εισαγωγείς. Ο Μ.Υ.3 εντίμως αναγνώρισε ότι στην αποθήκη των Εναγόντων κατατίθεντο εμπορεύματα όχι μόνον εταιρειών της οικογένειας Γιολίτη, αλλά και άλλων άσχετων εταιρειών που μπορεί να τύγχανε να είναι και πελάτες των Εναγομένων. Η διαφορά, όπως εξήγησε ο Μ.Υ.2, είναι πως η επίδικη αποθήκη δεν ήταν ανάμεσα στις εγκεκριμένες από τους Εναγόμενους για τοποθέτηση εμπορευμάτων άλλων πελατών που έτυχαν χρηματοδότησης και αν οποτεδήποτε έγινε κάτι τέτοιο ήταν εκ παραδρομής. Υπό τις περιστάσεις αυτές είναι καθόλα λογικό και αναμενόμενο πως αν τα επίδικα εμπορεύματα τοποθετούντο από τους Εναγόμενους σε οποιαδήποτε άλλη αποθήκη και αυτή χρέωνε τους Εναγόμενους με αποθηκευτικά κ.λπ., τότε οι τελευταίοι θα χρέωναν με τη σειρά τους τους εισαγωγείς, δηλαδή τις εταιρείες της οικογένειας Γιολίτη με το ισόποσο, πράγμα που θα επιβάρυνε τους λογαριασμούς τους με την τράπεζα. Δεν έχω πειστεί ότι αυτό ήταν κάτι που το προτιμούσε ο Μ.Ε.2 ή η οικογένεια του. Αν ήταν τόσο σημαντικό για λόγους ρευστότητας ή λογιστικούς να φανεί ότι οι Ενάγοντες εισέπραξαν τα αποθηκευτικά θα μπορούσαν πολύ εύκολα οι ίδιοι να εκδίδουν τιμολόγια κατά περιόδους πολύ νωρίτερα και να απαιτούν την είσπραξη τους ή ακόμα και οι εταιρείες CY και JY να προπληρώνουν από μόνες τους τα αποθηκευτικά στους Εναγόμενους ζητώντας να καταλήξουν στους Ενάγοντες. Είναι παράλογο να πιστέψει κάποιος πως οι ιδιοκτήτες των εισαγωγικών αυτών εταιρειών έχοντας υπό τον έλεγχο τους μέσω των Εναγόντων την επίδικη αποθήκη θα προτιμούσαν μια τέτοια πορεία και διαδικασία που θα είχε ως αποτέλεσμα την χρέωση τους με αποθηκευτικά έξοδα σε μια περίοδο που σαφώς είτε δεν μπορούσαν, είτε δεν ήθελαν να εκτελωνίσουν τα εισαχθέντα εμπορεύματα. Οποιοσδήποτε λογικός επιχειρηματίας θα προτιμούσε την αποθήκευση σε ελεγχόμενη από συγγενική εταιρεία αποθήκη, μη επιβαρύνοντας επιπλέον τους λογαριασμούς χρηματοδότησης των εισαγωγών. Πράγμα που θα διευκόλυνε αργότερα και την εκτελώνιση των εμπορευμάτων αφού δεν θα προαπαιτείτο η προεξόφληση και των αποθηκευτικών μαζί με την αξία των εμπορευμάτων προς τους Εναγόμενους, για την έκδοση Διατακτικών Παράδοσης. Για αυτό οι Ενάγοντες συμφώνησαν στη μη χρέωση των Εναγομένων. Αποτελεί καθόλα εύλογο συμπέρασμα πως η συναίνεση για τη μη χρέωση υπήρχε εξαρχής, εξ ου και δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε τιμολόγιο από το
19. Όπως εξήγησε επίσης ο Μ.Υ.3 τα εμπορεύματα κατατίθεντο στην συγκεκριμένη αποθήκη μετά από αίτημα των εταιρειών, διότι όπως είχε λεχθεί εξαρχής δεν θα είχαν πρόβλημα για τα αποθηκευτικά αφού ήταν δική τους η αποθήκη. Σημειώνω πως κατά την αντεξέταση του δεν αμφισβητήθηκε ότι ήταν αίτημα των εισαγωγέων να τοποθετηθούν εκεί τα εμπορεύματα. Αντιθέτως τού υποβλήθηκε ότι ήταν πολύ λογικό να ζητήσουν την τοποθέτηση στη συγκεκριμένη αποθήκη. Δεν δέχομαι όμως ότι οι εισαγωγείς το έπραξαν για να επωφεληθούν οι Ενάγοντες από τα αποθηκευτικά. Το έπραξαν για να αποφύγουν οι ίδιοι (οι εισαγωγείς) τα αποθηκευτικά που υπό άλλες περιστάσεις θα πλήρωναν σε οποιαδήποτε ξένη αποθήκη. Προφανώς αυτό είτε δεν το ανέφεραν στο νέο ιδιοκτήτη των Εναγόντων, είτε εκείνον δεν τον ενδιέφερε η προηγηθείσα διευθέτηση, οπότε και προχώρησε στην αγωγή λίγο μετά που ανέλαβε την εταιρεία. Νομική Πτυχή. Εισερχόμενος στη νομική πτυχή της υπόθεσης θα πρέπει να διευκρινιστεί καταρχάς ότι οι εναγόμενοι δεν επέμειναν και δεν προώθησαν μέχρι τέλους την προδικαστική ένσταση τους για έλλειψη κατά τόπον αρμοδιότητας του παρόντος δικαστηρίου. Ούτως ή άλλως όμως συμφωνώ ότι το κατ΄ ισχυρισμόν χρέος ήταν κομίσιμο στη Λάρνακα, όπου οι Ενάγοντες διατηρούσαν από 25.1.08 το εγγεγραμμένο γραφείο τους (Τεκμ. 1) και για αυτό έχει κατά τόπον αρμοδιότητα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας (υπ. C&K Κυριάκου & Αδελφοί Λτδ v. Ιωάννου