← Κύπρος

ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ ν. EUROBANK EFG CYPRUS LTD κ.α., Αρ. Αγ.: 489/11, 31/10/2013

ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ ν. EUROBANK EFG CYPRUS LTD κ.α., Αρ. Αγ.: 489/11, 31/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A131 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 489/11 Μεταξύ: ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ Ενάγουσα και

  1. EUROBANK EFG CYPRUS LTD
  2. TRICOR LTD
  3. ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ
  4. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ
  5. CHR. PETRIDES TRADELINKS LTD Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 13/9/13 ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ 2 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 2, 3 ΚΑΙ 5 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ ΝΕΑΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗ
  6. Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για την Εναγόμενη 2 - Αιτήτρια: κα Μιχαηλίδου για Νεοφύτου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους 3 και 5: κος Παπαλλής για κ. Κ. Δημητριάδη Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους 1 και 4: κος Αναγνώστου για Χ. Κυριακίδη Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η Εναγόμενη 2 - Αιτήτρια (στο εξής Αιτήτρια) ζητεί άδεια του Δικαστηρίου για (Α) διαχωρισμό της Έκθεσης Υπεράσπισης της Εναγομένης 2 από αυτή των Εναγομένων 3 και 5, (Β) τροποποίηση του τίτλου της υπεράσπισης των Εναγομένων 2, 3 και 5 δια της απαλείψεως της Εναγομένης 2 και αντικαταστάσεως αυτής ως Υπεράσπιση Εναγομένων 3 και 5, (Γ) την τροποποίηση των παρ. 1, 2, 3 και 5 της ΄Εκθεσης Υπεράσπισης των Εναγομένων 2, 3 και 5 και να αντικατασταθεί με τη φράση «οι εναγομένοι 3 & 5» και (Δ) τροποποίηση της ΄Εκθεσης Υπεράσπισης και/ή άδεια καταχώρισης νέας έκθεσης υπεράσπισης για την Εναγομένη 2 ως κατωτέρω: «
  7. Η εναγομένη αρ. 2 παραδέχεται και υιοθετεί το περιεχόμενο της έκκθεσης απαίτησης της ενάγουσας, εκτός από τη παράγραφο 3, λόγω σχετικών αλλαγών στους αξιωματούχους και εν μέρει στη μετοχική σύνθεση της εναγομένης αρ.
  9. Η εναγομένη αρ. 2 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και αποτελεί ουσιαστικά οικογενειακή επιχείρηση με μετόχους την ενάγουσα με 1999 μετοχές τον υιό της, Χριστόφορο Πετρίδη, με 1000 μετοχές και τη Στέλλα Χυροτίρη με 1 μετοχή.
  10. Ο εναγόμενος αρ. 3 κ. Χρίστος Πετρίδης παύθηκε στις 19/8/2011 από τη θέση του Διευθυντή της εναγομένης 2 κατά την Ετήσια Γενική Συνέλευση για την εναγομένη αρ. 2, η οποία Συνέλευση πραγματοποιήθηκε μετά από σχετική άδεια του Εφόρου Εταιρειών και την ίδια ημερομηνία διορίστηκε στη θέση του Διευθυντή, η ενάγουσα.
  11. Η ενάγουσα ήγειρε κατά τον ουσιώδη χρόνο την παρούσα αγωγή υπέρ των συμφερόντων της εναγομένης αρ. 2 και σε αυτού του είδους την αγωγή, η εταιρεία τα δικαιώματα της οποίας επηρεάζονται, προσετέθη στο τίτλο ως εναγομένη, κατ' όνομα και μόνο, αφού σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής η απόφαση θα εκδοθεί υπέρ της εναγομένης αρ. 2 για ακύρωση της υποθήκης του επίδικου διαμερίσματος.
  12. Η εναγόμενη αρ. 2 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του επίδικου διαμερίσματος με αρ. Εγγραφής J 597 φ/Σχ LA/IWI και W2 τμήμα J, τεμάχιο επί 252, SANDY BEACH App/s Block A. αρ. πόρτας 14, διαμέρισμα αρ. 8 στη Λάρνακα.
  13. Το επίδικο διαμέρισμα εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να είναι υποθηκευμένο για €216.000,-(Διακόσιες Δέκα ΄Εξι Χιλιάδες Ευρώ) προς όφελος της εναγομένης αρ. 5, χωρίς μέχρι και σήμερα να αποκομίσει οποιοδήποτε όφελος η εναγομένη αρ. 2, ενώ αντίθετα έχει ζημιωθεί καθώς της αποστερείται η δυνατότητα να εκμεταλλευτεί προς δικό της όφελος το διαμέρισμα.
  14. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΔΟΛΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ΑΡ. 3 ΚΑΙ 4 α) Δολίως οι εναγόμενοι αρ. 3 και 4 δήλωσαν ότι η ενάγουσα ήταν παρούσα στη Συνεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης αρ. 2 εταιρείας και πιστοποιήθηκε η υπογραφή της ενώ δεν ήταν παρούσα. β) Δολίως ο εναγόμενος αρ. 3 σκηνοθέτησε τα ανωτέρω γεγονότα προκειμένο να εξασφαλίσει οικονομικό όφελος εκ συνολικού ποσού €2.310.000.-(Δύο εκατομμύρια Τριακόσιες Δέκα Χιλιάδες Ευρώ) από την εναγομένη αρ. 1 προς όφελος της οποία συνέστησε την Υποθήκη Υ3695/08 και έλαβε ποσό €216.000,-(Διακόσιες Δέκα Έξι Χιλιάδες Ευρώ). γ) Δολίως ο εναγόμενος αρ. 3 ετοίμασε, υπόγραψε και παρουσίασε στην εναγόμενη αρ. 1 Τράπεζα το εν λόγω απόσπασμα πρακτικού προκειμένου να εξασφαλίσει παράνομα το συνολικό ποσό των €2.310.000.-(Δύο εκατομμύρια Τριακόσιες Δέκα Χιλιάδες Ευρώ) χωρίς να τους αποκαλύψει τη γενομένη πλαστογραφία.
  15. Ο εναγόμενος αρ. 3 ή/και η εναγομένη αρ. 5 (της οποίας Διευθυντής είναι ο εναγόμενος αρ. 3) εμποδίζονται από του να αρνηθούν την ύπαρξη μιας κατάστασης γεγονότων που έχουν προβάλει προηγουμένως (κωλύονται), αφού στην ένσταση ημερ. 5/11/2010 στην αίτηση 686/10 Ε.Δ.Λευκωσίας, ο εναγόμενος αρ. 3 με ένορκη του δήλωση αναφέρει στην παράγραφο 13 ότι το έγγραφο που αφορά απόσπασμα συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης αρ. 2, αφού ήτο αναγκαίο έγγραφο ώστε να εγγραφεί η υποθήκη του επίδικου διαμερίσματος.
  16. Η πλαστογραφία και παρατυπία επί του αποσπάσματος του πρακτικού συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης αρ. 2 καθιστά το εν λόγω έγγραφο άκυρο ως αποτέλεσμα της παρανομίας και ως εκ τούτου αφού ως αναφέρεται και πιο πάνω ήτο απαραίτητο έγγραφο για την εγγραφή της υποθήκης του επίδικου διαμερίσματος, είναι άκυρο λόγω της επί τούτου πλαστογραφίας, συνεπακόλουθα άκυρη είναι και η υποθήκη επί του επιδίκου διαμερίσματος.
  17. Ως εκ των άνω ζητώ όπως επιτύχει η αγωγή και η αξίωση προς όφελος της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων αρ. 1, 3, 4 και 5.» Η αίτηση βασίζεται στη Δ.25 θ.1-6, Δ.9 θ.9

(1)ξ
(2), 10, Δ.20 θ.1-5, Δ.21 θ.1-15, Δ.19, Δ.48 θ.1-9 και 10, Δ.57 θ.3, Δ.64 θ.1
(1)-
(3)στο δίκαιο της επιείκειας, στο κοινό δίκαιο, στη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Παντελίτσας Πετρίδου, δηλαδή της Ενάγουσας, η οποία είναι διευθύντρια της Εναγομένης
  1. Δεν χρειάζεται όμως να καταγραφούν τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση όπως θα καταδειχθεί κατωτέρω. Αναφορά θα γίνει όπου καταστεί αναγκαίο για συγκεκριμένο ζήτημα που ανακύπτει από τις θέσεις των συνηγόρων των αντιδίκων. Η Ενάγουσα δεν καταχώρησε ένσταση και δεν εμφανίστηκε στις 22/10/13 που ήταν ορισμένη η αίτηση, ενώ ο δικηγόρος των Εναγομένων 1 και 4 αν και δεν καταχώρησε ένσταση εμφανίστηκε για παρακολούθηση της διαδικασίας στο βαθμό που από την αιτούμενη τροποποίηση επηρεάζοντο τα συμφέροντα των πελατών του και δη του Εναγομένου
  2. Δόθηκε δε η ευκαιρία στον συνήγορο των Εναγομένων 1 και 4 να αγορεύσει. Η αγόρευση του περιορίστηκε στο θέμα των εξόδων σε περίπτωση που εγκρίνετο η αίτηση και στο βαθμό που θα ήταν αναγκαίο να καταχωρηθεί νέα Υπεράσπιση εκ μέρους του Εναγομένου 4, ένεκα κάποιου ισχυρισμού της Εναγομένης 2 που σχετίζετο με τον Εναγόμενο 4, αυτά να επωμισθεί η Εναγόμενη 2 επειδή η ανάγκη για πιθανή τροποποίηση της Υπεράσπισης του Εναγομένου 4 θα ήταν το αποτέλεσμα της νέας ΄Εκθεσης Υπεράσπισης της Εναγομένης
  3. Οι Εναγόμενοι 3 και 5 καταχώρησαν ένσταση στις 15/10/13 με την οποία όμως εναντιόνωνται μόνο ως προς το (Β) και (Γ) της αίτησης δηλαδή για την τροποποίηση της υπάρχουσας Έκθεσης Υπεράσπισης με την αντικατάσταση της με νέα που να φέρει τίτλο Υπεράσπιση Εναγομένων 3 και 5 αφού κατ' αυτούς οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να ζητούν τροποποίηση δικογράφου άλλου διαδίκου. Συνεχίζουν αναφέροντας ότι αφού εγκριθεί η αίτηση ως προς το (Α) και (Δ), για τα οποία δεν έχουν ένσταση, και καταχωρηθεί ξεχωριστή Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγομένης 2 τότε οι Εναγομένοι 3 και 5 θα πρέπει να προβούν σε τροποποίηση του δικογράφου τους και όχι να ζητείται να γίνει τούτο εκ μέρους τους από την Εναγομένη
  4. Η δικηγορική υπάλληλος που προβαίνει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ουσιαστικά επαναλαμβάνει όσα αναφέρονται στους λόγους ένστασης. Με βάση τα πιο πάνω το Δικαστήριο έθεσε το ερώτημα στους συνηγόρους που εμφανίστηκαν κατά πόσο ήταν αναγκαία η ακροαματική διαδικασία αφού ουσιαστικά έλεγαν το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια. Αφού διεξήχθηκε κάποια συζήτηση και αρχικά διαφάνηκε ότι με την έκδοση του διατάγματος ως προς το (Α) και (Δ) της αίτησης ουσιαστικά θα έκλεινε το ζήτημα γιατί εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να διατηρηθεί η υπάρχουσα ΄Εκθεση Υπεράσπισης με την αναφορά σε αυτή και της Εναγομένης 2 και ως συνεπακόλουθο θα τροποποιείτο για να αναφέρονται μόνο οι Εναγόμενοι 3 και 5, και παρέμεινε μόνο ποιος θα έπρεπε να επιβαρυνθεί τα έξοδα, αφού δόθηκε χρόνος για να ετοιμαστούν γι' αυτό το θέμα αργότερα την ίδια ημέρα, όταν επανήλθαν διαφάνηκε από την αγόρευση της κ. Μιχαηλίδου ότι τίθετο ενώπιον του Δικαστηρίου και το ζήτημα της τροποποίησης. ΄Ετσι η αγόρευση και του δικηγόρου των Εναγομένων 3 και 5 επεκτάθηκε και σε αυτό το ζήτημα εκτός από τα έξοδα. Δεν χρειάζεται να καταγραφεί η Δ.25 θ.1 και να γίνει επίκληση σχετικής νομολογίας που διέπει και ερμηνεύει αυτή αφού στην ουσία με την μη ένσταση στην τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράπισης ως το (Α) και (Δ) της αίτησης που είναι ο διαχωρισμός της Έκθεσης Υπεράσπισης της Εναγομένης 2 από τους Εναγομένους 3 και 5 και η καταχώρηση νέας Έκθεσης Υπεράσπισης από την Εναγομένη 2 ως ανωτέρω καταγράφεται, επιφέρει ως συνεπακόλουθο και την απάλειψη της Εναγομένης 2, όπου είναι ανεγραμμένη αυτή, στην υπάρχουσα ΄Εκθεση Υπεράσπισης, με ανάλογη διαταγή του Δικαστηρίου, επειδή θα ήταν ανεπίτρεπτο να υπάρχουν ταυτόχρονα δύο Εκθέσεις Υπεράσπισης για την Εναγόμενη
  5. Η θέση του συνηγόρου των Εναγομένων 3 και 5 ότι δεν μπορεί να ζητείται τροποποίηση δικογράφου άλλου διαδίκου, παραγνωρίζει την αποδοχή εκ μέρους των Εναγομένων 3 και 5 του (Α) και (Δ) της αίτησης και ότι η υπάρχουσα Έκθεση Υπεράσπισης αναφέρεται και στην Εναγομένη 2, δηλαδή είναι και αυτής Υπεράσπιση. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, κρίνω ότι η αίτηση πρέπει να επιτύχει και επιτυγχάνει. Με έχει προβληματίσει το θέμα των εξόδων. Σύμφωνα με την Δ.59 θ.1 το θέμα των εξόδων οιασδήποτε διαδικασίας ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Αυτός είναι ο υπέρτατος κανόνας (βλ. Χ΄΄Ιωάννου v. Γενικού Εισαγγελέα
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1451,1454, Γερολέμου v. Σ.Π.Ε. Κοντέας
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 818, 824 και Ζαβρού v. Μιχαηλίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 477). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται δικαστικά με αναφορά μόνο στους εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και γεγονότα που έχουν σχέση με χειρισμούς των διαδίκων στην υπόθεση (βλ. Θρασυβούλου v. Arto Estates Limited
(1993)1 Α.Α.Δ. 12). Τόσο βαθειά είναι θεμελιωμένη η αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε κατά κανόνα δεν δίνονται λόγοι όταν η διαταγή συνάδει με την αρχή (βλ. Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389). Η δικαίωση δεν συνεπάγεται δαπάνη (βλ. Χάσικος ανωτέρω). Δικαιολογείται απόκλιση από τον κανόνα οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι ο διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στην διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που σχετίζονται μόνο με το αποτέλεσμα (βλ. Θρασυβούλου ανωτέρω) ή όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαψή κ.ά. v. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 1403, 1404 εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στην γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους και τούτο για να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων (βλ. Θρασυβούλου ανωτέρω, Alam v. Τουμαζίδη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 968, Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 CLR 65, 79, Taylor Ltd v. Soteriou
(1982)1 CLR 777 και Miltiadous v. Miltiadous
(1982)1 C.L.R. 797). Στην υπόθεση Συκοπετρίτης v. Χριστοδούλου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 218 λέχθηκε ότι τα έξοδα αποτελούν τον συντελεστή επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας των χειρισμών των διαδίκων, σε σχέση με την δικαστική διαδικασία. Ειδικότερα στην επιδίκαση εξόδων σε αίτηση τροποποίησης δικογράφων αναφέρεται η υπόθεση Χ''Ιωάννου v. Γενικού Εισαγγελέα
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1454. Η δυνατότητα τροποποίησης δικογράφου που παρέχεται από την Δ.25 θ.1 συνιστά εκτροπή που δημιουργεί δικαστική δαπάνη. Όπως έχει επισημανθεί, τη δαπάνη αυτή ως θέμα αρχής θα πρέπει να επωμίζεται ο αιτών την τροποποίηση που είναι εκείνος που προκάλεσε την εκτροπή. Όπως επισημαίνεται και στην υπόθεση Κώστας Χαραλάμπους Πιερή
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 809, που επίσης ασχολείται με το θέμα των εξόδων σε αίτηση τροποποίησης δικογράφου, η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας των εξόδων ήταν ακριβώς το δικονομικό διάβημα του αιτητή που οδήγησε την υπόθεση σε εκτροπή (επρόκειτο για αίτηση τροποποίησης της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης). Ούτε και η ανεπιτυχής ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση επηρεάζει παρέκκλιση από τον κανόνα. Η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή της δικαστικής δαπάνης, που προκαλείται από την τροποποίηση του δικογράφου, από τον προκαλών την εκτροπή της διαδικασίας, δηλαδή τον αιτών την τροποποίηση, εδράζεται όχι μόνο στη φύση της διαδικασίας της τροποποίησης και των συνακόλουθων αποτελεσμάτων, αλλά προσδιορίζεται με σαφήνεια και στην Δ.25 θ.1 όπου επιβάλλεται η αναγκαιότητα έκδοσης από το Δικαστήριο τέτοιων οδηγιών, που θεωρούνται δίκαιες υπό τις περιστάσεις (βλ. Πιερή ανωτέρω). Επομένως κατά τη νομολογία είναι δίκαιο και ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητο ότι τα έξοδα που θα προκληθούν ως συνέπεια της τροποποίησης θα πρέπει να τα επωμίζεται ο Αιτητής. Εκτός κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που δεν δικαιολογείται η πορεία αυτή ή θα προκαλείτο αδικία στο μέρος που αιτείται τη τροποποίηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για τη συνηθισμένη αίτηση τροποποίησης είτε από τον Ενάγοντα είτε από τον Εναγόμενο με αποδέκτη της εκτροπής τον ένα από τους δύο, αντίστοιχα, ανάλογα με το ποιος κάνει την αίτηση τροποποίησης. Πρόκειται για αίτηση από συνεναγόμενο που απευθύνεται στους συνεναγόμενους υπό ιδιαίτερες μάλιστα περιστάσεις όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια. Ερώτημα τίθεται επίσης και χρήζει απάντησης σχετικά με τα έξοδα της ίδιας της αίτησης αν καλύπτονται από την ίδια αρχή που αναφέρεται ανωτέρω. Στις πρόνοιες της Δ.25 δεν υπάρχει αναφορά ως προς τα έξοδα στην αίτηση. Συνεπώς πρέπει να καταφύγουμε στις γενικές αρχές που διέπουν το θέμα των εξόδων όπως προσδιορίζονται στην Δ.
  1. ΄Ενα από τα επιχειρήματα της κας Μιχαηλίδου, ζητώντας τα έξοδα ήταν ότι ο Πετρίδης που υπέγραψε το διοριστήριο δικηγόρου για την Εναγομένη 2 δεν ήταν διευθυντής της Εναγομένης 2 κατά το χρόνο εκείνο και ως εκ τούτου ένας τέτοιος διορισμός ήταν παράνομος. Η θέση, ως προς το παράνομο του διορισμού δικηγόρου δεν με βρίσκει σύμφωνο. Εάν όντως έτσι είναι τα πράγματα, η ορθή διαδικασία για την ανεύρεση ή μη του νόμιμου του διορισμού δικηγόρου είναι η αίτηση παραμερισμού του σημειώματος εμφάνισης, που αναλόγως της έκβασης θα είχε, σε περίπτωση επιτυχίας, τις ανάλογες επιπτώσεις, πράγμα που δεν έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η αποδοχή εκ μέρους των Εναγομένων 3 και 5 του (Α) και (Δ) της αίτησης ή η μη αμφισβήτηση του ισχυρισμού αυτού, αν και έμμεσα ίσως να εξυπακούει και αποδοχή του ισχυρισμού αυτού, δεν αλλοιώνει το πραγματικό γεγονός ότι το διοριστήριο δικηγόρου περιβάλλεται από νομιμότητα αφού δεν έχει παραμεριστεί. Ως εκ τούτου, η θέση αυτή δεν έχει καταλυτική σημασία για το θέμα των εξόδων. Από την άλλη ο συνήγορος των Εναγομένων 3 και 5 ζητεί τα έξοδα ως πάγια πρακτική σε τέτοιες αιτήσεις τα έξοδα να επιβαρύνεται αυτός που υποβάλλει την αίτηση τροποποίησης και προκαλεί την εκτροπή. Κρίνω ότι η ορθότερη διαταγή έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι όπως μη διαταχθεί καμία καταβολή εξόδων μεταξύ των Εναγομένων 2, 3 και
  2. Ενώ ως προς τον Εναγόμενο 4, αν και η υπεράσπιση ενός εναγομένου δεν μπορεί να εξαρτάται από το τι αναφέρεται σε υπεράσπιση άλλου εναγομένου, αφού ακολουθεί την δική του πορεία με βάση τα γεγονότα της δικής του υπεράσπισης, αν προκύψει η ανάγκη για καταχώρηση εκ μέρους του άλλου δικογράφου, στο βαθμό που εκπηγάζει από την τροποποίηση της υπεράσπισης της Εναγομένης 2, τα έξοδα εάν ζητηθούν, θα τα επωμισθεί η Εναγομένη
  3. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα ως οι παράγραφοι (Α), (Β), (Γ) και (Δ) της Αίτησης και δίδεται άδεια και οδηγίες όπως καταχωρηθεί τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης από την Εναγομένη 2 και τροποποιημένη ΄Εκθεση Υπεράσπισης από τους Εναγομένους 3 και 5 εντός 20 ημερών από σήμερα. Οι τροποποιημένες Εκθέσεις Υπεράσπισης να επιδοθούν στην Ενάγουσα και τον Εναγόμενο
  4. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Καμία διαταγή ως προς τα έξοδα μεταξύ των Εναγομένων 2, 3 και
  5. Επίσης καμία διαταγή για έξοδα στην αίτηση σε σχέση με τον Εναγόμενο 4 αφού το γεγονός της παρουσίασης και αγόρευσης του συνηγόρου του χωρίς να καταχωρήσει ένσταση δεν δικαιολογεί την επιδίκαση εξόδων. Αν παραστεί ανάγκη για καταχώρηση νέου δικογράφου, δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εκ μέρους του Εναγομένου 4, που εκπηγάζει από την τροποποίηση της έκθεσης υπεράσπισης της Εναγομένης 2 τα έξοδα, αν ζητηθούν, που χάνονται λόγω της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου 4, και εναντίον της Εναγομένης 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ................................... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.