ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΦΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 2636/13, 20/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A161 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2636/13 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ενάγοντας - και - ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΦΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20/12/13 ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΡΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ Ημερομηνία: 20 Δεκεμβρίου 2013 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Κ. Σέργης Για τους Εναγομένους: κ. Μυλωνάς ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex Tempore) Με κλητήριο γενικά οπισθογραφημένο (Δ.2 Θ.1) που καταχωρήθηκε στις 15/7/13 ο Ενάγοντας αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και τραυματισμούς, πόνο και ταλαιπωρία, μόνιμη βλάβη και μόνιμη και μερική ανικανότητα για εργασία και μείωση της ικανότητας στην αγορά εργασίας, απώλεια απολαβών, απώλεια μελλοντικών απολαβών, απώλειες, ζημιές και έξοδα που υπέστη συνεπεία ατυχήματος ηλεκτροπληξίας που επεσυνέβη σε αυτόν κατά ή περί τις 26/1/13 καθ' ον χρόνο επιχείρησε να ανοίξει το οικιακό του ψυγείο και βρίσκετο στην κατοικία του στο Μενεού της Επαρχίας Λάρνακος που κατά την άποψη του το ατύχημα αυτό οφείλεται από αμέλεια ή συντρέχουσα αμέλεια των Εναγομένων ή αντιπροσώπων τους ή υπεργολάβων τους ή άλλων, νόμιμο τόκο από τις 26/1/13, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία πλέον έξοδα. Στις 3/12/13 στα πλαίσια μονομερούς αίτησης που συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με την οποία επισυνάπτονται διάφορα τεκμήρια, ο Ενάγοντας εξασφάλισε προσωρινό παρεμπίπτον διάταγμα στις 4/12/13. Οι Εναγόμενοι αντέδρασαν καταχωρώντας ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στις 18/12/13 η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Η αίτηση για το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε σήμερα για ακρόαση και στα πλαίσια συζήτησης του θέματος κατά πόσο θα έπρεπε να ειδοποιηθούν τρίτα πρόσωπα που πιθανόν επηρεάζονται από την έκδοση του προσωρινού διατάγματος και τελικά ζητήθηκε όπως οριστεί σε μία άλλη ημερομηνία για να διερευνηθεί το ενδεχόμενο δέσμευσης άλλης ακίνητης περιουσίας ή άλλωσπως εξασφάλισης των Εναγόντων και εν τω μεταξύ να καθοριστεί και η θέση του Ενάγοντα περί του θέματος επηρεασμού τρίτων προσώπων, ο συνήγορος του Ενάγοντα υπέβαλε προφορικό αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε σχέση με τον λόγο 6 της ένστασης. Ο συνήγορος των Εναγομένων έφερε ένσταση και επιχειρηματολόγησε περί τούτου. Συνοψίζοντας τις θέσεις του, σε πολύ γενικές γραμμές, αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι εκδόθηκε ένα διάταγμα σε μονομερή αίτηση και δεν θα πρέπει τώρα να γίνει προσθήκη άλλων γεγονότων που δεν συμπεριλαμβάνονταν στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση. Το αίτημα στηρίζεται στην Δ Δ.48 Θ.4
(2)προνοεί: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Η διαμόρφωση του θεσμού αυτού υπό την ως άνω διατύπωση που επήλθε με τον Κανονισμό 3 του 1999 ημερομηνίας 23/12/1999, αποσκοπούσε από τη μία την αποφυγή επέκτασης τυχόν προσαχθείσας προφορικής μαρτυρίας και προς οικονομία χρόνου και από την άλλη να επιτυγχάνεται η παράθεση όλων των αναγκαίων γεγονότων εκδίκασης μίας αίτησης με ελεγχόμενη την καταχώρηση ενόρκων δηλώσεων και αποφυγή την ατέλειωτη ή ανεξήγητη καταχώριση ενόρκων δηλώσεων. Η φιλοσοφία της παλαιάς διαταγής, όσον αφορά το βάρος απόδειξης ενός γεγονότος που έχει ένας διάδικος, όπου υπάρχει διάσταση ή αμφισβήτηση γεγονότος, όπως τούτο εξηγείται στην Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 και την Fashion Box. S.P.A. v. Rerro Fashions Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 1858, δεν έχει αλλάξει με την νέα διαταγή. Στην τελευταία υπόθεση η οποία καταπιάνεται με την παλαιά διαταγή το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε επιτρέψει την προσκόμιση μαρτυρίας ενώ υπήρχαν αμφισβητούμενα γεγονότα. Το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην Vuitton έκρινε ότι έπρεπε να επιτραπεί. Τονίστηκε πως αν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα μεταξύ αιτητή και καθ' ου η αίτηση, ο κάθε ένας από αυτούς θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να είναι έτοιμος να αποδείξει τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται στο βαθμό που έχει το βάρος να τα αποδείξει. Έτσι με την νέα διαταγή, αντί της προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας, στο βαθμό που η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιζητείται για να απαντήσει αμφισβητούμενα γεγονότα, αφού η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των ένορκων δηλώσεων, με δυνατότητα αντεξέτασης, θεωρείται ότι εμπίπτει στην έννοια «καλός λόγος», η έννοια του οποίου είναι ευρεία για να καθίσταται δυνατή η εισδοχή σε αυτόν της κάθε κατάλληλης περίπτωσης, όταν θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της αίτησης και να δίδεται άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Πριν προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης να σημειώσω ότι δεν είναι τυχαίο και πάλι που στη Δ.48 Θ.4
(2)αναφέρεται σε αίτηση (και εννοείται γραπτή αίτηση) ή προφορικό αίτημα. Ο λόγος κατά την άποψη μου είναι για να δίνεται η δυνατότητα στην μεν δεύτερη περίπτωση όπου τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται το προφορικό αίτημα εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου, αφού ακούσει και την άλλη πλευρά, ή όπου δεν φαίνονται στο φάκελο τα γεγονότα με άμεση κατάθεση ήδη έτοιμων ενόρκων δηλώσεων, να παρέχεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να αποφασίσει τάχυστα αποφεύγοντας τη σπατάλη χρόνου και χρήματος. Στη δε πρώτη περίπτωση, επειδή ακριβώς τα γεγονότα δεν εμφαίνονται από το φάκελο, και ίσως και του μεγέθους της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που επιζητείται η καταχώρηση της, καθίσταται αναγκαία η καταχώρηση της γραπτής αίτησης και συνακόλουθα επίσης γραπτής ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης. Δεν θα ήταν ορθό πιστεύω να τεθεί υψηλά ο πήχης σε ένα Αιτητή που επιθυμεί την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν αναλογισθεί κάποιος την σύγχρονη και φιλελεύθερη τάση επίτρεψης τροποποίησης δικογράφου όπως εξάγεται από τη νομολογία. Στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd v. Lonida (Αρ. 1)
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκειμένη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων - αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες - αιτητές, με τις δυο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος - καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες - αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Από την άλλη το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του τα ακόλουθα που αναφέρθησαν στην υπόθεση Stavros Georgiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Του Πλοίου Lipa
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1976: «Ο κανόνας καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράληψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο.» Στην Αίτηση Φιλοκύπρου Ματθαίου κ.ά.
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510, 514 αναφέρονται τα εξής: «Το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μία αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του Πρωτόδικου Δικαστηρίου.» Με το συγκεκριμένο υπό εξέταση αίτημα ο συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε όπως δοθεί άδεια από το Δικαστήριο για να τεθεί η θέση του σε σχέση με τον λόγο 6, της έντασης ότι δεν είχε καμία σχέση ούτε γνωρίζει το πρόσωπο που αναφέρεται σε αυτόν. Στοχευμένα δηλαδή ο συνήγορος του Ενάγοντα είναι που ζήτησε να τεθεί η θέση του Ενάγοντα σε σχέση με αυτό και μόνο το γεγονός και τίποτε περισσότερο. Δεν επιδιώκεται ούτε η επανάληψη, ούτε η πρόσθεση γεγονότων τέτοιων που σχετίζονται με την έκδοση του διατάγματος στην μονομερή αίτηση, δηλαδή επανόρθωσης παράλειψης πρωθύστερα. Στην επιδιωκόμενη καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα διατυπωθεί ουσιαστικά ισχυρισμός, που είναι επιθυμητό να προστεθεί, έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του όλα και σε όλη την διάσταση και έκταση τους γεγονότα που σχετίζονται με το θέμα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει. Κανένας από τους λόγους ένστασης που εισηγήθηκε ο κ. Μυλωνάς δεν μπορεί να ευσταθήσει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ως εκ των πιο πάνω κρίνω ότι ο Ενάγοντας έδειξε καλό λόγο για να του επιτραπεί να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Το προφορικό αίτημα επιτυγχάνει. Κατά συνέπεια, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται και παρέχεται άδεια στον Ενάγοντα καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση να καταχωρηθεί μέχρι τις 31/12/13. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο