Αναφορικά με τον Αναστάση Γιαπάνη, Αρ. Αίτησης: 92/13, 10/12/2013

(2)των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, η οποία διαλαμβάνει ότι οι συνέπειες της μη συμμόρφωσης του Χρεώστη με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης είναι η διάπραξη πράξης πτώχευσης. Επιπλέον, στην οπισθογράφηση υπάρχει η ένδειξη στον Χρεώστη, ότι σε περίπτωση που έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση, η οποία ισούται ή υπερβαίνει το εξ αποφάσεως χρέος του, θα πρέπει μέσα σε 7 μέρες να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για ακύρωση της ειδοποίησης, καταθέτοντας προς τούτο Ένορκη Δήλωση στο Πρωτοκολλητείο. Ο Χρεώστης, στις 18/06/2013 καταχώρησε αίτηση, με την οποία ζητούσε την ακύρωση ή/και τον παραμερισμό της αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης. Στις 18/09/13 η πλευρά των Αιτητών - Πιστωτών ζήτησε άδεια να αποσύρει την αίτησή της, λόγω του ότι η απόφαση δυνάμει της οποίας είχε καταχωριστεί η αίτηση για έκδοση της πτωχευτικής ειδοποίησης είχε παραμεριστεί στις 08/07/13, και ζήτησε τα έξοδά της. Η πλευρά του Χρεώστη αρνήθηκε την καταβολή εξόδων και η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση μόνο σε σχέση με το θέμα των εξόδων. Κατά την ακρόαση τόσο η συνήγορος του Χρεώστη όσο και η συνήγορος του Πιστωτή, περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ότι έχει λεχθεί είναι καταγραμμένο και βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Δικαιοδοτική βάση για την απονομή εξόδων συνιστά το άρθρο 93

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου το οποίο προβλέπει ως ακολούθως: «93.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού και των γενικών κανονισμών, τα έξοδα οποιασδήποτε με βάση το Νόμο αυτό διαδικασίας ενώπιον Δικαστηρίου ή συναφή προς τέτοια διαδικασία εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου.» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η εκδ, παρα. 1738 διαβάζουμε τα ακόλουθα: « The Court has discretion as to whether cots are payable by one party to another, the amount of the costs and when they are to be paid. Where costs are in the discretion of the court, a party has no right to costs unless and until the court awards them to him, and the court has absolute discretion to award or not to award them. This discretion must be exercised judicially; it must not be exercised arbitrarily but in accordance with reason and justice.» Μεταξύ των παραγόντων που μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συμπεριλαμβάνεται και ο τρόπος διεξαγωγής της διαδικασίας από τους διάδικους στην διαφορά βλ. Halsbury's Laws of England, 4η εκδ, τόμος 10, παρα. 17, σελ. 16. Η καθιερωμένη αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την απονομή εξόδων ασκείται με γνώμονα το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Στην απόφαση Μιχαήλ Χάσικος κ.α. v. Ανδρέα Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389, στη σελίδα 393 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Η απονομή των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια ασκείται δικαστικά με γνώμονα, ως κύριο μέτρο, το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο βαθειά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε να μη δίδονται κατά κανόνα λόγοι (εξυπακούονται) για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή αυτή. Οι λόγοι για τους οποίους τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (στην αστική διαδικασία) είναι ευνόητοι: Η δικαίωση δε συνεπάγεται δαπάνη» Στην υπόθεση Μάρω Ζαβρού v. Ελενίτσας Μιχαηλίδου

(1996)1 Α.Α.Δ. 477, στη σελίδα 481 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Χρήσιμη υπόμνηση περί τούτου γίνεται στην Χάσικος Μιχαήλ ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389.» Σχετική επί του θέματος είναι και η ακόλουθη περικοπή από την απόφαση Αναφορικά με τη Δ.35 θ.20 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίου Νόμου

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ.809, όπου στη σελίδα 814 κ.ε., καταγράφονται τα ακόλουθα: «Η Δ.59 θ. 13 προσφέρει τη δυνατότητα και καθορίζει τις ευρύτατες παραμέτρους άσκησης της δικαστικής ευχέρειας ως προς την επιβολή ή επιδίκαση εξόδων, ιδιαίτερα σε αχρείαστες, κακόβουλες ή υπέρμετρα χρονοβόρες διαδικασίες. Η διαταγή αυτή έχει ως βάση τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς και συγκεκριμένα το Order 65 r. 27 που απαντάται στην Αγγλική Ετήσια Δικονομική Πρακτική (Annual Practice) του 1955 ...» Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. ARTO ESTATES LIMITED

(1993)1 Α.Α.Δ. 12, στη σελίδα 15 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο.» Σχετικά με τη διακριτική αυτή εξουσία στο Annual Practice του 1960 καταγράφονται τα πιο κάτω, στις σημειώσεις κάτω από το Order 65, r.1, στη σελ.1822-1824 (ύστερα από σχετική αναφορά σε σειρά αποφάσεων): "Where there are no materials on which the Judge can exercise his discretion, he is not justified in depriving a successful party of his costs ... If, however, there are any grounds, their sufficiency is a matter for the Judge's discretion, which will not be interfered with ... A successful party may be deprived of his costs if he presents a false case or false evidence, or acts oppressively in the action ... In many classes of cases the Courts award costs on settled principles, but it is always in the discretion of the Court to depart from the rule where the circumstances of the particular case require it. The distinction between costs awarded according to a general rule and costs awarded in the exercise of a discretion on particular facts is important, because an appeal lies from an order awarding costs on a wrong principle; but no appeal lies from the erroneous exercise of a discretion on particular facts ... This discretion must be exercised judicially, and the Judge ought not to exercise his discretion against a successful party on grounds wholly unconnected with the cause of action. In such a case, semble, the Court of Appeal might be compelled to intervene. But when the Judge, intending to exercise his discretion, has acted on facts connected with or leading up to the litigation, the Court of Appeal is prohibited by statute from entertaining an appeal from his decision." Προκύπτει ότι κατά τον χρόνο καταχώρισης της Πτωχευτικής Ειδοποίησης υπήρχε εν ζωή μια δικαστική απόφαση, ημερομηνίας 30/11/12, της οποίας η εκτέλεση δεν είχε ανασταλεί. Οπόταν η πλευρά των Αιτητών νομιμοποίητο να λάβει οποιονδήποτε μέτρο δικαιούτο προς είσπραξη του λαβείν της. Σχετικό επί του θέματος είναι το απόσπασμα στην σελίδα 31 του συγγράμματος Williams and Muir Hunter on Bankruptcy καθώς και το άρθρο 3 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 το οποίο προβλέπει: «3.-

(1)Ο χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης σε καθεμιά από τις ακόλουθες περιπτώσεις: (ζ) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα.» Το επιχείρημα της συνηγόρου του Χρεώστη ότι, λόγω της τροποποίησης που είχε επιφέρει στον Περί Πτωχεύσεως Νόμος ο Ν. 206(Ι)/12, η συγκεκριμένη πτωχευτική ειδοποίηση δεν θα μπορούσε να εκδοθεί γιατί το ζητούμενο ποσό ήταν κάτω από €15,000- δεν μπορεί να πετύχει. Το άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου που αφορά την υπό κρίση υπόθεση, καταγράφει μια από τις περιπτώσεις που ένας χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης, είναι ξεκάθαρο και κάμνει αναφορά σε οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό και δεν θέτει οποιοδήποτε μαθηματικό περιορισμό. Η γραμματική ερμηνεία του συγκεκριμένου άρθρου δεν επιτρέπει την προσθήκη οποιασδήποτε άλλης λέξης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Southfields Industries Ltd. v. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 64, «ο σκοπός της ερμηνείας του νόμου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νομοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερμηνεύει με βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νομοθέτημα γενικά ερμηνεύονται με τη συνήθη τους σημασία, αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του νόμου». Επίσης στην υπόθεση Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ. κ.ά. v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατέληξε ότι «η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος ή του Κανονισμού έχει πλέον εδραιωθεί». Χρήσιμη αναφορά μπορεί επίσης να γίνει στην υπόθεση Θεοφάνους κ.ά. v. Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου

(2003)3 Α.Α.Δ. 384, όπου υιοθετήθηκαν και εφαρμόστηκαν οι ίδιες αρχές. Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω παραταθείσες αρχές και έχοντας κατά νου το νομικό υπόβαθρο που διέπει το δικαίωμα για έκδοση πτωχευτικής ειδοποίησης θεωρώ ότι η κατάσταση πραγμάτων όπως ήταν στις 29/05/13 νομιμοποιούσε τους Πιστωτές στην έκδοση της Πτωχευτικής Ειδοποίησης. Η συνεπακόλουθη ακύρωση της εκδοθείσας απόφασης δεν επηρεάζει μ' οποιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα αυτό. Ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως καταβληθούν τα έξοδα της πλευράς των Αιτητών από τον Χρεώστη. Τα έξοδα καθορίζονται στο ποσό των €700- πλέον φ.π.α. και είναι προς όφελος των Πιστωτών. (Υπ.) ................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο