← Κύπρος

CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ κ.α. ν. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1300/13, 31/10/2013

CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ κ.α. ν. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1300/13, 31/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A130 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1300/13

  1. CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION, εκ Λάρνακας
  2. ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, εκ Λάρνακας Εναγόντων και
  3. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ, εκ Λάρνακας
  4. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ, εκ Λάρνακας
  5. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, εκ Λάρνακας Εναγομένων ΚΑΙ ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 12.8.2013
  6. CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ, εκ Λάρνακας
  7. ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, εκ Λάρνακας Εναγόντων και
  8. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ, εκ Λάρνακας
  9. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ, εκ Λάρνακας
  10. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, εκ Λάρνακας Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 30/4/2013 ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 30/4/2013 Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κα Πέτρου για Κιτρομηλίδη, Πέτσα Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κος Πουτζιουρής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες - Αιτητές (στο εξής Αιτητές) με κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο (Δ.2 κ.1) το οποίο καταχωρήθηκε στις 22/4/13 αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση (στο εξής Καθ' ων η Αίτηση), (Α) Αποζημιώσεις από παράβαση σύμβασης, (Β) Ποσά από συμφωνηθείσες και εκτελεσθείσες οικοδομικές εργασίες, (Γ) Αποζημιώσεις ένεκα καθυστέρησης οικοδομικού έργου εξ υπαιτιότητας των εναγομένων, (Δ) Γενικές αποζημιώσεις από παράβαση σύμβασης, (Ε) Αποζημιώσεις για δόλο ή απάτη και (Στ) Έξοδα και τόκο. Αφού προηγήθηκε μονομερής αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε την ίδια ημέρα που καταχωρήθηκε και η αγωγή, δηλαδή στις 22/4/13, με την οποία ζητούντο διάφορα διατάγματα και ορίστηκε για επίδοση, στις 30/4/13 καταχωρήθηκε η υπό εξέταση μονομερής αίτηση με την οποία ζητείτο διάταγμα με το οποίο να εμποδίζοντο οι Εναγόμενοι 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση να αποσύρουν χρήματα μέχρι συγκεκριμένου ποσού, ήτοι €68.578,28σεντ, από συγκεκριμένο λογαριασμό ή και σε σχέση με άλλο λογαριασμό, και ή υποθηκεύσουν, πωλήσουν, μεταβιβάσουν, αποξενώσουν ακίνητη περιουσία τους μέχρι του ως άνω ποσού, καθώς και διατάγματα εναντίον της Universal Savings Bank PLC, η οποία δεν είναι διάδικος, όπως αρμόδιο πρόσωπο αυτής προβεί σε ένορκη δήλωση για πληροφορίες για τον ίδιο ανωτέρω λογαριασμό όπως και άλλων λογαριασμών καθώς και παράδοση των διαφόρων εγγράφων - συναλλαγών σε καθορισμένο χρόνο στους δικηγόρους των Αιτητών. Το Δικαστήριο, υπό άλλη σύνθεση, εξέδωσε διάταγμα μόνο ως προς το μέρος της παραγράφου Α της αίτησης που αφορά το αναφερθέν ποσό του συγκεκριμένου λογαριασμού, ενώ για τα υπόλοιπα ορίστηκε ημερομηνία επίδοσης. Την ίδια ημερομηνία ορίστηκε επιστρεπτέον και το εκδοθέν διάταγμα με ισχύ μέχρι τότε. Παρατάθηκε η ισχύς του σε διάφορες ημερομηνίες με τελευταία από τον παρόν Δικαστήριο μέχρι και την έκδοση της απόφασης στην αίτηση, αφού προηγουμένως οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρησαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης και οι συνήγοροι προέβησαν σε αγορεύσεις. Να σημειωθεί ότι αφού επιτράπηκε η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής που ζητήθηκε από την Αιτήτρια 1, ακολούθησε μετά από άδεια του Δικαστηρίου η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και απαντητική από τους Αιτητές. Να αναφερθεί από τώρα ότι τόσο η Αίτηση όσο και η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζονται στην ορθή νομική βάση. Επίσης τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση συνοδεύονται από μακροσκελή ένορκη δήλωση και με την κάθε μία από αυτές επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Το Δικαστήριο διεξήλθε όλης της δικογραφίας που βρίσκεται ενώπιο του, αίτησης, ένστασης, αρχικών ενόρκων δηλώσεων και συμπληρωματικών καθώς και όλων των εγγράφων. Κρίνεται όμως ότι δεν χρειάζεται να καταγραφούν όλα όσα αναφέρονται στη δικογραφία. Είναι αρκετό να γίνει αναφορά σε όσα είναι αναγκαίο για να ξεδιπλωθεί όσο πιο κατανοητά γίνεται η διαφορά που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων και σε ότι χρειάζεται για την υπό εξέταση αίτηση, χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχουν ληφθεί υπόψη όσα δεν γίνεται γι' αυτά ειδική αναφορά. Απεναντίας το Δικαστήριο τα έχει όλα κατά νου. Με το ίδιο σκεπτικό θα απαντηθούν και οι θέσεις των δικηγόρων όπως εκφράστηκαν στις αγορεύσεις τους, οι οποίες ουσιαστικά καταγράφουν τα όσα αναφέρονται στην αίτηση και ένσταση συμπεριλαμβανομένων όλων των ενόρκων δηλώσεων και των εγγράφων που επισυνάπτονται με αυτές αλλά με πιο αναλυτικό τρόπο, και με σχετική επιχειρηματολογία, προς επίρρωση της οποίας οι δικηγόροι επικαλέσθηκαν σχετική νομολογία. Με βάση τα όσα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου μπορεί να γίνει η εξιστόρηση των γεγονότων που έφερε την διαφορά των διαδίκων στο Δικαστήριο με πρώτη σύγκρουση τη διατήρηση ή μη του διατάγματος που εκδόθηκε και την έκδοση ή μη των υπολοίπων διαταγμάτων που ζητούνται από τους Αιτητές. Η Αιτήτρια 1 και η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι εταιρείες που ασχολούνται με την οικοδομική βιομηχανία. Ο Αιτητής 2 είναι ο μοναδικός μέτοχος και διευθυντής της Αιτήτριας
  11. Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι μέτοχος και διευθυντής της Καθ' ης η Αίτηση
  12. Όπως συνάγεται από τη Συμφωνία, η οποία φέρει τον τίτλο «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΜΕΤΟΧΩΝ», ημερομηνίας 9/2/11, Τεκμήριο 3 στην Αίτηση, οι διάδικοι είχαν κάποιου είδους συνεργασία και ή κοινές δραστηριότητες και επίσης ήταν μέτοχοι σε διάφορες εταιρείες. Ο Αιτητής 2 μεταξύ άλλων ήταν μέτοχος κατά 50% στην Καθ' ης η Αίτηση
  13. Λόγω διαφωνιών ή δυσπιστίας μεταξύ του Αιτητή 2 και του Καθ' ου η Αίτηση 2 η ενός εξ αυτών αποφάσισαν την λύση και διευθέτηση των συμφερόντων τους συνάπτοντας την συμφωνία Τεκμήριο 3 που αναφέρεται ανωτέρω. Με αυτή, μεταξύ άλλων, συμφωνήθηκε όπως ο Αιτητής 2 πωλήσει και πράγματι πώλησε, Τεκμήριο 4, όλες τις μετοχές του που είχε στην Καθ' ης η Αίτηση 1 στον Καθ' ου η Αίτηση 2 και θα μεταβίβαζε τις μετοχές που είχε σε άλλες εταιρείες, λεπτομέρειες των οποίων δεν χρειάζεται να αναφερθούν αφού δεν ενδιαφέρουν για την υπό εξέταση αίτηση αλλά και εύκολα εντοπίζονται στο Τεκμήριο 3 και μεταξύ άλλων του εδίνοντο κάποια, αντικείμενα, γραμμάτια και δικαιώματα. Μεταξύ αυτών που δόθηκαν στον Αιτητή 2 ήταν και η ανάθεση εκτέλεσης έργων του δημοσίου, ως υπεργολάβου είτε από τον ίδιο προσωπικά είτε από νομικό πρόσωπο που ήταν μέτοχος σε αυτό, των οποίων την εκτέλεση την είχε αναλάβει η Καθ' ης η Αίτηση 1 ως εργολάβος. Τέτοια έργα ρητά αναφέρονται στο Τεκμήριο 3, μεταξύ των οποίων και το έργο ΑΠΕΗΤΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΓΡΟΥ (Επεκτάσεις - Βελτιώσεις) (στο εξής το ΄Εργο), που φαίνεται στην παράγραφο 5Κ του Τεκμηρίου
  14. Πράγματι ο Καθ' ου η Αίτηση 2, δια της Καθ' ης η Αίτηση 1, τήρησε τον όρο αυτό της συμφωνίας και η Αιτήτρια 1 διορίστηκε υπεργολάβος του ως άνω έργου με την συγκατάθεση του εργοδότη, δηλαδή των Εναγομένων
  15. Μάλιστα η Καθ' ης η Αίτηση 1 με επιστολή της ημερομηνίας 14/11/11, Τεκμήριο 7, ζήτησε όπως οι πληρωμές από τις εργασίες καταβάλλονται απευθείας στην Αιτήτρια 1, πράγμα που γινόταν μέχρι την ρήξη της συμφωνίας, που κατά τον εργοδότη επήλθε από τις 10-12/12/12, σύμφωνα με επιστολή των μηχανικών - αρχιτεκτόνων του έργου, ημερομηνίας 17/12/12, Τεκμήριο 6 στην ένσταση, και επιστολή ημερομηνίας 15/1/13, ότε η Αιτήτρια 1 έπαυσε και ή εγκατέλειψε το έργο. Η κατάσταση αυτή μεταφέρθηκε και στην Καθ' ης η Αίτηση 1 η οποία θεωρείται από τον εργοδότη, Εναγομένους 3, η εργολάβος του έργου. Αφού έγινε ένας πόλεμος ανταλλαγής επιστολών και συζητήσεων μεταξύ και των τριών, δηλαδή Αιτήτριας 1, Καθ' ης η Αίτηση 1 και εργοδότη για το ποιος είναι υπεύθυνος και σε τι, ο οποίος δεν έληξε μέχρι και πρόσφατα, φαίνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 προέβη σε συνέχιση των εργασιών. Να σημειωθεί όμως εδώ ότι η Αιτήτρια 1 με επιστολή της ημερομηνίας 13/12/12, Τεκμήριο 16 στην Αίτηση, καλούσε τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 να παρευρεθούν σε συνάντηση που θα πραγματοποιείτο στις 17/12/12 με τη συμμετοχή του υπουργείου παιδείας, και όπως αναφέρεται ότι ήταν στη διάθεση τους για την ομαλή μεταβίβαση του έργου στην Καθ' ης η Αίτηση 1, μετά τον τερματισμό των υπηρεσιών της Αιτήτριας
  16. Αυτή η επιστολή φαίνεται να έγινε σε συνέχεια προηγούμενης επιστολής ημερομηνίας 6/12/12, Τεκμήριο 15 στην αίτηση, της Αιτήτριας 1 προς τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, στην οποία αναφέρετο ότι ενημερώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας ότι σε συνάντηση που έγινε με τους αρμόδιους λειτουργούς του η Καθ' ων η Αίτηση 1 μετά που συζήτησαν διάφορα θέματα για το έργο δήλωσε ότι θα ανακαλούσε το διορισμό της Αιτήτριας 1 από υπεργολάβο του έργου για το σύνολο των εναπομεινάντων οικοδομικών εργασιών που είχε αναλάβει να εκτελέσει η ίδια η Καθ' ης η η Αίτηση 1, δυνάμει του διαγωνισμού 99/
  17. Αφού έγινε αυτή η παρεμβολή των πιο πάνω, επανέρχομαι στα γεγονότα της διαφοράς και στην συνέχεια της εκτέλεσης εργασιών που διατείνεται η Καθ' ης η Αίτηση 1 ότι προέβη μετά την αποχώρηση της Αιτήτριας
  18. Έτσι στις 11/4/13 εκδόθηκε πιστοποιητικό πληρωμής στο όνομα της Καθ' ης η Αίτηση 1 για εργασίες που έγιναν στο έργο για το ποσό των €68.578.28 σεντ, Τεκμήριο 24 στην Αίτηση. Να σημειωθεί εδώ ότι από το Τεκμήριο 11 της αίτησης με το οποίο επισυνάπτονται τέσσερεις οδηγίες εργοταξίου από τον μηχανικό - αρχιτέκτονα του έργου με αριθμούς από 5-8 ίδιας ημερομηνίας, ήτοι 1/9/11, φαίνεται ως εργολάβος του έργου η Αιτήτρια 1 γιατί προφανώς ο μηχανικός - αρχιτέκτονας απευθύνετο στην Αιτήτρια 1 επειδή αυτή εκτελούσε τις εργασίες κατ' εκείνο το χρόνο. Επίσης να λεχθεί ότι όταν εκτελούσε τις εργασίες η Αιτήτρια 1 το πιστοποιητικό πληρωμής εκδίδετο σε αυτή όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 1 στην απαντητική ένορκη δήλωση του Αιτητή
  19. Το ποσό των €68.578.28 σεντ φαίνεται να κατατέθηκε στο συγκεκριμένο λογαριασμό της Καθ' ης η Αίτηση 1 που γίνεται μνεία στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 και για το οποίο εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα. Είναι αυτό το ποσό που οι Αιτητές διεκδικούν, αν και δεν αναγράφεται το αναφερθέν πιο πάνω ποσό, μαζί με άλλα, με την αγωγή τους, ως αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, και το οποίο ποσό των €68.578.28 σεντ, συγκεκριμενοποιείται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ως ποσό που η ίδια η Αιτήτρια1 δικαιούται από εργασίες που εκτέλεσε στη Β φάση του Έργου. Από την άλλη η Καθ΄ ης η Αίτηση 1 αρνείται τούτο αναφέροντας ότι όχι μόνο έλαβε αυτά που δικαιούτο αλλά πληρώθηκε περισσότερα με αποτέλεσμα να μην παραμείνουν για την ολοκλήρωση του έργου και ότι το συγκεκριμένο ποσό των €68.578.28 σεντ είναι η πληρωμή για εργασίες που έκανε η ίδια μετά που εγκατέλειψε το έργο η Καθ' ης η Αίτηση
  20. Αυτά σε γενικές γραμμές συναποτελούν τη διαφορά μεταξύ των διαδίκων και επικαλούνται οι δύο πλευρές, μαζί με άλλα, και οι μεν Αιτητές αιτούνται τη συνέχιση του διατάγματος και έκδοση και των υπολοίπων που ζητούνται με την αίτηση και από την άλλη οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 ζητούν την απόρριψη τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια των άρθρων 4 και 5 του Κεφ. 6 στο βαθμό και σύμφωνα με τα αιτούμενα διατάγματα που σχετίζονται με αυτά και του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis
(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic Consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Ένα από τα θέματα που έθιξαν οι Καθ' ων η Αίτηση ήταν ότι δεν πληρείτο το κατεπείγον κατά την έκδοση του Διατάγματος. Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 528, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ,
(2000)1 Α.Α.Δ. 606 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ,
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 598 λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Αμβροσιάδου v. Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13 το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. ΄Ετσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα πρώτα. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Η εισήγηση του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση ότι το διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί δεν αποδείχθηκε το κατεπείγον το οποίο συσχέτισε από τη μια σε καθυστέρηση των Αιτητών στην υποβολή της αίτησης, κάνοντας αναφορά και στην αίτηση ημερομηνίας 22/4/13 για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων η οποία διατάχθηκε να επιδοθεί, και από την άλλη ότι δεν αναφέρεται τίποτε το σχετικό στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση που να δικαιολογεί το κατεπείγον, δεν μπορεί να ευσταθίσει αφού, σε σχέση με το χρόνο υποβολής της αίτησης, το διατακτικό πληρωμής φέρει ημερομηνία 11/4/13 και σίγουρα χρειάζετο και κάποιες ημέρες για να γίνει το σχετικό έμβασμα στο λογαριασμό της Καθ' ης η Αίτηση 1. Σύμφωνα δε με την παράγραφο 30 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση το έμβασμα έγινε στις 26/4/13. Στην παρ. 46 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση αν και ο ενόρκως δηλών αρνείται την παρ. 30 της αίτησης, γίνεται παραδεκτό ότι πληρώθηκε το ποσό αυτό χωρίς να αναφέρεται άλλη ημερομηνία πληρωμής. Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα ο χρόνος είναι τόσο λίγος που μεσολάβησε που δεν μπορεί να ενταχθεί στην έννοια της καθυστέρησης. Όσον αφορά τη θέση ότι δεν αναφέρεται οτιδήποτε που να δικαιολογεί το κατεπείγον, αναφέρω ότι η φύση του αντικειμένου για το οποιο ζητείται το απαγορευτικό διάταγμα, δηλαδή τα χρήματα που βρίσκονται στο συγκεκριμένο τραπεζικό λογαριασμό, είναι τέτοια που δικαιολογεί το κατεπείγον για έκδοση του διατάγματος στην απουσία των Καθ' ων η Αίτηση (βλ. POLTANA PETROLEUM COMPANY v. METAXA OIL LTD κ,ά.
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1301 ). ΟΙ ΑΙΤΗΤΕΣ ΔΕΝ ΗΛΘΑΝ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν' αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας (Νο.2) ν. Σαββίδης
(1979)1 A.A.D. 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others
(1988)1 W.L.R. 1350, σελ. 1356-1357 που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού ν. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583 και Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 σελ. 285-266). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο για το θέμα αυτό ανέφερε τα εξής: "H διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκο να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση". Σχετική με το ίδιο θέμα είναι και η υπόθεση Τhe Timberlad of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179 όπου στη σελίδα 1186 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον κ. Πική Π.: ". Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO. LIMITED κ.α., Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30.5.96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση οπου επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO. LIMITED κ.α. (ανωτέρω):- (σελ. 4). Στην Π.Ε. 10808 Δήμος Πάφου ν. Σοφοκλή Βοσκού, ημερ. 23.8.01 λέχθηκαν τα εξής: «Πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, που είναι σε γνώση του αιτητή, απαιτείται πάντοτε σε αιτήσεις εξ πάρτε. Διαφορετικά το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης. Είναι δε άσχετο αν η παράλειψη τέτοιας αποκάλυψης ήταν εσκεμμένη ή όχι. Ο κανόνας αναπτύχθηκε σε σχέση με την χορήγηση διαταγμάτων του τύπου mareva, αλλά είναι καθολικής ισχύος σε υποθέσεις προσωρινής δικαστικής προστασίας. Η πρώτη υπόθεση που κωδικοποίησε τις αρχές για τη χορήγηση διαταγμάτων mareva ήταν η Τhird Chandris Shipping Corporation v. Unimarine S.A.
(1979)1 Q.B 645 (εφετειακή απόφαση). Η υποχρέωση αποκάλυψης ήταν η πρώτη προϋπόθεση που έθεσε. Και εναπόκειτο στο δικαστή, κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, να εκτιμήσει τη σημασία τέτοιων στοιχείων. Είναι χρήσιμη, στο σημείο αυτό, η αναφορά σε σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο του Marks S.W. Hoyle "The Mareva Injunction and Related Orders"
(1997)3η έκδοση, στη σελ. 71 υπό τον τίτλο "Lack of full disclosure".» «.. Υπό τις συνθήκες, η εισήγηση πως η μη αποκάλυψη της παραγρ. 26 της φορτωτικής δεν ήταν ουσιώδης είναι λανθασμένη. Χρειαζόταν, αν είχε ενημερωθεί το Δικαστήριο, όπως υπέμνησε ο δικηγόρος του πλοίου, να προσαχθεί από την ενάγουσα μαρτυρία, που θα φανέρωνε τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε να παραγκωνισθεί η συμφωνία των διαδίκων μερών για αποκλειστική δικαιοδοσία των δικαστηρίων της ξένης χώρας. Η ύπαρξη της ρήτρας ήταν ουσιαστικός παράγων διαμόρφωσης της κρίσης του δικαστηρίου για έκδοση του εντάλματος. Η παρούσα είναι από τις χειρότερες περιπτώσεις απόκρυψης. Ο λόγος αυτός είναι αρκετός για ακύρωση της παρασχεθείσας θεραπείας. Ακυρώνω διά του παρόντος το ένταλμα σύλληψης και συνακόλουθα και την παρασχεθείσα εγγύηση. Με έξοδα σε βάρος της ενάγουσας». Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπής και/ή παραπλανητικός, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Ήταν εισήγηση των ενισταμένων ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν όλα τα σχετικά γεγονότα και δη το Τεκμήριο Α που επισυνάπτεται με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 2, ότι απέκρυψαν τα πραγματικά γεγονότα που αφορούσαν τις επιστολές που συναποτελούν το Τεκμήριο 6 που επισυνάπτεται με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 2 και της δεινής οικονομικής κατάστασης των Καθ' ων η Αίτηση και ως εκ τούτου η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Το Τεκμήριο Α είναι επιστολή από τον τεχνικό του έργου Χριστόφορο Ιωαννίδη ημερομηνίας 11/4/13, προς την Καθ' ης η Αίτηση 1, η οποία επεξηγεί την έκδοση του διατακτικού πληρωμής των €68.578.28 σεντ, Τεκμήριο 24 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 που συνοδεύει την αίτηση. Από το Τεκμήριο Α διαφαίνεται ότι το ποσό των €68.578.28 σεντ που εγκρίθηκε, ενώ ζητείτο το ποσό των €122.691.82 σεντ από την Καθ' ης η Αίτηση 1, αφορά εκτελεσθείσα εργασία για κακοτεχνίες και ημιτελείς εργασίες της Α φάσης, εκτελεσθείσα εργασία στη Β φάση, εκτελεσθείσα εργασία στη Δ φάση και υλικά επί τόπου βάση τιμολογίων για το έργο στον Αγρό. Ουσιαστικά με το Τεκμήριο Α αποσαφηνίζεται ότι το Τεκμήριο 24 και το έμβασμα που έγινε δυνάμει αυτού, δεν μπορούσε να αφορά εργασίες που έκανε η Αιτήτρια 1 στο έργο του Αγρού, αφού αναφέρεται και σε εργασίες για κακοτεχνίες, όπως και για ημιτελείς εργασίες, της Α' φάσης επειδή σύμφωνα με τα Τεκμήρια που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου το έργο το εκτελούσε η Αιτήτρια 1 δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 9/2/
  1. Βέβαια φαίνεται ότι οι Αιτητές δεν περιορίζονται στις αξιώσεις τους μόνο στο ότι το πιστοποιητικό πληρωμής, Τεκμήριο 24, αφορούσε εργασίες που έκανε η Αιτήτρια 1 αλλά επεκτείνεται και σε αξιώσεις που ερείδονται σε παράβαση σύμβασης. Όμως τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο Α ήταν αποφασιστικής σημασίας κατά την έκδοση του Διατάγματος, όπως άλλωστε καταδεικνύεται και από το λεκτικό του ίδιου του διατάγματος στις τελευταίες τέσσερις γραμμές του, που εμφανώς είναι διαφορετικά από αυτά του Τεκμηρίου Α. Από το Τεκμήριο Α διαφαίνεται ότι δεν συμπίπτουν με τα όσα αναφέρονται στην παρ. 25 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση που ουσιαστικά αναφέρεται ότι το ποσό των €68.578.28 σεντ αφορά την Β φάση του έργου και τις εργασίες έκανε η Αιτήτρια
  2. Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση η Αιτήτρια 1 δεν θα μπορούσε να έχει γνώση του Τεκμηρίου Α αφού αυτό απευθύνεται στην Καθ' ης η η Αίτηση 1 και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι περιήλθε σε γνώση της. Όμως η αναφορά στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 ότι το πιστοποιητικό πληρωμής, Τεκμήριο 24, εκδόθηκε για εργασίες της Β φάσης τις οποίες έκανε η Αιτήτρια 1 είναι παραπλανητική. Τα όσα δε αναγράφονται στην απαντητική του ένορκη δήλωση δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παράλειψη αυτή, αφού δημιουργείται η εντύπωση ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 καμιά εργασία δεν έκανε στο έργο και έλαβε χρήματα που δεν δικαιούταν αφήνοντας μάλιστα να νοηθεί ότι αυτή η πληρωμή προήλθε από την απόσυρση της εξουσιοδότησης Τεκμήριο 23 με βάση την οποία οι πληρωμές εγίνοντο απευθείας στην αιτήτρια, Τεκμήριο
  3. Επί πλέον, σύμφωνα με την επιστολή ημερομηνίας 15/1/13 του τεχνικού του έργου Χριστόφορου Κωνσταντινίδη, η οποία αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 6 στην ένσταση, η οποία απευθύνεται προς την Καθ' ης η Αίτηση 1 και την Αιτήτρια 1 αλλά από το περιεχόμενο καταδεικνύεται ότι αφορά εργασίες πριν την εμπλοκή της Καθ' ης η Αίτηση 1 στην ανακύψασα διαφορά, διαπιστώνεται ότι οι Αιτητές γνώριζαν ότι σύμφωνα με τον τεχνικό του έργου δεν δικαιούνταν να λαμβάνουν χρήματα εκτός για τον κόλπο στάθμευσης λεωφορείων και μέρος κράτησης από την Α΄ φάση. Αυτήν την επιστολή όμως οι Αιτητές δεν την επισύναψαν με την αίτηση ούτε κάνουν αναφορά σε αυτή. Να σημειωθεί μάλιστα ότι γίνεται αναφορά ως υπεργολάβο του έργου για την Αιτήτρια
  4. Ως εκ των πιο πάνω, καταδεικνύεται ότι κατά την έκδοση του διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης και δίκαιη αποκάλυψη πραγματικού και ουσιώδους γεγονότος. Επομένως το Δικαστήριο λέει στους Αιτητές δεν σας ακούω πλέον. Κατά συνέπεια το διάταγμα ημερομηνίας 30/4/13 ακυρώνεται. Παρά την πιο πάνω κατάληξη το Δικαστήριο θα εξετάσει και τα άλλα θέματα που εγέρθηκαν. Σε σχέση με την θέση ότι όταν εκδόθηκε το διάταγμα η Αιτήτρια ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο αρκεί να λεχθεί ότι όταν γίνεται τροποποίηση ενός εγγράφου αυτή θεωρείται ότι αποκαθιστά τα πράγματα εξ υπαρχής. Όσον αφορά το θέμα ότι η εγγύηση υπογράφηκε μόνο από τον Αιτητή 2 και όχι εκ μέρους της Αιτήτριας 1, πέραν του ότι αποτελεί τυπικότητα τούτο αφού είναι ο μοναδικός μέτοχος και διευθυντής και δεν θα μπορούσε να υπογράψει άλλος, ο Αιτητής 2 υπέγραψε εγγύηση €50.
  5. Το Δικαστήριο συνεχίζοντας για πληρότητα της απόφασης, σε περίπτωση που το Δικαστήριο κάνει λάθος, θα εξετάσει τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 και των άρθρων 4 και 5 του ΚΕΦ.
  6. Ταυτόχρονα θα εξετάζεται η πλήρωση ή μη του άρθρου 32 των Ν.14/60και των άρθρων 4 και 5 του ΚΕΦ. 6 και για τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα που δεν εκδόθηκαν μονομερώς αλλά διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης ως προς τούτα. Όσον αφορά τις δύο πρώτες προϋποθέσεις σε σχέση με την αξίωση της Αιτήτριας 1 που στρέφεται εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 1 διαφαίνεται από όσα καταγράφονται στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι πληρούνται, αφού (α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που είναι οι μεταξύ τους συμβατικές σχέσεις στις οποίες η κάθε πλευρά δίνει διαφορετική ερμηνεία και (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας αφού αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ προοιμίου και χωρίς άλλο με όσα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά υπάρχει κάποια προοπτική απόδειξης παράβασης σύμβασης. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η μόνη αναφορά που γίνεται σε αυτό το ζήτημα περιέχεται στις παραγράφους 34 και 35 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση. Στην μεν παρ. 34 απλά επαναλαμβάνεται η τρίτη προϋπόθεση χωρίς κανένα γεγονός που να αιτιολογεί την πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης, στη δε παρ. 35 δεν αναφέρεται πότε και από ποιον πληροφορήθηκε ότι σταμάτησε το έργο. Η αποδοχή από την Καθ' ης η Αίτηση 1 ότι σταμάτησε τις εργασίες της μετά τις 30/4/13 που αναφέρεται στην παρ. 50 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, αποδίδει την αιτία για αυτό, στην Αιτήτρια 1 η οποία εξασφάλισε στις 30/4/13 το επίδικο διάταγμα που είχε ως αποτέλεσμα την μη πληρωμή επιταγών που εξέδωσε σε υπεργολάβους της οι οποίοι ένεκα της μη πληρωμής τους έπαυσαν τις εργασίες τους. Το Τεκμήριο 5 (επιταγές) που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι σχετικό. Ούτε επίσης αναφέρεται στην παρ. 35 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση από ποιον ενημερώθηκε ότι δεν προτίθεται η Καθ' ης η Αίτηση 1 να ολοκληρώσει το έργο και ότι αντιμετωπίζει προβλήματα βιωσιμότητας. Τα όσα αναφέρονται στην απαντητική ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 δεν πληρώνουν το κενό. Κανένα στοιχείο δεν παρουσιάστηκε εκ μέρους της Αιτήτριας 1 που να αιτιολογεί είτε με αυτά που επικαλείται είτε γενικότερα για απόδειξη της πλήρωσης της τρίτης προϋπόθεσης. Απεναντίας, η Καθ' ης η Αίτηση 1 ξεδίπλωσε τα χαρτιά της και παρουσίασε στοιχεία, ήτοι τα τεκμήρια που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, και είναι σχετικά με την περιουσία της που ισχυροποιούν τα όσα επικαλείται στις παρ. 49, 50, 51 και 52 ο ενόρκως δηλών και καταδεικνύουν ότι πρόκειται για μία ζωντανή και ενεργή εταιρεία με δραστηριότητες στον οικοδομικό τομέα που κατέχει κινητή και ακίνητη ιδιοκτησία έστω και αν έχει δάνεια και δεσμεύσεις. Από τα πιο πάνω καταδεικνύεται ότι η Αιτήτρια 1 απέτυχε να αποδείξει την τρίτη προϋπόθεση. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης καθίσταται αχρείαστη η εξέταση του εύλογου και δίκαιου αφού τούτο εξετάζεται μόνο όταν πληρούνται και οι τρεις παραπάνω αναφερθείσες προϋποθέσεις. Όσον αφορά την Αιτήτρια 1 και τις αξιώσεις της εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 καταδεικνύεται από τα τεκμήρια που η ίδια παρουσίασε και δη το Τεκμήριο 3 ότι δεν υπάρχει καμία συμβατική σχέση όσον αφορά την εκτέλεση του έργου στον Αγρό αφού η συμφωνία αυτή αφορά την Αιτήτρια 1 και την Καθ' ης η Αίτηση
  7. Εάν πάλι οι αξιώσεις της Αιτήτριας 1 εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 έχουν ως βάση την συμφωνία ημερομηνία 9/2/11, Τεκμήριο 3, που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή στην αίτηση, αυτή αφορά την επίλυση των συμφερόντων που είχαν σε διάφορες εταιρείες ή και άλλα συμφέροντα ο Αιτητής 2 και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 και δεν σχετίζεται η Αιτήτρια 1, με αποτέλεσμα να μην καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως συμβατική σχέση μεταξύ τους. Να σημειωθεί ότι κανένα γεγονός δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που να δικαιολογεί την πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης. Ως εκ των πιο πάνω, και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν, σε σχέση με τον Αιτητή 2 και τις εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 1 αξιώσεις καταδεικνύεται ότι δεν πληρείται καμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και των άρθρων 4 και 5 του ΚΕΦ. 6 αφού καμία συμβατική σχέση δεν υπάρχει μεταξύ του Αιτητή 2 και της Καθ' ης η Αίτηση
  8. Όσον αφορά τον Αιτητή 2 και τον Καθ' ου η Αίτηση 2, για τους ίδιους πιο πάνω λόγους, δηλαδή ανυπαρξίας μεταξύ τους συμβατικής σχέσης σε σχέση με το έργο Αγρού και καμίας αναφοράς εκ μέρους του Αιτητή 2 για την πλήρωση τρίτης προϋπόθεσης, δεν πληρείται καμία από τις τρεις προϋποθέσεις. Η μόνη μεταξύ τους συμβατική σχέση είναι η συμφωνία ημερομηνία 9/2/11, Τεκμήριο
  9. Με τα όσα αναφέρονται στο κλητήριο ένταλμα Δ.2 θ.1 και τα όσα καταγράφονται σε όλες τις ένορκες δηλώσεις που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν φαίνεται να πληρείται καμία από τις τρεις προϋποθέσεις αφού ούτε ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση υπάρχει, ούτε πολύ περισσότερο ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να επέλθει πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για την οποία δεν γίνεται καμία σοβαρή αναφορά σε γεγονότα. Όμως η Αίτηση έχει και μία άλλη πτυχή. Πέραν των διαταγμάτων που ζητούνται εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ζητούνται και διατάγματα εναντίον της τράπεζας Universal Savings Bank PLC, η οποία δεν είναι εναγόμενη αλλά ούτε και απευθύνεται σε αυτήν η αίτηση. Πέραν του ανυπέρβλητου αυτού προβλήματος ότι δεν μπορεί να εκδοθεί ένα διάταγμα εναντίον κάποιου που δεν του δόθηκε η ευκαιρία να λάβει μέρος στη διαδικασία, δεν υπάρχει στη νομική βάση της αίτησης καμία διάταξη επί της οποίας να στηρίζονται τα αιτούμενα διατάγματα. Τοιουτοτρόπως η αίτηση και ως προς αυτό το μέρος είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, κρίνω ότι το διάταγμα δεν μπορεί να παραμένει σε ισχύ αλλά πρέπει να ακυρωθεί και η αίτηση ως προς τα υπόλοιπα αποτυγχάνει. Κατά συνέπεια το διάταγμα ημερομηνίας 30/4/13 ακυρώνεται και παύει να ισχύει και η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €1100 συν Φ.Π.Α. υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων 1 και 2 - Αιτητών, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.