Αναφορικά με τον Εκζητούμενο Νικόλα Υπερμάχου Κυριάκου, Αίτ. Ε.Ε.Σ: 4/13, 8/7/2013

(1)/

1. και Αναφορικά με Ε.Ε.Σ των αρχών της Ελληνικής Δημοκρατίας και Αναφορικά με τον Εκζητούμενο Νικόλα Υπερμάχου Κυριάκου, ημ. γενν. 6-12-1954, Α.Δ.Τ. 484015, Αρ. Κυπ. Διαβατηρίου Ε
2. Ημερομηνία: 8 Ιουλίου 2013 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Κυθραιώτου για Γενικόν Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Για τον Εκζητούμενο: κ. Γ. Πολυχρόνης Εκζητούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα διαδικασία ζητείται απόφαση για την εκτέλεση δύο ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης τα οποία εκδόθηκαν από αρχές της Ελληνικής Δημοκρατίας (στο εξής "Ελλάδα") στις 5-3-12 και 7-3-13 (στο εξής "τα Ε.Ε.Σ ή "το Τεκμήριο 1" και "το Τεκμήριο 2" αντιστοίχως). Ο Εκζητούμενος συνελήφθη βάσει Κυπριακού Εντάλματος Σύλληψης και παρουσιάστηκε στο παρόν δικαστήριο στις 17-5-13, οπότε μετά την επιβεβαίωση ταυτότητας, την ενημέρωση του για την ύπαρξη και το περιεχόμενο των Ε.Ε.Σ, καθώς και για τα δικαιώματα του βάσει του άρθρου 17 του Ν.133

(1)/04 (ήτοι δικηγόρου, διερμηνέως, λήψης αντιγράφων και συγκατάθεσης) ο ίδιος αιτήθηκε νομικής αρωγής η οποία εγκρίθηκε και ορίστηκε ημερομηνία ακρόασης. Σημειωτέον ότι μεταξύ των εμφανίσεων, συναινούντων και των Αιτητών αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους. Μαρτυρία Δεν απαιτήθηκε η προσκόμιση οποιασδήποτε προφορικής μαρτυρίας εκ μέρους των Αιτητών, δεδομένου ότι τα αναγκαία έγγραφα κατατέθηκαν εκ συμφώνου, περαιτέρω δηλώθηκαν κάποια παραδεκτά γεγονότα, ενώ για άλλα ζητήματα η κα Κυθραιώτου έδωσε διευκρινίσεις τις οποίες ζήτησε ο κ. Πολυχρόνης. Ο Εκζητούμενος κατέθεσε ενόρκως αναφέροντας μόνο ότι κατά τα έτη 2003-2008 επισκέπτετο την Ελλάδα κάθε μήνα και παρέμενε εκεί 3-4 ημέρες κάθε φορά. Αντεξεταζόμενος είπε ότι νυμφεύθηκε το 1974, ότι τώρα είναι ανίκανος για εργασία, ότι η σύζυγος του διατηρεί ανθοπωλείο, ότι δεν τού δόθηκε οποτεδήποτε διαβεβαίωση από τις Ελληνικές αρχές πως δεν θα κινηθούν ποινικώς εναντίον του και ούτε τον βοήθησαν να επιστρέψει στην Κύπρο και τέλος ότι όταν πήγαινε στην Ελλάδα διέμενε σε "διάφορους τόπους", οπότε για αυτό δεν δήλωσε μόνιμο τόπο διαμονής. Γεγονότα Αναλυτικότερα τα σχετικά γεγονότα, τα οποία ενδιαφέρουν, έχουν ως εξής: Τεκμήριο 1 - 1ο Ε.Ε.Σ 1. Έκδοση - Περιεχόμενο Το 1ο Ε.Ε.Σ εκδόθηκε στις 5-3-12 από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών και αφορά δύο Εθνικά Εντάλματα Σύλληψης και μια Εκτελεστή Δικαστική Απόφαση ως ακολούθως: Α. Ένταλμα Σύλληψης υπ' αρ. 14, ημ. 28-3-08 της Κ. Ανακρίτριας του 21ου Τακτικού Ανακριτικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Αθηνών, η ισχύς του οποίου διατηρήθηκε με την υπ' αρ. 599/2008 Πράξη - Διάταξη του Προέδρου Εφετών Αθηνών (στο εξής "το ΕΣ 14"). Β. Ένταλμα Σύλληψης υπ' αρ. 7, ημ. 21-9-11 της Κ. Ανακρίτριας του 10ου Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Αθηνών (στο εξής "το ΕΣ 7"). Γ. Εκτελεστή Δικαστική Απόφαση υπ' αρ. 120682, ημ. 23-9-05 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (στο εξής "η Απόφαση 120682/05"). Όπως προκύπτει και από διευκρινίσεις που δόθηκαν στις 13-6-13 από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών με το Τεκμήριο 11.1, εκ παραδρομής στη σελ. 7 του Τεκμηρίου 1 υπό στοιχ. Ε

(2)αναφέρεται αρ. απόφασης ".2864 από 25 Ιουνίου 2007 του Ε' Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών", ενώ η ορθή αναφορά είναι απόφαση υπ' αρ. 120682, ημ. 23-9-05 (η οποία και έχει προσκομιστεί ως Τεκμήριο 11.2). Προφανώς ισχύουν τα ίδια και για παρόμοιες λανθασμένες αναφορές στις σελ. 8 και 10 του Τεκμηρίου

1. Σημειώνεται ότι στις σελ. 1 και 2 του Τεκμηρίου 1 αναφέρεται ορθώς η απόφαση
3. Ενδείξεις για τις ποινές: Α) Για τις πράξεις που αναφέρονται στο ΕΣ 14 προβλέπεται κάθειρξη 5 έως 10 ετών. Β) Για τις πράξεις που αναφέρονται στο ΕΣ 7 προβλέπεται ισόβια κάθειρξη. Γ) Για την Δικαστική Απόφαση υπ' αρ. 120682/05 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 (πέντε) μηνών στις 23-9-
5. Κλήτευση Ο Εκζητούμενος δεν κλητεύθηκε αυτοπροσώπως ή ενημερώθηκε κατ' άλλον τρόπο για την ημερομηνία και τον τόπο της ακροαματικής διαδικασίας που κατέληξε στην απόφαση εν τη απουσία του, αλλά διαθέτει νομικές εγγυήσεις μετά την παράδοση στις δικαστικές αρχές, ήτοι δύναται να ασκήσει Αίτηση Ακύρωσης Απόφασης και Εκπρόθεσμη Έφεση. Συνιστά παραδεκτό γεγονός πως η αναφερόμενη κλήτευση για τις ανάγκες της δικαστικής διαδικασίας έγινε με τοιχοκόλληση στον αρμόδιο Δήμο.
6. Περιγραφή Πράξεων Α. ΕΣ 14 (Εικονικά Τιμολόγια - Φοροδιαφυγή) Για το ΕΣ 14 ο Εκζητούμενος ζητείται για να δικαστεί επί τω ότι: Μεταξύ 9-12-04 έως 22-12-04 στην Αθήνα με περισσότερες πράξεις κατ' εξακολούθησιν αποδέχθηκε εικονικά φορολογικά στοιχεία, τα οποία εκδόθηκαν για συναλλαγές ανύπαρκτες στο σύνολο τους. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι υπό την ιδιότητα του διαχειριστή της εταιρείας "ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ ΕΠΕ" αποδέχθηκε και καταχώρισε στα Βιβλία της εταιρείας οκτώ τιμολόγια τα οποία είναι εικονικά διότι εκδόθηκαν για ανύπαρκτη συναλλαγή στο σύνολο της, γεγονός το οποίο γνώριζε και παρά ταύτα τα αποδέχθηκε . Παρατίθενται στο Τεκμήριο 1 τα αναλυτικά στοιχεία οκτώ τιμολογίων της περιόδου 9-12-04 έως 22-12-04 όλα με φερόμενη εκδότρια την εταιρεία ΚΑΛΟΥΠΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΕ, συνολικής αξίας €2.604,304, (εκ των οποίων €397.266,74 αφορούν Φ.Π.Α). Β. ΕΣ 7 (Απάτη) Για το ΕΣ 7 ο Εκζητούμενος ζητείται για να δικαστεί επί τω ότι: Ως φορέας επιχείρησης χρυσού στις 9-9-03 υπέβαλε αίτηση χρηματοδότησης στην ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε και με συνεχή πειθώ, φορτικότητα, προτροπές και παραινέσεις προκάλεσε στον Διευθυντή του Τραπεζικού καταστήματος (Γ. Τσιρογιάννη) την απόφαση να θέσει αντικανονικά ως όριο χρηματοδότησης το ποσό των €750.000 και χωρίς έρευνα πιστοληπτικής ικανότητας βάσει των κανονισμών και εγκυκλίων, στηριζόμενος σε επιταγές, που προσκομίστηκαν ως εξασφάλιση από τον Εκζητούμενο, να εξαπατήσει τον Προϊστάμενο Χορηγήσεων (Ι. Σκαρλάτο) να υπογράψει και εγκρίνει στις 9-9-03 το πιο πάνω όριο. Γεγονός που οδήγησε στην εκταμίευση του ποσού των €750.000, ενώ στην πραγματικότητα η επιχείρηση του Εκζητούμενου δεν διέθετε ικανή εμπορική δραστηριότητα ούτως ώστε να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή του δανείου. Η Τράπεζα κατήγγειλε τη σύμβαση στις 5-3-
7. Εκ των υστέρων ενημερώθηκε ότι οι εκδότες των επιταγών που είχαν δοθεί ως ενέχυρο (για την εξασφάλιση του δανείου) εμπλέκοντο σε κύκλωμα φοροδιαφυγής με εικονικά τιμολόγια. Κατά την καταγγελία το χρεωστικό υπόλοιπο ανερχόταν σε €782.
8. Γ. Δικαστική Απόφαση 120682/05 (Μη Καταβολή Χρεών προς το Δημόσιο). Με την πιο πάνω απόφαση στις 23-9-05 ο Εκζητούμενος κρίθηκε ένοχος ότι κατά το διάστημα από 1-5-03 έως 31-8-04 με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, όντας οφειλέτης του Δημοσίου εκ προθέσεως καθυστέρησε την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για διάστημα πέραν των 4 μηνών, ήτοι παρέλειψε να καταβάλει ποσόν €12.695,59, που αφορά βεβαιωμένα χρέη προς το Δημόσιο. Τεκμήριο 2 - 2ο Ε.Ε.Σ
9. Έκδοση - Περιεχόμενο Το 2ο Ε.Ε.Σ εκδόθηκε στις 7-3-13 επίσης από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών και αφορά ένα Εθνικό Ένταλμα Σύλληψης και μια Εκτελεστή Δικαστική Απόφαση, ως ακολούθως: Α. Ένταλμα Σύλληψης υπ' αρ. 59 ημ. 10-10-12, του Κ. ΑΝΑΚΡΙΤΗ του 2ου Τακτικού Ανακριτικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Αθηνών, η ισχύς του οποίου διατηρήθηκε με την υπ' αρ. 137 ημ. 23-1-13 Πράξη - Διάταξη της Προέδρου Εφετών Αθηνών (στο εξής "το ΕΣ 59"). Β. Εκτελεστή Δικαστική Απόφαση υπ' αρ. 27266 ημ. 16-2-11 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών (στο εξής "η Απόφαση 27266/11").
10. Ενδείξεις για τις ποινές Α. Για τις πράξεις που αναφέρονται στο Ε.Σ 59 προβλέπεται ποινή κάθειρξης 5 έως 20 ετών. Β. Για την Δικαστική Απόφαση υπ' αρ. 27266/11 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών στις 16-2-
12. Κλήτευση - Εγγυήσεις Εν σχέσει με την κλήτευση ισχύουν τα ίδια, όπως και για το Τεκμήριο
14. Περιγραφή Πράξεων Α. ΕΣ 59 (Έκδοση Εικονικών Φορολογικών Στοιχείων) Για το ΕΣ 59 ο Εκζητούμενος ζητείται προκειμένου να δικαστεί επί τω ότι: Κατά το διάστημα από 1-1-05 έως 31-12-05 ενεργώντας με κοινό δόλο και από κοινού με άλλους κατ' εξακολούθησιν εξέδωσαν εκ προθέσεως εικονικά φορολογικά στοιχεία. Ειδικότερα ο Εκζητούμενος υπό την ιδιότητα του Διαχειριστή της εταιρείας ΡΟΥΧΟΕΠΕΝΔΥΣΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ ενεργώντας από κοινού και δολίως με τρεις άλλους εξέδωσαν 18 εικονικά φορολογικά στοιχεία για συναλλαγές ανύπαρκτες συνολικής αξίας €236.026,50 λήψης των εταιρειών ΦΙΛΤΕΞ Π ΚΑΙ ΤΟΠΟΥΖΑ ΕΠΕ, Ε. ΚΥΡΙΤΣΗΣ - Ε. ΠΑΠΠΑΣ ΟΕ και ΣΙΛΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΕ. Για την ΡΟΥΧΟΕΠΕΝΔΥΣΗ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ διαπιστώθηκε ότι δεν υφίστατο στη δηλωθείσα έδρα της. Β. Δικαστική Απόφαση 27266/11 (Μη Καταβολή Χρεών προς το Δημόσιο) Με την πιο πάνω απόφαση στις 16-2-11 ο Εκζητούμενος κρίθηκε ένοχος ότι κατά το διάστημα από 1-11-07 έως 1-9-08 κατ' εξακολούθησιν όντας οφειλέτης του Δημοσίου εκ προθέσεως καθυστέρησε την καταβολή χρεών προς το Δημόσιο για διάστημα μεγαλύτερο των 4 μηνών. Συγκεκριμένα ενώ είχαν βεβαιωθεί σε βάρος των εταιρειών ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ ΕΠΕ και ΚΑΛΟΥΠΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΕ διάφορα χρέη υπέρ του Δημοσίου ο Εκζητούμενος ηθελημένα δεν κατέβαλε ποσό €9.468.334,91 που αφορά βεβαιωμένα χρέη του προς το Δημόσιο. Σύλληψη Το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας (στο εξής "η Κ.Δ.") ως η Κεντρική Αρχή με βάση το Νόμο εξέδωσε τα αναγκαία Πιστοποιητικά για το 1ο ΕΕΣ στις 11-12-12 (Τεκμ. 3) και για το 2ο ΕΕΣ στις 19-3-13 (Τεκμ. 4). Αποτελεί παραδεκτό γεγονός μεταξύ των δύο πλευρών ότι για το 1ο Ε.Ε.Σ είχε καταχωριστεί στο Ε.Δ. Λάρνακας παλαιότερη αίτηση υπ' αρ. 1/13 για εκτέλεση του, η οποία όμως απεσύρθη στις 22-3-13 άνευ βλάβης των δικαιωμάτων των Αιτητών για καταχώριση νέας. Όπως προκύπτει από τον όρκο που παρουσιάστηκε στην παρούσα διαδικασία, αυτό έγινε επειδή οι Κυπριακές Αρχές πληροφορήθηκαν την ύπαρξη του 2ου Ε.Ε.Σ ημ. 7-3-13 και λόγω αυτού δόθηκαν οδηγίες όπως διακοπεί η διαδικασία και προχωρήσει νέα που θα συμπεριελάμβανε και τα δύο Ε.Ε.Σ. Με βάση τον όρκο ημ. 16-5-13 ο οποίος αφορούσε και τα δύο ΕΕΣ εκδόθηκε στις 16-5-13 νεώτερο Κυπριακό Ένταλμα Σύλληψης από Επαρχιακό Δικαστή Λάρνακας και στις 17-5-13 ο Εκζητούμενος συνελήφθη. Αργότερα την ίδια μέρα παρουσιάστηκε στο παρόν δικαστήριο. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του ζητήματος θα πρέπει καταρχάς να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν.133

(1)/04 (στο εξής "ο Νόμος") το Ε.Ε.Σ είναι απόφαση ή διάταγμα δικαστικής αρχής κράτους μέλους της Ε.Ε, το οποίο εκδίδεται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοση προσώπου το οποίο ευρίσκεται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους και το οποίο ζητείται από τις αρμόδιες αρχές του κράτους έκδοσης στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας. Όπως αναφέρεται στην υπ. Κόκου Ιωάννου Ρωσσίδη v. Γενικού Εισαγγελέως, Πολ. Εφ. 346/11, ημ. 15-9-11 ο στόχος της Απόφασης - Πλαίσιο, η οποία οδήγησε στη θέσπιση του Νόμου, "δεν ήταν άλλος από τη γρήγορη και αποτελεσματική μέσω ενός απλουστευμένου συστήματος, παράδοση υπόπτων ή καταδικασθέντων στην αιτούμενη χώρα". Δεν έχει αμφισβητηθεί στην παρούσα ότι και τα δύο ΕΕΣ συντάχθηκαν κατά τον ορθό τύπο και ότι περιέχουν τα απαραίτητα στοιχεία, ως αυτά καθορίζονται από το άρθρο 4 του Νόμου. Αποτέλεσε επίσης παραδεκτό γεγονός μεταξύ των δύο πλευρών πως όλα τα σχετικά έγγραφα στην παρούσα αποστάληκαν και διακινήθηκαν νομότυπα, καθώς και ότι ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη από το Νόμο διαδικασία. Ο αντίστοιχος Ν. 3251/04 της Ελλάδας δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Ελληνικής Κυβερνήσεως στις 9-7-04 (Τεκμ. 8), όπως προκύπτει και από τη σχετική Γνωστοποίηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προς τα υπόλοιπα κράτη μέλη (Τεκμήριο 7). Με βάση το άρθρο 4 του Ελληνικού Νόμου αρμόδια δικαστική αρχή έκδοσης ΕΕΣ είναι ο Εισαγγελέας Εφετών, πράγμα που έχει τηρηθεί στην παρούσα. Άρθρο 12 - Βασικές Προϋποθέσεις Εκτέλεσης Τις βασικές προϋποθέσεις εκτέλεσης του ΕΕΣ καθορίζει το άρθρο 12 του Νόμου το οποίο προνοεί τρεις βασικές διαζευκτικές περιπτώσεις ως εξής: α) Η πράξη για την οποία έχει εκδοθεί το ΕΕΣ να συνιστά έγκλημα το οποίο να τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή σύμφωνα με το δίκαιο του αιτούντος κράτους και να είναι παράλληλα αξιόποινη σύμφωνα με τους Κυπριακούς νόμους (ανεξαρτήτως νομικού χαρακτηρισμού), δηλαδή απαιτείται ύπαρξη διττού αξιοποίνου. β) Τα δικαστήρια του αιτούντος κράτους να έχουν καταδικάσει τον εκζητούμενο σε ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον 4 μηνών. γ) Η εκτέλεση του ΕΕΣ επιτρέπεται χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου για 32 ομάδες αξιόποινων πράξεων όπως αυτές ορίζονται από το δίκαιο του αιτούντος κράτους, εφόσον τιμωρούνται στο εν λόγω κράτος με στερητική της ελευθερίας ποινή ανώτατης διάρκειας τουλάχιστον 3 ετών. Στην παρούσα περίπτωση από τα ΕΕΣ και το περιεχόμενο τους προκύπτει ότι: Α) Για τις πράξεις των Εθνικών ΕΣ 14 και ΕΣ 59 θα πρέπει να εξεταστεί το διττό αξιόποινο, Β) Για τις πράξεις του Εθνικού ΕΣ 7 οι Ελληνικές αρχές έχουν σημειώσει επί του Τεκμηρίου 1 ότι εμπίπτει στην αξιόποινη πράξη της απάτης (άρθρο 12

(2)(κ)) και άρα συνάγεται ότι αξιώνουν παράδοση χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου και Γ) Για τις δύο αποφάσεις αξιώνεται παράδοση προφανώς με βάση την ύπαρξη των καταδικαστικών αποφάσεων (άρθρο 12

(1)(β)). Α. ΕΣ 14 + ΕΣ 59 Η ουσία των πράξεων που αναφέρονται στα ΕΣ 14 και ΕΣ 59 είναι η καταχώριση από Διαχειριστή και εκπρόσωπο εταιρειών στα βιβλία των εταιρειών εικονικών, δηλαδή ψευδών, τιμολογίων ή άλλων στοιχείων τα οποία αναμφίβολα σχετίζονται με τις φορολογικές υποχρεώσεις των εταιρειών και ως τέτοιες οι ενέργειες αυτές συνιστούν εγκλήματα κατά το άρθρο 49

(2)του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεων Φόρων Ν.4/78τιμωρούμενα με φυλάκιση μέχρι 5 έτη (ή πρόστιμο €17.086). Θα μπορούσε εκ του περισσού να σημειωθεί πως ούτως ή άλλως τέτοιες πράξεις συνιστούν εγκλήματα και κατά τις γενικότερες διατάξεις του Ποινικού Κώδικος περί κατάρτισης πλαστών εγγράφων (Π.Κ 331+ επ). Β. ΕΣ 7 (Απάτη) Η ουσία των πράξεων που αναφέρονται εν σχέσει με το ΕΣ7 είναι ότι ο Εκζητούμενος εξαπάτησε την τράπεζα ως προς την φερεγγυότητα του μέσω στοιχείων που δήλωσε (μεγάλους τζίρους), εξασφαλίσεων που προσκόμισε (επιταγές προς εξασφάλιση) και άλλων που απέκρυψε (εμπλοκή σε φοροδιαφυγή και εικονικά τιμολόγια) με αποτέλεσμα να αποκομίσει περιουσιακό όφελος ίσο με το δάνειο που εκταμιεύθηκε (€750.000). Δεδομένου ότι οι ως άνω πράξεις ορίζονται κατά το Ελληνικό δίκαιο ως "απάτη", τιμωρούμενη με ισόβια κάθειρξη και πρόκειται για έγκλημα συμπεριλαμβανόμενο στις αξιόποινες πράξεις του άρθρου 12

(2), έπεται ότι δεν απαιτείται έλεγχος του διττού αξιοποίνου. Αλλά και αν απαιτείτο θα προσέθετα πέραν του Π.Κ 300 (που εισηγήθηκε η κα Κυθραιώτου) και το Π.Κ 298 περί εξασφάλισης αγαθών δια ψευδών παραστάσεων. Γ. Απόφαση 120682/05 - Απόφαση 27266/11 Ως προς τις αποφάσεις είναι προφανές ότι πληρούται και για τις δύο η προϋπόθεση του άρθρου 12

(1)(β) εφόσον τα Ελληνικά δικαστήρια έχουν καταδικάσει τον εκζητούμενο σε στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον 4 μηνών στην κάθε περίπτωση. Άρθρο 13 - Λόγοι Μη Εκτέλεσης ΕΕΣ Στο άρθρο 13 καταγράφονται έξι περιπτώσεις στις οποίες το δικαστήριο υποχρεωτικά αρνείται την εκτέλεση του Ε.Ε.Σ. Στην παρούσα υπόθεση δεν τίθεται θέμα ως προς τις τέσσερις πρώτες (ήτοι αμνηστία, δεδικασμένο, ποινικώς ανεύθυνο λόγω ηλικίας, δίωξη ή τιμωρία λόγω φύλου, φυλής θρησκείας κ.λ.π). Το εδ. (ε) του άρθρου 13 προνοεί πως το ΕΕΣ δεν εκτελείται στην περίπτωση που ο εκζητούμενος είναι ημεδαπός, εκζητείται προς εκτέλεση ποινής στερητικής της ελευθερίας και παράλληλα η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκτελέσει την ποινή σύμφωνα με τους ποινικούς της νόμους. Στην παρούσα όντως ο εκζητούμενος είναι ημεδαπός και τμήμα των Ε.Ε.Σ αφορά την εκτέλεση ποινών φυλάκισης, πλην όμως δεν υπάρχει ανάληψη υποχρέωσης για εκτέλεση των ποινών από την Κ. Δ. Το ζήτημα ξεκαθάρισε και με σχετική σαφή δήλωση της κας Κυθραιώτου κατά την αγόρευση της. Σημειώνεται όμως πως και ο κ. Πολυχρόνης, όταν ερωτήθηκε κατά πόσον είναι αποδεκτές οι ποινές ούτως ώστε να ακολουθηθεί η εισήγηση του για διερεύνηση τυχόν προθυμίας της Κ.Δ για έκτιση τους στην Κύπρο, απάντησε αρνητικά, διευκρινίζοντας ότι δεν επέμενε στην εν λόγω εισήγηση του (που είχε προβάλει προηγουμένως στη σελ. 45 της αγόρευσης). Το εδ. (στ) του άρθρου 13 προνοεί πως αν ο εκζητούμενος εκζητείται προς το σκοπό δίωξης και είναι ημεδαπός, τότε το ΕΕΣ δεν εκτελείται εκτός εάν διασφαλιστεί ότι μετά από ακρόαση του θα διαμεταχθεί στην Κ.Δ. ώστε να εκτίσει σ' αυτή την στερητική της ελευθερίας ποινή που θα απαγγελθεί εναντίον του στο κράτος έκδοσης του Ε.Ε.Σ. Στην παρούσα περίπτωση ο Εκζητούμενος είναι ημεδαπός και τα ΕΕΣ έχουν εκδοθεί προς το σκοπό δίωξης εν σχέσει με τα γεγονότα που αναφέρονται στα Εθνικά ΕΣ 14, 7 και 59. Συνεπώς για αυτά δεν μπορεί να επιτραπεί η εκτέλεση των ΕΕΣ εκτός αν υπάρχει η προβλεπόμενη διασφάλιση. Θα συμφωνήσω με την εισήγηση ότι μια τέτοια διασφάλιση αποτελεί το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10, δια του οποίου η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών στις 8-3-13 εγγυήθηκε ότι αν εκτελεστούν τα ΕΕΣ ο εκζητούμενος "θα επιστρέψει στην Κύπρο για να εκτίσει.. τυχόν επιβληθείσα σε βάρος του ποινή ή μέτρο ασφάλειας. Άρθρο 14 - Προαιρετική Μη εκτέλεση Το άρθρο 14 περιλαμβάνει τους λόγους προαιρετικής μη εκτέλεσης ΕΕΣ, δηλαδή περιπτώσεις στις οποίες το αρμόδιο δικαστήριο δύναται να αρνηθεί την εκτέλεση. Δεν υπάρχει εισήγηση περί του ότι συντρέχει κάποιος από τους λόγους αυτούς την παρούσα. Σχετικά με το εδ.(ζ) του άρθρου 14 ισχύουν όσα έχουν προαναφερθεί περί του ότι η Κ.Δ δεν ανέλαβε την υποχρέωση εκτέλεσης των ποινών. Άρθρο 15 - Εγγυήσεις για την Εκτέλεση Σύμφωνα με το άρθρο 15

(1)του Νόμου στην περίπτωση που το ΕΕΣ αφορά σε εκτέλεση ποινής δυνάμει απόφασης εκδοθείσας ερήμην και ο εκζητούμενος δεν είχε κλητευθεί αυτοπροσώπως, ούτε ενημερώθηκε κατ' άλλον τρόπον (για την ημερομηνία και τόπον της ακροαματικής διαδικασίας) τότε η εκτέλεση του ΕΕΣ δύναται να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι η δικαστική αρχή έκδοσης του ΕΕΣ θα παράσχει επαρκείς εγγυήσεις ώστε να διασφαλίζεται ότι ο εκζητούμενος θα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει να δικαστεί εκ νέου στο κράτος μέλος έκδοσης και να παρίσταται κατά τη λήψη της απόφασης. Στην παρούσα περίπτωση το κάθε ΕΕΣ αφορά εν μέρει και σε εκτέλεση ποινής που έχει επιβληθεί με απόφαση εκδοθείσα ερήμην του Εκζητούμενου. Στο Μέρος Δ εκάστου ΕΕΣ αναφέρεται ρητώς ότι ο Εκζητούμενος δεν κλητεύθηκε αυτοπροσώπως ή ενημερώθηκε κατ' άλλον τρόπον για την ημερομηνία και τον τόπο της ακροαματικής διαδικασίας. Το γεγονός αυτό είναι παραδεκτό και μεταξύ των δύο πλευρών. Στην πραγματικότητα η επίδοση είχε γίνει με τοιχοκόλληση σε Δήμο ως γίνεται για πρόσωπο αγνώστου διαμονής. Συμφωνώ με την εισήγηση ότι το παρόν δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν δύναται να εξετάσει "το νομότυπο η μη της κλητεύσεως του ενώπιον του εκδώσαντος την καταδικαστική απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου και να καταλήξει σε κρίση αντίθετη εκείνης της εκτελεστής αποφάσεως του αλλοδαπού δικαστηρίου" (βλ. αποφάσεις Αρείου Πάγου Α.Π 1700/05 και ΑΠ 1815/08). Όπως έχει αναφερθεί και σε ημεδαπή νομολογία "εφόσον η ερημοδικία επιτρέπεται από τη νομοθεσία του κράτους που επιδιώκει την έκδοση δεν τίθεται θέμα παραβίασης της αρχής της φυσικής δικαιοσύνης ή της διεξαγωγής δίκαιης δίκης" (βλ. υπ. Κόκου Ιωάννου Ρωσσίδη v. Γενικού Εισαγγελέως, ανωτέρω). Η ουσία είναι ότι ο Εκζητούμενος ερημοδίκησε χωρίς να κλητευθεί αυτοπροσώπως ή να ενημερωθεί κατ' άλλον τρόπον και συνεπεία τούτου η εκτέλεση των ΕΕΣ δύναται να εξαρτηθεί από την παροχή επαρκών εγγυήσεων, ως εξηγείται ανωτέρω. Εκ του περιεχομένου του άρθρου 15

(1)προκύπτει σαφώς πως πρόκειται για διακριτική ευχέρεια της δικαστικής αρχής εκτέλεσης, δηλαδή του παρόντος δικαστηρίου. Στα πλαίσια εξέτασης εντός τέτοιου θέματος δεν μπορεί όμως να παραγνωρίζεται ότι ήδη αναφέρεται (στο Μέρος Δ) στα επίδικα ΕΕΣ ότι ο Εκζητούμενος κατά των αποφάσεων "μπορεί να ασκήσει Αίτηση Ακύρωσης και Εκπρόθεσμη Έφεση". Τα ερωτήματα και σχόλια του κ. Πολυχρόνη (στη σελ. 45 της αγόρευσης του) αφορούν προφανώς ζητήματα διαδικαστικής φύσης και σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να δημιουργήσουν αμφιβολίες για την ύπαρξη των πιο πάνω δικαιωμάτων. Αφ' ης στιγμής το Αιτούν κράτος διαβεβαιώνει επίσημα, στο κάθε ΕΕΣ, ότι ο Εκζητούμενος έχει το δικαίωμα άσκησης Αίτησης Ακύρωσης και Εκπρόθεσμης Έφεσης, εκλαμβάνεται ότι όντως έχει αυτά τα δικαιώματα. Ο χρόνος και τρόπος άσκησης των, καθώς και ο απαιτούμενος χρόνος για την εξέταση των ένδικων αυτών μέσων προφανώς συνιστούν ζητήματα, τα οποία ρυθμίζονται από δικονομικούς κανόνες της Ελλάδας και των οποίων η τυχόν άγνοια στο παρόν στάδιο δεν καταργεί την ουσία των πιο πάνω δικαιωμάτων. Εντελώς αβάσιμο θεωρώ και το σαρκαστικό σχόλιο του κ. Πολυχρόνη για τον χρησιμοποιούμενο στα ΕΕΣ όρο "Εκπρόθεσμη Έφεση", ότι δηλαδή ακούεται ως "κοροϊδία" αφού - κατά την άποψη του - ως εκπρόθεσμη είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Προφανώς και εδώ πρόκειται για νομικό όρο χαρακτηρισμού της Έφεσης που δικαιωματικά ασκεί κάποιος διάδικος μετά την πάροδο της αρχικής τιθέμενης προθεσμίας για έφεση. Είναι παράλογο να θεωρείται ότι παρέχεται τέτοιο δικαίωμα αλλά κατά την εξέταση της έφεσης θα απορριφθεί ως εκπρόθεσμη. Θεωρώ συνεπώς επαρκείς τις εγγυήσεις που έχουν δοθεί από τις Ελληνικές Αρχές επί των ιδίων των ΕΕΣ (Τεκμήρια 1 και 2). Εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αρχική Απόφαση Πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ έχει τροποποιηθεί από την μεταγενέστερη Απόφαση - Πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ. Η τελευταία στόχευσε στην κατοχύρωση των δικονομικών δικαιωμάτων των προσώπων και την προώθηση της εφαρμογής της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης αποφάσεων που εκδίδονται ερήμην του ενδιαφερομένου. Όπως αναφέρεται στο άρθρο 1 οι στόχοι της νέας Απόφασης - Πλαισίου είναι η κατοχύρωση των δικονομικών δικαιωμάτων, η διευκόλυνση της δικαστικής συνεργασίας και ιδίως η βελτίωση της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων. Με το νέο άρθρο 4α προβλέπεται ότι η εκτελούσα δικαστική αρχή δύναται επίσης να αρνηθεί την εκτέλεση του ΕΕΣ για εκτέλεση ποινής φυλάκισης εκτός αν στο ΕΕΣ περιέχονται κάποιες δικονομικές απαιτήσεις που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο του κράτους έκδοσης. Η εν λόγω Απόφαση - Πλαίσιο όμως δεν έχει εισαχθεί μέχρι σήμερα στο ημεδαπό δίκαιο, και σύμφωνα με τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπ. Γενικός Εισαγγελέας v. Kωνσταντίνου

(2005)1 ΑΑΔ 1356: "Η Απόφαση - Πλαίσιο αφήνει στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τη μέθοδο και τον τρόπο επίτευξης του σκοπού της Απόφασης -Πλαίσιο, που μολονότι αυτή είναι υποχρεωτική, εντούτοις δεν αποκτά άμεσο αποτέλεσμα. Μόνο με την κατάλληλη νόμιμη διαδικασία, που ισχύει σε κάθε κράτος μέλος, ο σκοπός της Απόφασης - Πλαίσιο μεταφέρεται στο ισχύον Δίκαιο". (βλ. και το σύγγραμμα "ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ", των Π.Ν. Στάγκου και Ε.Ρ. Σαχπενίδου, Έκδοση 2000, σελ. 153-154). Σύμφωνα με το άρθρο 15

(3)του Νόμου αν ο Εκζητούμενος εκζητείται προς το σκοπό δίωξης και κατοικεί στην Κ.Δ., τότε η εκτέλεση του ΕΕΣ δύναται να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι αυτός μετά από ακρόαση του θα διαμεταχθεί στην Κ.Δ. ούτως ώστε να εκτίσει εδώ την στερητική της ελευθερίας ποινή, που τυχόν θα απαγγελθεί εναντίον του. Στην παρούσα ο Εκζητούμενος κατοικεί στην Κ.Δ και όντως εκζητείται προς το σκοπό δίωξης για τις αναφερόμενες στα ΕΣ 14,7 και 59 πράξεις. Θεωρώ και εδώ ότι υπάρχει διασφάλιση για τον ίδιο σκοπό μέσω του Τεκμηρίου 10. Θέσεις του Εκζητούμενου για μη Εκτέλεση Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εκζητούμενου έθεσε διάφορα άλλα ζητήματα και λόγους για τους οποίους κατά τη γνώμη του δεν θα πρέπει να εκτελεστούν τα ΕΕΣ, οι οποίοι εξετάζονται κατωτέρω. i. Αδικήματα προ της 1-5-04 Είναι γεγονός πως με την υπ. Γεν. Εισαγγελέας v. Κωνσταντίνου

(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1356 είχε κριθεί πως απαγορεύετο ρητώς η έκδοση Κύπριου πολίτη ενόψει των (τότε) προνοιών του άρθρου 11.2 (στ) του Συντάγματος. Ακολούθησε ο περί της Πέμπτης Τροποποίησης του Συντάγματος Ν.127

(1)/06 ο οποίος αντικαθιστώντας την εν λόγω παράγραφο επιτρέπει πλέον την παράδοση πολίτη της Δημοκρατίας με βάση ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, πλην όμως "μόνο αναφορικά με γεγονότα που επεσυνέβησαν ή πράξεις που τελέστηκαν μετά την ημερομηνία προσχώρησης της Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση". Δεδομένου ότι η Κ.Δ προσχώρησε στην Ε.Ε την 1-5-04 η κα Κυθραιώτου ευθαρσώς συμφώνησε ότι το Τεκμήριο 1 δεν μπορεί να εκτελεστεί ως προς το ΕΣ 7, αφού παραδεκτώς αυτό αφορά γεγονότα που κατ' ισχυρισμόν επεσυνέβησαν μεταξύ 9-9-03 έως 5-3-04, δηλαδή οπωσδήποτε προ της ένταξης μας στην Ε.Ε. Συμφωνώ με τη θέση ότι ο Εκζητούμενος δεν μπορεί να παραδοθεί για τους σκοπούς του ΕΣ 7. Η κα Κυθραιώτου διαμορφώνοντας την αντίθετη καταγραφείσα θέση στην αγόρευση της, προφορικώς εξέφρασε τον προβληματισμό της για την ύπαρξη του ίδιου κωλύματος εν σχέσει με την Απόφαση 120682/05 και κάλεσε το δικαστήριο να εξετάσει το θέμα. Δυστυχώς ο κ. Πολυχρόνης (ο οποίος εκπροσωπείτο από άλλο δικηγόρο στη συγκεκριμένη δικάσιμο) φαίνεται να μην ενημερώθηκε εγκαίρως για τη θέση αυτή με αποτέλεσμα να μην εκφράσει επιχειρήματα ως προς το θέμα. Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως το ημεδαπό Σύνταγμα αναφέρεται σε "γεγονότα που επεσυνέβησαν ή πράξεις που τελέστηκαν", πράγμα που παραπέμπει στην ημερομηνία διάπραξης εγκλήματος και σε καμία περίπτωση στην ημερομηνία έκδοσης απόφασης από αλλοδαπό δικαστήριο. Το δεύτερο και σημαντικό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι η συγκεκριμένη ποινή επιβλήθηκε για κατ΄ εξακολούθησιν έγκλημα, το οποίο τόσον εξ ορισμού στα ηπειρωτικά δίκαια, όσον και εκ των αναφερόμενων στο Τεκμήριο 1 δεν είναι ένα μόνο έγκλημα. Όπως αναφέρει ο Γ.Α. Μαγκάκης στο σύγραμμα "Ποινικό Δίκαιο", Διάγραμμα Γενικού Μέρους, Γ' έκδοση, 1984, στη σελ. 435: "Το κατ' εξακολούθηση έγκλημα δεν είναι ένα μόνο έγκλημα, όπως από την ονομασία του θα μπορούσε να υποτεθεί, αλλ' αποτελεί μιαν ενότητα περισσοτέρων εγκλημάτων, που έχουν μάλιστα τελεστεί με περισσότερες ξεχωριστές πράξεις, αλλά που εμφανίζουν ορισμένα κοινά και συνεκτικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά". Ο Καθηγητής Ν.Κ. Ανδρουλάκης στο δικό του σύγγραμμα "Ποινικόν Δίκαιον", Γενικό Μέρος, Γ' (Πανεπιστημιακαί Παραδόσεις), Έκδοση 1986, σελ. 220 επ, εξηγώντας τον διφυή πρακτικό λόγο ο οποίος υπαγορεύει την διατήρηση αυτής της μορφής εγκλήματος αναφέρει: "Είναι πράγματι συχνά δικονομικώς σκόπιμος ή και επιβεβλημένη η ενιαία άσκησις της ποινικής διώξεως δια πλείονας ομοειδείς εγκληματικάς πράξεις, η ενιαία εκδίκασις των, η ενιαία κήρυξις της ενοχής εν σχέσει προς απάσας και, κατ' ακολουθίαν της τελευταίας, η επιβολή μιας και μόνης ενιαίας ποινής." Και πιο κάτω: "Από πλευράς τώρα ουσιαστικού ποινικού δικαίου την κατάφασιν της εξακολουθήσεως υπαγορεύει συχνά η ..... ανάγκη ενιαίας ποινικής σταθμίσεως και μεταχειρίσεως (ενιαία ποινή!) των πλειόνων ομοειδών πράξεων, καθ' ον ιδία λόγον αύται συναποτελούν μιαν αυτοτελή ενότητα εις την διαδρομήν της κοινωνικής υπάρξεως του δράστου". Ο δε Καθηγητής Μαγκάκης στο δικό του σύγραμμα καταλήγει (στη σελ. 437) ότι "[Σ]την περίπτωση συνεπώς του κατ' εξακολούθηση εγκλήματος ο νόμος αφήνει στο δικαστή την ευχέρεια ν' ακολουθήσει την "αρχή της ενιαίας ποινής". Εντός των πιο πάνω πλαισίων πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτή η αναφορά στο Τεκμήριο 1 ότι ο Εκζητούμενος ". με πολλές πράξεις τέλεσε πολλά εγκλήματα και συγκεκριμένα κατά το χρονικό διάστημα από 1-5-03 έως 31-8-04 με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, όντας οφειλέτης του δημοσίου και ενώ τα χρέη του κατέστησαν ληξιπρόθεσμα κατά την ισχύ του Ν.3220/04, με πρόθεση καθυστέρησε την καταβολή χρεών προς το δημόσιο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών.". Προφανώς λοιπόν το κάθε ένα από τα μερικότερα εγκλήματα στοιχειοθετήθηκε με την πάροδο άπρακτης της τετράμηνης προθεσμίας για καταβολή του χρέους προς το δημόσιο. Λογικά για το τελευταίο από αυτά η τετράμηνη προθεσμία έληξε στις 31-8-04 και τα υπόλοιπα σε άλλες προηγηθείσες ημερομηνίες. Θα μπορούσαν να ζητηθούν περισσότερα στοιχεία και για αυτές τις ημερομηνίες και θα επιβάλλετο κάτι τέτοιο εάν η παράδοση ζητείτο με σκοπό τη δίωξη, ούτως ώστε να εξακριβωθούν οι κατ' ισχυρισμόν αξιόποινες πράξεις που τελέστηκαν μετά την 1-5-04 για τις οποίες θα επιτρέπετο η παράδοση του Εκζητούμενου. Ενόψει του ότι η περίπτωση αφορούσε καταδικαστική απόφαση το παρόν δικαστήριο ζήτησε με βάση το άρθρο 21

(2)του Νόμου (μέσω της Κεντρικής Αρχής) από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών να διευκρινίσει κατά πόσον ακολουθήθηκε η αρχή της ενιαίας ποινής και αν όχι ποιες ποινές επιβλήθηκαν για εγκλήματα που διαπράχθηκαν μετά την 1-5-

1. Σύμφωνα με την απάντηση ημ. 4-7-13 όντως το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών "εκδίκασε ενιαία και επέβαλε μια και μόνο ποινή στον εκζητούμενο για τις πράξεις που τέλεσε κατά το χρονικό διάστημα από 1-5-03 έως 31-8-04.". Ως εκ τούτου τα πράγματα διαφοροποιούνται ενόψει του ότι όλες οι πράξεις έτυχαν ενιαίας στάθμισης και ποινικής μεταχείρισης ως μια αυτοτελής ενότητα, υπήρξε ενιαία εκδίκαση και ενιαία κήρυξη της ενοχής και κατ' ακολουθίαν της σχετικής αρχής επιβλήθηκε μια και μόνη ενιαία ποινή, η οποία σαφώς δεν μπορεί να διαχωριστεί είτε γενικά, είτε για σκοπούς εκτέλεσης ΕΕΣ. Συνεπώς ενόψει του άρθρου 11.2 (στ) του Κυπριακού Συντάγματος και ενόψει της αδυναμίας διαχωρισμού της ποινής για εγκλήματα μετά την 1-5-04 καταλήγω ότι δεν θα μπορούσε να εγκριθεί η εκτέλεση του Τεκμηρίου 1 ούτε εν σχέσει με την Απόφαση 120682/
2. Δεν έχει τεθεί παρόμοιο ζήτημα για τα υπόλοιπα ΕΣ και την Απόφαση 27266/11 (στο Τεκμήριο 2). ii. Χρέη προς το Δημόσιο Ο Εκζητούμενος μέσω του συνηγόρου του εισηγείται ότι οι δύο καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος του παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και συγκεκριμένα το άρθρο 1 του 4ου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το οποίο κυρώθηκε από το Ν.52/
3. Το εν λόγω άρθρο 1 έχει ως εξής: "Κανένας δεν θα στερείται της ελευθερίας του, απλώς και μόνο διότι αδυνατεί να εκπληρώσει συμβατική υποχρέωση". Έχω εξετάσει με προσοχή τα διάφορα επιχειρήματα και πρέπει εξαρχής να σημειώσω ότι διαφωνώ με την εισήγηση, για τους ακόλουθους λόγους: α) Είναι προφανές από τη γραμματική καθώς και τελολογική ερμηνεία του άρθρου 1 ότι αυτό που απαγορεύει είναι τη στέρηση της ελευθερίας κάποιου ο οποίος απλώς και μόνον αδυνατεί να εκπληρώσει κάποια συμβατική του υποχρέωση (contractual obligation), δηλαδή υποχρέωση την οποίαν ανέλαβε στα πλαίσια σύμβασης. β) Η παράβαση όμως συγκεκριμένης ποινικής διάταξης ως προς την καταβολή φόρων, κοινωνικών ασφαλίσεων ή άλλων τελών δεν ισοδυναμεί με αδυναμία εκπλήρωσης συμβατικής υποχρέωσης, αλλά αποτελεί ποινικό αδίκημα. Ανάλογες διάτάξεις εξακολουθούν να ισχύουν και στην ημεδαπή νομοθεσία. Έτσι, συνιστούν ποινικά αδικήματα οι παραλείψεις καταβολής Φ.Π.Α, Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τελών Κ.Ο.Τ κ.λ.π. γ) Την πιο πάνω διάκριση δέχεται και το Ελληνικό Σύνταγμα. Η απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου αρ. 1/2010 (την οποίαν προσκόμισε ο κ. Πολυχρόνης) δεν υποστηρίζει κατ' ακρίβειαν την εισήγηση του. Αναφέρονται εκεί συγκεκριμένα τα εξής: ". ναι μεν το Σύνταγμα ανέχεται τη στέρηση της προσωπικής ελευθερίας υπό την προϋπόθεση όμως ότι η στέρηση αυτή είναι λογικώς αναγκαία για την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, χάριν του οποίου επιβάλλεται. Τέτοιοι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, δικαιολογούντες την επιβολή των στερητικών της ελευθερίας ποινών είναι οι προβλεπόμενοι υπό του ποινικού δικαίου, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται άλλωστε, το ποινικό αδίκημα της παραβιάσεως της προθεσμίας καταβολής των βεβαιωμένων και ληξιπροθέσμων χρεών προς το δημόσιο και τα ν.π.δ.δ. Είναι όμως, όλων διάφορο το θέμα της στερήσεως της προσωπικής ελευθερίας, όχι ως ποινής για αποδοκιμαστέα κοινωνική συμπεριφορά, αλλά ως διοικητικού μέτρου". δ) Επιχείρημα υπέρ της ανυπαρξίας οποιουδήποτε κωλύματος δύναται να αντληθεί και από το άρθρο 12

(1)του Ν. 133

(1)/04, το οποίο προνοεί ότι στις περιπτώσεις που η αξιόποινη πράξη συνιστά έγκλημα περί φόρων, τελών, τελωνείων και συναλλάγματος δεν αποτελεί λόγο άρνησης εκτέλεσης του εντάλματος η διαπίστωση ότι το Κυπριακό κράτος δεν επιβάλλει ιδίου τύπου φόρους ή τέλη ή δεν προβλέπει ιδίου τύπου ρύθμιση περί φόρων. Πρόκειται για πρόνοια η οποία προήλθε από την αντίστοιχη πρόνοια του άρθρου 4

(1)της αρχικής Απόφασης - Πλαισίου του Συμβουλίου και καταδεικνύει μάλιστα ότι - σε αντίθεση με άλλα αδικήματα - για αδικήματα φόρων, εκτός του ότι δεν τίθεται θέμα παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων, δεν μπορεί να απορριφθεί η εκτέλεση ΕΕΣ με τη δικαιολογία ότι το κράτος εκτέλεσης "δεν προβλέπει ιδίου τύπου ρύθμιση" με εκείνη του κράτους έκδοσης του ΕΕΣ. iii. Καθυστέρηση - Αλλαγή Συνθηκών - Καταπίεση Ο κ. Πολυχρόνης εκ μέρους του Εκζητούμενου αφιέρωσε μεγάλο μέρος των εισηγήσεων του σε θέματα που σχετίζονται με το χρόνο που έχει παρέλθει από τις αναφερόμενες αξιόποινες πράξεις. Ειδικότερα εισηγήθηκε ότι: α) Υπάρχει παραβίαση του δικαιώματος για δίκη εντός ευλόγου χρόνου. β) Υπάρχει τέτοια καθυστέρηση από τις Ελληνικές αρχές με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθούν οι προσωπικές συνθήκες του Εκζητούμενου και η παράδοση του να συνιστά πλέον κατάφωρη αδικία και να είναι καταπιεστική εναντίον του, αφού ευλόγως δημιουργήθηκε στον ίδιο, όσο και σε κάθε τρίτο η εντύπωση ότι δεν θα υπάρξει εναντίον του Εκζητούμενου τέτοιο αίτημα γ) Υπάρχει κατάχρηση διαδικασιών όχι μόνο λόγω της καθυστέρησης, αλλά και λόγω της όλης συμπεριφοράς των Ελληνικών Αρχών αφού ο Εκζητούμενος πηγαινοερχόταν στην Ελλάδα κάθε μήνα μέχρι το 2008 και ουδείς τού ανέφερε οτιδήποτε σχετικό. Ως προς τα τεθέντα ζητήματα κρίνω ότι μπορεί κατ' αναλογίαν να αντληθεί κάποια καθοδήγηση από νομολογία που αφορά εκδόσεις φυγοδίκων, δεδομένου ότι το ζήτημα της καθυστέρησης εγείρεται πολλές φορές με την ίδια μορφή και σ' εκείνες τις υποθέσεις. Θα πρέπει καταρχάς να σημειωθεί ότι κανονικά σύμφωνα με την υπ. Αναφορικά με τον Andrew Clive Gardner

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1481 η εξέταση ενός τέτοιου θέματος εμπίπτει στην αρμοδιότητα της αιτήτριας χώρας. Όμως δεν παραγνωρίζω πως υπήρξαν και άλλες υποθέσεις στις οποίες εξετάστηκε το θέμα της καθυστέρησης και ότι σε ορισμένες εξ αυτών έγινε δεκτή μια τέτοια εισήγηση και σε άλλες όχι (βλ. υπ. Αναφορικά με τον Hakam Quasem Hussein Bada

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1625 και Αναφορικά με τον Ivanov Igor Boris

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 263, Αναφορικά με τον Σταμάτη Νικολαϊδη

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1964, Αναφορικά με τον Αλεξάντερ Καρπένκο

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 989, Αναφορικά με τον Yevgev Shylenko

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1111 και Αναφορικά με τον Volodymyr Karevin Πολ. Αιτ. 129/2010, ημερ. 23.3.2011). Ενδεικτικά να αναφέρω ότι στην υπ. Νικολαϊδη (ανωτέρω) η έκδοση επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο 5 έτη μετά το αίτημα και τουλάχιστον 10 έτη μετά τα αδικήματα. Αποφασίστηκε ότι επιβαρυντική καθυστέρηση σε τέτοιες υποθέσεις είναι εκείνη που οφείλεται σε λόγους άλλους από τη φυγή του φυγοδίκου και η οποία καθιστά τη διεξαγωγή της δίκης στο χρονικό σημείο που θα λάβει χώρα ως μέτρο καταπιεστικό για τον ίδιο. Αν και αναφέρεται σε όρους του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Ν. 97/70θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην πρωτόδικη υπ. Νικολαϊδης

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 80 είχε υιοθετηθεί από τον Δικαστή Καλλή το ακόλουθο απόσπασμα από την υπ. Kakis v. Government of the Republic of Cyprus

(1978)2 All E.R. 634: «Θεωρώ ότι το 'άδικον' σχετίζεται πρωτίστως με τον κίνδυνο δυσμενούς επηρεασμού του κατηγορουμένου κατά τη διεξαγωγή της δίκης του, και το 'καταπιεστικό' σχετίζεται με ταλαιπωρία του κατηγορουμένου η οποία οφείλεται στην αλλαγή των περιστάσεων του οι οποίες έλαβαν χώραν κατά την περίοδο που θα ληφθεί υπόψη. Η καθυστέρηση στην έναρξη ή διεξαγωγή της διαδικασίας έκδοσης η οποία οφείλεται στον ίδιο τον κατηγορούμενο με το να εγκαταλείπει τη χώρα ή με το να αποκρύβει τις κινήσεις του ή με το να αποφεύγει τη σύλληψη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λόγος ο οποίος καθιστά άδικη ή καταπιεστική την έκδοση του. Οποιεσδήποτε δυσκολίες οι οποίες θα αντιμετωπίσει στη διεξαγωγή της υπεράσπισης του λόγω αυτών των αιτιών είναι δική του επιλογή και δημιουργία.» Ειδικότερα ως προς την παρούσα υπόθεση θα πρέπει να σημειωθούν τα ακόλουθα: α. Οι εισηγήσεις δεν εξετάζονται εν σχέσει με το ΕΣ 7 και την Απόφαση 120682/05, δεδομένου ότι για τους άλλους, προαναφερθέντες λόγους, δεν δύναται να εκτελεστεί το σχετικό ΕΕΣ (Τεκμήριο 1) ως προς αυτές τις πράξεις. β. Το ΕΣ 14 αναφέρεται σε γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2004, το ΕΣ 59 σε γεγονότα του έτους 2005 και η Απόφαση 27266/11 σε γεγονότα μεταξύ Νοεμβρίου 2007 έως Σεπτέμβριο του

1. Το ΕΣ 14 εκδόθηκε στις 28-3-08, το ΕΣ 59 εκδόθηκε στις 10-10-12 και η Απόφαση 27266/11 εκδόθηκε στις 16-2-
2. γ. Ο Εκζητούμενος λογικά αναζητείτο τουλάχιστον από τις 28-3-08, οπότε και είχεν εκδοθεί το ΕΣ
3. Ο ίδιος ανέφερε ότι μέχρι το 2008 πήγαινε κάθε μήνα στην Ελλάδα για 3-4 ημέρες κάθε φορά. Σταμάτησε να πηγαίνει μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο υπέστη τον Ιούλιο του
4. Ο ίδιος ο Εκζητούμενος δέχεται ότι διέμενε σε "διάφορους τόπους" και δεν είχε δηλώσει μόνιμη διεύθυνση στην Ελλάδα όταν πήγαινε. Θα μπορούσε ίσως να λεχθεί ότι οι αρμόδιες Ελληνικές αρχές δεν κατάφεραν να εντοπίσουν και συλλάβουν τον Εκζητούμενο μετά την έκδοση του ΕΣ 14 και κατά τους λίγους επόμενους μήνες που συνέχισε να επισκέπτεται την Ελλάδα, δηλαδή κατά το διάστημα Απριλίου έως τον Ιούλιο του
5. Από εκεί και πέρα όμως δεν είχαν την δυνατότητα να πράξουν κάτι τέτοιο εντός της Ελλάδας και έπρεπε λογικά να αναζητηθεί και συλληφθεί στο εξωτερικό. δ. Όπως προκύπτει και από ημεδαπή νομολογία την οποία παρέθεσε ο κ. Πολυχρόνης, αφετηρία για την επιμέτρηση του χρόνου αποτελεί η ημέρα σύλληψης ή καταγγελίας υπόπτου ή του κατηγορούμενου (Χριστόπουλου v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 100). Η εξήγηση είναι ότι από αυτή τη μέρα είναι που ο ύποπτος ή κατηγορούμενος τίθεται πλέον υπό την αγωνία ή απειλή της δίωξης. Στην παρούσα είναι σαφές πως πριν το 2013 ο Εκζητούμενος δεν είχε οποιαδήποτε όχληση. Όπως δέχεται και ο συνήγορος του ουδέποτε συνελήφθη ή ανακρίθηκε. ε. Όσον αφορά τις προσωπικές περιστάσεις του Εκζητούμενου έχουν δηλωθεί ως παραδεκτά γεγονότα ότι τον Ιούλιο του 2008 αυτός υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και εισήχθη για κάποιες μέρες στο Γ. Ν. Λευκωσίας. Δεν δόθηκε άλλη μαρτυρία για την μετέπειτα ή έστω σημερινή κατάσταση της υγείας του. Κάποια ένδειξη παρέχεται από την παρουσιασθείσα έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, στην οποίαν όμως αναφέρεται γενικά ότι η κατάσταση του έχει βελτιωθεί, (αν και παρουσιάζει πολλά προβλήματα υγείας). Εξαιτίας της κατάστασης του σήμερα είναι λήπτης Δημοσίου Βοηθήματος (Επίδομα Αναπηρίας). Παλαιότερα αντιμετώπιζε πρόβλημα αλκοολισμού από το οποίο έχει πλέον αποτοξινωθεί. Έχει δύο θυγατέρες (38 και 35 ετών) οι οποίες είναι παντρεμένες και έχουν η μια δύο και η άλλη ένα ανήλικο τέκνο. Ο γιός του (22 ετών) ολοκλήρωσε την θητεία του στην Εθνική Φρουρά και αναζητεί εργασία. Η σύζυγος του Εκζητούμενου διατηρεί επιχείρηση ανθοπωλείου. Να σημειωθεί ότι στο αρχικό στάδιο ο Εκζητούμενος χειρίστηκε την παρούσα χωρίς τη βοήθεια δικηγόρου, αργότερα κατέθεσε ενόρκως και σε άλλη περίπτωση έδωσε ο ίδιος κάποιες προφορικές διευκρινίσεις όσον αφορά το διαβατήριο του. στ. Εν πρώτοις λοιπόν, συνεκτιμώντας τα πιο πάνω δεν θεωρώ ότι η κατάσταση της υγείας του είναι τέτοια που αφ' εαυτής θα επέβαλλε την μη εκτέλεση των ΕΕΣ. Άλλωστε όπως εξάγεται από την υπ. Andersson v. Γεν. Εισαγγελέα

(2008)1 Α.Α.Δ. 1092 τέτοια ζητήματα αφορούν την τυχόν αναστολή εκτέλεσης της παράδοσης εάν τούτο κριθεί αναγκαίο βάσει του άρθρου 29

(3)του Νόμου και αφού υποβληθεί σχετικό γραπτό αίτημα, πράγμα που τελικά αναγνώρισε και ο κ. Πολυχρόνης. ζ. Ακολούθως, ως προς τη μεταβολή των συνθηκών, σημειώνεται πως δεν υπάρχει οποιαδήποτε διαφωνία ότι η ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του Εκζητούμενου είναι βασικά το εγκεφαλικό που υπέστη πριν 5 έτη. Το οποίο επέφερε βεβαίως κάποια αλλαγή όσον αφορά την γενικότερη κατάσταση του και την ικανότητα για εργασία, πλην όμως δεν συμφωνώ ότι είναι τόσο δραματική από μόνη της. Δεν συμφωνώ δηλαδή ότι αυτή η αλλαγή είναι τέτοια που καθιστά άδικη και καταπιεστική την παράδοση του δυνάμει των ΕΕΣ. Η υπ. Cambel v. France

(2013)EWHC 1288, την οποίαν επικαλέστηκε ο κ. Πολυχρόνης σαφώς διαφοροποιείται από την παρούσα ως προς τη μεταβολή των συνθηκών. Εκεί ο Εκζητούμενος είχε πρόσφατα αποκτήσει παιδί το οποίο φρόντιζε ο ίδιος. Η παράδοση του για ένα ασήμαντο αδίκημα θα είχε ως συνέπεια μεταξύ άλλων τη διατάραξη της σχέσης με το ανήλικο παιδί, την παραίτηση της συζύγου του από την εργασία της για να προσέχει το παιδί, καθώς και δυσμενείς επιπτώσεις στην οικογενειακή οικονομική κατάσταση που θα οδηγούσαν στην απώλεια της υποθηκευμένης οικίας. Τα στοιχεία αυτά προφανώς και δεν συντρέχουν στην παρούσα αφού, εκτός από το θέμα της υγείας, όλα τα άλλα θέματα ουσιαστικά εξελίχθηκαν ομαλά (γάμος θυγατέρων, ενηλικίωση υιού και αποστράτευση του κ.λ.π). Δεν παραγνωρίζεται βεβαίως ότι ο αποχωρισμός από την οικογένεια υπό τέτοιες περιστάσεις είναι για όλους μια άσχημη κατάσταση. Η διαφορά έγκειται στο ότι στην παρούσα δεν υπάρχουν τέτοιες οικογενειακές υποχρεώσεις οι οποίες θα ανατραπούν άρδην με την τυχόν εκτέλεση των ΕΕΣ. Ειδικότερα ως προς τα θέματα υγείας του Εκζητούμενου, όπως έχει ήδη αναφερθεί είναι ζητήματα που σχετίζονται με την πιθανότητα αναστολής της παράδοσης. Δεν συμφωνώ ότι είναι τέτοια η αλλαγή που να καθιστά άδικη και καταπιεστική την εκτέλεση των ΕΕΣ. iv. Εξαγοράσιμες Ποινές Άλλη εισήγηση του κ. Πολυχρόνη ήταν πως δεν μπορεί να επιτραπεί η εκτέλεση καθόσον αφορά σε ποινή εξαγοράσιμη, περιορίζοντας την εισήγηση του στην Απόφαση 120682/05, επειδή όπως προκύπτει από επιστολή της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών, ημερ. 13-6-13 (Τεκμήριο 11) η 5μηνη ποινή της Απόφασης 120682/05 είναι μετατρέψιμη σε χρηματική (προς €4,40 ανά ημέρα). Όμως από το ίδιο έγγραφο προκύπτει πως και η 5ετής φυλάκιση της Απόφασης 27266/11 θα μπορούσε να μετατραπεί σε χρηματική, αλλά κατόπιν αιτήσεως του Εκζητούμενου σύμφωνα με το άρθρο 82 του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα. Η εισήγηση ότι οι εξαγοράσιμες ποινές δεν εμπίπτουν στην έννοια της στερητικής της ελευθερίας ποινής είναι αβάσιμη για τον απλούστατο λόγο ότι δεν χάνουν τον χαρακτήρα τους ως στερητικά της ελευθερίας μέτρα εκτός εάν καταβληθεί το καθοριζόμενο χρηματικό ποσό. Πράγμα που εξαρτάται από τη βούληση και την ικανότητα του Εκζητούμενου να το καταβάλει. Εάν ο ίδιος δεν προβεί στις απαραίτητες διαδικασίες για καταβολή των ποσών τότε αναμφίβολα θα κληθεί να εκτίσει τις ποινές που επέβαλαν τα δικαστήρια. v. Ταυτόχρονη Εξέταση Δύο ΕΕΣ Τέλος ο κ. Πολυχρόνης εισηγείται ότι η παρούσα αίτηση έπρεπε να αφορά μόνο ένα ΕΕΣ και ως εκ τούτου είναι ανεπίτρεπτη η εξέταση και των δύο ΕΕΣ στην ίδια διαδικασία. Βεβαίως αν έτσι είχαν τα πράγματα θα ανέμενε κάποιος ότι θα υπήρχε ένσταση και για το ότι στο κάθε ΕΕΣ περιλαμβάνονται περισσότερες πράξεις των Ελληνικών αρχών, ήτοι τρία εντάλματα σύλληψης και δύο δικαστικές αποφάσεις, οπότε θα απαιτείτο με την ίδια λογική να εκδοθούν πέντε ΕΕΣ, επιχείρημα βεβαίως το οποίο έχει ήδη απορριφθεί στην υπ. Κόκου Ιωάννου Ρωσσίδη (ανωτέρω) στη βάση μεταξύ άλλων της αποφυγής περιττών διαδικασιών, της απλούστευσης του όλου μηχανισμού και βεβαίως στην παρεμπόδιση κατάχρησης της εν γένει διαδικασίας. Δεν συμφωνώ ότι είναι βάσιμο το επιχείρημα που προβάλλεται. Συμφωνώ με την εισήγηση της κας Κυθραιώτου ότι δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η όλη φιλοσοφία και το πνεύμα της Απόφασης - Πλαίσιο, σε συνάρτηση με την οποία θα πρέπει να τυγχάνει ερμηνείας και εφαρμογής ο Ν.133

(1)/04. Σύμφωνα με την Αιτιολογική Σκέψη 5 της Απόφασης - Πλαισίου επιδιώκεται η εισαγωγή ενός απλουστευμένου συστήματος παράδοσης προσώπων με στόχο την άρση της πολυπλοκότητας και του ενδεχομένου καθυστερήσεων, επιδίωξη η οποία εξυπηρετείται με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε (αν και θα μπορούσε να ήταν ακόμα πιο απλή με την ενσωμάτωση όλων των πράξεων σε ένα Ε.Ε.Σ). Είναι ορθό ότι σε περίπτωση συνεξέτασης δύο ΕΕΣ παρόμοια πρακτική επικροτήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας στην υπ. The Minister for Justice Equality and Law Reform v. Jaroslav Piotr Gotslik

(2009)IESC 13, με την οποίαν συμφωνώ. Διαφορετική αντιμετώπιση θα οδηγούσε στην καταχώριση και προώθηση δύο διαδικασιών με αποτέλεσμα την σπατάλη δικαστικού χρόνου και εξόδων και κυρίως την ταλαιπωρία του ίδιου του Εκζητούμενου ή τις πιθανές επιπλοκές στην όλη διαδικασία. Όντως το παραπλήσιο άρθρο 16

(1)αφήνει να νοηθεί πως το επίκεντρο των διαδικασιών είναι το πρόσωπο και είναι επιτρεπτή η συνεκτίμηση αιτημάτων στην περίπτωση που υπάρχει συρροή αιτήσεων από πλείονα κράτη. A fortiori θεωρώ πως είναι επιτρεπτή η συνεκτίμηση και στην περίπτωση συρροής αιτήσεων προερχόμενων από το ίδιο κράτος. Κατάληξη Με βάση όλα τα ανωτέρω και για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί: 1. H αίτηση εγκρίνεται μερικώς. Διατάσσεται η εκτέλεση των Ευρωπαϊκών Ενταλμάτων Σύλληψης και η άμεση παράδοση του Εκζητούμενου στις αρμόδιες αρχές της Ελληνικής Δημοκρατίας σύμφωνα με το άρθρο 29

(1)του Ν.133

(1)/04 ως εξής: (Α) Εν σχέσει με το ΕΕΣ ημερ. 5-3-12 (

1. i)Διατάσσεται η εκτέλεση του και η άμεση παράδοση του Εκζητούμενου προς το σκοπό δίωξης βάσει του αναφερόμενου Ελληνικού Εντάλματος Σύλληψης αρ. 14 ημ. 28-3-08. (
2. ii)Δεν επιτρέπεται η εκτέλεση και απορρίπτεται το αίτημα όσον αφορά το Ελληνικό Ένταλμα Σύλληψης αρ. 7 ημ. 21-9-11 καθώς και όσον αφορά την Απόφαση αρ. 120682 ημ. 23-9-05. (Β) Εν σχέσει με το ΕΕΣ ημερ. 7-3-13 (
3. i)Διατάσσεται η εκτέλεση του και η άμεση παράδοση του Εκζητούμενου προς το σκοπό δίωξης βάσει του Ελληνικού Εντάλματος Σύλληψης αρ. 59 ημ. 10-10-12. (
4. ii)Διατάσσεται η εκτέλεση του και η άμεση παράδοση του Εκζητούμενου προς το σκοπό έκτισης της 5 ετούς φυλάκισης με βάση την Απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών αρ. 27266 ημερ. 16-2-11. 2. Σημειώνονται αφενός οι εγγυήσεις των Ελληνικών αρχών ότι ο Εκζητούμενος έχει το δικαίωμα να ασκήσει Αίτηση Ακύρωσης και Εκπρόθεσμη Έφεση και αφετέρου η εγγύηση των Ελληνικών αρχών για επιστροφή του Εκζητούμενου στην Κύπρο για να εκτίσει εδώ τυχόν επιβληθησόμενη στερητική της ελευθερίας ποινή ή μέτρο ασφάλειας. 3. Ενόψει της ως άνω απόφασης διατάσσεται η κράτηση του Εκζητούμενου μέχρι την παράδοση του, για την οποία να ακολουθηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 29

(1)το αργότερο εντός 10 ημερών από σήμερα. 4. Ο Πρωτοκολλητής να κοινοποιήσει αμελλητί την παρούσα απόφαση στην Εισαγγελία Εφετών Αθηνών. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο