ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΙΠΗΣ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2332/13, 21/10/2013

(9)λόγοι ένστασης. Αυτοί μπορούν να συνοψισθούν στα ακόλουθα: Ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη, παράτυπη, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, δεν αποκαλύπτεται η πηγή πληροφόρησης για την δήθεν απειλή συγκεκριμένης υπαλλήλου της λαϊκής ασφαλιστικής και ότι η έκδοση του διατάγματος θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του status quo ή και θα ισοδυναμούσε με την ικανοποίηση της θεραπείας που ουσιαστικά επιδιώκεται με την αγωγή. Περιληπτικά τα γεγονότα που απαρτίζουν την διαφορά και προκάλεσαν και την υποβολή και εξέταση της παρούσας υπόθεσης έχουν ως ακολούθως. Ο Αιτητής δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 22/5/12, Τεκμήριο Β, πώλησε στον Καθ' ου η Αίτηση το ως άνω όχημα, ιδιοκτησίας του ιδίου και της Marfin Popular Bank Public Co Ltd, Τεκμήριο Α, αντί του ποσού των €185.

1. Με την υπογραφή της συμφωνίας ο Καθ' ου η Αίτηση κατέβαλε στον Αιτητή το ποσό των €10.000 και ένα αυτοκίνητο B.M.W. αξίας €15.000 και ο τελευταίος παρέδωσε στον Καθ' ου η Αίτηση το αναφερθέν όχημα. Το υπόλοιπο δε του τιμήματος των €160.000 θα καταβάλλετο μέχρι τις 22/8/
2. Σε περίπτωση όμως καθυστέρησης πληρωμής του τιμήματος πέραν της πιο πάνω ημερομηνίας ο Αιτητής θα είχε το δικαίωμα ακύρωσης της συμφωνίας, κατακράτησης της προκαταβολής και παραλαβής της κατοχής του εν λόγω οχήματος, όπου και αν βρίσκετο, από τον Καθ' ου η Αίτηση, χωρίς ο Καθ' ου η Αίτηση να φέρει οποιαδήποτε ένσταση ή απαίτηση. Οποιεσδήποτε δε ζημιές θα προκαλούντο στο όχημα θα τις επιβαρύνετο ο Καθ' ου η Αίτηση επιπλέον της προκαταβολής. Με την εξόφληση του τιμήματος ο Αιτητής είχε την υποχρέωση να το μεταβιβάσει στον Καθ' ου η Αίτηση αφού διευθετούσε το θέμα της ενοικιαγοράς που υπήρχε για το όχημα. Επίσης ο Αιτητής συμφώνησε όπως το όχημα το κατέχει και οδηγεί ο Καθ' ου η Αίτηση και προς τούτο παρέδωσε το ένα από τα δύο κλειδιά του οχήματος. Σε σχέση με το θέμα της οδήγησης του οχήματος από τον Καθ' ου η Αίτηση, στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης του ο Αιτητής αναφέρει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ανέλαβε όπως μη το οδηγεί και αφήσει ακινητοποιημένο το όχημα μέχρι την εξόφληση και μεταβίβαση του οχήματος στον Καθ' ου η Αίτηση. Η ουσία της αναζήτησης προσωρινής θεραπείας δια του διαβήματος της υπό εξέταση αίτησης βρίσκεται

(1)στον ισχυρισμό του Αιτητή ότι ο Καθ' ου η Αίτηση μέχρι τις 22/8/12 που προέβλεπε η συμφωνία να εξοφλήσει κατέβαλε μόνο το ποσό των €2.500 στις 19/6/12 ενώ μετά από επανειλημμένες οχλήσεις κατέβαλε στις 6/10/12 το ποσό των €20.000, στις 28/12/12 €10.000 και την 1/5/13 το ποσό των €5.000.

(2)Κατά παράβαση της μεταξύ τους συνεννόησης για μη οδήγηση του οχήματος, όπως είναι ο ισχυρισμός του Αιτητή, οδηγεί το όχημα χωρίς άδεια κυκλοφορίας και χωρίς ασφάλεια. Τούτο δε γιατί, αν και ο Αιτητής πλήρωνε ασφάλεια για το όχημα, Τεκμήριο Ε, ένεκα ενός σοβαρού τροχαίου δυστυχήματος για το οποίο ο Καθ' ου η Αίτηση κλήθηκε από την ασφάλεια να αναφερθεί, δεν συνεργάζεται με αυτή και απείλησε και κάποια υπάλληλο όπως του έχουν πει υπάλληλοι της ασφάλειας, η τελευταία διέκοψε το ασφαλιστικό συμβόλαιο. Τοιουτοτρόπως ο Αιτητής, ως ιδιοκτήτης του εν λόγω οχήματος, επειδή συνεχίζει ο Καθ' ου η Αίτηση να το οδηγεί, βρίσκεται εκτεθειμένος να κατηγορηθεί για διάφορα αδικήματα ή και άλλους νομικούς κινδύνους.

(3)Επειδή δε περαιτέρω υπάρχει σοβαρός κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς και καταστροφής του οχήματος και επειδή το όχημα είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που έχει ο Καθ' ου η Αίτηση που μπορεί να εξασφαλιστεί η απαίτηση του, είναι δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα γιατί διαφορετικά θα είναι δύσκολο ως αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Από την αντίπερα πλευρά ο Καθ' ου η Αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ισχυρίζεται ότι εξόφλησε ολόκληρο το τίμημα και ο Αιτητής δεν προέβη στην μεταβίβαση επ' ονόματι του του οχήματος κατά παράβαση της μεταξύ τους έγγραφης συμφωνίας πώλησης του οχήματος. Ακολούθως αναφέρει ότι είναι αδύνατη η αποξένωση του οχήματος αφού αυτό είναι αντικείμενο ενοικιαγοράς με συνιδιοκτήτες την Marfin και τον Αιτητή. Αλλά ούτε και υπάρχει ένδειξη προς τούτο αφού από τις 22/5/12 που κατέχει το όχημα δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια μεταβίβασης του οχήματος σε άλλο πρόσωπο. Δεν αποδέχεται τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι απείλησε οποιαδήποτε υπάλληλο και περαιτέρω εισηγείται ότι αυτός ο ισχυρισμός πρέπει να απορριφθεί αφού δεν αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης του. Ακόμα ισχυρίζεται ότι η απραξία και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση από τον Αιτητή στη προώθηση της αίτησης από τον Απρίλιο - Μάϊο που πληροφορήθηκε για το σοβαρό δυστύχημα που ενεπλάκη μέχρι τις 26/6/13 που υπέβαλε την παρούσα αίτηση έχει αποδυναμώσει την υπόθεση του. Η ζημιά δε που θα υποστεί ο Αιτητής δεν είναι τέτοιας φύσεως που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Αντίθετα, η έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει στον Καθ' ου η Αίτηση μεγάλη ζημιά και μεγαλύτερη δυσχέρεια σε περίπτωση που αποτύχει η αγωγή. Οι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους ουσιαστικά επανέλαβαν και διεύρηναν τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, προβαίνοντας σε σχετική επιχειρηματολογία επί τούτων με παραπομπή σε αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου. Σχολιασμός των εισηγήσεων των δικηγόρων, όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο, θα γίνει κατωτέρω όταν θα εξετάζονται οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για τυχόν έκδοση προσωρινού παρεμπίπτοντος διατάγματος, χωρίς να σημαίνει ότι ο μη σχολιασμός μιας θέσης ή εισήγησης δεν λήφθηκε υπόψη. Απεναντίας βρίσκονται όλα κατά νου του Δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Καταρχάς σημειώνω ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Στην παρούσα περίπτωση το αιτούμενο διάταγμα δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της αγωγής, αφού με αυτή αξιώνεται συγκεκριμένο ποσό ως υπόλοιπο οφειλής από παράβαση έγγραφης συμφωνίας πώλησης οχήματος και με την αίτηση ζητείται η έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το όχημα το οποίο είναι το αντικείμενο της πώλησης. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, αφού τα αιτούμενα διατάγματα δεν αποτελούν και αντικείμενο της αγωγής, η Αίτηση θα εξεταστεί στα πλαίσια του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis

(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou

(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή

(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο πρώην Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.

1. Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια καταδεικνύεται ότι ο Αιτητής το δικαίωμα του για τις αξιώσεις που ισχυρίζεται στην Έκθεση Απαίτησης ότι δικαιούται στηρίζονται στην έγγραφη συμφωνία πώλησης του επίδικου οχήματος, η οποία πάλι κατά τον ισχυρισμό του παραβίασε ο Καθ' ου η Αίτηση μη καταβάλλοντας ολόκληρο το τίμημα μέχρι τις 22/8/12 ως ήταν όρος της συμφωνίας παραμένοντας τελικά, αφού καταβλήθηκαν μεταγενέστερα και άλλα ποσά ως άνω αναφέρονται, ως υπόλοιπο οφειλής το ποσό των €122.
2. Η επισήμανση του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι το όχημα είναι εγγεγραμμένο εκτός από τον Αιτητή και στην τράπεζα Marfin είναι ορθή. Η εισήγηση του όμως ότι είναι παράνομη αφού δεν αναφέρεται στην έγγραφη συμφωνία πώλησης και η τράπεζα ως πωλήτρια δεν οδηγεί εκ προϊμίου στην μη ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση αλλά απεναντίας το ισχυροποιεί. Επομένως τα όσα αναφέρονται στις έγγραφες προτάσεις και τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αρκετά και ικανοποιητικά ως προς την πλήρωση της πρώτης προϋπόθεσης για αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι εξόφλησε το ως άνω ποσό αναδεικνύει ακριβώς την μεταξύ τους διαφορά. Το Δικαστήριο ως αναφέρθηκε ανωτέρω δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης για να καταλήξει ποιος από τους δύο έχει δίκαιο. Τα όσα επικαλείται ο Αιτητής είναι αρκετά για την ανάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης και ως εκ τούτου η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. ΄Οσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή, από τα τεκμήρια που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση, αναφορά των οποίων γίνεται στις έγγραφες προτάσεις της έκθεσης απαίτησης, καταδεικνύεται ότι πληρείται αυτή η προϋπόθεση. Ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι εξόφλησε το ως άνω υπόλοιπο χωρίς αποδεικτικά στοιχεία αποδυναμώνει τη θέση του, σε ότι τώρα εξετάζεται, και ενδυναμώνει τη θέση του Αιτητή στο να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μία απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων. Ούτε βέβαια η αναφορά σε παρανομία στην πώληση του οχήματος γιατί δεν αναφέρεται η τράπεζα ως πωλήτρια, αφού είναι και αυτή ιδιοκτήτρια του οχήματος μαζί με τον Αιτητή, οδηγεί αφεαυτού στην μη ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή. Κατά συνέπεια πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Η τρίτη προϋπόθεση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα πληρείται και αυτή αφού τίποτε δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση που να φανερώνει ότι η οικονομική του κατάσταση είναι τέτοια που είναι πλήρως εξασφαλισμένος ο Αιτητής σε περίπτωση που πετύχει στην αγωγή του. Απεναντίας, ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία παρέμεινε αναντίλεκτος. Σε σχέση με το εύλογο και δίκαιο ή το ισοζύγιο της ευχέρειας όπως συνήθως αποκαλείται, το οποίο υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράγοντες όπως π.χ. η καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής ή της αίτησης ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης και η διατήρηση του status quo. Τι σημαίνει ο όρος αυτός δίνεται στην υπόθεση Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd and another

(1979)F.S.R. 571 απόσπασμα από την οποία καταγράφεται στην υπόθεση Bacardis Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όσον αφορά την καθυστέρηση αυτή επισημαίνεται από τον Καθ' ου η Αίτηση στην χρονική περίοδο Απρίλιο - Μάϊο του 2013 που έγινε το δυστύχημα μέχρι τις 26/6/13 που καταχωρήθηκε η αγωγή και η υπό εξέταση Αίτηση. Η περίοδος όμως αυτή είτε μόνη της ή πολύ περισσότερο αν ληφθεί υπόψη και ο χρόνος που μεσολάβησε από την επικοινωνία της ασφαλιστικής εταιρείας με τον Καθ' ου η Αίτηση μέχρι την ακύρωση του ασφαλίστρου, δεν καταδεικνύει τέτοια καθυστέρηση που το Δικαστήριο εκ του λόγου αυτού θα οδηγείτο ότι στο ισοζύγιο της ευχέρειας η πλάστιγγα γέρνει προς το μέρος του Καθ' ου η Αίτηση. Σε σχέση δε με το status quo αυτό πρέπει να αντικρυστεί υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης όπως αυτές αναδύονται από το μαρτυρικό υλικό που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Έτσι η συνέχιση της κατοχής του οχήματος από τον Καθ' ου η Αίτηση ελλοχεύει σοβαρό κίνδυνο καταστροφής του ή πρόκλησης ζημιάς σε αυτό από ένα δυστύχημα, αφού τούτο κατά παραδοχή του Καθ' ου η Αίτηση οδηγείται από αυτόν. Επίσης η ακύρωση της ασφαλιστικής κάλυψης του οχήματος από την ασφαλιστική εταιρεία, που κάλυπτε το όχημα, εκθέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο τον Αιτητή να μην κατορθώσει να εισπράξει το λαβείν του σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή του σε ένα πιθανό ατύχημα και καταστροφής του ή πρόκλησης σε αυτό σοβαρής ζημιάς. Ακόμα αφού ο Καθ' ου η Αίτηση δεν θα μπορεί να οδηγήσει το όχημα, ένεκα της μη ύπαρξης ασφαλιστικής κάλυψης, η συνέχιση της κατοχής του οχήματος από αυτόν δεν θα του στερήσει οτιδήποτε σε σχέση με την χρήση ή απόλαυση αυτού. Ισοζυγίζοντας και σταθμίζοντας σε ποιο από τους δύο θα προέκυπτε μεγαλύτερη ζημιά από την έκδοση ή μη του αιτούμενου διατάγματος κρίνω ότι η ζημιά που θα προκαλείτο από την μη έκδοση του διατάγματος θα ήταν μεγαλύτερη για τον Αιτητή παρά για τον Καθ' ου η Αίτηση έχοντας υπόψη όλα τα δεδομένα που βρίσκονται ενώπιον μου. Ως εκ των πιο πάνω η πλάστιγγα για το εύλογο και δίκαιο γέρνει προς το μέρος του Αιτητή. Με έχει προβληματίσει ποιο θα ήταν το ορθότερο μέτρο από αυτά που αιτείται ο αιτητής για το όχημα. ΄Εχοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου κρίνω ότι η έκδοση διατάγματος μη επιβάρυνσης και αποξένωσης με οιονδήποτε τρόπο όπως και μη οδήγησης και ακινητοποίησης του οχήματος και ταυτόχρονα και φύλαξης είναι το δικαιότερο διάταγμα υπό τις περιστάσεις. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω κρίνω ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση προσωπικά και/ή αντιπροσώπων του και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρετών του και/ή προσώπων που ενεργούν εκ μέρους του να επιβαρύνει ή να αποξενώσει με οποιοδήποτε τρόπο το όχημα με αριθμούς εγγραφής KSC
2. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάττεται ο Καθ' ου η Αίτηση και/ή οιονδήποτε άλλο πρόσωπο να μην οδηγεί και να ακινητοποιήσει το όχημα με αριθμό εγγραφής KSC054 και θέσει τούτο εντός τριών ημερών από την επίδοση σε αυτό του διατάγματος σε ασφαλή φύλαξη, η οποία συμπεριλαμβάνει την τοποθέτηση του σε κλειστό γκαράς ή παρόμοιο χώρο, που θα υποδείξει ο Αιτητής, και συντήρησης του, μέχρι την έκδοση απόφασης στην αγωγή ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου. Οποιαδήποτε έξοδα δημιουργηθούν από τη φύλαξη συμπεριλαμβανομένων και των εξόδων του χώρου φύλαξης και συντήρησης του οχήματος KSC054 θα επιβαρύνουν τον Αιτητή. Επιδικάζονται έξοδα εκ €1100 συν Φ.Π.Α. υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή και εναντίον του Εναγομένου - Καθ' ου η Αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο