Στέλιος Σταυρίδης ν. Μιχαλάκης Σπύρου, Αρ. Αγ.: 4128/13, 4/12/2013

(2)εφόσον εκδόθηκε το διάταγμα στη βάση της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την μονομερή αίτηση και η διαδικασία έχει κλείσει για τον Αιτητή και δεν έχει αποδείξει «καλό λόγο» για να του επιτραπεί να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση αφού γνώριζε ήδη τα θέματα πριν την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 5/11/13 ή άλλως πως. Αιτείται καταχώρησης απαντητικής και όχι συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αίτηση είναι κακόπιστη γιατί έχει ως σκοπό τη διατήρηση του διατάγματος που εξασφάλισε μονομερώς καθυστερώντας την εκδίκαση του. Με την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση μεταβάλλει ολόκληρη την βάση των γεγονότων που στήριξε και πέτυχε την έκδοση του διατάγματος και αν επιτραπεί η καταχώρηση της θα περιπλέξει και θα εκτρέψει τη διαδικασία. Τα όσα αναφέρονται στην αίτηση στην πλειοψηφία τους αφορούν θέματα που άπτονται της ουσίας της υπόθεσης. Τέλος η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με την οποία επισυνάπτεται ένα τεκμήριο. Δεν χρειάζεται να καταγραφούν τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένταση αφού αυτά εύκολα διαπιστώνονται από το φάκελο του Δικαστηρίου και όλα όσα αναφέρονται σε αυτές έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο και είναι όλα υπόψη του. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 4/12/13 και εκ των πραγμάτων το προσωρινό διάταγμα την ίδια ημερομηνία για οδηγίες με ισχύ μέχρι τότε. Οι συνήγοροι προέβησαν σε αγορεύσεις και ουσιαστικά επανέλαβαν τα αναφερόμενα σε αυτές με σχετική επιχειρηματολογία και επίκληση νομολογίας επί του θέματος. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.39 Θ.1, Δ.48 Θ.1, 2, 3 και 4

(2)και στη πρακτική του Δικαστηρίου. Η Δ.48 Θ.4

(2)προνοεί: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Η διαμόρφωση του θεσμού αυτού υπό την ως άνω διατύπωση που επήλθε με τον Κανονισμό 3 του 1999 ημερομηνίας 23/12/1999, αποσκοπούσε από τη μία την αποφυγή επέκτασης τυχόν προσαχθείσας προφορικής μαρτυρίας και προς οικονομία χρόνου και από την άλλη να επιτυγχάνεται η παράθεση όλων των αναγκαίων γεγονότων εκδίκασης μίας αίτησης με ελεγχόμενη την καταχώρηση ενόρκων δηλώσεων και αποφυγή την ατέλειωτη ή ανεξήγητη καταχώριση ενόρκων δηλώσεων. Η φιλοσοφία της παλαιάς διαταγής, όσον αφορά το βάρος απόδειξης ενός γεγονότος που έχει ένας διάδικος, όπου υπάρχει διάσταση ή αμφισβήτηση γεγονότος, όπως τούτο εξηγείται στην Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 και την Fashion Box. S.P.A. v. Rerro Fashions Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1858, δεν έχει αλλάξει με την νέα διαταγή. Στην τελευταία υπόθεση η οποία καταπιάνεται με την παλαιά διαταγή το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε επιτρέψει την προσκόμιση μαρτυρίας ενώ υπήρχαν αμφισβητούμενα γεγονότα. Το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην Vuitton έκρινε ότι έπρεπε να επιτραπεί. Τονίστηκε πως αν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα μεταξύ αιτητή και καθ' ου η αίτηση, ο κάθε ένας από αυτούς θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να είναι έτοιμος να αποδείξει τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται στο βαθμό που έχει το βάρος να τα αποδείξει. Έτσι με την νέα διαταγή, αντί της προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας, στο βαθμό που η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιζητείται για να απαντήσει αμφισβητούμενα γεγονότα, αφού η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των ένορκων δηλώσεων, με δυνατότητα αντεξέτασης, θεωρείται ότι εμπίπτει στην έννοια «καλός λόγος», η έννοια του οποίου είναι ευρεία για να καθίσταται δυνατή η εισδοχή σε αυτόν της κάθε κατάλληλης περίπτωσης, όταν θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της αίτησης και να δίδεται άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Πριν προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης να σημειώσω ότι δεν είναι τυχαίο και πάλι που στη Δ.48 Θ.4

(2)αναφέρεται σε αίτηση (και εννοείται γραπτή αίτηση) ή προφορικό αίτημα. Ο λόγος κατά την άποψη μου είναι για να δίνεται η δυνατότητα στην μεν δεύτερη περίπτωση όπου τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται το προφορικό αίτημα εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου, αφού ακούσει και την άλλη πλευρά, ή όπου δεν φαίνονται στο φάκελο τα γεγονότα με άμεση κατάθεση ήδη έτοιμων ενόρκων δηλώσεων, να παρέχεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να αποφασίσει τάχυστα αποφεύγοντας τη σπατάλη χρόνου και χρήματος. Στη δε πρώτη περίπτωση, επειδή ακριβώς τα γεγονότα δεν εμφαίνονται από το φάκελο, και ίσως και του μεγέθους της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που επιζητείται η καταχώρηση της, καθίσταται αναγκαία η καταχώρηση της γραπτής αίτησης και συνακόλουθα επίσης γραπτής ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης. Δεν θα ήταν ορθό πιστεύω να τεθεί υψηλά ο πήχης σε ένα Αιτητή που επιθυμεί την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν αναλογισθεί κάποιος την σύγχρονη και φιλελεύθερη τάση επίτρεψης τροποποίησης δικογράφου όπως εξάγεται από τη νομολογία. Στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd v. Lonida (Αρ. 1)

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκειμένη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων - αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες - αιτητές, με τις δυο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος - καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες - αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Από την άλλη το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του τα ακόλουθα που αναφέρθησαν στην υπόθεση Stavros Georgiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Του Πλοίου Lipa

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1976: «Ο κανόνας καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράληψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.» Στην Αίτηση Φιλοκύπρου Ματθαίου κ.ά.

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510, 514 αναφέρονται τα εξής: «Το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μία αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του Πρωτόδικου Δικαστηρίου.» Στην συγκεκριμένη υπό εξέταση αίτηση ο Αιτητής παρέθεσε ορθά τη νομική βάση της αίτησης, σωστά επισύναψε ως τεκμήριο 1 την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και στοχευμένα με αυτή αιτείται όπως του επιτραπεί να καταχωρήσει τούτη μαζί με τα επισυναπτόμενα τεκμήρια προς άρση του βάρους που κατά την άποψη του έχει από την διάσταση των γεγονότων που προκύπτουν από τις παρ. 3, 9.3, 13 και 14 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση, με τη δική του θέση για τα γεγονότα, με σκοπό την τεκμηρίωση της υπόθεσης του για τη συνέχιση της ισχύς του διατάγματος. Για τα όσα αναφέρονται στις παρ. 3, 9.3, 13 και 14 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ασφαλώς χρειάζεται να τεθεί και η θέση του Αιτητή αφού χωρίς αυτή θα παραμείνουν αναντίλεκτοι και αδιαμφισβήτητοι οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση με καταλυτικές ίσως συνέπειες για τον Αιτητή. Στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση διατυπώνονται διευκρινίσεις και ισχυρισμοί που είναι επιθυμητό να προβληθούν έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του όλα και σε όλη την διάσταση και έκταση τους γεγονότα που σχετίζονται με το θέμα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει. Μπορεί το τεκμήριο 3 που επισυνάπτεται με την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση να φέρει ημερομηνία 15/10/13 (και στην αγόρευση του ο συνήγορος να αναφέρει ότι πρόκειται περί λάθους και αυτή θα έπρεπε να φέρει ημερομηνία 15/11/13, η οποία αγόρευση δεν αποτελεί μαρτυρία και δεν λαμβάνεται υπόψη), αλλά αυτό δεν αλλοιώνει το νόημα και τον κεντρικό άξονα των όσων αναφέρονται στη Messios ανωτέρω. Απεναντίας καταδεικνύει την ορθότητα του σκεπτικού της ως άνω απόφασης, αφού η μη επίτρεψη καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα αποκλείσει μαρτυρία που είναι επιτρεπτή και επιθυμητή για να έχει πλήρη εικόνα το Δικαστήριο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση. Να λεχθεί ότι τούτο μπορεί να αποβεί και σε βάρος του Αιτητή. Ούτε και το γεγονός ότι σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται επανάληψη κάποιας αναφοράς σε θέματα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση επηρεάζουν σε οτιδήποτε το εξεταζόμενο ζήτημα αφού αυτές πρόκειται για αναφορές που χρειάζονται για να υπάρχει συνέχεια και συνέπεια στα θέματα που επικαλείται. Κανένας από τους λόγους ένστασης δεν μπορεί να ευσταθίσει αφού μετά την καταχώρηση της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την συνοδεύει, μπορεί για «καλό λόγο» να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και άρα δεν κλείνει η διαδικασία μέχρι εκεί. Ούτε κακοπιστία ή κατάχρηση διαπιστώνεται αφού σε πολύ σύντομο χρόνο υποβλήθηκε η υπό εξέταση αίτηση και καμία ουσιαστική καθυστέρηση δεν επέρχεται από το γεγονός της αναβολής της ακρόασης του διατάγματος, εκ τούτου του γεγονότος, για λίγες ημέρες. Επίσης ούτε περιπλοκή ούτε εκτροπή διαπιστώνεται από την υπό κρίση αίτηση αλλά τουναντίον επιχειρείται η προβολή ισχυρισμών που διασαφηνίζουν και ολοκληρώνουν το φάσμα των επίδικων γεγονότων για ότι καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει. Τέλος, αν και πράγματι γίνεται αναφορά σε απαντητική ή απαντητική συμπληρωματική ένορκη δήλωση ή απάντηση εκ μέρους του Αιτητή στην αίτηση ή στην ένορκη δήλωση, στην πράξη καμία διαφορά δεν υπάρχει ως προς το νόημα της μίας ή της άλλης λέξης αφού η σημασία της αίτησης είναι ότι επιθυμεί να εκθέσει τους δικούς του ισχυρισμούς στις συγκεκριμένες παραγράφους της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση που αναφέρονται ανωτέρω. Το εγχείρημα του Καθ' ου η Αίτηση να ερμηνεύσει τις λέξεις «απαντητική» και «συμπληρωματική» δίνοντας την τυπική ερμηνεία στην κάθε μία από αυτές, εκτός του ότι εννοιολογικά η «απάντηση» σημαίνει οτιδήποτε δίνεται για ικανοποίηση μίας απορίας ή αμφιβολίας και μεταφορικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντίδραση κάποιου σε ενέργεια άλλου και ως προς τούτο έχει ίδια εκδοχή με την λέξη «συμπλήρωμα» που σημαίνει καταστά πλήρως κάτι, θα ήταν ακατανόητη τυπολατρεία μία τέτοια ερμηνεία, με παράλογα αποτελέσματα, ανεπιθύμητα και απορριπτέα στο χώρο της δικαιοσύνης. Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω ότι ο Αιτητής έδειξε «καλό λόγο» για να του επιτραπεί να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση και η αίτηση επιτυγχάνει. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται και παρέχεται άδεια στον Αιτητή καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η ένορκη δήλωση να καταχωρηθεί εντός 4 ημερών από σήμερα. Επιδικάζονται €900 υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή και εναντίον του Εναγόμενου - Καθ' ου η Αίτηση. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο